Οι πρώτες θολές εικόνες αποκαλύπτουν ότι το σχήμα της μοιάζει με αράπικο φιστίκι ή… κορίνα του μπόουλινγκ – Πιο καθαρές φωτογραφίες αναμένονται σήμερα και αύριο – Σώο και αβλαβές το ρομποτικό σκάφος μετά την ιστορική του διέλευση

Η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA) πήρε το απόγευμα της Πρωτοχρονιάς το πολυαναμενόμενο «τηλεφώνημα» από το σκάφος New Horizons (Νέοι Ορίζοντες), που επιβεβαίωσε ότι είναι μια χαρά στην υγεία του μετά την ιστορική κοντινή διέλευσή του από την Έσχατη Θούλη, το πιο μακρινό σώμα που έχει ποτέ επισκεφθεί μια διαστημοσυσκευή, σε απόσταση περίπου 6,5 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη, στην παγωμένη Ζώνη Κάιπερ.

Οι πρώτες θολές φωτογραφίες που έστειλε στη Γη το ρομποτικό σκάφος, κατά τη φάση της προσέγγισής του, δείχνουν ότι η Έσχατη Θούλη μοιάζει με αράπικο φιστίκι ή κορίνα του μπόουλινγκ, κάτι που όμως θα πρέπει να επιβεβαιωθεί από τις επόμενες πιο καθαρές φωτογραφίες από μικρότερη απόσταση, οι οποίες αναμένονται αργότερα την Τετάρτη και την Πέμπτη.

Υπάρχει ακόμη μια πιθανότητα να πρόκειται για δύο ξεχωριστά σώματα που κινούνται πολύ κοντά το ένα στο άλλο (περισσότερο από οτιδήποτε άλλο έχει δει η NASA έως τώρα στο διάστημα) και έτσι δίνουν την εντύπωση ενός ενιαίου σώματος με δύο λοβούς, που θυμίζει σχήμα φιστικιού ή κορίνας.

Το σκάφος θα έχει ήδη συλλέξει πολλά δεδομένα από απόσταση περίπου 3.500 χιλιομέτρων και θα έχει τραβήξει αρκετές φωτογραφίες, που θα καταφθάνουν αργά στη Γη έως το φθινόπωρο του 2020 λόγω της μεγάλης απόστασης.

Το πρώτο ραδιοσήμα επιβεβαίωσης για την επιτυχία της αποστολής ελήφθη από μια μεγάλη κεραία του Δικτύου Βαθιού Διαστήματος της NASA στη Μαδρίτη μετά από ταξίδι έξι ωρών και οκτώ λεπτών στο διάστημα. Όπως ήταν φυσικό, αμέσως επικράτησε γιορταστικό κλίμα (ήταν, άλλωστε, και Πρωτοχρονιά) στο κέντρο ελέγχου του New Horizons, που βρίσκεται στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς στο Μέριλαντ.

Το πρώτο σήμα περιείχε μόνο πληροφορίες για την καλή κατάσταση του σκάφους και επιβεβαίωσε ότι η μνήμη του είχε γεμίσει με τα δεδομένα που είχε συλλέξει. Οι πρώτες εικόνες με υψηλή ανάλυση δεν αναμένονται στη Γη πριν από τον Φεβρουάριο.

Όσον αφορά το μέγεθος της Έσχατης Θούλης, με βάση τις πρώτες εκτιμήσεις, έχει διάμετρο 15 ως 35 χιλιόμετρα, σύμφωνα με τον επικεφαλής επιστήμονα της αποστολής ‘Αλαν Στερν.

Αρχικό άρθρο ΕΔΩ

Το ρομποτικό σκάφος Chang’e-4 προσεληνώθηκε με επιτυχία στην «Luna Incognita», η οποία είναι μόνιμα αόρατη στη Γη – Μέχρι σήμερα, όλες οι αμερικανικές και σοβιετικές-ρωσικές αποστολές είχαν γίνει στη «μπροστινή», φωτεινή πλευρά.Την πρώτη κοντινή φωτογραφία της «σκοτεινής» πλευράς του φεγγαριού, που τράβηξε το ρομποτικό μη επανδρωμένο σκάφος της Chang’e-4, το οποίο μόλις προσεληνώθηκε εκεί, γράφοντας διαστημική ιστορία, έδωσε στη δημοσιότητα η Εθνική Υπηρεσία Διαστήματος της Κίνας (CNSA). Έως τώρα η πίσω και πάντα αόρατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης είχε φωτογραφηθεί μόνο από ψηλά από σεληνιακούς δορυφόρους. Τα κινεζικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η ιστορική προσελήνωση σημειώθηκε στις 04:26 ώρα Ελλάδας της Πέμπτης. Για «εντυπωσιακό επίτευγμα» έκανε λόγο ο επικεφαλής της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA), Τζιμ Μπριντεστάιν.

Μια ιστορική στιγμή 
Η Κίνα σημείωσε ένα ιστορικό διαστημικό επίτευγμα, καθώς έγινε η πρώτη χώρα που «άγγιξε» τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, όπου προσεληνώθηκε το ρομποτικό σκάφος της Chang’e-4. Το σκάφος, που είχε εκτοξευθεί στις 7 Δεκεμβρίου με ένα πύραυλο Long March-3B, με σκοπό να μελετήσει τη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης, η οποία είναι μόνιμα αόρατη από τη Γη, περιλαμβάνει μια στατική άκατο και ένα μικρό ρόβερ, ενώ πολλά από τα επιστημονικά όργανα του είναι ευρωπαϊκής κατασκευής. Μέχρι σήμερα, όλες οι αμερικανικές και σοβιετικές-ρωσικές αποστολές είχαν γίνει στη «μπροστινή», φωτεινή πλευρά. Ποτέ έως τώρα κάποιο σκάφος ή αστροναύτης δεν είχε επιχειρήσει να «πατήσει» τη λεγόμενη σκοτεινή πλευρά, τη «Luna Incognita», η οποία στην πραγματικότητα δεν είναι σκοτεινή, αφού δέχεται το φως του Ήλιου, όταν το φεγγάρι βρίσκεται ανάμεσα στη Γη και στο μητρικό άστρο μας. Η μόνη εξαίρεση ήταν το 1962, όταν το σκάφος Ranger 4 της NASA είχε συντριβεί στην «πίσω» πλευρά της Σελήνης. Οι παρατηρήσεις από ψηλά της σκοτεινής πλευράς του φεγγαριού, τόσο από δορυφόρους, όσο και από τους αστροναύτες μέσα στις διαστημικές ακάτους, έχουν αποκαλύψει ότι -για άγνωστο λόγο- διαθέτει παχύτερο και μεγαλύτερης ηλικίας φλοιό, καθώς επίσης περισσότερους και βαθύτερους κρατήρες απ’ ό,τι η φωτεινή πλευρά. Αποτελεί ακόμη μυστήριο για τους επιστήμονες γιατί τα δύο «πρόσωπα» της Σελήνης έχουν αυτές τις διαφορές.
Η Εθνική Υπηρεσία Διαστήματος της Κίνας (CNSA) ξεκίνησε το διαστημικό πρόγραμμά της για τη Σελήνη με καθυστέρηση περίπου τριών δεκαετιών, αφότου οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση είχαν πλέον σταματήσει τις δικές τους αποστολές («Απόλλων» και «Λούνα» αντίστοιχα).Το πρώτο κινεζικό σκάφος Chang’e-1 (είναι το όνομα της αρχαίας κινεζικής θεότητας του φεγγαριού) εκτοξεύθηκε το 2007 και αφού τέθηκε σε τροχιά και χαρτογράφησε τη Σελήνη, συνετρίβη πάνω της το 2009. Ακολούθησε το Chang’e-2 το 2010, το οποίο επίσης τέθηκε σε τροχιά γύρω από το δορυφόρο και μετά στάλθηκε στα βάθη του διαστήματος.Το 2013, το Chang’e-3 υπήρξε το πρώτο σκάφος που προσεληνώθηκε μετά το σοβιετικό Λούνα-24 το 1976. Για πρώτη φορά μάλιστα ένα μικρό κινεζικό ρόβερ, το Yutu, ήταν εφοδιασμένο με ένα ραντάρ που μπόρεσε να μελετήσει όχι μόνο την επιφάνεια, αλλά και το υπέδαφος του φεγγαριού.Το Chang’e-4, που έχει σχεδιασθεί κατά τα πρότυπα του προδρόμου του, θα βασίζεται για τις επικοινωνίες του με τη Γη στον κινεζικό δορυφόρο αναμετάδοσης Queqiao που διαθέτει μια παραβολική αντένα 4,2 μέτρων. Εκτοξεύθηκε φέτος το Μάιο και βρίσκεται στην κατάλληλη τροχιά, σε απόσταση 64.000 χιλιομέτρων από την πίσω πλευρά του φεγγαριού, ώστε να βλέπει ταυτόχρονα τόσο τη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης, όσο και τον πλανήτη μας.Το Chang’e-4, που περιλαμβάνει μια άκατο προσελήνωσης βάρους 3,6 μετρικών τόνων και το μικρό ρόβερ Yutu, βάρους 140 κιλών, προσεληνώθηκε στον διαμέτρου 180 χιλιομέτρων κρατήρα Φον Κάρμαν μέσα στην τεράστια λεκάνη Νοτίου Πόλου-Άιτκεν, η οποία πιθανόν έχει σχηματισθεί μετά την πρόσκρουση ενός γιγάντιου αστεροειδούς. Η εν λόγω λεκάνη, διαμέτρου 2.500 χιλιομέτρων και βάθους 12 χιλιομέτρων, είναι η μεγαλύτερη, βαθύτερη και παλαιότερη λεκάνη πρόσκρουσης στο φεγγάρι.Το ραντάρ του ρόβερ θα μπορεί να «δει» σε βάθος έως 100 μέτρων κάτω από τη σεληνιακή επιφάνεια. Το σκάφος διαθέτει επίσης τρεις κάμερες και μια σειρά από επιστημονικά όργανα (ορισμένα ευρωπαϊκής κατασκευής), όπως ένα αναλυτή σεληνιακής σκόνης, ένα αναλυτή ηλεκτρικού πεδίου, ένα σεληνιακό σεισμογράφο κ.α. Ακόμη, θα μεταφέρει ένα πείραμα 28 κινεζικών πανεπιστημίων, συγκεκριμένα μια μίνι «σεληνιακή βιόσφαιρα», μια αλουμινένια σφαίρα βάρους τριών κιλών, που περιέχει νερό, θρεπτικά συστατικά και αέρα και μέσα στην οποία θα επιχειρηθεί να φυτρώσουν σπόροι από πατάτες και άλλα φυτά. Το πείραμα θα αποτελέσει «πιλότο» για τα μελλοντικά σχέδια δημιουργίας κινεζικής σεληνιακής βάσης και τροφοδοσίας της με αγροτικά προϊόντα σεληνιακής καλλιέργειας.

Συνωστισμός και ανταγωνισμός στο μέλλον
Το κινεζικό σεληνιακό πρόγραμμα θα συνεχισθεί με την αποστολή Chang’e-5, τη δεύτερη στη «φωτεινή» πλευρά, που θα φέρει δείγματα βάρους έως δύο κιλών από το έδαφος και το υπέδαφος του φεγγαριού και η οποία προγραμματίζεται να εκτοξευθεί προς το τέλος του 2019. Η επόμενη αποστολή Chang’e 6 θα φέρει ένα ακόμη μεγαλύτερο δείγμα.
Απώτερος στόχος της Κίνας είναι να στείλει αστροναύτες στο φεγγάρι έως το τέλος της δεκαετίας του 2030. Η χώρα δεν έχει μόνο επιστημονικό ενδιαφέρον για τη Σελήνη, αλλά τη θεωρεί επίσης σημαντικό στρατηγικό παράγοντα στο πλαίσιο της ευρύτερης στρατηγικής να γίνει η νέα παγκόσμια υπερδύναμη.

Σε κάθε περίπτωση είναι σαφές ότι έχει ανανεωθεί το διεθνές ενδιαφέρον για τη Σελήνη, με ένα τρόπο που φέρνει στο νου την ψυχροπολεμική κούρσα ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ-ΕΣΣΔ. Η NASA – έπειτα από εντολή του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ – έχει πλέον αρχίσει να θέτει σε εφαρμογή, σε συνεργασία με αμερικανικές εταιρίες, ένα φιλόδοξο πρόγραμμα που περιλαμβάνει μέσα στην επόμενη δεκαετία τη δημιουργία επανδρωμένου τροχιακού σταθμού γύρω από τη Σελήνη, αλλά και μιας πιο μόνιμης παρουσίας αστροναυτών πάνω στο φεγγάρι.
Η Ευρώπη, η Ρωσία, η Ινδία (εκτόξευση της σεληνιακής ακάτου Chandrayaan 2 στις αρχές του 2019) και η Ιαπωνία έχουν επίσης σχέδια για το φεγγάρι, είτε μόνες τους, είτε στο πλαίσιο διεθνούς συνεργασίας. Το μεγάλο ερώτημα όσον αφορά τη «σεληνιακή γεωπολιτική» είναι κατά πόσο θα υπάρξει διαστημικός ανταγωνισμός ή συνεργασία μεταξύ των χωρών.

Αρχικό άρθρο ΕΔΩ

Για να τραβηχτεί αυτή η φωτογραφία χρειάστηκε όλη σχεδόν η τεχνολογική πρόοδος της ανθρωπότητας.

Μια εικόνα που σχεδόν συνεργάστηκαν όλες οι επιστήμες. Ατελείωτες ώρες έρευνας και επιστημονικών μελετών αποτελούν το υπόβαθρο της.

Η εικόνα είναι πρώτο ηλιοβασίλεμα που βλέπουμε από τον πλανήτη Άρη. Ο ήλιος στον κόκκινο πλανήτη φαίνεται 2/3 πιο μικρός απ’ ότι στη Γη, γιατί βρίσκεται πιο μακριά.

Την τράβηξε το ρομπότ Spirit που έχει σταλεί να εξερευνήσει τον Άρη, από το χείλος του κρατήρα Gusev.

Συνέχεια άρθρου ΕΔΩ

Πώς θα αναθεωρηθεί ξανά το Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI)  αυτή την εβδομάδα στις Βερσαλλίες της Γαλλίας –  Η αναμενόμενη αναθεώρηση έχει ως στόχο να κάνει τις μονάδες μέτρησης πιο σταθερές και αξιόπιστες σε βάθος χρόνου.

Ήρθε η ώρα για άλλη μια ιστορική αποκαθήλωση: το «αληθινό» κιλό, ένας κύλινδρος από κράμα πλατίνας και ιριδίου, που εδώ και 130 χρόνια αποτελεί το παγκόσμιο πρότυπο για τη μέτρηση της μάζας, θα πάψει πια να αποτελεί το σημείο αναφοράς.

Οι αντιπρόσωποι από τα 60 κράτη μέλη του Διεθνούς Γραφείου Μέτρων και Σταθμών (ΒΙΡΜ), μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, συνέρχονται αυτή την εβδομάδα στις Βερσαλλίες της Γαλλίας, στο πλαίσιο της 26ης Γενικής Συνδιάσκεψης για τα Μέτρα και τα Σταθμά (CGPM) και αναμένεται να ψηφίσουν στις 16 Νοεμβρίου, προκειμένου να αναθεωρήσουν ξανά το Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI).

H αναθεώρηση έχει ως στόχο τέσσερις από τις βασικές μονάδες του συστήματος -το χιλιόγραμμο ή κιλό (μονάδα μέτρησης της μάζας), το αμπέρ (μονάδα μέτρησης της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος), το κέλβιν (μονάδα μέτρησης της θερμοκρασίας) και το γραμμομόριο (μονάδα μέτρησης για την ποσότητα ύλης ενός σώματος)- έτσι ώστε να ορίζονται πλέον έμμεσα, με όρους κάποιας φυσικής σταθεράς.

Συγκεκριμένα, το κιλό θα ορίζεται πλέον με βάση τη Σταθερά Πλανκ (έναν αριθμό που σχετίζεται με τον κβαντικό κόσμο και δεν αλλάζει ποτέ), το αμπέρ με βάση το φορτίο του ηλεκτρονίου, το κέλβιν με βάση τη Σταθερά Μπόλτζμαν και το γραμμομόριο με βάση τη Σταθερά Αβογκάντρο. Είχε προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια μια ανάλογη αναθεώρηση για τις άλλες τρεις βασικές μονάδες του συστήματος SI: το μέτρο (μονάδα μέτρησης της απόστασης), το δευτερόλεπτο (μονάδα μέτρησης του χρόνου) και το κηρίο ή καντέλα (μονάδα μέτρησης της έντασης μιας φωτεινής πηγής).

Μέχρι σήμερα το πρότυπο του κιλού, το λεγόμενο και μόνο «αληθινό» κιλό ή «Το Μεγάλο Κ» (Le Grand K), που χρησιμοποιείται από το 1889, φυλάσσεται σε ένα εργαστήριο στο κτίριο του Διεθνούς Γραφείου Μέτρων και Σταθμών (το οποίο είχε ιδρυθεί το 1875), στις Σέβρες της Γαλλίας. Ο εν λόγω εμβληματικός λαμπερός κύλινδρος -που διεκδικεί το δικαίωμα να αποκαλείται το μοναδικό αληθινό κιλό στον κόσμο- αποτελεί το τελευταίο υλικό κατασκεύασμα που ακόμη χρησιμοποιείται για τον ορισμό μιας μονάδας του συστήματος SI.

Η αναμενόμενη αναθεώρηση έχει ως στόχο να κάνει τις μονάδες μέτρησης πιο σταθερές και αξιόπιστες σε βάθος χρόνου, συνδέοντας τις μετρήσεις στο μικροσκοπικό επίπεδο (ατομικό και κβαντικό) με τις μετρήσεις στο μακροσκοπικό επίπεδο.

Μια σημαντική αλλαγή είχε γίνει το 1983, όταν η 17η CGPM όρισε με ακρίβεια την ταχύτητα του φωτός σε 299.792.458 μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Αμέσως μετά, το μέτρο (που αρχικά είχε ορισθεί ως το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό της απόστασης από το Βόρειο Πόλο ως τον Ισημερινό) ορίσθηκε πλέον σε σχέση με αυτή τη φυσική σταθερά του σύμπαντος, ως η απόσταση που το φως ταξιδεύει σε 1/299.792.458 δευτερόλεπτα.

Ορισμένοι φυσικοί ειδικοί στη μετρολογία φοβούνται ότι οι νέοι πολύπλοκοι ορισμοί θα φαίνονται σαν…κινέζικα σε όποιον δεν έχει διδακτορικό στη φυσική, ενώ κάποιοι διαμαρτύρονται ότι το νέο σύστημα SI ουσιαστικά δεν θα έχει πια καμία σχέση με μέτρα και σταθμά. Εφόσον πάντως το νέο σύστημα εγκριθεί ομόφωνα δια ψηφοφορίας στο τέλος της εβδομάδας, θα τεθεί σε ισχύ στις 20 Μαΐου του 2019.

Στο μέλλον αναμένεται μια ακόμη αναθεώρηση του ορισμού του δευτερολέπτου, το οποίο είχε ορισθεί εκ νέου το 1967 ως «ατομικό δευτερόλεπτο», με βάση τις ταλαντώσεις της ακτινοβολίας μικροκυμάτων από το άτομο του καισίου-133. Καθώς όμως πλέον κατασκευάζονται ολοένα πιο ακριβή ατομικά ρολόγια, μέχρι το 2030 εκτιμάται ότι θα έχει αλλάξει ξανά ο ορισμός του.

Όσο για το «Μεγάλο Κιλό», το Διεθνές Γραφείο Μέτρων και Σταθμών δεν θα το πετάξει στα σκουπίδια, αλλά θα το φυλάξει και κατά καιρούς θα το «καλιμπράρει» ως δευτερεύον πρότυπο της μάζας. Και βέβαια, ο απλός άνθρωπος δεν θα καταλάβει την αλλαγή. Τίποτε δεν θα αλλάξει στον τρόπου που ζυγίζονται οι πατάτες του στο μανάβικο!

Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Αρχικό άρθρο ΕΔΩ

Ρεκόρ ταχύτητας και ρεκόρ κοντινής απόστασης στο άστρο του ηλιακού μας συστήματος από το ειδικά κατασκευασμένο διαστημόπλοιο – Πώς «υποδέχθηκαν» οι επιστήμονες στη NASA το πρώτο σήμα.

Με χειροκροτήματα, ζητωκραυγές και πολλά χαμόγελα υποδέχθηκαν οι επιστήμονες στη NASA το πρώτο σήμα που έστειλε το Parker Solar Probe. Το διαστημόπλοιο που κατασκευάστηκε προκειμένου να αντέξει τις συνθήκες… κόλασης, έφτασε στον προορισμό του, στον Ήλιο και μετέδωσε τις πρώτες πληροφορίες, αποδεικνύοντας ότι όχι μόνο… επιβίωσε, αλλά ξεκίνησε την υλοποίηση του σκοπού του.

Το Parker Solar Probe ταξίδευε με ταχύτητα 213.200 μιλίων την ώρα, τη μεγαλύτερη που έχει αποδώσει ποτέ ανθρώπινο κατασκεύασμα. Στις 5 Νοεμβρίου έφτασε σε απόσταση 15 εκατ. μιλίων από το άστρο του ηλιακού μας συστήματος, στην κοντινότερη απόσταση που έχει φτάσει ποτέ διαστημόπλοιο. Δύο ημέρες μετά, στις 7 Νοεμβρίου, έφτασε στη Γη το πρώτο σήμα του Parker Solar Probe και ακολούθησαν τα πρώτα στοιχεία που αφορούν την αποστολή του, δηλαδή τη μελέτη της ατμόσφαιρας του Ήλιου και όχι μόνο.

«Το διαστημόπλοιο που κατασκευάστηκε για να λειτουργεί αυτόματα, δίχως την καθοδήγηση από εμάς, εδώ στη Γη, έφτασε στον προορισμό του και τώρα γνωρίζουμε ότι πέτυχε», ανακοίνωσε με περηφάνια ο Thomas Zurbuchen, βοηθό διαχείρισης του προγράμματος Science Mission Directorate της NASA, στην Ουάσινγκτον. «Το Parker Solar Probe είναι το απαύγασμα της επιστημονικής προόδου έξι δεκαετιών. Τώρα, έχουμε την πρώτο πραγματική επίσκεψη της ανθρωπότητας στο αστέρι μας, που θα έχει επιπτώσεις όχι μόνο για μας εδώ στη Γη, αλλά στη γενικότερη γνώση μας για το Σύμπαν», πρόσθεσε ο ίδιος με εμφανή ενθουσιασμό.

Το διαστημόπλοιο, μάλιστα, έσπασε ακόμη και το δικό του ρεκόρ ταχύτητας, καθώς ξεπέρασε κάθε προσομοίωση που είχε κάνει κατά τη δοκιμαστική περίοδο, πριν την έναρξη της φιλόδοξης αποστολής. Το Parker Solar Probe χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τη βαρύτητα της Αφροδίτης, παίρνοντας επιπλέον ώθηση, στο μακρύ αυτό ταξίδι προς το «κέντρο» του ηλιακού μας συστήματος. Η επίσπευση του ταξιδιού, σε συνδιασμό με την επίτευξη του στόχου, απέδειξε σωστή τη θεωρία και τους υπολογισμούς της επιστημονικής ομάδας, χαράσσοντας νέα πολιτική και τακτική ενόψει της επέκτασης του προγράμματος για την Κατάκτηση του Διαστήματος.

Σε απόσταση 15 εκατ. μιλίων από τον Ήλιο, το Parker Solar Probe βρίσκεται αντιμέτωπο με θερμοκρασίες που αγγίζουν τους 820 βαθμούς Fahrenheit ή σχεδόν 478 βαθμούς Κελσίου! Κατά τη διάρκεια της αποστολής του γύρω από τον Ήλιο, θα δεχθεί θερμοκρασίες που θα ανέλθουν ακόμη και σους 2.500 βαθμούς Fahrenheit, ή σχεδόν 850 βαθμούς Κελσίου. Το εσωτερικό του διαστημοπλοίου και τα όργανά του, έχουν σχεδιαστεί ώστε να αντέχουν τόσο υψηλές θερμοκρασίες, με ειδικό σύστημα που θα ψύχει τους θαλάμους.

 

Το Parker Solar Probe θα συλλέγει στοιχεία μέχρι και τις 11 Νοεμβρίου, ενώ η μετάδοση των στοιχείων για την ουσιαστική έρευνα της επιστημονικής ομάδας, θα χρειαστεί κάποιες εβδομάδες. Το ταξίδι μόλις ξεκίνησε…

 

Αρχικό άρθρου ΕΔΩ

Το διαστημόπλοιο Parker Solar Probe «συνέλαβε» τον πλανήτη μας ενώ χρησιμοποιούσε τη βαρύτητα της Αφροδίτης για να πάρει ώθηση προς το άστρο του ηλιακού μας συστήματος.

Parker Solar Probe… Το όχημα που «ταξιδεύει» την ανθρωπότητα για πρώτη φορά ως τον Ήλιο. Ένα πρόγραμμα που θα εμπλουτίσει τις γνώσεις μας για το άστρο του ηλιακού μας συστήματος και παράλληλα για τη «γειτονιά» μας στο αχανές Σύμπαν. Το Parker Solar Probe, ωστόσο, προσφέρει μοναδικές εικόνες από το ταξίδι του. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο άνθρωπος αντικρίζει το «σπίτι του», τη Γη, από απόσταση 43 εκατ. χιλιομέτρων, όπως φαίνεται στο ταξίδι προς τον Ήλιο! Μία στιγμή ιστορική, που η NASA την τίμησε με όλη τη μεγαλοπρέπεια που της αρμόζει.

Ο πλανήτης μας, πιο φωτεινός απ’ όσο φανταζόμασταν ότι φαίνεται από τόσο μεγάλη απόσταση και με τον Ήλιο στην… πλάτη, διακρίνεται καθαρά στο κέντρο της φωτογραφίας που δημοσίευσε η NASA, με φόντο αμέτρητα «φωτεινά λαμπάκια», που αντιστοιχούν σε άστρα, πλανήτες και κάθε λογής ουράνια σώματα που βρίσκονται στη «γωνιά» αυτή του Milky Way.

 

Το Parker Solar Probe ξεκίνησε την αποστολή του να «αγγίξει τον Ήλιο» πριν από λίγες εβδομάδες. Στόχος του είναι να ερευνήσει την ατμόσφαιρα του άστρου μας και να «εκπέμψει» χρήσιμες πληροφορίες για την εξερεύνηση του Διαστήματος, στο οποίο η ανθρωπότητα έχει στρέψει το βλέμμα της. Το μεγάλο ταξίδι με προορισμό τον Ήλιο, ξεκίνησε στις 12 Αυγούστου. Το διαστημόπλοιο αναμένεται να φτάσει στη θέση του γύρω από το άστρο τον Νοέμβριο, χρησιμοποιώντας ως… ώθηση τη βαρύτητα της Αφροδίτης, σε ένα ταξίδι που δεν δοκιμάζονται απλώς οι τεχνολογικές ικανότητες της ανθρωπότητας και η αντοχή των νέων υλικών που έχουν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του σκάφους, αλλά και η γνώση των δυνάμεων του Σύμπαντος και πώς αυτές μπορούν να δημιουργήσουν «μονοπάτια» για τα μελλοντικά ταξίδια.

«Στις 25 Σεπτεμβρίου, το Parker Solar Probe συνέλαβε μία οπτική της Γης, κατά τη διάρκεια της προώθησής του από τη βαρύτητα της Αφροδίτης, που έγινε για πρώτη φορά», ανέφερε ο εκπρόσωπος της NASA με ενθουσιασμό.

Το ειδικά κατασκευασμένο διαστημόπλοιο θα «σταθμεύσει» σε μία απόσταση 6,1 εκατ. χιλιομέτρων από την επιφάνεια του Ήλιου, επτά φορές πιο κοντά από οποιοδήποτε άλλο σκάφος στο παρελθόν. Η μέση απόσταση της Γης από τον Ήλιο είναι περίπου 150 εκατ. χιλιόμετρα.

 

Βρισκόταν στο γραφείο του στο ΜΙΤ κι εγώ στο σπίτι μου στην Ελλάδα. Μεσημέρι εκεί, βράδυ εδώ. Το Skype ωστόσο γεφυρώνει τις αποστάσεις. Ο 37χρονος Κωνσταντίνος Δασκαλάκης, καθηγητής του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Επιστήμης των Υπολογιστών του ΜΙΤ, η ενσάρκωση της Ελλάδας της αριστείας και ταυτοχρόνως της εθνικής κατάρας του brain drain, προέβαλε μέσα από την οθόνη του υπολογιστή εξαιρετικά οικείος και χαλαρός, µε τα ευγενικά χαρακτηριστικά του και τα επιµελώς ατηµέλητα µαλλιά του, σε ένα ίσως έξυπνο κλείσιµο του µατιού στην εικόνα ενός σύγχρονου Αϊνστάιν. Τον περασμένο Αύγουστο τού απονεμήθηκε το Rolf Nevanlinna Prize, ένα από τα σημαντικότερα μαθηματικά βραβεία στον κόσμο. Και όμως, ο ίδιος δεν κάνει καμία προσπάθεια να πείσει ότι είναι ο πιο έξυπνος άνθρωπος μέσα στο δωμάτιο. «Ανήκω στη χορεία των ελλήνων επιστημόνων που αναζήτησαν την τύχη τους έξω. Απλώς η ιστορία μου έτυχε να γίνει λίγο πιο γνωστή» αναφέρει κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας. Oσο όμως και να επιμένει, η δική του περίπτωση είναι ξεχωριστή.

Το αγόρι που απολάμβανε τις σπαζοκεφαλιές και τους γρίφους στους οποίους το εξέθετε ο μαθηματικός πατέρας του, και κάθε Σαββατοκύριακο παρακολουθούσε θεατρικές παραστάσεις και κινηματογράφο – γιατί ήταν έντονη και η επιρροή της φιλολόγου μητέρας του -, αποφοίτησε με βαθμό απολυτηρίου 20 από το Λύκειο και βρέθηκε στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του ΕΜΠ. Πέντε χρόνια αργότερα, με το πτυχίο του να αναγράφει τον βαθμό 9,98, βρέθηκε στις ΗΠΑ και στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, εκεί που δεν υπάρχουν «καταλήψεις», «παλαιωμένα ακαδημαϊκά εγχειρίδια» και τα λοιπά κακώς κείμενα του ελληνικού πανεπιστημίου, όπως λέει. Κάτω από τον καλιφορνέζικο ήλιο, ανάμεσα σε διαλέξεις και εργασίες, αλλά και πάρτι και ξενύχτια – «είμαι της άποψης ότι η μονομέρεια σκοτώνει» αναφέρει ενθυμούμενος ένα ταξίδι που έκανε με τους συμφοιτητές του στην Κόστα Ρίκα τον πρώτο χρόνο των σπουδών του -, δούλευε ακούραστα εξελίσσοντας τη σύγχρονη μαθηματική σκέψη.

Συνέχεια του άρθρου ΕΔΩ

 

Το πλατύ «ανδρικό» μέτωπο, τα  μη  καλοσχηματισμένα  μάτια, το πηγούνι και η μικρή απόσταση μύτης – χειλιών δεν πληροί τις προδιαγραφές της τελειότητας των αρχαίων Ελλήνων.

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Μόνα Λίζα ίσως δεν είναι τόσο όμορφη όσο θέλουν να πιστεύουν οι περισσότεροι λάτρεις της τέχνης, σύμφωνα με τον χρυσό κανόνα των αρχαίων Ελλήνων. Το αινιγματικό της χαμόγελο μπορεί να έχει μαγέψει κριτικούς και φιλότεχνους από το 1517, όμως έρχεται μόλις τρίτη στη λίστα με τις πιο όμορφες γυναίκες της Τέχνης.

Η γυναίκα που απεικονίζεται στο αριστούργημα του Λεονάρντο Ντα Βίνσι βρέθηκε ότι έχει το 86,6% της Χρυσής Τομής ή τον Χρυσό Αριθμό Φ που ορίζει την απόλυτη φυσική τελειότητα και αρμονία.

Στο συμπέρασμα αυτο οδηγήθηκαν οι ειδικοί λόγω του πλατιού «ανδρικού» μετώπου της, το σχήμα των ματιών της, το διπλοσάγονο και τη μικρή απόσταση ανάμεσα στη μύτη και τα χείλη της.

Στην πρώτη θέση της τελειότητας βρίσκεται η Μέριλιν Μονρόε του Άντι Γουόρχολ με ποσοστό αρμονίας 89,1%, ενώ στη δεύτερη θέση βρίσκεται τη Αφροδίτη στη «Γέννηση της Αφροδίτης» του Σάντρο Μποτιτσέλι, με 89%.

Οι πίνακες μελετήθηκαν με τις πλέον σύγχρονες τεχνικές χαρτογράφησης από τον πλαστικό χειρουργό, Δρ. Τζούλιαν ντε Σίλβα, με έδρα το Λονδίνο, ο οποίος χρησιμοποιεί την τεχνολογία για τις επεμβάσεις του.

«Αυτή η νέα έρευνα επιβεβαιώνει αυτό που πολλοί εκτιμούσαν εδώ και αιώνες. Η Μόνα Λίζα είναι ένας εξαιρετικός πίνακας, αλλά της λείπει αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ως φυσική τελειότητα. Δεν είναι τέλεια για πολλούς λόγους, όποως το φαρδύ ανδροπρεπές μέτωπό της, το διπλοσάγονο, τα μη καλοσχηματισμένα μάτια της και τη μικρή απόσταση μεταξύ μύτης και χειλιών.

Ο χρυσός αριθμός Φ είναι μία μαθηματική εξίσωση, την οποία εφηύραν οι Έλληνες σε μία προσπάθεια να μετρήσουν την ομορφιά και μάλιστα ο Ντα Βίντσι τον είχε χρησιμοποιήσει για τον διάσημο «Άνθρωπο του Βιτρούβιου», μία αναπαράσταση του τέλειου ανθρώπινου σώματος.

Για τη Μέριλιν του Γουόρχολ, ο δρ. ντε Σίλβα ανέφερε: «Ήταν η σπουδαιότερη γυναίκα ηθοποιός της εποχής της στο Χόλιγουντ και αυτό γιατί ήταν απίστευτα όμορφη». Η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι που ήρθε δεύτερη, έχασε «βαθμούς» από τα φρύδια και το πηγούνι.

Στην τέταρτη θέση, πίσω από τη Μόνα Λίζα, βρίσκεται το «Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι» του Ολλανδού Γιαν Βερμέερ, κι αυτή χάνοντας βαθμούς από τη θέση των ματιών της και την περιοχή των φρυδιών.

Οσο για τους εν ζωή, ο πιο όμορφος άνθρωπος στον κόσμο, βάσει του χρυσού αριθμού είναι ο Τζορτζ Κλούνει, που εσπασε τα κοντέρ με σκορ… 91.9%!

 

Το αρχικό άρθρο ΕΔΩ

Ένα μοναδικό έκθεμα, ο περίφημος μετεωρίτης SERES που εντοπίστηκε τον Ιούνιο του 1818 σε περιοχή κοντά στην πόλη των Σερρών, θα φιλοξενηθεί, για πέντε μόνο ημέρες, στο Μουσείο των Ηρακλειδών της Αθήνας. Με την ευκαιρία αυτή, μια φωτογραφική έκθεση και μια σειρά διαλέξεων διακεκριμένων επιστημόνων θα εμπλουτίσουν τη γνώση μας για αυτούς τους μυστηριώδεις βράχους που πέφτουν από το Διάστημα στη Γη. Ο μετεωρίτης SERES θα φτάσει στην Ελλάδα από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης.

Συνέχεια του άρθρου ΕΔΩ

Η έκθεση ζωγραφικής του Jost αποτελεί από μόνη της ένα «εκπαιδευτικό μοντέλο» για τη διδασκαλία του μαθήματος, καθώς τα έργα του έχουν ως θέμα τα Μαθηματικά.

«Όλα είναι αριθμός» θα δηλώσουν την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου ο «γκουρού» των Μαθηματικών και εμπνευστής καινοτόμων παιδαγωγικών μοντέλων που αποτελούν σημείο αναφοράς σε ολόκληρη την Ευρώπη, Dr. Peter Baptist, ο  Ελβετός ζωγράφος Eugen Jost, εκπρόσωποι της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας (Ε.Μ.Ε.), εκπαιδευτικοί και επιστήμονες.

Συνέχεια άρθρου ΕΔΩ

συνεχίστε την αναζήτηση »