Γενικό Λύκειο Καρέα

…πάνω στον μαυροπίνακα της δυστυχίας της ευτυχίας ζωγραφίζει το πρόσωπο…

Λογοτεχνικός Διαγωνισμός Καίτη Λασκαρίδου… Το κείμενο της Μαριαλένας Σκαρώνη (Β΄τάξη)

Απρ 20167

Παραδοσιακή και ρομαντική ποίηση, Παρνασσισμός, Συμβολισμός, Υπερρεαλισμός (μέσα από την ματιά μαθητών/τριών της Α΄ τάξης)

Μαΐ 201419

Υπεύθυνη καθηγήτρια: Παπαχρήστου Αλεξάνδρα

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έφυγε αλλά οι μαγικοί του ήρωες ζουν παντοτινά…

Απρ 201418

garcia_marquez

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες -πατέρας του λογοτεχνικού είδους που έγινε γνωστό ως μαγικός ρεαλισμός– γεννήθηκε το 1928 στην Αρακατάκα, ένα παραλιακό χωριό της Κολομβίας, όπου μεγάλωσε κοντά στους παππούδες του από τη μεριά της μητέρας του. Το 1947 άρχισε στο Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά τις σπουδές του στα νομικά και τις πολιτικές επιστήμες και τον ίδιο χρόνο η εφημερίδα Ελ Εσπεκταδόρ δημοσίευσε το πρώτο διήγημά του με τίτλο «Η τρίτη παραίτηση». Το 1948 μετακόμισε στην Καρταχένα των Δυτικών Ινδιών κι εκεί άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ελ Ουνιβερσάλ».

Στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και εφημερίδες στην Αμερική και την Ευρώπη. Το πρώτο μυθιστόρημά του, «Τα νεκρά φύλλα», εκδόθηκε το 1955 και ακολούθησαν τα έργα «Κακιά ώρα», «Ο Συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει» και «Η κηδεία της μεγάλης μάμα», το «Εκατό χρόνια μοναξιά», μυθιστόρημα που αποκόμισε αμέσως τις θετικότερες κριτικές και κέρδισε το αναγνωστικό κοινό, καθιερώνοντας έτσι τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας.

Στο τεράστιο έργο του, που το 1982 του χάρισε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, συμπεριλαμβάνονται και τα μυθιστορήματα: «Το φθινόπωρο του Πατριάρχη», «Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου», «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας», «Δώδεκα διηγήματα περιπλανώμενα», «Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων», «Χρονικόν Ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου», «Δώδεκα Διηγήματα Περιπλανώμενα», «Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου», «Το φως είναι σαν το νερό», «Το ευτυχισμένο καλοκαίρι της κυρίας Φορμπς», «Η είδηση μιας απαγωγής», «Ο στρατηγός μες στο λαβύρινθό του», «Η περιπέτεια του Μιγκέλ Λιττίν».

imagesZZ9X58WKΟ Πάμπλο Νερούντα τον χαρακτήρισε ως «την μεγαλύτερη αποκάλυψη στην ισπανική γλώσσα μετά τον Δον Κιχώτη»…

Ο «Γκαμπίτο» άφησε την τελευταία του πνοή χτες αλλά μας άφησε για συντροφιά τους αναρίθμητους ήρωές του…

Ποιόν ήρωά του να πρωτοξεχωρίσεις; Από το «100 χρόνια μοναξιά»: Τον συνταγματάρχη Αουρελιάνο Μπουενδία, ο οποίος «οργάνωσε τριανταδύο ένοπλες εξεγέρσεις και τις έχασε όλες; Απόκτησε δεκαεφτά αρσενικά παιδιά από δεκαεφτά διαφορετικές γυναίκες που εξοντώθηκαν όλα το ένα μετά το άλλο μέσα σε μια και μόνη νύχτα πριν το μεγαλύτερο φτάσει στην ηλικία των τριανταπέντε χρόνων… Ο ίδιος επέζησε μετά από δεκατέσσερις απόπειρες δολοφονίας, εβδομήντα τρεις ενέδρες κι ένα εκτελεστικό απόσπασμα. Έζησε, παρ’ όλο που ήπιε με τον καφέ του μια δόση στρυχνίνης, που θα ήταν αρκετή για να σκοτώσει ένα άλογο»

marquez-450x270 Την ωραία Ρεμέδιος που ο θάνατός της ήταν μια ανάληψη στον ουρανό και η βροχή κράτησε «τέσσερα χρόνια, έντεκα μήνες και δυο μέρες»; Τον γύφτο Μέλκιαδες που  «είχε πάει στον άλλο κόσμο, αλλά είχε ξαναγυρίσει γιατί δεν άντεχε τη μοναξιά»;

Τον ωραίο τύπο της Ούρσουλα, συζύγου του γενάρχη, που όταν πέθανε ήταν μεταξύ 115 και 122 χρονών; Την κόρη της Αμαράντα που η Κυρία Θάνατος της είπε ν’ αρχίσει να ράβει το σάβανό της και θα πέθαινε όταν το τέλειωνε;

Διάχυτη η μοναξιά, διάχυτος ο θάνατος, σε κάθε ήρωα, σε κάθε λέξη… «Μετά από τόσα χρόνια θάνατο, ήταν τόση η λαχτάρα για τους ζωντανούς, τόσο πιεστική η ανάγκη για συντροφιά, τόσο τρομακτική η προσέγγιση σ’ εκείνον τον άλλο θάνατο που υπάρχει μέσα στο θάνατο, που ο Προυδένσιο Αγκιλάρ είχε φτάσει ν’ αγαπήσει το χειρότερο εχθρό του»…

El-amor-en-los-tiempos-del-colera1_593x800 Από τον «Έρωτα στα χρόνια της Χολέρας» ποιόν να διαλέξεις;;; Τον  Φλορεντίνο Αρίσα που όταν πρωτοαντίκρυσε την γυνάκα που ερωτεύτηκε «ένιωσε μια μαχαιριά στο πλευρό του»; Που έστελνε με περιστέρια ραβασάκια στην Φερμίνα Δάσα χωρίς υπογραφή; Που όταν ο πατέρας της τον απέρριψε ως υποψήφιο γαμπρό για την κόρη του, αυτός είπε: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δόξα από το να πεθάνω για τον έρωτα»… Που όταν την αντίκρυσε έγκυο «δεν ένιωσε ζήλια, ούτε θυμό, παρά μια μεγάλη περιφρόνηση για τον εαυτό του»; Που «ένιωσε φτωχός, άσχημος, κατώτερος κι όχι μόνο ανάξιος γι αυτήν, αλλά και για οποιαδήποτε άλλη γυναίκα στον κόσμο»; Που την περίμενε 51 χρόνια, 9 μήνες και 7 ημέρες;

Τη Φερμίνα Δάσα που όταν αναγκάστηκε να παντρευτεί «πέρασε ένα σφουγγάρι χωρίς δάκρυα πάνω από τη θύμηση του Φλορεντίνο Αρίσα και στο χώρο αυτό άφησε να ανθίσει ένα λιβάδι παπαρούνες»; Που μετά τον θάνατο του συζύγου της αποφασίζει να συναντηθεί με τον Φλορεντίνο και όταν η κόρη της την κατακρίνει, της απαντάει: «Πάει ένας αιώνας που μου έχεσαν τη ζωή μ΄ αυτόν τον καημένο, γιατί είμασταν πολύ νέοι, και τώρα θέλουν να το ξανακάνουν γιατί είμαστε υπερβολικά γέροι»… Αυτή την γυναίκα που «αναγνώρισε τον εαυτό της, ένιωσε για πρώτη φορά κυρία του, αισθάνθηκε συντροφευμένη και προστατευμένη, με τα πνευμόνια γεμάτα από τον αέρα της ελευθερίας και ξαναβρήκε την ηρεμία και τη θέληση να ζήσει. Ακόμα και στα τελευταία χρόνια της ζωής της θ’ αναπολούσε εκείνο το ταξίδι, ολοένα και πιο ζωντανό στη θύμησή της, με τη διεστραμμένη διαύγεια της νοσταλγίας» και που «Μια νύχτα είχε γυρίσει από την καθημερινή βόλτα, αναστατωμένη από την αποκάλυψη πως όχι μόνο μπορούσε να είναι ευτυχισμένη χωρίς έρωτα, αλλά ακόμα κι ενάντιά του…»

DICTATOR Από το «Φθινόπωρο του Πατριάρχη» τον γέρο στρατηγό με την ακαθόριστη ηλικία «μεταξύ 107 και 232 χρόνων»; Που έχει αίμα στα χέρια του αλλά πάντα «δικαιολογημένο», γιατί τα 2000 παιδιά που βύθισε μαζί με ένα καράβι στην ανοιχτή θάλασσα τον κορόιδευαν και άλλωστε δεν ήταν ποτέ δική του εντολή αλλά εκείνων που του έδιναν κακές συμβουλές και εκτελέστηκαν παραδειγματικά; Που όταν έφτασε το Φθινόπωρό του κατάλαβε πως είχε αλυσοδεθεί κι έτσι έχασε τα εργοστάσια, κι έχασε τα λιμάνια, έχασε ως και την ίδια τη θάλασσα, απομένοντας μόνος, σκιάχτρο μέσα σε ένα κατεστραμμένο ανάκτορο και που τον βρήκαν νεκρό μέρες πολλές αφότου είχε πεθάνει κι ας συνέχιζε να υπάρχει η εξουσία του σαν φάντασμα πάνω από τη χώρα;

tumblr_lu18zsDun81qd9a66o1_500 Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες μας  συγκλόνισε, μας συγκίνησε, μας συνεπήρε, μας έδειξε μέσα από το έργο του ότι εκεί γύρω από τους «ιδιόρρυθμους» και μοναχικούς ήρωές του υπάρχει η Λατινική Αμερική με την στυγνή πραγματικότητά της, με τους αιμοσταγείς και εγκάθετους από μεγάλα συμφέροντα δικτάτορες, με τους αγώνες των λαών της ενάντια στην φτώχεια, τις ανισότητες, τον αυταρχισμό και την καταπίεση, με τις νοθευμένες εκλογές και την διαφθορά, με τις διεκδικήσεις των δικαιωμάτων των συλλεκτών της μπανάνας που είχε αιματηρή κατάληξη…

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες μας έμαθε ότι «η ζωή δεν είναι αυτή που έζησε κανείς, αλλά αυτή που θυμάται και όπως την θυμάται για να την διηγηθεί»

Adios Gabo και όπως έλεγες και εσύ «Μην κλαις επειδή τελείωσε. Χαμογέλα επειδή συνέβη»…

«Μόνο γιατί μ΄ αγάπησες»… της Μαρίας Πολυδούρη από τον μαθητή του Α4 Παναγιώτη Χιώτη!

Μαρ 201429

Δημοσιεύουμε με μεγάλη μας χαρά σήμερα, την εξαιρετική εργασία του μαθητή του Α4, Παναγιώτη Χιώτη!

Η εργασία αυτή έγινε στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας!

Διδάσκουσα καθηγήτρια: κ. Παπαχρήστου Αλεξάνδρα

 

315289-rene_magritte0011 Πίνακας: René Magritte

Όμορφα λόγια (σενάριο λογοτεχνίας Α΄ Λυκείου)

Μαρ 201422

Το Χριστόψωμο: ένα υπέροχο χριστουγεννιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη…

Δεκ 201321

Untitled-1 copy

Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις Δεκεμβρίου 1887 στο έντυπο «Εφημερίς»   με τον χαρακτηριστικό υπότιτλο «Διήγημα Πρωτότυπον». Παρέμεινε ξεχασμένο έως τα Χριστούγεννα του 1941, οπότε παρουσιάσθηκε προλογισμένο από τον φιλόλογο Γεώργιο Βαλέτα στο περιοδικό «Νέα Εστία».

Λίγα λόγια εισαγωγικά:

Το Χριστόψωμο είναι ένα τραγικό διήγημα. Το θέμα έχει να κάνει με την  “κακιά πεθερά” και την “άτυχη νύφη” που επειδή είναι άτεκνη  θεωρείται υπεύθυνη και έχει στιγματιστεί. Η πεθερά απεχθάνεται την γυναίκα που έχει παντρευτεί ο γιός της. Χρόνια προσπαθεί να υπονομεύσει τη σχέση της νύφης με τον άνδρα της και στο τέλος, αποφασίζει να της «δωρίσει» ένα δηλητηριασμένο “χριστόψωμο”. Τελικά, το χριστόψωμο θα το φάει ο ίδιος ο γιός της -ναυτικός που γύρισε νωρίτερα στο σπίτι του- θα δηλητηριασθεί και θα πεθάνει…

Το αριστουργηματικό ως προς την πλοκή και τη σκηνική οικονομία διήγημα αποτυπώνει εύγλωττα το ρόλο και τη θέση της γυναίκας στην κλειστή νησιωτική κοινωνία (προφανώς της Σκιάθου) στα τέλη του 19ου αιώνα.

Αν και δεν είσαστε εξοικειωμένοι με την γλώσσα του κυρ Αλέξανδρου αξίζει να το διαβάσετε… Όχι με το μυαλό αλλά με την καρδιά σας…

 

Μεταξὺ τῶν πολλῶν δημωδῶν τύπων, τοὺς ὁποίους θὰ ἔχωσι νὰ ἐκμεταλλευθῶσιν οἱ μέλλοντες διηγηματογράφοι μας, διαπρεπῆ κατέχει θέσιν ἡ κακὴ πενθερά, ὡς καὶ ἡ κακὴ μητρυιά. Περὶ μητρυιᾶς ἄλλωστε θὰ ἀποπειραθῶ νὰ διαλάβω τινά, πρὸς ἐποικοδόμησιν τῶν ἀναγνωστῶν μου. Περὶ μιᾶς κακῆς πενθερᾶς σήμερον ὁ λόγος.

Εἰς τί ἔπταιεν ἡ ἀτυχὴς νέα Διαλεχτή, οὕτως ὠνομάζετο, θυγάτηρ τοῦ Κασσανδρέως μπάρμπα Μανώλη, μεταναστεύσαντος κατὰ τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπανάστασιν εἰς μίαν τῶν νήσων τοῦ Αἰγαίου; Εἰς τί ἔπταιεν ἂν ἦτο στείρα καὶ ἄτεκνος; Εἶχε νυμφευθῆ πρὸ ἑπταετίας, ἔκτοτε δὶς μετέβη εἰς τὰ λουτρὰ τῆς Αἰδηψοῦ, πεντάκις τῆς ἔδωκαν νὰ πίη διάφορα τελεσιουργὰ βότανα, εἰς μάτην, ἡ γῆ ἔμενεν ἄγονος. Δυὸ ἢ τρεῖς γύφτισσαι τῆς ἔδωκαν νὰ φορέση περίαπτα θαυματουργὰ περὶ τὰς μασχάλας, εἰπούσαι αὐτῇ, ὅτι τοῦτο ἦτο τὸ μόνον μέσον, ὅπως γεννήσῃ, καὶ μάλιστα υἱόν. Τέλος καλόγηρός τις Σιναΐτης τῇ ἐδώρησεν ἡγιασμένον κομβολόγιον, εἰπῶν αὐτῇ νὰ τὸ βαπτίζῃ καὶ νὰ πίνῃ τὸ ὕδωρ. Τὰ πάντα μάταια.

Ἐπὶ τέλους μὲ τὴν ἀπελπισίαν ᾖλθε καὶ ἡ ἀνάπαυσις τῆς συνειδήσεως, καὶ δὲν ἐνόμιζεν ἐαυτὴν ἔνοχον. Τὸ αὐτὸ ὅμως δὲν ἐφρόνει καὶ ἡ γραῖα Καντάκαινα, ἡ πενθερά της, ἥτις ἐπέρριπτεν εἰς τὴν νύμφην αὐτῆς τὸ σφάλμα τῆς μὴ ἀποκτήσεως ἐγγόνου διὰ τὸ γῆρας της.

Εἶναι ἀληθές, ὅτι ὁ σύζυγος τῆς Διαλεχτῆς ἦτο τὸ μόνον τέκνον τῆς γραίας ταύτης, καὶ οὖτος δὲ συνεμερίζετο τὴν πρόληψιν τῆς μητρός του ἐναντίον τῆς συμβίας αὐτοῦ. Ἂν δὲν τῷ ἐγέννᾳ ἡ σύζυγός του, ἡ γενεὰ ἐχάνετο. Περίεργον, δέ, ὅτι πᾶς Ἕλλην τῆς ἐποχῆς μας ἱερώτατον θεωρεῖ χρέος καὶ ὑπερτάτην ἀνάγκην τὴν διαιώνισιν τοῦ γένους του.

Ἑκάστοτε, ὁσάκις ὁ υἱός της ἐπέστρεφεν ἐκ τοῦ ταξιδίου του, διότι εἶχε βρατσέραν, καὶ ἦτο τολμηρότατος εἰς τὴν ἀκτοπλοΐαν, ἡ γραῖα Καντάκαινα ἤρχετο εἰς προϋπάντησιν αὐτοῦ, τὸν ὡδήγει εἰς τὸν οἰκίσκον της, τὸν ἐδιάβαζε, τὸν ἐκατήχει, τοῦ ἔβαζε μαναφούκια, καὶ οὕτω τὸν προέπεμπε παρὰ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ. Καὶ δὲν ἔλεγε τὰ ἐλαττώματά της, ἀλλὰ τὰ αὐγάτιζε, δὲν ἦτο μόνο «μαρμάρα», τουτέστι στείρα ἡ νύμφη της, τοῦτο δὲν ἤρκει, ἀλλ᾿ ἦτο ἄπαστρη, ἀπασσάλωτη, ξετσίπωτη κλπ. Ὅλα τὰ εἶχεν, «ἡ ποίσα, ἡ δείξα, ἡ ἄκληρη».

Ὁ καπετὰν Καντάκης, φλομωμένος, θαλασσοπνιγμένος, τὰ ἤκουεν ὅλα αὐτά, ἡ φαντασία του ἐφούσκωνεν, ἐξερχόμενος εἶτα συνήντα τοὺς συναδέλφους του ναυτικούς, ἤρχιζαν τὰ καλῶς ὤρισες, καλῶς σᾶς ηὕρα, ἔπινεν ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ ρώμια, καὶ μὲ τριπλῆν σκοτοδίνην, τὴν ἐκ τῆς θαλάσσης, τὴν ἐκ τῆς γυναικείας διαβολῆς καὶ τὴν ἐκ τῶν ποτῶν, εἰσήρχετο οἴκαδε καὶ βάρβαροι σκηναὶ συνέβαινον τότε μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τῆς συζύγου του.

 Οὕτως εἶχον τὰ πράγματα μέχρι τῆς παραμονῆς τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 186… Ὁ καπετὰν Καντάκης πρὸ πέντε ἡμερῶν εἶχε πλεύσει μὲ τὴν βρατσέραν του εἰς τὴν ἀπέναντι νῆσον μὲ φορτίον ἀμνῶν καὶ ἐρίφων, καὶ ἤλπιζεν, ὅτι θὰ ἑώρταζε τὰ Χριστούγεννα εἰς τὴν οἰκίαν του. Ἀλλὰ τὸν λογαριασμὸν τὸν ἔκαμνεν ἄνευ τοῦ ξενοδόχου, δηλ. ἄνευ τοῦ Βορρᾶ, ὅστις ἐφύσησεν αἰφνιδίως ἄγριος καὶ ἔκλεισαν ὅλα τὰ πλοῖα εἰς τοὺς ὅρμους, ὅπου εὑρέθησαν. Εἴπομεν ὅμως, ὅτι ὁ καπετὰν Καντάκης ἦτο τολμηρὸς περὶ τὴν ἀκτοπλοΐαν. Περὶ τὴν ἑσπέραν τῆς παραμονῆς τῶν Χριστουγέννων ὁ ἄνεμος ἐμετριάσθη ὀλίγον, ἀλλ᾿ οὐχ ἧττον ἐξηκολούθει νὰ πνέῃ. Τὸ μεσονύκτιον πάλιν ἐδυνάμωσε.untitled

Τινὲς ναυτικοὶ ἐν τῇ ἀγορᾷ ἐστοιχημάτιζον, ὅτι, ἀφοῦ κατέπεσεν ὁ Βορρᾶς, ὁ καπετὰν Καντάκης θὰ ἔφθανε περὶ τὸ μεσονύκτιον. Ἡ σύζυγός του ὅμως δὲν ἦτο ἐκεῖ νὰ τοὺς ἀκούση καὶ δὲν τὸν ἐπερίμενεν. Αὕτη ἐδέχθη μόνο περὶ τὴν ἑσπέραν τὴν ἐπίσκεψιν τῆς πενθερᾶς της, ἀσυνήθως φιλόφρονος καὶ μηδιώσης, ἥτις τῇ εὐχήθῃ τὸ ἀπαραίτητον «καλὸ δέξιμο», καὶ διὰ χιλιοστὴν φορὰ τὸ στερεότυπον «μ᾿ ἕναν καλὸ γυιό».

Καὶ οὐ μόνον, τοῦτο, ἀλλὰ τῇ προσέφερε καὶ ἓν χριστόψωμο.

 Τὸ ζύμωσα μοναχή μου, εἶπεν ἡ θειὰ Καντάκαινα, μὲ γειὰ νὰ τὸ φᾶς.

– Θὰ τὸ φυλάξω ὡς τὰ Φῶτα, διὰ ν᾿ ἁγιασθῇ, παρετήρησεν ἡ νύμφη.

– Ὄχι, ὄχι, εἶπε μετ᾿ ἀλλοκότου σπουδῆς ἡ γραῖα, τὸ δικό της φυλάει ἡ κάθε μιὰ νοικοκυρὰ διὰ τὰ Φῶτα, τὸ πεσκέσι τρώγεται.

– Καλά, ἀπήντησεν ἠρέμα ἡ Διαλεχτή, τοῦ λόγου σου ξέρεις καλλίτερα.

Ἡ Διαλεχτὴ ἦτο ἀγαθωτάτης ψυχῆς νέα, οὐδέποτε ἠδύνατο νὰ φαντασθῇ ἢ νὰ ὑποπτεύσῃ κακό τι.

«Πῶς τὤπαθε ἡ πεθερά μου καὶ μοῦ ἔφερε χριστόψωμο», εἶπε μόνον καθ᾿ ἐαυτήν, καὶ ἀφοῦ ἀπῆλθεν ἡ γραῖα ἐκλείσθη εἰς τὴν οἰκίαν της καὶ ἐκοιμήθη μετὰ τίνος δεκαετοῦς παιδίσκης γειτονοπούλας, ἥτις τῇ ἔκανε συντροφίαν, ὁσάκις ἔλειπεν ὁ σύζυγός της. Ἡ Διαλεχτὴ ἐκοιμήθη πολὺ ἐνωρίς, διότι σκοπὸν εἶχε νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν ἐκκλησίαν περὶ τὸ μεσονύκτιον. Ὁ ναὸς δὲ τοῦ Ἁγίου Νικολάου μόλις ἀπεῖχε πεντήκοντα βήματα ἀπὸ τῆς οἰκίας της.

Περὶ τὸ μεσονύκτιον ἐσήμαναν παρατεταμένως οἱ κώδωνες. Ἡ Διαλεχτὴ ἠγέρθη, ἐνεδύθη καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν. Ἡ παρακοιμωμένη αὐτὴ κόρη ἦτο συμπεφωνημένον, ὅτι μόνον μέχρι οὗ σημάνη ὁ ὄρθρος θὰ ἔμενε μετ᾿ αὐτῆς, ὅθεν ἀφυπνίσασα αὐτὴν τὴν ὠδήγησε πλησίον τῶν ἀδελφῶν της. Αἱ δυὸ οἰκίαι ἐχωρίζοντο διὰ τοίχου κοινοῦ.

Ἡ Διαλεχτὴ ἀνῆλθεν εἰς τὸν γυναικωνίτην τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ μόλις παρῆλθεν ἠμίσεια ὥρα καὶ γυνή τις πτωχὴ καὶ χωλὴ δυστυχής, ἥτις ὑπηρέτει ὡς νεωκόρος τῆς ἐκκλησίας, ἐλθοῦσα τῇ λέγει εἰς τὸ οὖς.

– Δόσε μου τὸ κλειδί, ᾖλθε ὁ ἄντρας σου.

– Ὁ ἄντρας μου! ἀνεφώνησεν ἡ Διαλεχτὴ ἔκπληκτος.

Καὶ ἀντὶ νὰ δώση τὸ κλειδὶ ἔσπευσε νὰ καταβῇ ἡ ἰδία.

Ἐλθοῦσα εἰς τὴν κλίμακα τῆς οἰκίας, βλέπει τὸν σύζυγόν της κατάβρεκτον, ἀποστάζοντα ὕδωρ καὶ ἀφρόν.

– Εἶμαι μισοπνιγμένος, εἶπε μορμυρίζων οὗτος, ἀλλὰ δὲν εἶναι τίποτε. Ἀντὶ νὰ τὸ ρίξωμε ἔξω, τὸ καθίσαμε στὰ ρηχά.

– Πέσατε ἔξω; ἀνέκραξεν ἡ Διαλεχτή.

– Ὄχι, δὲν εἶναι σου λέω τίποτε. Ἡ βρατσέρα εἶναι σίγουρη, μὲ δυὸ ἄγκουρες ἀραγμένη καὶ καθισμένη.

– Θέλεις ν᾿ ἀνάψω φωτιά;

– Ἄναψε καὶ δόσε μου ν᾿ ἀλλάξω.

Ἡ Διαλεχτὴ ἐξήγαγε ἐκ τοῦ κιβωτίου ἐνδύματα διὰ τὸν σύζυγόν της καὶ ἤναψε πῦρ.

– Θέλεις κανένα ζεστό;

– Δὲν μ᾿ ὠφελεῖ ἐμένα τὸ ζεστό, εἶπεν ὁ καπετὰν Καντάκης. Κρασὶ νὰ βγάλης.

Ἡ Διαλεχτὴ ἐξήγαγεν ἐκ τοῦ βαρελίου οἶνον.

– Πῶς δὲν ἐφρόντισες νὰ μαγειρεύσης τίποτε; εἶπε γογγύζων ὁ ναυτικός.

– Δὲν σ᾿ ἐπερίμενα ἀπόψε, ἀπήντησε μετὰ ταπεινότητος ἡ Διαλεχτή. Κρέας ἐπῆρα. Θέλεις νὰ σοῦ ψήσω πριζόλα;

– Βάλε, στὰ κάρβουνα, καὶ πήγαινε σὺ στὴν ἐκκλησιά σου, εἶπεν ὁ καπετὰν Καντάκης. Θὰ ἔλθω κι ἐγὼ σὲ λίγο.

Ἡ Διαλεχτὴ ἔθεσε τὸ κρέας ἐπὶ τῆς ἀνθρακιᾶς, ἥτις ἐσχηματίσθη ἤδη, καὶ ἡτοιμάζετο νὰ ὑπακούση εἰς τὴν διαταγὴν τοῦ συζύγου της, ἥτις ἦτο καὶ ἰδική της ἐπιθυμία, διότι ἤθελε νὰ κοινωνήση. Σημειωτέον ὅτι τὴν φράσιν «πήγαινε σὺ στὴν ἐκκλησιά σου» ἔβαψεν ὁ Καντάκης διὰ στρυφνῆς χροιᾶς.

– Ἡ μάννα μου δὲ θὰ τὤμαθε βέβαια ὅτι ᾖλθα, παρετήρησεν αὖθις ὁ Καντάκης.

– Ἐκείνη εἶναι στὴν ἐνορία της, ἀπήντησεν ἡ Διαλεχτή. Θέλεις νὰ τῆς παραγγείλω;

– Παράγγειλέ της νὰ ἔλθῃ τὸ πρωί.

Ἡ Διαλεχτὴ ἐξῆλθεν. Ὁ Καντάκης τὴν ἀνεκάλεσεν αἴφνης.

– Μὰ τώρα εἶναι τρόπος νὰ πᾶς ἐσὺ στὴν ἐκκλησιά, καὶ νὰ μὲ ἀφήσεις μόνον;

– Νὰ μεταλάβω κι ἔρχομαι, ἀπήντησεν ἡ γυνή.

Ὁ Καντάκης δὲν ἐτόλμησε ν᾿ ἀντείπῃ τι, διότι ἡ ἀπάντησις θὰ ἦτο βλασφημία. Οὐχ ἧττον ὅμως τὴν βλασφημίαν ἐνδιαθέτως τὴν ἐπρόφερεν.

Ἡ Διαλεχτὴ ἐφρόντισε νὰ στείλη ἀγγελιοφόρον πρὸς τὴν πενθεράν της, ἕνα δωδεκαετῆ παῖδα τῆς αὐτῆς ἐκείνης γειτονικῆς οἰκογενείας, ἧς ἡ θυγάτηρ ἐκοιμήθη ἀφ᾿ ἑσπέρας πλησίον της, καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸν ναόν.

Ὁ Καντάκης, ὅστις ἐπείνα τρομερά, ἤρχισε νὰ καταβροχθίζῃ τὴν πριζόλαν. Καθήμενος ὀκλαδὸν παρὰ τὴν ἑστίαν, ἐβαρύνετο νὰ σηκωθῆ καὶ ν᾿ ἀνοίξη τὸ ἑρμάρι διὰ νὰ λάβη ἄρτον, ἀλλ᾿ ἀριστερόθεν αὐτοῦ ὑπεράνω τῆς ἑστίας ἐπὶ μικροῦ σανιδώματος εὑρίσκετο τὸ Χριστόψωμον ἐκεῖνο, τὸ δῶρον τῆς μητρός του πρὸς τὴν νύμφην αὐτῆς. Τὸ ἔφθασε καὶ τὸ ἔφαγεν ὁλόκληρον σχεδὸν μετὰ τοῦ ὀπτοῦ κρέατος.

Περὶ τὴν αὐγήν, ἡ Διαλεχτὴ ἐπέστρεψεν ἐκ τοῦ ναοῦ, ἀλλ᾿ εὗρε τὴν πενθεράν της περιβάλλουσαν διὰ τῆς ὠλένης τὸ μέτωπον τοῦ υἱοῦ αὐτῆς καὶ γοερῶς θρηνοῦσαν.

Ἐλθοῦσα αὕτη πρὸ ὀλίγων στιγμῶν τὸν εὗρε κοκκαλωμένον καὶ ἄπνουν. Ἐπάρασα τοὺς ὀφθαλμούς, παρετήρησε τὴν ἀπουσίαν τοῦ Χριστοψώμου ἀπὸ τοῦ σανιδώματος τῆς ἑστίας, καὶ ἀμέσως ἐνόησε τὰ πάντα. Ὁ Καντάκης ἔφαγε τὸ φαρμακωμένο χριστόψωμο, τὸ ὁποῖον ἡ γραῖα στρίγλα εἶχε παρασκευάσει διὰ τὴν νύμφην της.

Ἰατροὶ ἐπιστήμονες δὲν ὑπῆρχον ἐν τῇ μικρᾷ νήσῳ· οὐδεμία νεκροψία ἐνεργήθη. Ἐνομίσθη, ὅτι ὁ θάνατος προῆλθεν ἐκ παγώματος συνεπείᾳ τοῦ ναυαγίου. Μόνη ἡ γραῖα Καντάκαινα ἤξευρε τὸ αἴτιον τοῦ θανάτου. Σημειωτέον, ὅτι ἡ γραῖα, συναισθανθεῖσα καὶ αὐτὴ τὸ ἔγκλημά της, δὲν ἐμέμφθη τὴν νύμφην της. Ἀλλὰ τοὐναντίον τὴν ὑπερήσπισε κατὰ τῆς κακολογίας ἄλλων.

Ἐὰν ἔζησε καὶ ἄλλα κατόπιν Χριστούγεννα, ἡ ἄστοργος πενθερὰ καὶ ἀκουσία παιδοκτόνος, δὲ θὰ ἦτο πολὺ εὐτυχὴς εἰς τὸ γῆρας της.

 untitled

 

«Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους»… (Παραμύθι από τον Αργύρη Χιόνη)!

Δεκ 20137

untitledΜια φορά κι έναν καιρό λοιπόν ….                

στη μέση ενός χωματόδρομου, τότε πού υπήρχανε ακόμα χωματόδρομοι, ζούσε μια πέτρα.
Μάνα, πατέρα δεν γνώρισε κι ούτε ήξερε πότε γεννήθηκε.
Οι πέτρες, όπως ξέρετε, ζούνε τόσα πολλά χρόνια, που ξεχνούν την ηλικία τους.
Πολλές απ’ αυτές μάλιστα είναι τόσο αρχαίες όσο κι η πέτρινη εποχή, αν έχετε ακουστά.
 Μια πέτρα όμως, ακόμα κι αν είναι τόσο αρχαία, μπορεί να είναι ασήμαντη.
 Ή, για να το πω καλύτερα,
όλες οι πέτρες είναι ασήμαντες, εκτός από εκείνες που γινήκανε αγάλματα ή ναοί
ή άπο εκείνες που τις λεν λίθους, πολύτιμους
 και που τις κρύβουν μέσα σε κουτιά από σίδερο.
H δική μας πέτρα
ήταν εντελώς ασήμαντη-
δεν άξιζε ούτε για να την κλοτσήσει κανείς.
Μικρή κι ασουλούπωτη, δεν ήταν ούτε στρογγυλή ούτε τετράγωνη ούτε μακρόστενη.
Το χρώμα της, ξέθωρο γκρίζο, την έκανε ακόμα πιο ασήμαντη, γιατί κι ο δρόμος είχε το ίδιο χρώμα και με δυσκολία την ξεχώριζες.
 55
Η ασημαντότητα της αυτή είχε βέβαια και τα καλά της.
Ένα απ’ αυτά το ΄παμε κιόλας: κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να την κλοτσήσει.
Εν’ άλλο ήταν ότι κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε με τη βαριά του να την κομματιάσει
ή να τη μεταφέρει έξω απ’ το δρόμο, γιατί, έτσι μικρή που ήτανε, τόπο δεν έπιανε κι ο δρόμος έμενε ελεύθερος.
Ζούσε, λοιπόν, ειρηνικά την πέτρινη ζωή της,
που ήταν βέβαια λίγο μονότονη, αλλά αυτό καθόλου δεν την ενοχλούσε, γιατί,
αφού δεν ήξερε τί δεν είναι μονοτονία, δεν ήξερε ούτε τί είναι.
Μια μέρα όμως έμαθε.
Εκείνη τη σημαδιακή, για τη ζωή της πέτρας, μέρα,
ένα αγόρι, που ήθελε να σκοτώσει ένα σπουργίτι ή να σπάσει κάποιο γλόμπο και δεν έβρισκε άλλη πέτρα, πιο κατάλληλη,                                          τη μάζεψε απ’ το δρόμο, την έβαλε στη σφεντόνα του και την τίναξε στον αέρα, ψηλά και μακριά.
Ευτυχώς, επειδή ήταν ατζαμής, δεν πέτυχε τον στόχο του…..
πέτυχε όμως, δίχως να το ξέρει, ν’ αλλάξει τη ζωή της πέτρας.
Δίχως να το ξέρει..
της έδειξε πως δεν ήταν πλασμένη μόνο για να σέρνεται στον δρόμο, μα πώς μπορούσε και να πετάξει,                     

κι ακόμη πώς ο δρόμος                     
δεν ήτανε ο κόσμος όλος αλλά μονάχα ένα μέρος του, και μάλιστα όχι το πιο ωραίο,                    
γιατί η πέτρα, όταν τέλειωσε το πέταγμα της, βρέθηκε μέσα σ’ έναν κήπο.
  imagesCAKCC4ULΟ κήπος αυτός, τώρα, αν και δεν ήτανε καθόλου μαγεμένος, όπως συμβαίνει συνήθως με τους κήπους των παραμυθιών, ήταν χαρά των ματιών να τον βλέπεις.

Και τί δεν ήταν φυτεμένο εκεί!
Κρεμμύδια και ντομάτες και φασολάκια πράσινα κι αγγούρια, αλλά και λουλούδια, πολλά λουλούδια και διάφορα, γαρίφαλα και τριαντάφυλλα (τριαντάφυλλα και εκατόφυλλα) και κρίνα και βιολέτες και ντάλιες και γεράνια, πολλά γεράνια.

Άσε πια τα μυριστικά, βασιλικούς και δυόσμους κι αρμπαρόριζες και δεντρολιβανιές και μαντζουράνες.

Μ’ άλλα λόγια, ό κήπος ήταν κήπος κι όχι ποδοσφαιρικό γήπεδο, όπως εκείνοι οι κήποι με το κουρεμένο σύρριζα γρασίδι.
Φανταστείτε τώρα το ξάφνιασμα της πετρούλας,

           πρώτα απ’ το ταξίδι της στον αέρα κι ύστερα απ’ τον καινούργιο αυτόν κόσμο, πού τόσο ξαφνικά ανακάλυψε.
 Όσο για το πέσιμο της, αυτό δεν είχε διόλου άσχημες συνέπειες,
  γιατί,
όπως οι πέτρες δεν έχουν ούτε χέρια ούτε πόδια ούτε κεφάλι, δεν κινδυνεύουνε να σπάσουν τίποτε πέφτοντας στο χώμα, όταν μάλιστα αυτό είναι το αφράτο χώμα ενός κήπου.
Το μεγάλο ξάφνιασμα της κράτησε βέβαια πολύ λίγο, όσο βρισκότανε ακόμη στον αέρα, πάνω απ’ τον κήπο, γιατί μόνο από κει μπόρεσε να δει όλο το θαύμα πού απλωνόταν από κάτω της.
Απ’ τη στιγμή πού βρέθηκε στο χώμα και μετά, μπορούσε να βλέπει μόνο ό,τι βρισκότανε πολύ κοντά της, δηλαδή μια ντοματιά, μια γαριφαλιά και δυο ρίζες βασιλικό. Σιγά σιγά όμως γνώρισε κι άλλα πράματα, σπουδαία, πού ποτέ πριν δεν είχε φανταστεί την ύπαρξη τους.
Γνώρισε τις μέλισσες και το ατέλειωτο παιχνίδι τους μέ τον ήλιο και τα λουλούδια, τα μακριά κοκκινοσκούληκα, πού βγάζαν πότε πότε το κεφάλι έξω απ’ τις τρύπες τους για να δουν πώς παν τα πράγματα στο φώς, τα μερμήγκια, πού σκαρφάλωναν πάνω της αγκομαχώντας, κουβαλώντας
τεράστια ψίχουλα, κάτι περίεργα μυγιάγγιχτα ζουζούνια, πού, στο παραμικρό άγγιγμα, μαζεύονταν και γίνονταν μικρά σκληρά μπαλάκια …
 imagesCAOGJX6Q
Η πετρούλα πέρασ’ εκεί μιαν άνοιξη κι ένα καλοκαίρι,
και στις αρχές του φθινοπώρου, με τα πρωτοβρόχια,
ανακάλυψε με χαρμόσυνη ανατριχίλα, πού έφτανε ως τα βάθη της πέτρινης καρδίας της, ότι είχε αρχίσει ν’ αλλάζει χρώμα και, από γκρίζα κι αναιμική πού ήτανε, ν’ αποκτά μια πρασινωπή,
όλο υγεία όψη.
Η χαρά της όμως αυτή δεν κράτησε πολύ.
  Ένα φθινοπωριάτικο απογευματάκι…
  από κείνα πού ή γλύκα τους μεθάει τα χρυσάνθεμα και τα κάνει να θέλουν ν’ αποχωριστούν τις ρίζες τους και να πετάξουνε στον ουρανό σαν χρυσορρόδινα συννεφάκια,
ένα τέτοιο λοιπόν απογευματάκι, ενώ ήταν απορροφημένη απ’ τον αγώνα ενός μερμηγκιού πού προσπαθούσε να σηκώσει ένα σποράκι,
                     ένιωσε μια δύναμη να τη σηκώνει σαν πούπουλο στον αέρα. ..
Πριν καταλάβει καλά καλά τί της γινότανε, πριν ακούσει καν τον κηπουρό να μουρμουρίζει «μπα, μια πέτρα!)),
βρέθηκε να κάνει τη δεύτερη πτήση στη ζωή της και, περνώντας πάνω απ’ τη μάντρα του κήπου, να προσγειώνεται στο σκληρό γκρίζο δρόμο,
απ’ τον όποιο νόμιζε πώς είχε φύγει πια
 για πάντα….
Καταλαβαίνετε τώρα την απελπισία της μετά από τόση ομορφιά πού είχε ζήσει, να ξαναβρεθεί στη μέση της ίδιας της παλιάς, μονότονης ασκήμιας …                    
Στην αρχή ήθελε να πεθάνει και προσευχόταν να περάσει από πάνω της ό τροχός κανενός οδοστρωτήρα και να την κάνει σκόνη.
Αργότερα, όταν της πέρασε ή πρώτη, μεγάλη πίκρα,
άρχισε να ονειρεύεται ότι θα ξαναπερνούσε από κει ό μικρός πρίγκιπας, ο πιτσιρίκος με τη σφεντόνα,
κι ότι θα την ξαναπέταγε μες στον παράδεισο της.
Τα χρόνια όμως περνούσαν κι ό μικρός πρίγκιπας, πού στο μεταξύ έγινε ένας μεγάλος μπακάλης, ποτέ δεν ξαναπέρασε από κει.
 imagesCAC0H361
Η πέτρα, βέβαια,                 
πού δεν ξέρει (κι ούτε θέλει να μάθει) από χρόνια, ηλικίες κι άλλα τέτοια,                
 ποτέ δεν έπαψε,                 
κι ούτε θα πάψει, να ονειρεύεται τον κήπο της,                     
ακόμη και τώρα πού βρίσκεται θαμμένη κάτω από ένα παχύ στρώμα ασφάλτου …                    
κι ο παράδεισος της δόθηκε αντιπαροχή για πολυκατοικία.                    
Επιμύθιο I: Καλύτερα ν’ αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποχτήσεις ποτέ τίποτε.                     
Επιμύθιο II: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.          
untitled 33           
Αργύρης Χιόνης..            

«O μεγάλος δικτάτορας» – Ένα από τα αριστουργήματα του Τσάπλιν!

Σεπ 201330

«Ο Μεγάλος δικτάτωρ» (1940) είναι η πρώτη ομιλούσα και ηχητική ταινία του Τσάπλιν, δεκατρία χρόνια μετά την εισαγωγή του ήχου στις ταινίες. Είναι μια ανελέητη πολιτική σάτιρα για την άνοδο του Χίτλερ και του ναζισμού. Ήταν υποψήφια για 5 Όσκαρ (καλύτερης σκηνοθεσίας, πρωτότυπου σεναρίου, μουσικής, Β’ και φυσικά Α’ ανδρικού ρόλου).

Ο Χίτλερ απαγόρευσε την προβολή της σε όλες τις κατεχόμενες χώρες. Όμως η περιέργειά του τον έσπρωξε να εισάγει μια κόπια (από την Πορτογαλία), την οποία πρόβαλε όχι μία, αλλά δύο φορές! Δυστυχώς η ιστορία δεν κατέγραψε τις αντιδράσεις του. Όταν το πληροφορήθηκε ο Τσάπλιν είπε: «Θα έδινα οτιδήποτε για να μάθω τι σκεφτόταν».

Στην Ιταλία επίσης, η ταινία απαγορεύτηκε από τον Μουσολίνι.

Στην Ισπανία, πρωτοπροβλήθηκε μόνο μετά το θάνατο του δικτάτορα Φράνκο το 1975!

Παρά το μποϊκοτάζ, το φιλμ προβλήθηκε σε γερμανικό ακροατήριο, κάπου στα κατεχόμενα Βαλκάνια μία και μοναδική φορά. Μέλη αντιστασιακής οργάνωσης, αντικατέστησαν την κόπια μιας κωμωδίας που πρόβαλε στρατιωτικό σινεμά με μια κόπια της ταινίας «Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΚΤΑΤΩΡ» που εισήγαγαν από την Ελλάδα κι έτσι μια ομάδα Γερμανών στρατιωτών είχε την ευκαιρία να δει την ταινία… Κάποιοι από αυτούς εγκατέλειψαν την αίθουσα μόλις συνειδητοποίησαν τι έβλεπαν, ενώ κάποιοι άλλοι άρχισαν να πυροβολούν την οθόνη. (!!!)

TheGreatDictator225123

 Η σκηνή που ο Τσάπλιν χορεύει μπαλέτο με την υδρόγειο θεωρείται σήμερα μια από τις σημαντικότερες στιγμές της κινηματογραφικής ιστορίας.

Ο Τσάπλιν συνέλαβε την ιδέα για τη δημιουργία της ταινίας όταν ένας φίλος του επισήμανε τη φυσική ομοιότητά του με τον Χίτλερ. Όταν έμαθε για την εθνικιστική και ρατσιστική πολιτική του, εκμεταλλεύτηκε την ομοιότητά τους ως πηγή έμπνευσης για να του «επιτεθεί» μέσω της τέχνης.

Στην διάρκεια των γυρισμάτων, καθώς ο Τσάπλιν μάθαινε για τις εξελίξεις στην Ευρώπη, άρχισε να νιώθει όλο και πιο άβολα μιμούμενος τον Χίτλερ. Οι συνεργάτες του μάλιστα έλεγαν, ότι ο Τσάπλιν εκείνη την περίοδο ήταν νευρικός και ότι κάποιες φορές παραδεχόταν και ο ίδιος ότι όταν φορούσε την στρατιωτική στολή του έβγαινε -ασυνείδητα- έντονη επιθετικότητα…

 Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε το 1937, όταν ακόμα δεν υπήρχαν πολλοί που πίστευαν πως ο ναζισμός συνιστούσε απειλή…  

Αργότερα σημείωνε πως αν γνώριζε την αληθινή διάσταση της ναζιστικής θηριωδίας «δε θα μπορούσε να αστειευτεί με τη φονική της παράνοια». Στις 15 Οκτωβρίου του 1940 έγινε η πρεμιέρα της ταινίας. 

Η υπόθεση

Στον Αʼ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας  εβραίος κουρέας (Τσάρλι Τσάπλιν) τραυματίζεται πολεμώντας για το  φανταστικό έθνος της Τομανία και μένει χρόνια σε ένα νοσοκομείο βετεράνων. Όταν  επιστρέφει σπίτι, πολλά έχουν αλλάξει: Ο Αντενόιντ Χίνκελ (επίσης, ο Τσάπλιν)  έχει αποκτήσει απόλυτη δύναμη και έχει μετατρέψει την Τομανία σε μια  αντισημιτική μηχανή πολέμου. Ενώ υπερασπίζεται το κουρείο του από μια επίθεση,  ο κουρέας συναντά την όμορφη Χάνα (Πολέτ Γκοντάρ) και γίνεται ακούσια ο ήρωας  του κινήματος αντίστασης που αναπτύσσεται στο γκέτο. Στο μεταξύ, ο Χίνκελ  σχεδιάζει να κατακτήσει το γειτονικό έθνος του Ότσερλιχ και να γίνει Παγκόσμιος  Αυτοκράτορας. Λόγω της ομοιότητάς τους, οι δυνάμεις της Τομανίας μπερδεύουν τον  κουρέα με τον τυραννικό Χίνκελ, γεγονός που οδηγεί τον εβραίο κουρέα να  απονείμει δικαιοσύνη απευθύνοντας στους πολίτες μία από τις πιο συγκινητικές  ομιλίες που έχουν αποτυπωθεί σε φιλμ.

Η συγλονιστική ανθρωπιστική ομιλία του Τσάρλι Τσάπλιν, στον επίλογο της ταινίας (λέγεται ότι η εισβολή στη Γαλλία τον έσπρωξε να αλλάξει την ταινία και να συμπεριλάβει σ’ αυτήν την περίφημη ομιλία του τέλους):

«Ο μεγάλος δικτάτορας» («The great dictator», 1940, ΗΠΑ), Σενάριο – Σκηνοθεσία: Τσάρλι Τσάπλιν (με τον ίδιο και τους, Πολέτ Γκοντάρ,Τζακ Οκι)

 

Η ποίηση είναι παντού γιατί δεν χωράει στο «χειρουργικό τραπέζι» των αναλύσεων… «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών»…

Αυγ 201327

1

Ακαδημία Γουέλντον. Αμιγές σχολείο «αρρένων». «Σωτήριον» έτος 1959. Οι μαθητές έρχονται σε επαφή με τον καινούριο καθηγητή τους, τον κύριο Kίτινγκ, και από τις πρώτες στιγμές αυτής της επαφής, «κάτι αρχίζει να κινείται» στην βαρετή αίθουσα… Ο κύριος Κίτινγκ είναι «παράξενος» και κυρίως «διαφορετικός» από όλους τους άλλους δασκάλους που είχαν έως τώρα… Εκφράζει απόψεις που δεν μοιάζουν με εκείνες των γονιών τους και θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «προκλητικές»!  Οι έφηβοι μαθητές τόσο από τις οικογένειες όσο και από το σχολείο και την ευρύτερη κοινωνία διαπαιδαγωγούνται έτσι ώστε, με υπακοή και δίχως ίχνος αντίστασης, να αφομοιώνουν το κοινωνικά αποδεκτό και «αναγκαίο» τετράπτυχο: «Παράδοση, Τιμή, Πειθαρχία, Διάκριση».

Ο κύριος Κίτινγκ όμως, αγνοώντας τα όρια των συμβάσεων (όχι μόνο λεκτικά αλλά και στην πράξη), με «ανορθόδοξους» τρόπους παιδαγωγικής και διδασκαλίας, «ανάβει φωτιές» στις εφηβικές ψυχές. Και το κάνει συνειδητά! Θεωρεί ότι «πετυχημένος» δάσκαλος είναι εκείνος που θα ανάψει περισσότερες φωτιές μέσα στις τάξεις του, στις συνειδήσεις των μαθητών του! Χρησιμοποιεί ως «εμπρηστικό μηχανισμό» την ποίηση και ανάβει το φυτίλι πρώτα απ’ όλα σε επίπεδο αυτοεκτίμησης! Τους δίνει ως υλικά, το όνειρο και το πείσμα για να διεκδικήσουν όσα τους αρέσουν, όσα αγαπούν, όσα τους αξίζουν και όσα έχουν ανάγκη! Τους παρακινεί να αμφισβητούν το κατεστημένο και όλα εκείνα που τους επιβάλλονται.

Carpe Diem! (δηλαδή, «Αδράξτε την μέρα»)!

Ξεκινώντας από τα δικά του βιώματα (φοίτησε στο σχολείο Montogomery Bell), ο σεναριογράφος Tom Schulman σκιαγράφησε τον κεντρικό ήρωα του έργου του στα πρότυπα του αντικομφορμιστή φιλόλογου Sam Pickering (Robin Williams). Η συνεργασία μεταξύ των ηθοποιών, ιδιαίτερα των Ethan Hawk, Robert Sean Leonard με τον σκηνοθέτη της ταινίας Peter Weir θεωρείται καθοριστική για τη μετέπειτα πορεία όλων. Στην ταινία ακούγονται πολλά κομμάτια κλασικής μουσικής, που δένουν εξαιρετικά με την πλοκή του έργου! Επίσης, μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας είναι και το soundtrack του Maurice Jarre. Πρωταγωνιστές του έργου είναι όμως και οι ποιητές των οποίων ακούγονται, διά στόματος των ηθοποιών, οι στίχοι (Lord Byron, Raymond Calvert, Abraham Cowley, Robert Herrick, Robert Frost, Vachel Lindsay, William Shakespeare, Alfred Lord Tennyson, Henry David Thoreau, Walt Whitman) .

Ένα μικρό απόσπασμα από την ταινία που δείχνει τί «δεν είναι ποίηση»

Ακόμα και η βροχή (Tambien la lluvia) της Iciar Bollain… Μια ταινία πιό επίκαιρη από ποτέ… Ιδιωτικοποίηση του νερού…

Αυγ 201319

 Η πραγματική ιστορία…

imagesCA0BAS83

Το 2000 η κυβέρνηση της Βολιβίας ιδιωτικοποίησε την παροχή νερού (που ήταν δημόσιο αγαθό- έτσι όπως του αρμόζει, άλλωστε), με απαίτηση της Παγκόσμιας Τράπεζας. Από το 1950 έως το 1980 το ΔΝΤ και η Παγκόσμια τράπεζα ανέλαβαν την «βελτίωση» της οικονομίας της χώρας. Καθ’ όλη την διάρκεια της «προσπάθειας για οικονομική σταθερότητα και ανάπτυξη»  το ΔΝΤ και η παγκόσμια τράπεζα σε συνεργασία με την κυβέρνηση της χώρας επέβαλαν την ιδιωτικοποίηση δημόσιων οργανισμών όπως π.χ. αεροπορικές γραμμές, δημόσιες επιχειρήσεις ηλεκτρισμού, το εθνικό σιδηροδρομικό σύστημα και τέλος το 1999 την υπηρεσία δημόσιας ύδρευσης και αποχέτευσης (σας θυμίζει κάτι;;;).

Οι πολυεθνικές εταιρίες (εταιρεία Bechtel) που ανέλαβαν να διαχειρίζονται το νερό τριπλασίασαν την τιμή του, με αποτέλεσμα ο κόσμος να μην μπορεί να πληρώσει. Στην Βολιβία εκείνη πια την εποχή σχεδόν τα 2/3 των πολιτών ζούσαν κάτω από τα όρια της φτώχιας και το ετήσιο εισόδημα βρισκόταν μόλις στα 950 δολάρια.

Τα νότια προάστια της πόλης Κοτσαμπάμπα (βόρεια βρίσκεται το τροπικό δάσος Τσαπάρε, που ήταν άνδρο εμπορίου ναρκωτικών με την ανοχή των κρατικών αρχών), δεν είχαν καν εγκαταστάσεις ύδρευσης και έτσι οι κάτοικοι -που στην πλειοψηφία τους ήταν οικονομικά ανίσχυροι- δημιούργησαν μόνοι τους δεξαμενές που μάζευαν το νερό της βροχής ώστε να το φιλτράρουν και να το χρησιμοποιούν χωρίς να έχουν κόστος. Το βολιβιανό κράτος όμως, για να προστατεύσει τα συμφέροντα των ιδιωτών απαγόρεψε την συλλογή νερού και δημιούργησε ένα σώμα αστυνομικών που αποκλειστική δουλειά τους ήταν να ελέγχουν τα σπίτια και να καταστρέφουν τις δεξαμενές!

 Οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν, γκρέμισαν τα γραφεία της πολυεθνικής εταιρείας και της νομαρχίας της περιοχής και ακύρωσαν με τις κινητοποιήσεις τους την ιδιωτικοποίηση του νερού.  Ο αγώνας αυτός βέβαια δεν ήταν ανώδυνος. Πολιτικά δικαιώματα καταστρατηγήθηκαν, άνθρωποι τραυματίστηκαν, κάποιοι τυφλώθηκαν από ρήψη χημικών, υπήρξαν ακόμα και νεκροί…

cochabambabarricade

Από τους ντόπιους ονομάζεται «la guerra del agua» δηλαδή «ο πόλεμος του νερού».

water-for-the-people

Το παρακάτω animation«Η γιαγιά και το νερό» – είναι διασκευή ενός μύθου των ιθαγενών της Βολιβίας και προέκυψε από την συνεργασία μεταξύ ενός Δανέζικου στούντιο και οχτώ Βολιβιανών καλλιτεχνών. Διηγείται τι συμβαίνει όταν το νερό παύει να είναι δημόσιο αγαθό και περνάει στα χέρια των λίγων. Συγκλονιστική η σκηνή που η ιδιωτική εταιρεία μαζεύει τα δάκρυα της γιαγιάς για να τα πουλήσει και αυτά με σκοπό το κέρδος!

Η υπόθεση της ταινίας «Even the rain»

Σκηνοθεσία: Iciar Bollain

Σενάριο: Paul Laverty

Ηθοποιοί: Gael Garcia Bernal, Luis Tosar, Karra Elejaide

even-the-rain-bg

Η ταινία έχει γυριστεί στην πόλη Κοτσαμπάμπα και πραγματεύεται την ιστορία του σκηνοθέτη Σεμπαστιάν (Gael Garcia Bernal) και του συνεργείου του, που φτάνουν στη Βολιβία το 2000 για να γυρίσουν μια ταινία που αφορά την κατάκτηση της αμερικανικής ηπείρου από τον Κολόμβο και την εκμετάλλευση που υπέστησαν, τότε, οι ιθαγενείς από τους ευρωπαίους κατακτητές (βίαιος εκχριστιανισμός των ιθαγενών, αρπαγή του ορυκτού πλούτου/χρυσού, χρησιμοποίηση του πληθυσμού ως φτηνή εργατική δύναμη με σκοπό τον πλουτισμό των κατακτητών, φυσική ή ψυχολογική εξόντωση των ιθαγενών που αντιστάθηκαν κ.λ.π.). Ο παραγωγός της ταινίας Κόστα (Luis Tocar) επέλεξε η ταινία να γυριστεί στην Βολιβία, διότι το κόστος παραγωγής είναι πολυ χαμηλό και οι ιθαγενείς κομπάρσοι θα είχαν την εξευτελιστική αμοιβή των δυο δολαρίων την ημέρα (η εκμετάλλευση των λαών της «υπανάπτυκτης περιφέρειας» δεν περιορίζεται στην εποχή του Κολόμβου αλλά συνεχίζεται)…

even-the-rain-210x300

Καθώς όμως το κινηματογραφικό συνεργείο βρίσκεται στα γυρίσματα, ξεσπούν ταραχές στην πόλη. Πρόκειται για τον «πόλεμο για το νερό», που αναφέρεται στα πραγματικά γεγονότα του 2000. Οι ιθαγενείς/κομπάρσοι συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις και  έτσι η ταινία κινδυνεύει να μην τελειώσει. Ο ντόπιος πρωταγωνιστής της ταινίας Ντάνιελ  (ο βολιβιανός Juan Carlos Aduviri) μετατρέπεται λόγω της έντονης προσωπικότητάς του και του αγωνιστικού πάθους του σε ηγετική μορφή των κινητοποιήσεων και στην διάρκεια συγκρούσεων με την αστυνομία συλλαμβάνεται και κακοποιείται με βίαιο τρόπο. Οι υπεύθυνοι του συνεργείου (σκηνοθέτης και παραγωγός) ακόμα και την στιγμή που έρχονται σε επαφή με το διεφθαρμένο κράτος και τους μηχανισμούς του αρνούνται να συνειδητοποιήσουν την σοβαρότητα της κατάστασης και εξακολουθούν να νοιάζονται μόνο για την ολοκλήρωση της ταινίας!

 Η Iciar Bollain δημιουργεί μια ταινία που εκτός από την περιγραφή των πραγματικών γεγονότων θέτει το βασικό θέμα της προσωπικής ευθύνης. Μέσα από ατομικά διλήμματα και συνειδησιακές εσωτερικές συγκρούσεις ο καθένας στο τέλος χρειάζεται να πάρει θέση απέναντι στο άδικο! Υπάρχει η ανάγκη τα λόγια να υποστηριχτούν από πράξεις!

Η περίπτωση της Ελλάδας του 2013…

Για όσους «κόπτονται» υπέρ της ιδιωτικοποίησης του νερού: «Κύριοι, η επιστημονική έρευνα και η παγκόσμια εμπειρία σας αφήνουν εκτεθειμένους»….

dsc00862-440x330

Επειδή και στην Ελλάδα έχει ανοίξει το θέμα της ιδιωτικοποίησης του νερού παρουσιάζουμε την μελέτη δεκατεσσάρων φοιτητών του ΕΜΠ, από το διατμηματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Επιστήμη και Τεχνολογία Υδατικών Πόρων», οι οποίοι μελέτησαν μία προς μία όλες τις περιπτώσεις ιδιωτικοποιήσεων του νερού παγκοσμίως και τις παρουσίασαν πρόσφατα σε εργασία με τίτλο «Υδατικοί πόροι, υποδομές και υπηρεσίες νερού: Ιδιωτικοποίηση ή κοινωνικοποίηση» (Επικεφαλής της μελέτης ήταν οι διδάσκοντες Δημήτρης Κουτσογιάννης και Ανδρέας Ευστρατιάδης).

Από τη Βολιβία, την Τανζανία και την Αργεντινή μέχρι τη Γαλλία και τον Καναδά η παραχώρηση του νερού σε ιδιώτες φέρει σε γενικές γραμμές τα εξής χαρακτηριστικά: «Σκανδαλώδη περιθώρια κέρδους για τους ιδιώτες, άνιση πρόσβαση στο νερό των χαμηλών κυρίως εισοδηματικών τάξεων, αύξηση τιμολογίων, αθέτηση υποσχέσεων από πλευράς εταιρειών για επενδύσεις στο δίκτυο, σκανδαλώδεις όρους παραχώρησης, αδιαφανείς διαδικασίες στις συμβάσεις, περιβαλλοντικούς κινδύνους, απολύσεις, απώλεια τεχνογνωσίας», ανέφερε η τοπογράφος μηχανικός του ΑΠΘ MSc, Ευστρατία Σεπετζή.

Δείτε την ταινία και εάν θέλετε να μελετήσετε περισσότερο για το τί συνέβη σε κάθε περίπτωση ιδιωτικοποίησης του νερού, κάνετε την αρχή από ένα άρθρο της εφημερίδας Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 28 Ιουλίου 2013 με τίτλο «Στην Ελλάδα ξεπουλάνε το νερό,  στο εξωτερικό κοινωνικοποιείται», που έχει περισσότερα στοιχεία σχετικά με την παραπάνω μελέτη των μεταπτυχιακών φοιτητών του Ε.Μ.Π.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=377203

40_grafima--4-thumb-large

Ανθολογία ισπανόφωνου μικροδιηγήματος (Δίγλωσση έκδοση, Επιμέλεια: Κων/ίνος Παλαιολόγος)

Αυγ 201317

«Ποιός θα μας σώσει από εμάς τους ίδιους»;

(από έναν τοίχο στην Γρανάδα-Ανδαλουσία)

"Ποιός θα μας σώσει από εμάς τους ίδιους";

Μια σύντομη ιστορία με πολλές αναγνώσεις…

«Ο Μποράν καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Πέρασαν τα χρόνια. Πέθαναν οι δεσμοφύλακες και οι αντικαταστάτες των δεσμοφυλάκων. Εξαφανίστηκε το ανθρώπινο είδος. Τα ατσαλένια κάγκελα διαλύθηκαν από τη συνεχή και αδυσώπητη διάβρωση του αέρα. Τότε ο Μποράν απέδρασε. «Ήταν απλώς θέμα χρόνου» μονολόγησε»...

Σας το συνιστώ γιατί πιστεύω ότι θα σας αρέσει…

Σχόλια στη «Φόνισσα» του Παπαδιαμάντη… «Σαν να’ χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κ΄ οι καημοί του κόσμου»

Αυγ 20131

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο περιοδικό λογοτεχνίας και κριτικής «Ακτή», Τεύχος 48, Φθινόπωρο 2001,  (ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ) σελ. 379-381. Χωρίς να αποτελεί «συστηματική ανάλυση» του διηγήματος -απλές σκέψεις είναι μόνο-χρησιμοποιήθηκε ως βιβλιογραφία σε άρθρα αξιόλογων φιλολόγων στην προσπάθειά τους να τονίσουν το τραγικό στοιχείο του σπουδαίου αυτού έργου (βλέπε: Κουρκουλάκος Ηλίας, «Το τραγικό στοιχείο στη Φόνισσα του Παπαδιαμάντη», Δέλιου Μαρία, «Το τραγικό στοιχείο στη Φόνισσα», Περιοδικό «Φιλολογική», τεύχος 21, 2003, σελ. 35-42 κ.λ.π.)

Εδώ έχουν προστεθεί μόνο οι υποσημειώσεις και η φωτογραφία του εξωφύλλου που είναι από την κινηματογραφική απόδοση του έργου από τον σκηνοθέτη Κώστα Φέρρη με την Μαρία Αλκαίου (1974).

«Έργο οριακό. Μοναδικό στα ελληνικά γράμματα. Ψυχογράφημα και καταγγελία. Συγκαλυμμένη εξομολόγηση. Βιωματική κατάθεση κάτω από το προσωπείο του «κοινωνικού» αφηγήματος. Εδώ, η έκφραση του Παπαδιαμάντη στη σημαντικότερη στιγμή της. Με συγκρατημένη την ατμοσφαιρική διάθεση και την υποβολή, εστιάζει στην ουσία, ειρωνικά, σαρκαστικά, απεγνωσμένα, σκληρά, βαθιά ανθρώπινα. Η «θεατρικότητά» του (γλώσσα-ομιλία, γλώσσα-δράση) ενσαρκώνει τον πιο αινιγματικό μα κι εμβληματικό ψυχικό χαρακτήρα των ελληνικών γραμμάτων: την Φραγκογιαννού, πρόσωπο διόλου γραφικό, ανοιχτό σε πολλές, ακόμα και ακραίες, σκηνικές και μη, αναγνώσεις. Πρόσωπο που κινείται ανάμεσα στα γυναικεία αρχέτυπα των φονικών γυναικών της αρχαίας τραγωδίας αλλά και τις αβυσσαλέες «αγιογραφίες της πτώσης» του Φ. Ντοστογιέφσκι.

newego_LARGE_t_641_105831848

Το παραπάνω κειμενάκι το «απαλλοτριώσαμε» από το Θέατρο Κεφαλληνίας όπου το 2012 ο σκηνοθέτης Στάθης Λιβαθινός με πρωταγωνίστρια την εξαιρετική Μπέττυ Αρβανίτη ανέβασε την Φόνισσα του Παπαδιαμάντη. Από την παράσταση αυτή είναι και η φωτογραφία που δημοσιεύουμε.

Τον ρόλο της Φόνισσας έχει ερμηνεύσει επίσης με μεγάλη επιτυχία, η Λυδία Κονιόρδου σε σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη (1998).

1gaz12a

Πάμε σινεμά; Pedro Almodóvar Caballero και οι ταινίες που αγαπήσαμε…

Ιούλ 20137

PEDRO-~1

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ Καμπαγέρο (ισπ. Pedro Almodóvar Caballero) είναι ισπανός σκηνοθέτης.

Γιατί προτείνουμε τις ταινίες του…

  • Αγαπημένο του κινηματογραφικό είδος είναι το μελόδραμα.
  • Οι ταινίες του μας παρασύρουν σε έναν ονειρικό κόσμο όπου βασιλεύουν εναλλάξ όλα τα συναισθήματα! Ο σκηνοθέτης στοχεύει στην καρδιά!
  • Το χιούμορ στις ταινίες του είναι ευφυές και ανατρεπτικό!
  • Οι ήρωές του -αν και είναι τύποι καθημερινοί- λειτουργούν τελείως αντισυμβατικά. 
  • Το έργο του Αλμοδοβάρ «γυναικοκρατείται»…Οι άντρες, βρίσκονται στο περιθώριο της ύπαρξής των γυναικών αλλά παραδόξως, ενώ φαίνονται συναισθηματικά «ανεπαρκείς» σε σχέση μ’ αυτές, απασχολούν την σκέψη τους διαρκώς.

almodovar-films«Ατελείωτη και αφοσιωμένη λατρεία για τη γυναίκα. Κάθε ηλικίας, χρώματος μαλλιών και επιδερμίδας και όλων των κιλών. Από τη στιγμή που συνειδητοποίησα πως στον ουρανό περιφέρονται τα άστρα, ο ήλιος και το φεγγάρι, από τότε το γάλα τους μύρισα, την εσωτερική τους ομορφιά εκτίμησα. Με δεκάδες γυναίκες μεγάλωσα, από δεκάδες γυναίκες τις πρώτες ιστορίες άκουσα και από άλλες τόσες τον πόνο, τη δοκιμασία, τη στέρηση, τη λύπη και τη χαρά συνάντησα. O Εμφύλιος, οι διώξεις, όλες αυτές οι κοινωνικές ταραχές, είχαν μετατρέψει τη γειτονιά μου και το σπίτι μου σ’ έναν απέραντο γυναικωνίτη. Γιαγιάδες, θείες, αδερφές, γειτόνισσες, όλες αυτές με φρόντισαν και με μεγάλωσαν. Η γυναίκα για μένα είναι το κέντρο του σύμπαντος» λέει ο ίδιος ο Πέδρο Αλμοδόβαρ σε μια συνέντευξή του.

  • Οι δημιουργίες του είναι προσδιορισμένες ιστορικά και κοινωνικά. Μην ξεχνάμε ότι ο σκηνοθέτης γεννήθηκε σε μια από τις πιό φτωχές περιοχές της Ισπανίας (περιοχή του Almagro – Λα Μάντσα). Το έργο του είναι το αποτέλεσμα μια σειράς κοινωνικοπολιτικών γεγονότων που επηρέασαν τον Αλμοδόβαρ βαθειά (από τον ισπανικό εμφύλιο -που ξεκίνησε το 1936- μέχρι σήμερα). Μέσα από τις ταινίες του βλέπουμε την εξέλιξη της Ισπανίας (από την σκοτεινή περίοδο της δικτατορίας του Φράνκο -που κράτησε 40 χρόνια- έως την πτώση της -1975- και την σύγρονη εποχή που η χώρα ταλανίζεται από την καπιταλιστική οικονομική κρίση (π.χ. στην τελευταία ταινία του «Δεν κρατιέμαι», – 2013).

«Στην Ισπανία» λέει σε συνέντευξη που έδωσε για την νέα ταινία του, «υπάρχουν 17 αεροδρόμια-φαντάσματα. Είναι το αποτέλεσμα της μεγαλομανίας της πολιτικής και των κακών τραπεζικών χειρισμών που καταστρέφουν τη χώρα. Κάναμε γυρίσματα σε ένα από αυτά τα άδεια αεροδρόμια. Και τότε κατάλαβα ότι η ταινία θα μπορούσε να λειτουργήσει αλληγορικά για την Ισπανία. Οπως το αεροπλάνο πετά με βλάβη στο σύστημα προσγείωσης και κάνει βόλτες στον αέρα χωρίς να γνωρίζει πότε ή πού θα προσγειωθεί, έτσι και η χώρα αναζητά έναν διάδρομο προσγείωσης. Υπάρχει όμως στην πραγματικότητα τέτοιος χώρος; Ή πιλότος μέσα στο αεροπλάνο;».

  • Στην προσπάθειά του αλλά κυρίως από την ανάγκη του να «διδάξει» μέσω της τέχνης του την αποδοχή και την μαγεία της διαφορετικότητας, όλο το έργο του είναι ουσιαστικά ένα αντιφασιστικό μάθημα. Γι’ αυτό τον λόγο, χρησιμοποιεί εκπληκτικούς συμβολισμούς.
  • Οι ταινίες του είναι μια πανδαισία έντονων χρωμάτων (χαρακτηριστικό της μεσογειακής του καταγωγής και της πολυπολιτισμικότητας της Ισπανίας).
  • Αγαπά συγκεκριμένους ηθοποιούς, τους οποίους βλέπουμε να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αρκετές ταινίες του. Θεωρεί κάποιες ηθοποιούς «μούσες» (Κάρμεν Μάουρα, Σεσίλια Ροθ, Μαρίσα Παρέδες, Πενέλοπε Κρουζ, Τσους Λαμπρεάβε).tumblr_mf4dn7P70a1r4xrx9o1_500
  • Η σχέση του με τη μητέρα του επηρέασε σημαντικά τόσο τη ζωή του όσο και το έργο του. Η μητρική φιγούρα είναι καθοριστική στις περισσότερες ταινίες του και αποτελεί «γυναικείο πρότυπο» παρόλα τα εσωτερικά της προβλήματα και τις πολλές αδυναμίες της.
  • Οι ταινίες του, συνήθως θυμίζουν ψυχανάλυση σε… «καναπέ ειδικού» … Αυτό συμβαίνει γιατί ο Αλμοδόβαρ ενδιαφέρεται για όσα ξεπηδούν από το ασυνείδητο κομμάτι των ηρώων του (π.χ. πάθη όπως ζήλεια, εκδίκηση, κτητικότητα, οργή, κ.α.) και δευτερευόντως για όσα η κοινωνία επιβάλλει μέσω των θεσμών και των μηχανισμών της. Η τέχνη του Αλμοδόβαρ είναι μια μάχη για να βρεθεί η έξοδος των ηρώων – ίσως και η δική του; – από τους λαβυρίνθους της ψυχής… Το ζητούμενο είναι η απαλλαγή από τις γκρίζες και μαύρες «τρύπες» που εδρεύουν μέσα στον άνθρωπο, από τα μυστικά και τα μυστήρια…
  • Η μουσική που επιλέγει «ντύνει» τα θέματά του με τρόπο μαγικό.  Επειδή ασχολείται με το «σκοτεινό» κομμάτι της προσωπικότητας (id) δεν είναι τυχαίο που επιλέγει πολλές φορές μουσική flemenco, ένα είδος που εκφράζει όσα πηγάζουν από το ασυνείδητο και ακριβώς επειδή είναι πάθη -ανεξέλεγκτα- είναι δύσκολο να δαμαστούν και να υποταχτούν στα κοινωνικά «πρέπει και μη» [1].

 

Ας θυμηθούμε μερικές κορυφαίες μουσικές στιγμές από τις ταινίες του:

“Α Ciegas” – Miguel Poveda (στο “Los Abrazos Rotos” – 2009)

Η επιβλητική μουσική του Alberto Iglesias, που επιμελείται τα soundtracks του Almodovar, δένει με το τσιγγάνικο δράμα του Miguel Poveda σε μια από τις συναισθηματικές κορυφώσεις των «Ραγισμένων Αγκαλιών».

“Volver” – Estrella Morente (Lip synching στο “Volver” – 2006)

Η συγκλονιστική εκδοχή σε φλαμένγκο ενός τάνγκο, τραγουδισμένη από την Penelope Cruz (την Estrella Morente στην πραγματικότητα), σε μια από τις πιο αξέχαστες σκηνές της καριέρας της.

«Quizas, Quizas, Quizas» – Sara Montiel (Lip synching στο “La Mala Educación” – 2004)

Στην «Κακή Εκπαίδευση» περιείχε και ένα lip synching πάνω στο «Quizas, Quizas, Quizas» που τραγουδάει η Sara Montiel ( Gael Garcia Bernal). Πρόκειται για την περίφημη bossa nova του Κουβανού Osvaldo Farres που τη μάθαμε ως “Perhaps, Perhaps, Perhaps” από τον Nat King Cole και, κυρίως, την Doris Day (και που το 1950 είχε κάνει ένα σχετικό σουξέ ως «Γιατί, Γιατί, Γιατί» από την «δική μας» Μαίρη Λω).

“Cucurrucucu Paloma” – Caetano Veloso (στο “Hable Con Ella” – 2002)

Ο σούπερ σταρ του βραζιλιάνικου τραγουδιού Caetano Veloso ερμηνεύει ένα από τα πιο διάσημα folk τραγούδια του Μεξικό.

“Tajabone” – Ismael Lô (στο “Todo Sobre Mi Madre” – 1999)

“El Rosario de mi madre” – María Dolores Pradera (στο “Carne Trémula” – 1997)

“Luz de Luna” – Chavela Vargas (στο “Kika” – 1993)

Φιλμογραφία (όλες οι ταινίες του είναι «ξεχωριστές» και αξίζει τον κόπο να τον συντροφέψετε στις επώδυνες, ανθρώπινες ατομικές και συλλογικές διαδρομές του)….

1980 «Η Πέπη, η Λούση, η Μπομ και τ’ άλλα Κορίτσια»/Pepi, Luci, Bom y otras chicas del monton

1982 «Λαβύρινθος του Πάθους»/Laberinto de pasiones: εμφανίζεται ο ίδιος στην ταινία, ως τραγουδιστής του ντουέτου «Almodovar & McNamara»

1983 «Αμαρτωλές καλόγριες»/ Εntre tinieblas

1984 «Μια ζωή ταλαιπωρία»/ Que he hecho yo para merecer esto?

1986 Matador – Αντόνιο Μπαντέρας, Ασούμπα Σέρνα

1987 «Ο νόμος του πόθου» /La ley del deseo

1988 «Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης» – Αντόνιο Μπαντέρας, Κάρμεν Μάουρα, Ρόσι ντε Πάλμα

1990 «Δέσε με» /Atame!

1991 «Ψηλά Τακούνια» – Μαρίζα παρέδες, Βικτόρια Αμπρίλ, Μιγκέλ Μποσέ

1995 «Το Μυστικό μου Λουλούδι» – Μαρίζα Παρέδες, Χουάν Εσανόβε, Ιαμνόλ Αρίας

1997 «Καυτή Σάρκα» – Χαβιέ Μπαρδέμ, Φραντσέσκα Νέρι, Αντζελα Μολίνα

1998 «Όλα για τη Μητέρα μου» – Σεσίλια Ροθ, Μαρίζα Παρέδες, Πενέλοπε Κρουζ – Φεστιβάλ των Καννών, Βραβείο σκηνοθεσίας, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξένης Ταινίας

2002 «Μίλα της» – Χαβιέ Καμάρα, Τζέρλντιν Τσάπλιν, Ντάριο Γκραντινέτι, Ροσάριο Φλόρες, Λέονορ Γουότλινγκ, Ελένα Ανάγια – Βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξένης Ταινίας

2004 «Κακή Εκπαίδευση» – Χαβιέ Καμάρα, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Φέλε Μαρτίνες

2006 «Γύρνα Πίσω» – Πενέλοπε Κρουζ, Κάρμεν Μάουρα, Λόλα Δουένιας – Φεστιβάλ των Καννών Βραβείο καλύτερου σεναρίου, Βραβείο καλύτερων γυναικείων ρόλων (για όλο το γυναικείο καστ), Βραβεία Goya, Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας, Βραβείο καλύτερης ταινίας, Βραβείο καλύτερου πρώτου γυναικείου ρόλου, Βραβείο καλύτερου γυναικείου ρόλου, Βραβείο καλύτερης μουσικής.

2009 «Ραγισμένες Αγκαλιές» – Πενέλοπε Κρουζ, Λουί Ομάρ, Μπλάνκα Πορτίγιο, Χοσέ Λουί Γκόμεζ

2011 «Το Δέρμα που κατοικώ» – Αντόνιο Μπαντέρας, Ελένα Ανάγια, Μαρίζα Παρέδες, Μπάρμπαρα Λένι, Μπλάνκα Σουάρεζ

2013 «Δεν κρατιέμαι» – Los amantes pasajeros

 

[1] Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αλμοδόβαρ επιλέγει πολλές φορές μουσική Φλαμένκο μιας και αυτό το είδος δεν ήταν πάντα αποδεκτό από την συντηρητική άρχουσα τάξη, εξαιτίας του περιεχομένου των τραγουδιών του, τα οποία είχαν σαν θέμα τους τη βία, τον έρωτα δίχως κοινωνικές συμβάσεις, τη φυλακή κ.ά. και της λαϊκής του προέλευσης (τσιγγάνοι, ανίσχυρες οικονομικά τάξεις κ.λ.π. 

«Της επανάστασης, της μοναξιάς και της λαγνείας» του Γιώργου Μιχαηλίδη

Ιούλ 20133

«Τίποτα δεν έγινε ποτέ, που να μην κρύβει μέσα του αυτό που πρόκειται να γίνει»…

Το έργο αυτό του Γιώργου Μιχαηλίδη αποτελείται από τρία βιβλία και το συνιστούμε ανεπιφύλακτα σε όσους αγαπούν το ιστορικό μυθιστόρημα (Εκδόσεις «Καστανιώτη»)….

GiorgosMixailidisALLILOGRAFIAblog-

Της επανάστασης, της μοναξιάς και της λαγνείας Ι «Η μύηση»

 

0006472

Της επανάστασης, της μοναξιάς και της λαγνείας ΙΙ «Ο Λαβύρινθος»

 

179064

Της επανάστασης, της μοναξιάς και της λαγνείας ΙΙΙ «Η Έξοδος»

Η τριλογία αυτή με αφορμή έναν έρωτα παρουσιάζει ολόκληρο σχεδόν τον Ελληνικό εικοστό αιώνα αρχίζοντας από τη Μικρασιατική καταστροφή και τελειώνοντας στη μεταπολίτευση, μετά την πτώση της Χούντας. Άλλοτε μελό άλλοτε σκληρό, αλλά πάντα αντικειμενικό, βασισμένο σε ακριβή ιστορικά γεγονότα. Η ιστορία εκτυλίσσεται κυρίως στην Αθήνα και μάλιστα στο προσφυγικό προάστιο της Νέας Ιωνίας.  Η περιγραφή είναι φοβερά γλαφυρή ιδίως για την περίοδο της Κατοχής και του μετέπειτα Εμφύλιου.

Περίληψη

Oδυσσέας Φραντζής, Aριάδνη Kαρέλη. Δύο άνθρωποι που αγωνίζονται να συναντηθούν, περνώντας μέσα από τις συμπληγάδες ταξικών διαφορών, πολέμων, επαναστάσεων. Ένας έρωτας που προσπαθεί να επιβιώσει διασχίζοντας το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού εικοστού αιώνα και τα γεγονότα που τον συντάραξαν, αρχίζοντας από τη Mικρασιατική καταστροφή και τελειώνοντας στη μεταπολίτευση, μετά την πτώση της Xούντας. H Aριάδνη Kαρέλη, μεγαλοαστή, μέλος μιας από τις οικογένειες που κυβερνούσαν την Eλλάδα, ο Oδυσσέας Φραντζής, πληβείος, ζωγράφος, ένας νέος που έθεσε σαν στόχο να βρει την ταυτότητα της ύπαρξής του και την αρμονία, μέσα από την τέχνη και έναν έρωτα δίχως όρια. Γύρω τους, δεκάδες άλλα πρόσωπα στροβιλίζονται από την τρομερή ένταση της ιστορίας.

Άνθρωποι εν ιστορία.
Άνθρωποι εν πολέμω.

Ένα μυθιστόρημα που καταγράφει ανθρώπινες περιπέτειες, αλλά και τις περιπέτειες του τόπου μας, μέσα από δικτατορίες, εμφυλίους πολέμους, προδοσίες πολιτικών, στρατηγών, κομμάτων και συμμάχων.

… «Ποτέ δεν ξέρουμε τί γίνεται στους σκοτεινούς θαλάμους της ψυχής μας. Ποιοί ψίθυροι μας υπαγορεύουν τραυλίζοντας το μέλλον και ποιές κινήσεις θεωρούμε πως είναι δικές μας, ενώ είναι αποφάσεις που πάρθηκαν εκεί πίσω μακριά, από τα ανεξίτητλα του παρελθόντος. Η μνήμη δεν λειτουργεί μόνο με την ανάμνηση. Μεταμφιεσμένη εγκαθίσταται στον παρόντα χρόνο, χειρονομεί σαν τρελή, κι εμείς, ταραγμένοι, εκλαμβάνουμε το αλλόκοτο φέρσιμό της ως ευεργετικές ή ανυπόφορες συμπεριφορές του τυχαίου ενώ είναι ψήγματα από τα μεταλεία του χρόνου μας» … (αφηγείται ο Άλκης Καρέλης – Μύηση, σελ. 86)

 

Ο Γιώργος Μιχαηλίδης γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία Αττικής το 1938. Σπούδασε Αρχιτεκτονική, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του και στράφηκε στο θέατρο. Απόφοιτος της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Δημιούργησε το Θέατρο Νέας Ιωνίας και το Ανοιχτό Θέατρο. Εξέδωσε το περιοδικό Ανοιχτό Θέατρο.

Ο έρωτας είναι… «λογοτέχνης» (εκτός των άλλων)… Frida Kahlo & Diego Rivera

Ιούν 201327

newego_LARGE_t_641_105461522

Μεξικό, 12/9/1939 (γράμμα της Frida Kahlo προς τον Diego Rivera, που δεν έστειλε ποτέ)….

Από τις ωραιότερες ερωτικές επιστολές που έχουν γραφτεί…

Η νύχτα μου είναι σαν μια μεγάλη καρδιά που πάλλεται.

Τρεις και μισή το πρωί.

Η νύχτα μου δεν έχει φεγγάρι. Η νύχτα μου έχει μεγάλα μάτια που κοιτάζουν ένα γκρίζο φως που μπαίνει από τα παράθυρα. Η νύχτα μου κλαίει και το μαξιλάρι υγραίνεται και κρυώνει. Η νύχτα μου είναι τόσο μεγάλη, που μοιάζει να εκτείνεται προς ένα αβέβαιο τέλος. Η νύχτα μου με ρίχνει στο γκρεμό όταν απουσιάζεις. Σε αναζητώ. Αναζητώ το κορμί σου στο πλευρό μου, την ανάσα σου, την μυρωδιά σου. Η απάντηση της νύχτας μου είναι: κενό. Η νύχτα μου το μόνο πράγμα που μου προσφέρει είναι κρύο και μοναξιά. Αναζητώ ένα σημείο επαφής: το σώμα σου. Πού βρίσκεσαι; Πού είσαι;

Η νύχτα μου είναι μια καρδιά σαβανωμένη. Η νύχτα μου γνωρίζει πως θα ήθελα να σε δω, να ακολουθήσω με τα χέρια μου τις καμπύλες του σώματός σου, να αναγνωρίσω το πρόσωπό σου και να το χαϊδέψω. Η νύχτα μου με πνίγει επειδή λείπεις εσύ. Η νύχτα μου σφαδάζει από αγάπη. Απ’ την αγάπη που όσο και να προσπαθώ να εμποδίσω, πάλλεται μέσα στο μισοσκόταδο –μέχρι την κάθε μου ίνα.

Η νύχτα μου θα ήθελε να σε καλέσει αλλά δεν έχει φωνή.

Το σώμα μου δεν μπορεί να καταλάβει. Σε έχει τόσο ανάγκη. Κατά βάθος εκείνο και εγώ να είμαστε ένα. Η νύχτα μου βασανίζεται τόσο, που δεν νιώθω το κορμί μου. Το συναίσθημα γίνεται δυνατό, πιο οξύ, απογυμνώνεται από την υλική του μορφή. Η νύχτα με πυρπολεί από έρωτα.

Είναι τέσσερις και μισή το πρωί.

Η νύχτα με εξουθενώνει. Γνωρίζει καλά πως μου λείπεις. Ακόμα και όλο το σκοτάδι της δεν μπορεί να κρύψει αυτή την αλήθεια. Η αλήθεια αστράφτει σαν μια λεπίδα μέσα στο μαύρο. Η νύχτα μου ήθελε να έχει φτερά για να πετάξει κοντά σου, να σε τυλίξει με αυτά στον ύπνο σου και να σε φέρει κοντά μου. Ενώ θα κοιμόσουν, θα καταλάβαινες την παρουσία μου δίπλα σου και θα με αγκάλιαζες χωρίς να ξυπνήσεις.

Η νύχτα μου δεν βάζει μυαλό. Η νύχτα μου σε σκέφτεται και άγρυπνη σε ονειρεύεται. Η νύχτα μου θλίβεται, περιπλανιέται. Η νύχτα μου μεγαλώνει την μοναξιά μου, κάθε είδους μοναξιά. Η σιωπή της αφουγκράζεται τις εσωτερικές φωνές μου. Η νύχτα μου είναι ατέλειωτη. Η νύχτα μου φοβάται πως δεν θα χαράξει ποτέ πια, ενώ την ίδια στιγμή τρέμει το φως της ημέρας. Πιστεύει πως η μέρα δεν είναι παρά μια τεχνητή μέρα, πως η κάθε της ώρα μετράει διπλά και ότι χωρίς εσένα είναι σαν να μην την ζω. Η νύχτα μου αναρωτιέται εάν η μέρα μου δεν μοιάζει με κείνη. Αυτό θα εξηγούσε στην νύχτα μου γιατί φοβάμαι και τη μέρα.

Η νύχτα μου ξέρει τι είναι αυτό που ονομάζουμε τρέλα. Όταν επικρατεί τάξη η αταξία απαγορεύεται. Η νύχτα μου δεν γνωρίσει τι δεν απαγορεύεται. Δεν απαγορεύεται να γίνεις ένα με τη νύχτα, αυτό το ξέρει. Όμως θυμώνει όταν βλέπει ένα κορμί βαθιά απογοητευμένο. Ένα κορμί δεν προορίζεται για να παντρευτεί το τίποτα. Η νύχτα μου σ’ αγαπά από τα βάθη της ύπαρξής της και αντηχεί από τα έγκατα της ψυχής μου. Η νύχτα μου τρέφεται από φανταστικούς ήχους. Εκείνη είναι σε θέση να το κάνει. Εγώ όχι. Η νύχτα μου με παρατηρεί. Το βλέμμα της, έτσι απαλό όπως είναι, κυλά πάνω στο καθετί. Η νύχτα μου απαιτεί να βρεθείς εδώ για να κυλήσει επάνω σου με την ίδια τρυφερότητα. Η νύχτα μου ελπίζει σ’ εσένα. Το σώμα μου σε περιμένει. Η νύχτα μου επιθυμεί ν’ αντικρίζει τα βλέμματά μας, καθώς θα ξεχειλίζουν από πόθο. Η νύχτα μου επιθυμεί να κρατήσει στα χέρια της κάθε σπασμό. Η νύχτα μου θα ήταν γλυκιά. Η νύχτα μου θρηνεί μέσα στο σκοτάδι όταν σε φέρνει στο νου της. Η νύχτα μου είναι ατέλειωτη. Δεν καταφέρνει να διώξει την εικόνα σου, δεν μπορεί να καταβροχθίσει τις επιθυμίες μου. Πεθαίνει επειδή δεν σε νιώθει δίπλα της, και με σκοτώνει. Η νύχτα μου σε αναζητά ασταμάτητα. Το σώμα μου πονάει οικτρά, επειδή δεν μπορεί να δει μέσα στην νύχτα την φιγούρα ή την σκιά σου.

Η νύχτα μου ουρλιάζει σχίζοντας τα πέπλα της, σκοντάφτει πάνω στην ίδια την σιωπή της, ενώ το σώμα σου εξακολουθεί να είναι απόν. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου λείπεις. Μου λείπουν τα λόγια σου. Το χρώμα σου.

Όπου να’ ναι ξημερώνει….

 

Kahlo9

Η Φρίντα Κάλο (1907–  1954), ήταν Μεξικάνα ζωγράφος. Στη ζωγραφική της κυριαρχούν τα έντονα χρώματα. Το στυλ που χρησιμοποιεί είναι επηρεασμένο από τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό αλλά φαίνεται να έχει δεχτεί και επίδραση Ευρωπαϊκών ρευμάτων στα οποία συμπεριλαμβάνονται ο Ρεαλισμός, ο Συμβολισμός και ο Υπερρεαλισμός. Αρκετά έργα της είναι αυτοπροσωπογραφίες, μέσα από τις οποίες εκφράζεται ο προσωπικός πόνος και η σεξουαλικότητά της.

Στην ηλικία των έξι αρρώστησε από πολυομυελίτιδα, με αποτέλεσμα το ένα της πόδι να είναι μικρότερο από το άλλο και ημιπαράλυτο. Παρακολούθησε την Escola Preparatoria και ήταν ένα από τα 35 κορίτσια που σπούδαζαν εκεί (σε σύνολο 2000 φοιτητών). Τότε είδε για πρώτη φορά το μετέπειτα σύζυγό της, τοιχογράφο Ντιέγκο Ριβέρα, ο οποίος ζωγράφιζε τους τοίχους της σχολής και τον ερωτεύτηκε με πάθος.

To 1925, στα 18 της, ένα τραμ συγκρούστηκε με το λεωφορείο στο οποίο επέβαινε. Τραυματίστηκε και υποβλήθηκε σε μεγάλο αριθμό εγχειρήσεων. Έκτοτε η ζωή της σημαδεύτηκε από πόνο και θλίψη για την αδυναμία της να κάνει παιδιά

Το 1929 η Φρίντα Κάλο παντρεύτηκε το Μεξικάνο τοιχογράφο Ντιέγκο Ριβέρα, με τον οποίο μοιράζονταν τις ίδιες πολιτικές απόψεις.

«Σαν κορδέλα τυλιγμένη γύρω από μια βόμβα». Έτσι χαρακτήρισε ο Αντρέ Μπρετόν την τέχνη της Φρίντα Κάλο.

Τον πίνακα της φωτογραφίας -στην αρχή του κειμένου- τον ζωγράφισε η ίδια η Φρίντα Κάλο και ανήκει σε σειρά έργων της με τίτλο: Diego On My Mind. Όπως και ο πίνακας που ακολουθεί, επίσης…

assets_LARGE_t_1463_13837536

Βιβλία που κυκλοφορούν στα ελληνικά:

«Φρίντα Κάλο – Η ζωή μιας αδάμαστης γυναίκας» της Λίντε Ζαλμπέρ από τις εκδόσεις Μελάνι.

«Στο γαλάζιο σπίτι – Μεξικάνικη ραψωδία» της Μέγκαν Ντέλαχαντ από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

«Φρίντα» της Μπάρμπαρα Μουχίκα από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

«Φρίντα Κάλο» της Ζαμί Ρόντα από τις εκδόσεις Λιβάνη-Νέα Σύνορα

Κατηγορίες

Αρχείο

On line

Μάιος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Ετικέτες

Κορνήλιος Καστοριάδης (1) Φρόυντ (1) άτυπος (1) αρχή ηδονής (1) ασυνείδητο (1) ατομικό παιχνίδι (1) αυτοέλεγχος (1) αυτό (1) βιολογικός προσδιορισμός φύλου (1) γάμος (1) δευτερογενείς φορείς (1) είδη οικογένειας (1) εγώ (2) εκείνο (1) εκτεταμένη οικογένεια (1) εμέ (1) εμφυλες διαστάσεις παιχνιδιών (1) επανακοινωνικοποίηση (1) θεσμοποιημένοι φορείς κοινωνικοποίησης (1) κατασταλτικός κοινωνικός έλεγχος (1) κοινωνική ανάπτυξη μέσω παιχνιδιού (1) κοινωνικοί θεσμοί (1) κοινωνικοποίηση μέσα από παιχνίδια (2) κοινωνικός προσδιορισμός φύλου (1) λειτουργιστές (1) μαρξιστές (1) μεταβίβαση περιουσίας (1) μη θεσμποποιημένοι φορείς (1) μηχανισμοί άμυνας (1) μονογονεϊκή οικογένεια (1) νοικοκυριό (1) ομαδικό παιχνίδι (1) προληπτικός (1) προπαρασκευαστικό στάδιο (1) πρωκτικό (1) πρωτογενείς φορείς (1) πυρηνική οικογένεια (1) ρόλος άνδρα-γυναίκας (1) σιμόν ντε μποβουάρ (2) στοματικό (1) συνειδητό (1) τυπικός κοινωνικός έλεγχος (1) υπερεγώ (1) φαλλικό (1) ψυχοσεξουαλικά στάδια ανάπτυξης (1)

Translate

Σαν σήμερα

  1. 22/05/: Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας
    Η Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας εορτάζεται κάθε χρόνο στις 22 Μαΐου. Καθιερώθηκε το 1993 από τα Ηνωμένα Έθνη για την καλύτερη κατανόηση και ευαισθητοποίηση σε θέματα βιοποικιλότητας. Η ποικιλία των ζωικών και φυτικών ειδών είναι ουσιαστικής σημασίας για την ανθρώπινη ύπαρξη και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για τη βιώσιμη ανάπτυξη και την εξάλειψη της φτώχειας.
  2. 22/05/334 π.χ: Ο Μέγας Αλέξανδρος νικά τον Δαρείο στη Μάχη του Γρανικού.

Σαν σήμερα

  1. 22/05/: Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας
    Η Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας εορτάζεται κάθε χρόνο στις 22 Μαΐου. Καθιερώθηκε το 1993 από τα Ηνωμένα Έθνη για την καλύτερη κατανόηση και ευαισθητοποίηση σε θέματα βιοποικιλότητας. Η ποικιλία των ζωικών και φυτικών ειδών είναι ουσιαστικής σημασίας για την ανθρώπινη ύπαρξη και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για τη βιώσιμη ανάπτυξη και την εξάλειψη της φτώχειας.
  2. 22/05/334 π.χ: Ο Μέγας Αλέξανδρος νικά τον Δαρείο στη Μάχη του Γρανικού.



Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων