21η Μαρτίου-Παγκόσμια ημέρα για το σύνδρομο Down…

Θέματα Ψυχολογίας, Παιδαγωγικά Θέματα Δεν υπάρχουν σχόλια »

Η Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down καθιερώθηκε το 2006, με πρωτοβουλία του συμπατριώτη μας γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει και να ενημερώσει τη διεθνή κοινότητα για το σύνδρομο Down.

Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική κατάσταση, που οφείλεται στο επιπλέον χρωμόσωμα που εμφανίζεται στο 21ο ζευγάρι, εξ ου και η ταξινόμησή του ως Τρισωμία 21. Προέρχεται κατά 90-95% από το ωάριο και 5-10% από το σπερματοζωάριο και επηρεάζει μία περίπου στις 600-700 γεννήσεις παιδιών.

Η πρώτη παρατήρηση του συνδρόμου έγινε το 1866 από τον John Langdon Down. Ο Άγγλος γιατρός παρατήρησε ότι μερικά νεογνά που γεννιούνται έχουν εξωτερική όψη παρόμοια με αυτή των Μογγόλων, απ’ όπου προήλθε και η ονομασία μογγολισμός, που στις μέρες μας έχει εγκαταλειφθεί.

Τα παιδιά με σύνδρομο Down αντιμετωπίζουν νοητική υστέρηση και μαθησιακή δυσκολία, ενώ είναι επιρρεπή σε μια σειρά από ασθένειες. Με την κατάλληλη εκπαίδευση και τη συνεργασία γονιών και δασκάλων, μπορούν να γίνουν ενεργά μέλη της κοινωνίας.

Ως Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down καθιερώθηκε η 21η Μαρτίου κάθε χρόνο, από τα αριθμητικά δεδομένα που συνθέτουν το σύνδρομο (3ο χρωμόσωμα στο 21ο ζεύγος= 21/3)

Την ημέρα αυτή , τα άτομα με σύνδρομο Down κι εκείνοι που ζουν και εργάζονται μαζί τους σε όλο τον κόσμο οργανώνουν και συμμετέχουν σε δραστηριότητες και εκδηλώσεις για την ευαισθητοποίηση του κοινού και για τη δημιουργία μιας ενιαίας παγκόσμιας φωνής για την προάσπιση των δικαιωμάτων , της κοινωνικής ένταξης και την καλύτερη ποιότητα ζωής των ατόμων με σύνδρομο  Down.
Όλοι οι άνθρωποι με σύνδρομο Down δικαιούνται να έχουν πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, όταν απαιτείται, σε ίση βάση με τους υπόλοιπους πολίτες μιας κοινωνίας, χωρίς διακρίσεις και με την κατάλληλη εκτίμηση των ειδικών αναγκών του κάθε ατόμου ξεχωριστά.
Με την κατάλληλη εκπαίδευση και υποστήριξη τα παιδιά με σύνδρομο Down μπορούν να προσφέρουν πολλά σε μια κοινωνία και να γίνουν ενεργά μέλη της.
Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική κατάσταση κι όχι ασθένεια.

Πρώτη φορά στο σχολείο…!!!Τι πρέπει να γνωρίζουμε οι γονείς…

Θέματα Ψυχολογίας, Παιδαγωγικά Θέματα Δεν υπάρχουν σχόλια »

471053Προετοιμάζουμε ψυχολογικά το παιδί μας μιλώντας του θετικά (με καλά λόγια) τόσο για το σχολείο , όσο και για τον δάσκαλό του.

Ποτέ δεν απειλούμε το παιδί μας, παρουσιάζοντας του τον ΔΑΣΚΑΛΟ σαν ΤΙΜΩΡΟ για τις τυχόν αταξίες του.

Δείχνουμε – αν έχουμε – ευχάριστες αναμνηστικές φωτογραφίες από τα δικά μας σχολικά χρόνια. Με αυτόν τον τρόπο τον «προκαλούμε» να μας μιμηθεί.

Αντίθετα, δεν χρειάζεται να του λέμε για κάποιες δικές μας άσχημες σχολικές εμπειρίες.

Προσπαθούμε να το βοηθήσουμε να εξοικειωθεί με διάφορα βιβλία (όχι όμως Μίκυ Μάους). Αξίζει να το πάμε μια σύντομη επίσκεψη σε βιβλιοπωλείο.

Αφήνουμε την πρωτοβουλία στο παιδί μας να επιλέξει τη σχολική τσάντα, τα τετράδια, και την κασετίνα (έχοντας όμως προκαταβολικά συμφωνήσει για το τι θα αγορασθεί).

Προσπαθούμε από την πρώτη μέρα του σχολείου να αλλάξουμε τα ωράρια ύπνου και διατροφής. Ασφαλώς και πρέπει να κοιμάται νωρίτερα.

Αρχίζουμε αμέσως να λιγοστεύουμε τις ώρες παρακολούθησης της τηλεόρασης και γινόμαστε πιο αυστηροί στα προγράμματα.

Συνοδεύουμε μεν το παιδί στο σχολείο όμως αποφεύγουμε να  είμαστε μαζί στα διαλείμματα.

Διατηρούμε συχνή επικοινωνία με το δάσκαλο – ειδικά τους πρώτους μήνες. Η συνεργασία γονιού-δασκάλου έχει τεράστια αξία!!!

Φράσεις που δεν πρέπει να λέμε στα παιδιά…

Θέματα Ψυχολογίας, Παιδαγωγικά Θέματα Δεν υπάρχουν σχόλια »

mamades_lene_590_b Οι παιδοψυχολόγοι λένε ότι ο χαρακτήρας ενός παιδιού μοιάζει με τον πηλό. Διαμορφώνεται εντυπωσιακά ανάλογα μ’ αυτά που βλέπει και ακούει από το οικογενειακό του περιβάλλον, ειδικά όταν βρίσκεται σε μικρή ηλικία που δεν έχει άλλα ερεθίσματα (σχολείο, φίλους κτλ.). Οι φράσεις που λέμε στο παιδί μας, ακόμα και οι πιο αθώες φαινομενικά, μπορεί να το επηρεάσουν με τρόπο που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε… Το πανεπιστήμιο Σάουθερν Καλιφόρνια έκανε μια σχετική έρευνα και κατέληξε σε δέκα φράσεις-κλισέ, τις οποίες δεν πρέπει επ’ ουδενί  να λέμε στα παιδιά μας.

  1. «Άσε με ήσυχο»!

Όποιος γονιός δεν έχει πει αυτό ή κάτι παρόμοιο («μη με ενοχλείς» ή ακόμα και το πιο ευγενικό «έχω δουλειά») είναι ήρωας… Ειδικά στην ηλικία που το παιδί ανακαλύπτει τον κόσμο και ρωτάει για το καθετί χρειάζεται πολλή υπομονή. Μην εμφανίζεστε συνεχώς απομονωμένοι, διότι θα θεωρήσει ότι δεν έχει νόημα να σας ρωτάει αν δεν του απαντάτε και θα το βρείτε μπροστά σας στην εφηβεία…  Όταν έχετε πράγματι δουλειά εξηγήστε του ότι εκείνη τη στιγμή δεν μπορείτε να του εξηγήσετε, αλλά μην ξεχάσετε ποτέ να επαναφέρετε μόνοι σας την απορία του όταν τελειώσετε την εργασία σας.

  1. «Είσαι τόσο…»

Η φράση μπορεί να συμπληρωθεί μ’ ένα επίθετο, θετικό ή αρνητικό (ντροπαλός, έξυπνος, αστείος, τεμπέλης κτλ.). Αποφεύγετε να χαρακτηρίσετε τα παιδιά σας. Ο χαρακτηρισμός αυτός αποτυπώνεται στο μυαλό τους και τον θεωρούν θέσφατο, τις περισσότερες φορές το υιοθετούν και γίνονται υπερόπτες (αν τα παινεύετε συνέχεια) ή χάνουν την αυτοπεποίθησή τους (αν συνεχώς τα κατσαδιάζετε). Μπορείτε να του πείτε «αυτό που έκανες δείχνει τεμπελιά» ή «η άσκηση που έλυσες δείχνει εξυπνάδα», έχει τελείως διαφορετικό νόημα.

  1. «Μην κλαις»

Τα παιδιά, όπως και οι ενήλικες, πρέπει να βιώνουν όλα τα συναισθήματα. Μην απαγορεύετε στο παιδί σας να κλαίει, να λυπάται, ακόμα και να φοβάται. Και μην τουποβιβάζετε με φράσεις του τύπου «μην γίνεσαι μωρό» κτλ. Το παιδί σας δεν θα νιώσει καλύτερα αν το διατάξετε «μην κλαις»! Μάθετε την αιτία των δακρύων κι εξηγήστε του αναλυτικά γιατί δεν πρέπει να κλαίει.

  1. «Γιατί να μην είσαι σαν τον αδελφό/αδελφή σου»;

Ό,τι  χειρότερο ειδικά για αδέλφια που βρίσκονται κοντά στην ηλικία. Μην τα συγκρίνετε, ειδικά σε πράγματα που κάποιο παιδί τα μαθαίνει πιο εύκολα από κάποιο άλλο π.χ. να κλείνει μόνο του το φερμουάρ του τζάκετ του ή να πίνει μόνο του νερό από το ποτήρι. Με το να τα συγκρίνετε αυξάνετε την αντιζηλία μεταξύ τους. Αντιμετωπίστε τα σαν εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες.

  1. «Μπορείς και καλύτερα…»

Η αυξανόμενη πίεση στο παιδί μπορεί να μην φέρει μόνο τη βελτίωση που επιθυμείτε, αλλά και άγχος και αγωνία για το… καλύτερα, το οποίο υπάρχει πιθανότητα να μην μπορεί να το πετύχει. Ακόμα και σε πράγματα που αποδεδειγμένα έχει κάνει στο παρελθόν και τώρα δεν θυμάται ή τα κάνει με άλλο τρόπο, μην δείχνετε ότι απογοητεύεστε. Θυμίστε του τι έκανε το ίδιο στο παρελθόν ή πείτε του «θα προτιμούσα να το έκανες έτσι», χωρίς να δείξετε ότι περιμένετε κάτι φοβερό…

  1. «Η μαμά/ο μπαμπάς τα ξέρει όλα…»

Είναι λογικό να απαντάτε στις περισσότερες απορίες του παιδιού, όμως μην το παίζετε παντογνώστες και κυρίως μην υπερηφανεύεστε για τις γνώσεις σας, ακόμα κι αν έχετε πολλές. Αν πρόκειται για κάτι εύκολο, προτρέψτε το παιδί σας να βρει μόνο του τη λύση. Στα μάτια του μπορεί να φαίνεστε υπεράνθρωποι για ένα διάστημα, αλλά όταν διαπιστώσει ότι και οι δικές σας γνώσεις έχουν όριο θα απογοητευθεί υπέρ του δέοντος.

  1. «Σταμάτα αλλιώς θα σε δείρω»

Αν μιλάμε για γονείς που δεν έχουν σκοπό να δείρουν τα παιδιά τους για να τα σωφρονίσουν, οι κούφιες απειλές είναι ό,τι χειρότερο. Το παιδί πολύ γρήγορα συνειδητοποιεί ότι δεν έχετε σκοπό να το δείρετε, οπότε η χρησιμοποίηση αυτής της απειλής (ή άλλων του τύπου «θα σε κλειδώσω στο δωμάτιο» κτλ.) πέφτει στο κενό. Αν πρέπει να του επιβάλλετε τιμωρία δοκιμάστε κάτι πιο ήπιο (π.χ. δεν θα δει σήμερα το αγαπημένο του κόμικ στην τηλεόραση) και, φυσικά, κάντε το πράξη, όσο κι αν σας πονάει. Έτσι θα αντιληφθεί ότι υπάρχουν κάποια όρια, τα οποία δεν πρέπει να υπερβαίνει.

  1. «Αλίμονό σου όταν γυρίσει ο πατέρας σου»!

Η χρησιμοποίηση του ενός γονιού (συνήθως του πατέρα) σαν «μπαμπούλα» φέρνει διπλά κακό αποτέλεσμα. Αφ’ ενός το παιδί μαθαίνεινα αποξενώνεται από τον «κακό» του ζευγαριού και αφ’ ετέρου δεν δίνει καμία σημασία πια στις απειλές του «καλού», αφού έχει επισημάνει πια την πηγή του κακού.

  1. «Βιάσου»

Για οτιδήποτε κάνει το παιδί δεν χρειάζεται βιασύνη. Ειδικά όταν βιαζόμαστε εμείς να κάνουμε κάτι ή να πάμε κάπου, δεν είναι σωστό να το πιέζουμε. Ακόμα κι αν δεν το λέμε, αλλά το προδίδει η γλώσσα του σώματός μας (π.χ. με τα χέρια στη μέση και να χτυπάμε συνεχώς το πόδι μας στο πάτωμα) δημιουργούμε άγχος που μπορεί να επηρεάσει το παιδί μας, ειδικά αν το κάνουμε συνέχεια. Ακόμα χειρότερο είναι να αφήσουμε τη δουλειά του ή το παιχνίδι του μισοτελειωμένο, απλά για να γίνει το δικό μας…

  1. «Μπράβο αγάπη μου»!

Τι το κακό έχει ένας έπαινος; Ίσα-ίσα που πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας, αλλά παράλληλα πρέπει να μην το παρακάνουμε. Αν επαναλαμβάνουμε συνεχώς τους ίδιους επαίνους για πράγματα που το παιδί κάνει εύκολα, τι θα κάνουμε αν πετύχει κάτι πραγματικά δύσκολο; Οι έπαινοι πρέπει να έχουν… διαβαθμίσεις, έτσι ώστε το παιδί να μην βρίσκει κάποια στιγμή αδιάφορο να σας δείξει π.χ. μια ζωγραφιά του, επειδή ξέρει ότι θα «εισπράξει» την ίδια φράση.

 


© 2021 Μαντώ Νίκου-Αιρετός ΠΥΣΠΕ Έβρου.
   Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr
Top
 
RSS άρθρων RSS Σχολίων Σύνδεση