“Ο τυφλός και ο μουγγός”
της Σοφίας Παπαδημητρίου (Β2)
Η πρώτη εβδομάδα του Μάη φέτος ήταν αφιερωμένη στα άτομα με αναπηρία, τα οποία βιώνουν κάτι διαφορετικό και σαφώς πιο δύσκολο. Αυτό όμως δεν στέκεται εμπόδιο μπροστά στην ευτυχία της ζωής. Έτσι, κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών μας δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχουμε σε ένα βιωματικό παιχνίδι που πραγματοποιήθηκε μέσα στο σχολικό χώρο με την καθοδήγηση της κοινωνικού λειτουργού, Βασιλικής Τζήκα, και τη συνεργασία δύο καθηγητριών μας, της κ. Παξιμαδάκη Ειρήνης και της κ. Χαριτοπούλου Σοφίας. Αρχικά χωριστήκαμε σε ζευγάρια. Στη συνέχεια ο ένας από τους δύο κρατούσε τα μάτια του κλειστά κάνοντας τον τυφλό και ο άλλος που έκανε τον μουγγό, τον οδηγούσε προσεκτικά μέσα στην αίθουσα, ώστε να μην χτυπήσει πουθενά. Έπειτα με σήμα της κοινωνικού λειτουργού αλλάζαμε ρόλους. Κατά τη διαδικασία του παιχνιδιού μπορούσε να μιλήσει μόνο ο «τυφλός» μαθητής, ενώ ο μαθητής που έκανε το μουγγό προσπαθούσε να βρει ένα τρόπο επικοινωνίας. 
Οι περισσότεροι δυσκολεύονταν στο ρόλο του τυφλού να κρατήσουν τα μάτια τους κλειστά για πολλή ώρα σε σχέση με το μουγγό που τους ήταν πιο εύκολο να μη μιλήσουν. Αφού τελείωσε το παιχνίδι κάναμε μία συζήτηση για το πώς αισθανθήκαμε σε κάθε ρόλο.
Η ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να «μπαίνει» κάποιος στη θέση του άλλου και να μπορεί να κατανοεί τις σκέψεις και τα συναισθήματα του.
Τα συναισθήματά μας ήταν απίστευτα, γιατί συνειδητοποιήσαμε πώς πραγματικά νιώθουν τα άτομα αυτά και πως δεν πρέπει να τα υποτιμάμε σε καμία περίπτωση. Σε όλους μας υπήρξε πιο δύσκολος ο ρόλος του τυφλού, διότι δεν νιώθαμε αρκετά την ασφάλεια που θα χρειαζόμασταν ώστε να εμπιστευτούμε κάποιον. Ακόμα και το συμμαθητή μας που τον γνωρίζουμε χρόνια δεν του έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη. Από την άλλη ο ρόλος του μουγγού ήταν λιγότερο δύσκολος, γιατί έπρεπε απλά να βρούμε ένα τρόπο, έτσι ώστε να δώσουμε στον τυφλό να καταλάβει, αυτά που θέλαμε να του πούμε. Ουσιαστικά οι στόχοι του παιχνιδιού ήταν η ευσυναίσθηση, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η έκφραση συναισθημάτων και η μετάδοση μηνυμάτων με τη γλώσσα του σώματος. Ήταν μια πάρα πολύ όμορφη εμπειρία και καταλάβαμε πως αυτοί οι άνθρωποι δυσκολεύονται πολύ στη ζωή, χρειάζονται ασφάλεια και προπάντων ένα χέρι βοηθείας.
