Από τη Μαρίνα Δασκαλάκη

Μόνο και έρημο στο δάσος. Τα κλαδιά μου, αδύναμα και τα φύλλα μου πεσμένα στο έδαφος. Είχε έρθει και η δική μου ημέρα, σαν όλων των άλλων. Τουλάχιστον όμως η ζωή μου ήταν γεμάτη, δεν μου έλειπε τίποτε από όλα αυτά που έχω βιώσει. Σιγά σιγά άρχισα να θυμάμαι τις παλιές εποχές, τότε που το δάσος ήταν καταπράσινο, γαλήνιο και γεμάτο με τις μελωδίες των πουλιών. Τώρα το μόνο που βλέπω είναι παρατημένα σπίτια, κομμένα δέντρα και σκουπίδια, παντού να βρομίζουν τον τόπο. Τα ζώα, είχαν φύγει από καιρό, την ημέρα που άλλαξε και την ζωή μου αλλά και των υπόλοιπων δέντρων. Ήταν μια κρύα ημέρα του χειμώνα, όταν ήρθαν εκείνοι. Πουλιά και ζώα άρχισαν να εγκαταλείπουν τις φωλιές τους, όταν άκουσαν αυτόν τον δυνατό ήχο. Όμως, εμείς τα δέντρα δεν μπορούσαμε να βγάλουμε πόδια και να φύγουμε έτσι απλά, αντίθετα ήμασταν τρομαγμένα και παρακαλούσαμε για το καλό μας.

Ο ήχος, όσο περνούσε η ώρα δυνάμωνε, το ίδιο και η ανησυχία μας. Το δάσος άρχιζε να γεμίζει με κάτι μεγάλα και κίτρινα μηχανήματα. Μια φωνή μας έκανε να αναπηδήσουμε και να γυρίσουμε προς το μέρος τους. Έλεγαν ότι θα πρέπει να κόψουν αυτά που εμποδίζουν την κατασκευή. Εγώ επειδή ήμουν πολύ μακριά από το μέρος στο οποίο είχαν συγκεντρωθεί, δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς έλεγαν. Όταν, όμως, ένα από αυτά τα κίτρινα μηχανήματα, ξερίζωσε έναν κορμό, τότε συνειδητοποίησα, ότι κανείς από εμάς δεν θα μπορούσε να επιζήσει. Κάθε μέρα, ερχόντουσαν και έκοβαν δέντρα. Πέρασαν μήνες, ώσπου να έχουν κόψει όλα τα δέντρα του δάσους, εκτός από εμένα.

Από καιρό ήξερα ότι το τέλος θα ήταν σαν των υπολοίπων, όμως δεν ξέρω τι έκανε τους ανθρώπους και άλλαξαν έτσι γρήγορα γνώμη. Με πλησίασαν και είδαν ότι τα κλαδιά μου ήταν ιδανικά για να σκαρφαλώνουν τα παιδιά και να παίζουν. Έτσι, αποφάσισαν να μην με κόψουν. Δεν ήξερα να έπρεπε να χαίρομαι ή όχι. Από την μία όλο το δάσος είχε γίνει έρημο και από την άλλη οι άνθρωποι να αποφάσιζαν ότι δεν αποτελούσα πια εμπόδιο για την κατασκευή τους. Τα χρόνια πέρασαν, το έρημο δάσος άρχισε να γεμίζει με σπίτια και δρόμους. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι έρχονταν να ζήσουν εκεί. Εγώ, αρχικά ένιωθα μοναξιά, όμως μετά από λίγο καιρό τα παιδιά ερχόντουσαν και παίξουν. Σκαρφάλωναν στα κλαδιά μου, έκαναν κούνια και με στόλιζαν με λουλούδια. Καθώς περνούσε ο καιρός, όλο και περισσότεροι άνθρωποι έφευγαν από το δάσος, για να πάνε να βρουν μια καλύτερη ζωή στην πόλη. Το χωριό άδειασε, μέρα με την μέρα, ώσπου έμεινα πάλι μόνο μου. Δεν άντεχα την μοναξιά και επίσης είχα πια μεγαλώσει τόσο πολύ που τα κλαδιά μου άρχισαν να μαραίνουν και τα φύλλα μου να πέφτουν. Έκλεισα τα μάτια μου, ξέροντας ότι δεν θα ξαναξυπνούσα ποτέ…

Μάιος 2021