Η Αθήνα του χθες…

Πηγή: www.in2life.gr

Επιχειρούμε μια βουτιά πίσω στον χρόνο, ανακαλύπτουμε παλιές (έως παμπάλαιες) φωτογραφίες των κεντρικότερων δρόμων της πόλης μέσα από τα album-θησαυρούς που συγκέντρωσε η σελίδα «Η Αθήνα μέσα στον χρόνο» και ψάχνουμε… ομοιότητες και διαφορές. 

*Ερμού 

755045_WjSVU2g9xKo

Σε αυτό το ντοκουμέντο των αδερφών Ρωμαΐδη από το 1890, βλέπουμε την Ερμού όπως ήταν πάνω από έναν αιώνα πριν, ενώ διακρίνονται καθαρά μέσα από τις φυλλωσιές τα ξενοδοχεία Victoria και Grand Hotel d’ Angleterre.

*Αιόλου 

755048_Zjzg8igBuqc

Ήσυχη και με καθαρά κτίρια, η οδός Αιόλου είναι εδώ φωτογραφημένη στις αρχές του περασμένου αιώνα – διακρίνεται δεξιά το Μέγαρο Μελά, στην συμβολή Αιόλου και Κρατίνου που σχεδίασε ο Ερνέστος Τσίλερ το 1874.

*Πανεπιστημίου 

755051_DDJW837Im08

Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’40, και τα αρκετά στρατιωτικά οχήματα που διακρίνονται στη φωτογραφία αποτελούν «ίχνη» του εμφυλίου – η φωτό προέρχεται από την ομάδα «Παλιές φωτογραφίες της Αθήνας, Αττική – Old photos from Athens, Attiki».

*Φωκίωνος Νέγρη 

755054_ABWlrSpFn0Y

Κατάφυτη, ήσυχη και κομψή, η Φωκίωνος Νέγρη συναντά σε αυτή τη φωτογραφία του 1964 την οδό Δροσοπούλου.

*Σταδίου 

755057_ql1nesKm-yg

Κοντά στα Χαυτεία, εδώ βλέπετε την γιορτινή Αθήνα, που περιμένει την έλευση του 1961 με την οδό Σταδίου ολόφωτη, όπως θα φαινόταν αν στεκόταν κάποιος στην Ομόνοια. (φωτό: Κώστας Μπαλάφας, από τα αρχεία Μπενάκη).

*Λεωφόρος Κηφισίας 

755063_67S6sdpKWHw

Αναγνωρίζετε αυτή την διάσημη συμβολή; Πρόκειται για την γωνία των λεωφόρων Κηφισίας και Αλεξάνδρας, όπως έμοιαζε το 1937. Πίσω βλέπουμε τον Λυκαβηττό, στον δρόμο περνά το τραμ, ενώ στο πάρκο τα καφενεία έχουν απλώσει υπαίθρια τραπεζάκια. (από την Νεοελληνική Ιστορική Συλλογή Κωνσταντίνου Τρίπου – Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη)

*Ιερά Οδός 

755060_aHhMqfII49M

Αν στεκόσασταν στην οδό Πειραιώς το 1937, αυτό το σκηνικό θα αντικρίζατε: Είναι η Ιερά Οδός δεξιά, στο σημείο όπου λειτουργούσε ακόμα το εργοστάσιο του Φωταερίου, ενώ εκεί στηνόταν και η Λαχαναγορά, που αργότερα μεταφέρθηκε στου Ρέντη.

*Δεξαμενή 

755066_OBwm-foYTCY

Η ακριβοθώρητη περιοχή του αθηναϊκού κέντρου δεν ήταν πάντα όπως μοιάζει σήμερα: Στις αρχές του περασμένου αιώνα, η πλατεία Δεξαμενής (τότε απλώς Δεξαμενή) ήταν ένας χωματόδρομος με φόντο τον Λυκαβηττό.

*Νίκης 

755069_c5B5QkViLQw

Μια ανάσα από το Σύνταγμα, η οδός Νίκης πριν από έναν αιώνα και κάτι δεν θύμιζε σε τίποτα τη σημερινή… downtown Αθήνα. Ήταν ένας πλατύς δρόμος, με αρχοντικές μονοκατοικίες και… γαϊδαράκους έξω από τις πόρτες τους. (η φωτό αναρτήθηκε από τον Θεόδωρο Μεταλληνό).

*Ιπποκράτους 

755072_AHNeinuZMpk

Βλέπετε εδώ τη συμβολή Ιπποκράτους και λεωφόρου Αλεξάνδρας – εκεί που δηλαδή σήμερα υπάρχουν πολυκατοικίες, δημόσιες υπηρεσίες και internet café, αλλά το 1958 υπήρχαν οι «ξέναι γλώσσαι», τα ρετρό λεωφορειάκια, τα τρίκυκλα και σπίτια με μπαλκόνια, ενώ τα φανάρια έλαμπαν διά της απουσίας τους. (φωτό από Situasionist Kati)

 

 

«Μόνο γιατί μ΄ αγάπησες»… της Μαρίας Πολυδούρη από τον μαθητή του Α4 Παναγιώτη Χιώτη!

Δημοσιεύουμε με μεγάλη μας χαρά σήμερα, την εξαιρετική εργασία του μαθητή του Α4, Παναγιώτη Χιώτη!

Η εργασία αυτή έγινε στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας!

Διδάσκουσα καθηγήτρια: κ. Παπαχρήστου Αλεξάνδρα

 

315289-rene_magritte0011 Πίνακας: René Magritte

Δείτε το στο slideshare.net

«Ένας φτωχός φουστανελάς», ο Θεόφιλος, ο «ζωγράφος των ονείρων»…

theofilosΜια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας φτωχός φουστανελάς που είχε τη μανία να ζωγραφίζει. Τον έλεγαν Θεόφιλο

Τα πινέλα του τα κουβαλούσε στο σελάχι του, εκεί που οι πρόγονοί του βάζαν τις πιστόλες και τα μαχαίρια τους. Τριγύριζε στα χωριά της Μυτιλήνης, τριγύριζε στα χωριά του Πηλίου και ζωγράφιζε. Ζωγράφιζε ό,τι του παράγγελναν, για να βγάλει το ψωμί του. Υπάρχουν στον Άνω Βόλο κάμαρες ολόκληρες ζωγραφισμένες από το χέρι του Θεόφιλου, καφενέδες στη Λέσβο, μπακάλικα και μαγαζιά σε διάφορα μέρη που δείχνουν το πέρασμά του -αν σώζουνται ακόμη. Ο κόσμος τον περιγελούσε. Του έκαναν μάλιστα και αστεία τόσο χοντρά, που κάποτε τον έριξαν κάτω από μιαν ανεμόσκαλα και του ‘σπασαν ένα δυο κόκαλα.

Ο Θεόφιλος, ωστόσο, δεν έπαυε να ζωγραφίζει σε ό,τι έβρισκε. Είδα πίνακές του φτιαγμένους πάνω σε κάμποτο, πάνω σε πρόστυχο χαρτόνι. Τους θαύμαζαν κάτι νέοι που τους έλεγαν ανισόρροπους οι ακαδημαϊκοί.

Έτσι κυλούσε η ζωή του και πέθανε ο Θεόφιλος, δεν είναι πολλά χρόνια, και μια μέρα ήρθε ένας ταξιδιώτης από τα Παρίσια. Είδε αυτή τη ζωγραφική, μάζεψε καμιά πενηνταριά κομμάτια, τα τύλιξε και πήγε να τα δείξει στους φωτισμένους κριτικούς που κάθονται κοντά στο Σηκουάνα. Και οι φωτισμένοι κριτικοί βγήκαν κι έγραψαν πως ο Θεόφιλος ήταν σπουδαίος ζωγράφος. Και μείναμε μ’ ανοιχτό το στόμα στην Αθήνα. Το επιμύθιο αυτής της ιστορίας είναι ότι λαϊκή παιδεία δε σημαίνει μόνο να διδάξουμε το λαό αλλά και να διδαχτούμε από το λαό. (Ο Γιώργος Σεφέρης μιλάει για τον Θεόφιλο)…

O κορυφαίος Έλληνας λαϊκός ζωγράφος κοιμήθηκε ήσυχα και ταπεινά, όπως ταπεινή ήταν και η ζωή του. Ξημερώματα του Eυαγγελισμού του 1934. Σ’ ένα προάστιο της Mυτιλήνης, στη γενέτειρά του Bαρρειά…

Πιθανόν να δηλητηριάστηκε από χαλασμένα φαγητά που του έδωσαν νοικοκυραίοι για τα «κάντρα» που έφτιαξε… ”! Ήταν χαλασμένα, ούτε του σκυλιού τους δε τα έδιναν” θα πει, αργότερα, η αδελφή του. Μετά από μέρες η δυσοσμία ανάγκασε τους γείτονες να παραβιάσουν την πόρτα….

Τον έλεγαν Θεόφιλο Χατζημιχαήλ και είναι ο μόνος καλλιτέχνης του οποίου ολόκληρο το έργο έχει κηρυχθεί εθνική πολιτιστική κληρονομιά!

Τα έργα του παρουσίασε το Μουσείο του Λούβρου! Γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης γι΄ αυτό το γεγονός: …Επιστρέφοντας από την Αμερική, τον Ιούνιο του 1961, σταμάτησα για λίγες μέρες στο Παρίσι. Και καθώς βγήκα να χαζέψω στους δρόμους, το πρώτο πράγμα που είδα ήτανε, σε μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου όπου συνήθιζα να πηγαίνω άλλοτε, η μεγάλη “αφίσα” της έκθεσης Θεόφιλου που είχε ανοίξει, ακριβώς εκείνη την εβδομάδα, στις αίθουσες του Λούβρου. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά. Ε λοιπόν ναι, υπήρχε δικαιοσύνη σ’ αυτό τον κόσμο. (…) Στις μεγάλες αίθουσες του Λούβρου, καθώς τριγύριζα τώρα και ξανακοίταζα τα έργα αυτά, ένιωθα κοντά στο αίσθημα της υπερηφάνειας, τ’ ομολογώ, κι ένα άλλο αίσθημα ξεριζωμού, κάτι σαν αυτό που είχα νιώσει στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου με τα μάρμαρα του Παρθενώνα»…

Δείτε μερικά από τα σπουδαία έργα του…

img053 «Γοργόνα»Απόσπασμα από τοιχογραφία

img049 «Αθανάσιος Διάκος», Λάδι σε χαρτόνι, Βόλος

img051 «Ο ήρως Αθανάσιος Διάκος»Μουσείο Θεόφιλου

 img052 «Ο ήρως Μάρκος Βότσαρης», Λάδι σε χαρτόνι

img056 «Ο Καπετάν Λεωνίδας Ανδρούτσος το 1795», Μουσείο Θεόφιλου

img054img055

«Ο Κολοκοτρώνης εις τον κάμπον της Λέρνης λίμνης συναθροίζει του νικητάς του Δράμαλη», 1933 (έργο με πρότυπο τον πίνακα του Hess), Μουσείο Θεόφιλου

theofilos 3.tif Ρήγας Φεραίος και Αδαμάντιος Κοραής

 

1 Μάρκος Μπότσαρης, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αθανάσιος Διάκος

Karaiskakis_chasing_the_Turks_by_Theofilos Ο Καραϊσκάκης κυνηγώντας τους Τούρκους

Botsaris_death Ο θάνατος του Μπότσαρη

Theofilos_mega_artopoieion Αρτοποιείο

Theofilos_Fish_vendors Ιχθυοπώλης 

 

34316g-052 Ερωτόκριτος και Αρετούσα

 

 

Κοινωνικοποίηση – Στόχοι – Η σημασία του κοινωνικού περιβάλλοντος (σελ. 83-86 σχολ. βιβλίου)

_02 Πίνακας του Γιάννη Γαΐτη

Δείτε το στο slideshare.net

Δείτε το στο slideshare.net

Ιστορίες κοινωνικής απομόνωσης

Victor: Για τους κοινωνιολόγους το «αγριόπαιδο της Αβερόν» αποτελεί σήμερα ένα σημαντικό κεφάλαιο γνώσης, που αποδεικνύει τι μπορεί να συμβεί σε ένα ανθρώπινο ον, αν αυτό δεν μεγαλώνει σε ανθρώπινο περιβάλλον.

50

«Το «αγριόπαιδο του Αβερόν»
Στις 9 Ιανουαρίου 1800 εμφανίστηκε ένα παράξενο ον μέσα από τα δάση της Νότιας Γαλλίας. Παρόλο ότι περπατούσε όρθιο, έμοιαζε πιο πολύ για ζώο παρά για άνθρωπος, αν και γρήγορα έγινε φανερό πως επρόκειτο για αγόρι δέκα ως δώδεκα χρόνων. Μιλούσε μόνο με γρυλισμούς και παράδοξες κραυγές. Το παιδί δεν είχε προφανώς ιδέα περί ατομικής υγιεινής και ανακουφιζόταν όπου εύρισκε. Μπορούσε να αντέξει ακραίες θερμοκρασίες, από το βαρύ κρύο μέχρι την μεγάλη ζέστη, χωρίς να δείχνει ότι επηρεαζόταν και να χρειάζεται να πάρει κάποια μέτρα να προστατευτεί. Το πήγαν στην τοπική αστυνομία και από εκεί σε ένα ορφανοτροφείο. Στην αρχή προσπαθούσε συνέχεια να δραπετεύσει, για να το ξανασυλλάβουν όμως με κάποια δυσκολία. Δεν δεχόταν να φορέσει ρούχα, τα οποία τα ξέσκιζε μόλις του τα φορούσαν. Δεν παρουσιάστηκαν γονείς για να το αναζητήσουν.
Το παιδί υποβλήθηκε σε λεπτομερείς ιατρικές εξετάσεις, οι οποίες όμως δεν έδειξαν κανενός είδους ανωμαλίες.,.Το αγόρι το μεταφέρανε αργότερα στο Παρίσι, όπου καταβλήθηκαν συστηματικές προσπάθειες να το αλλάξουν «από κτήνος σε ανθρώπινο ον». Οι προσπάθειες πέτυχαν εν μέρει μόνο. Έμαθε να ελέγχει τις φυσικές του ανάγκες, δέχτηκε να φοράει ρούχα. Παρά ταύτα, παρέμεινε αδιάφορο στα παιχνίδια και δεν μπόρεσε ποτέ να προφέρει παρά λίγες μόνο λέξεις. Από ό,τι μπορούμε να συμπεράνουμε, σύμφωνα με τις λεπτομερείς περιγραφές της συμπεριφοράς του, αυτό δεν συνέβαινε γιατί ήταν πνευματικά καθυστερημένο. Φαίνεται πως ή δεν ήθελε ή δεν ήταν σε θέση να μάθει εντελώς την ανθρώπινη γλώσσα…
» (A. Giddens, 2002:7778).
imagesZSJRHI61 Από την ταινία «Το αγρίμι» – LEnfant Sauvage του   Φρανσουά Τρυφώ

Ο Δρ. Jean Itard ανέλαβε και αφιέρωσε στον Victor τουλάχιστον πέντε χρόνια, προσπαθώντας να τον οδηγήσει σε μια ανθρώπινη συμπεριφορά, όπως και για να του δώσει την δυνατότητα να μιλά, να διαβάζει και να γράφει.
Το πιο καθοριστικό ήταν ότι ο Victor δεν μπόρεσε ποτέ να μιλήσει και να επικοινωνήσει με τους γύρω του. Πληροφορίες για την προέλευσή του, για το πώς βρέθηκε και μεγάλωσε στο δάσος, αλλά και για ένα μεγάλο σημάδι από χτύπημα στο λαιμό του, έμειναν για πάντα στο σκοτάδι.

Kamala και Amala: Η Ινδική λαογραφία και ιστορία, αναφέρεται σε κάποιο σημείο στην ιστορία δύο μικρών κοριτσιών που ανακαλύφθηκαν το 1920. Της Kamala και της Amala που φαίνεται να έχουν ανατραφεί από μια οικογένεια λύκων όταν εγκαταλείφθηκαν από τους γονείς του σε μια δασική, απόμακρη περιοχή.
Τα δύο κορίτσια, που δεν ήταν αδέλφια, αφέθηκαν στο ίδιο δάσος σε ξεχωριστές χρονικές περιόδους από διαφορετικές οικογένειες. Άγνωστο πώς, μεγάλωσαν μέσα και γύρω από την φωλιά λύκων, μέχρι τη στιγμή που τα βρήκε ένα μοναχός παρακείμενης στο δάσος μονής.
amala   images 60
Δυστυχώς όμως η εξέλιξη δεν ήταν καλή καθώς η Amala πέθανε έναν χρόνο ακριβώς από τη στιγμή της « σύλληψής » της.
Η Kamala έζησε μέχρι το 1929 φτάνοντας στην ηλικία των 17 ετών. Όταν ανακαλύφθηκε η Kamala προχωρούσε κινούμενη στα τέσσερα, όπως ακριβώς τα ζώα, έσκιζε κάθε ρούχο που προσπαθούσαν να της φορέσουν, άρπαζε κάθε κοτόπουλο που μπορούσε να πιάσει όταν περιφερόταν στην αυλή και είχε την ευκαιρία, καταβροχθίζοντάς το ωμό. Στη συνέχεια όμως μπόρεσε να αφομοιώσει κάποιες ανθρώπινες συμπεριφορές, φτάνοντας μέχρι το σημείο να χρησιμοποιεί κάποιες απλές φράσεις.

Memmie: Η ιστορία του Memmie αρχίζει όπως του Victor. Ανακαλύφθηκε και αυτός από χωρικούς , πενήντα όμως χρόνια νωρίτερα, το 1731, να περιπλανιέται μέσα στο δάσος στην περιοχή Champange της Γαλλίας.
Ο Serges Aroles, συγκέντρωσε πλούσια στοιχεία για την συγκεκριμένη περίπτωση – πολλά ακόμα βρίσκονται στα αρχεία του Γαλλικού κράτους – και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Memmie ήταν ένας Αμερικανός, φυλής του Μισσούρι, που συνελήφθηκε και μέσα από ένα υπερατλαντικό ταξίδι βρέθηκε στη Γαλλία για να χρησιμοποιηθεί σαν υπηρέτης στο σπίτι κάποιου πλούσιου αστού. Κατάφερε να δραπετεύσει και να βρει καταφύγιο στα πυκνά δάση του Champagne μέχρι τη στιγμή που ανακαλύφθηκε. Η συγκεκριμένη εκδοχή φαίνεται να είναι και η επικρατέστερη για την ιστορία αυτού του άγριου παιδιού.

Η.Π.Α. : (Περιπτώσεις της Άννας από την πολιτεία της Πενσυλβάνια και της Ισαβέλλας από την πολιτεία του Οχάιο) 1930.

Τα δύο κοριτσάκια ήταν παιδιά ανύπαντρων γυναικών, ενώ η μητέρα της Ισαβέλλας ήταν και κωφή. Είχαν απομονωθεί σε σκοτεινά δωμάτια, γιατί οι μητέρες τους φοβόντουσαν τις αντιδράσεις των γονέων τους και της κοινωνίας. Όταν τα ανακάλυψαν, στην ηλικία των 6 ετών, δεν μπορούσαν να μιλήσουν και να περπατήσουν κανονικά, ενώ το επίπεδο νοημοσύνης τους ήταν σχεδόν στο μηδέν. Μετά από ιδιαίτερη και εντατική εκπαίδευση και κοινωνική φροντίδα το επίπεδο της Άννας (π.χ. ομιλία, αυτοεξυπηρέτηση, συμμετοχή σε παιχνίδι) βελτιώθηκε, χωρίς όμως να κατακτήσει επίπεδο ανάλογο με την ηλικία της (πέθανε σε ηλικία 10 ετών)αντίθετα, η Ισαβέλλα στην ηλικία των 8 1/2 ετών έφτασε σε επίπεδο ανάλογο με τους συνομήλικους συμμαθητές της.

Ελλάδα – «Υπόθεση Κωσταλέξι», 1978

kstlxfrstr1 Από εφημερίδα της εποχής

Η 47χρονη Ελένη Καρυώτη βλέπει για πρώτη φορά τον ήλιο έπειτα από 29 ολόκληρα χρόνια εγκλεισμού στο ανήλιαγο υπόγειο ενός σπιτιού, μοιάζοντας περισσότερο με αγρίμι παρά με ανθρώπινη οντότητα: γυμνή και σκεπασμένη με μια κουβέρτα, φαινόταν να τα έχει χαμένα στη θέα ανθρώπων. Η ανθρώπινη ομιλία την αναστάτωνε, ενώ η ίδια μπορούσε μόνο να εκφραστεί με άναρθρες κραυγές. Πολλά ειπώθηκαν για τον εγκλεισμό της… Η εκπομπή «Μηχανή του χρόνου» έκανε μια εξαιρετική έρευνα για την υπόθεση αυτή.

Οι ιστορίες που προηγήθηκαν είναι ενδεικτικές και δυστυχώς, δεν είναι μόνο αυτές… Υπάρχουν πολλές ακόμα και στις μέρες μας…

Πάμε να περπατήσουμε στα ομορφότερα σοκάκια του κόσμου;

Εδώ και αρκετές δεκαετίες, η αισθητική των αστικών κέντρων δεν σημαίνει τίποτα για τους περισσότερους ανθρώπους.  Οι προηγούμενες γενιές -παντού στον κόσμο- άφησαν ως κληρονομιά στους απογόνους τους την ξεχωριστή αρχιτεκτονική του παρελθόντος… Αυτές οι «γωνιές» από «μιά άλλη εποχή», που βρίσκονται ανάμεσα στο τσιμέντο, τα πολυώροφα κτίρια, τον θόρυβο της πόλης στέκουν πάντα «εκεί» για να τις σεργιανάμε, να τις αναπνέουμε, για να ομορφαίνουν την γκρίζα καθημερινότητά μας…

Γοητευτικά καλντερίμια, δρομάκια λιθόστρωτα, προσόψεις σπιτιών που διατηρήθηκαν κόντρα στον χρόνο, λουλουδιασμένα μπαλκόνια, δέντρα που «παίζουν» με τις αχτίδες του φωτός, μας μαγεύουν και μας προκαλούν να τα απολαύσουμε…

«Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας»!

Ας αφεθούμε στην γραφικότητα των τοπίων… 

Σύμη, Ελλάδα: Αυτό το σοκάκι έχει κατακτήσει τον τίτλο του «πλέον γραφικού», σε ένα από τα αφιερώματα που έχουν γίνει!

11394019899

 

 Κινσέϊλ, Ιρλανδία

21394019833

 

Βαλένθια, Ισπανία

 31394019784  

Ζαγοροχώρια, Ελλάδα

41394019736

 

Παρίσι, Γαλλία

51394019688

 

Καρταχένα, Κολομβία

61394019644

 

Φριγιλιάνα, Ισπανία

71394019604 sokakia-25

 

Μήθυμνα, Ελλάδα

81394019562

 

Βίσμπι, Σουηδία

91394019517

 

Βοστώνη, ΗΠΑ

101394019473

 

Ορβιέτο, Ιταλία

111394019430

 

Βόννη, Γερμανία

121394019389

 

 Σαν Φρανσίσκο, ΗΠΑ

131394019339

 

 Ζιβερνί, Γαλλία

141394019300

 

Ιγκουίσμ, Γαλλία

sokakia-5 sokakia-6

 

 Βενετία, Ιταλία

151394019253 sokakia-12

 

Κούντα, Τουρκία

161394019209 sokakia-9

 

Αλμπερομπέλο, Ιταλία

171394019166 sokakia-8

 

Εγκισχάϊμ, Γαλλία

181394019125

 

Χερέθ, Ισπανία

191394019075

 

Αντίμπ, Γαλλία

201394019024

 

Λονδίνο, Αγγλία

sokakia1

 

Βιετνάμ

sokakia2

 

Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια

sokakia3

 

Τελ Αβίβ, Ισραήλ

sokakia7

 

 Βαρκελώνη, Ισπανία

sokakia10

 

Κιότο, Ιαπωνία

sokakia11

 

Συρακούσες, Σικελία

sokakia13

 

Mdina, Μάλτα

sokakia14

 

Δαμασκός, Συρία

sokakia15

 

Αναφιώτικα, Πλάκα

anafiwtika 024 plaka_2013_680_3_271481_461954 

 

Και μια δική μας επιλογή… Μονεμβασιά!

DSC02396 DSC02433 

 

Κάπου εδώ, θυμόμαστε τους στίχους του ποιητή: «Δρόμοι παλιοί»…

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή.

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ’ ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ.

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε.

Μανόλης Αναγνωστάκης 

 

Τις ΄περισσότερες φωτογραφίες τις συλλέξαμε από: http://www.topontiki.gr/article/69123/Tria-ellinika-sokakia-sta-oraiotera-tou-kosmou

Στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζει «η γυναίκα του Marie Claire»…

Γυναίκες που αγωνίστηκαν για μια αξιοπρεπή ζωή:

Μια από τις μεγαλύτερες απεργίες γυναικών έγινε στην βιοτεχνία επεξεργασίας βαμβακιού Lowell της Μασσαχουσέττης. Εκεί, οι νεαρές γυναίκες δούλευαν 81 ώρες την εβδομάδα για 3 δολλάρια, το ένα και 1/4 των οποίων πήγαινε σε έξοδα στέγασης σε κοιτώνες της εταιρείας Lowell. Αρχικά οι βιοτεχνίες άνοιγαν στις 7 το πρωί αλλά οι επιστάτες παρατήρησαν πως οι γυναίκες ήταν λιγότερο «κινητικές» αν είχαν νωρίτερα φάει, οπότε καθιέρωσαν τις 5 το πρωί σαν ώρα προσέλευσης, με διάλλειμα στις 7 για πρωινό (για περίπου ενα μισάωρο). Το 1834, μετά απο μια σειρά περικοπών στο ημερομίσθιο τους, οι γυναίκες του Lowell, αποφάσισαν να παρατήσουν την δουλειά, όμως επέστρεψαν λιγες μέρες μετά, αναγκασμένες πλέον να εργαστούν με μικρότερους μισθούς. Ήταν μια θαραλέα πράξη, όμως η εταιρεία είχε τη δύναμη στα χέρια της. Το 1836 προχώρησαν και πάλι σε απεργία, τραγουδώντας στους δρόμους:
«Ω, δεν είναι κρίμα ένα όμορφο κορίτσι σαν εμένα να πρέπει να το στέλνουν στο εργοστάσιο με μισθούς της πείνας και στο τέλος να πεθάνει;»

getImage 

Φωτογραφία: Ομάδα απεργών γυναικών από την κλωστοϋφαντουργία διαδήλωσαν στη Νέα Υόρκη (1857) απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες. «Αξιοπρεπείς μισθούς! Εργασία δέκα ώρες την ημέρα!» 

Στις 8 Μαρτίου 1857 εργάτριες στην κλωστουφαντουργία και στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης κατέβηκαν σε απεργία με αιτήματα όπως: «Δεκάωρη δουλειά, Φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας, Μεροκάματα ίσα με των κλωστοϋφαντουργών και των ραφτών».

getImage 2 Φωτογραφία: Από τη διαδήλωση του 1857 στη Νέα Υόρκη

 Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών, όμως το εργατικό κίνημα είχε ήδη γεννηθεί. Δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους.

275251

Φωτογραφία: Σύλληψη διαδηλώτριας κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης στη Νέα Υόρκη το 1857

Το 1902, η Μητέρα Jones διοργάνωσε με επιτυχία την απεργία των εργαζομένων στα ορυχεία. Οι μέθοδοι οργάνωσης και διαμαρτυρίας που χρησιμοποίησε ήταν πρωτοφανείς για την εποχή ενώ κατάφερε να ενώσει στον κοινό αγώνα λευκούς και αφροαμερικάνους. Εκτός από τους εργάτες στις διαμαρτυρίες επέμεινε και συμμετείχαν γυναίκες και παιδιά. Με τις γυναίκες των εργαζομένων, μάλιστα, δημιούργησε τις πρώτες ομάδες περιφρούρησης των απεργιών όπου μπροστά στην είσοδο των χώρων δουλειάς στέκονταν εκατοντάδες γυναίκες με όπλο τις σφουγγαρίστρες και στις σκούπες τους και εμπόδιζαν όσους επιχειρούσαν να σπάσουν την απεργία.Ένα χρόνο μετά, ξεκίνησε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της χαλαρής εφαρμογής των νόμων για την παιδική εργασία στα ορυχεία της Πενσυλβάνιας και πραγματοποίησε πορεία από την Φιλαδέλφεια στη Νέα Υόρκη, όπου ήταν το σπίτι του τότε προέδρου των ΗΠΑ, Θίοντορ Ρούσβελτ και το 1905 πρωτοστάτησε στην ίδρυση του συνδικάτου Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου. Τα συμβατικά μέσα μαζικής ενημέρωσης της εποχής την χαρακτήρισαν ως την πιο επικίνδυνη γυναίκα της Αμερικής. Συνήθιζε να λέει: «Αν θέλουν να με κρεμάσουν, ας το κάνουν. Και από το ικρίωμα θα φωνάζω ελευθερία για την εργατική τάξη»!

26 Φωτογραφία:  θρυλική Mary Harris «Μother» Jones 

Το 1908 παρέλασαν γυναίκες στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής.  Οι κινητοποιήσεις κράτησαν  13 βδομάδες και συμμετείχαν σ΄αυτήν περισσότερες από 20.000 εργάτριες. Γυναίκες ξυλοκοπήθηκαν, σύρθηκαν στα δικαστήρια αλλά η  απεργία διαλύθηκε όταν έγιναν συμβιβασμοί στις περισσότερες επιχειρήσεις. Ήταν απίστευτος ο ενθουσιασμός και το πείσμα αυτών των γυναικών.

87294g-iwwx01 Φωτογραφία: «Ψωμί και τριαντάφυλλα»!

Η Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε για πρώτη φορά από το Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ στις 28 Φεβρουαρίου 1909. Ο εορτασμός της καθιερώθηκε το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς.

Zetkin_luxemburg1910 Φωτογραφία: Clara Zetkin και Rosa Luxemburg 

Ένα χρόνο αργότερα, στις 25 Μαρτίου του 1911 συνέβη η περίφημη Φωτιά του Τριγώνου που ξέσπασε στο εργοστάσιο παραγωγής ενδυμάτων Triangle Shirtwaist (Triangle Shirtwaist Factory Fire) στην Νέα Υόρκη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 146 άνθρωποι, κυρίως Εβραίες και Ιταλίδες εργάτριες, ηλικίας από 16 έως 23 ετών που είχαν πρόσφατα μεταναστεύσει στις Η.Π.Α. Πολλά από τα θύματα δεν μπόρεσαν να βγουν από το κτίριο καθώς μια πόρτα που οδηγούσε στις σκάλες ήταν κλειδωμένη από τους ιδιοκτήτες και δεν υπήρχαν επαρκείς έξοδοι κινδύνου. Στο εργοστάσιο, που παρήγαγε γυναικεία πουκάμισα (τα οποία ήταν γνωστά ως shirtwaists), εργάζονταν 500 εργαζόμενοι, που δούλευαν εννιά ώρες τις καθημερινές και εφτά ώρες τα Σάββατα.

O James Oppenheim από τους αγώνες των γυναικών εμπνεύστηκε το τραγούδι «Bread And Roses».

 

Μετά από την παραπάνω σύντομη αναδρομή, διερωτάται κανείς… Έχουν κάποια σχέση οι αγώνες, οι φυλακίσεις, το αίμα που χύθηκε, με τον τρόπο που σήμερα αντιλαμβάνονται κάποιες γυναίκες αυτή την ημέρα και βγαίνουν «στολισμένες για να ξεφαντώσουν»;;; Κάπου εδώ, μας έρχεται στο νου ένας ρώσικος μύθος που λέει: «Οι αετοί μπορεί καμιά φορά να πετάξουν και χαμηλότερα από τις κότες, μα οι κότες ποτέ δεν μπορούν να πετάξουν στα ύψη που πετάν οι αετοί»…

Φόρεσε την μάσκα σου και πάμε Βενετία…

bc6488caf2f1dcc60e0f09293550cee3_XL

bc6488caf2f1dcc60e0f09293550cee3_XLvenice-carnival-007

 Το καρναβάλι της Βενετίας είναι το πιό διάσημο στην Ευρώπη!

Ξεκίνησε το 1094, όταν ο τότε δόγης έδωσε άδεια για μια γιορτή «προς τιμήν και δόξα των ψυχών». Έχει τις ρίζες του στα ρωμαϊκά Σατουρνάλια και τις ελληνικές διονυσιακές γιορτές. Επειτα από μια διακοπή που κράτησε περίπου δύο αιώνες, η παράδοση επανήλθε το 1980 και από τότε πραγματοποιείται κάθε χρόνο με τεράστια επιτυχία.

Τα χρόνια του Μεσαίωνα ήταν μια γιορτή που σηματοδοτούσε το πέρασμα από τον χειμώνα στην άνοιξη δίνοντας την ευκαιρία στους Βενετσιάνους να ζήσουν δύο εβδομάδες ξενοιασιάς και να σατιρίσουν τους άρχοντες και την εξουσία κρυμμένοι πίσω από μάσκες.

carnival_venice_italy086-2 ven9

Από τις αρχές του 18ου αιώνα, το τριγωνικό καπέλο με τα φτερά (bauta) που από το 1776, με νόμο, προστάτευε την «τιμή της οικογένειας», και απαγόρευε στις γυναίκες να πηγαίνουν στο θέατρο χωρίς «Bauta», η άσπρη μάσκα με τη χαρακτηριστική μύτη (volto) και η μεταξωτή μαύρη – κόκκινη ή μπλε- μελιτζανιά κάπα (tabarro) ήταν τα κυριότερα στοιχεία του βενετσιάνικου κοστουμιού. 

images images 1

 Η βενετσιάνικη μάσκα, εμφανίστηκε κατά το Μεσαίωνα, όταν οι άνθρωποι φοβούνταν να δείξουν τα πραγματικά τους συναισθήματα και να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους. Στην διάρκεια των χρόνων, μάσκες φορούσαν διάφορα πρόσωπα για να κρυφτούν από οποιαδήποτε παράνομη δραστηριότητα: τυχερά παιχνίδια, χορούς, παράνομες σχέσεις ή ακόμα και πολιτικά σκάνδαλα. Σε διάφορες ιστορικές φάσεις η χρήση μάσκας απαγορεύτηκε ή περιορίστηκε με νόμους. Ο Μουσολίνι ως «σύμβολο ηθικής παρακμής» την απαγόρευσε τελείως!

images 2 imagesCACJS6MQ

 Στην Βενετία οι άνθρωποι δεν μεταμφιέζονται απλώς αλλά ενσαρκώνουν ρόλους που ορίζει η καρναβαλική επιτροπή. Αρλεκίνοι, φασουλήδες, δόγηδες, κοντεσίνες, ντόμινα, σάτυροι, βαρόνοι, μαρκήσιοι, καζανόβες γλιστρούν σαν φαντάσματα ανάμεσα στα υπέροχα βενετσιάνικα κτίρια. Ένα αισθησιακό ταξίδι στο παρελθόν, στην Ιταλία της Αναγέννησης και της κομέντια ντελ’ αρτε!

8 67032_424236094320843_2118970551_n

Πλανόδιοι μουσικοί σκορπάνε ήχους στον αέρα, οι γόνδολες μετατρέπονται σε στολισμένα άρματα και στις γωνίες των δρόμων βρίσκει κανείς μακιγιέρ που αναλαμβάνουν να μεταμορφώσουν τους απροετοίμαστους επισκέπτες.

«Αριστοκρατικοί» χοροί σε παλάτια, αναβιώσεις εθίμων όπως η μονομαχίες των ιπποτών, πάρτι στους δρόμους και στα μπαρ… με αίγλη, φινέτσα και χωρίς ακρότητες. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι εδώ το Καρναβάλι είναι πιο αυθεντικό, κρατώντας στοιχεία της μακραίωνης ιστορίας του.

imagesCACA16QL 388_1MM7634_080127_03807

Κάθε χρόνο, δέκα ημέρες πριν από τη Σαρακοστή, κορυφώνονται οι εκδηλώσεις, που έχουν ήδη αρχίσει από τον Οκτώβριο. Η Βενετία, μετατρέπεται απ” άκρη σ” άκρη -και με τα νησιά της λιμνοθάλασσας Μουράνο, Μπουράνο, Τορτσέλο, Λίντο- σε ένα απέραντο σκηνικό θεάτρου!