Γενικό Λύκειο Καρέα
7 Ιούλ 2013

Πάμε σινεμά; Pedro Almodóvar Caballero και οι ταινίες που αγαπήσαμε…

Συντάκτης: Κριπαροπούλου Αντιγόνη | Κάτω από: Βιβλιοπαρουσίαση-Λογοτεχνία-Κινηματογράφος

PEDRO-~1

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ Καμπαγέρο (ισπ. Pedro Almodóvar Caballero) είναι ισπανός σκηνοθέτης.

Γιατί προτείνουμε τις ταινίες του…

  • Αγαπημένο του κινηματογραφικό είδος είναι το μελόδραμα.
  • Οι ταινίες του μας παρασύρουν σε έναν ονειρικό κόσμο όπου βασιλεύουν εναλλάξ όλα τα συναισθήματα! Ο σκηνοθέτης στοχεύει στην καρδιά!
  • Το χιούμορ στις ταινίες του είναι ευφυές και ανατρεπτικό!
  • Οι ήρωές του -αν και είναι τύποι καθημερινοί- λειτουργούν τελείως αντισυμβατικά. 
  • Το έργο του Αλμοδοβάρ «γυναικοκρατείται»…Οι άντρες, βρίσκονται στο περιθώριο της ύπαρξής των γυναικών αλλά παραδόξως, ενώ φαίνονται συναισθηματικά «ανεπαρκείς» σε σχέση μ’ αυτές, απασχολούν την σκέψη τους διαρκώς.

almodovar-films«Ατελείωτη και αφοσιωμένη λατρεία για τη γυναίκα. Κάθε ηλικίας, χρώματος μαλλιών και επιδερμίδας και όλων των κιλών. Από τη στιγμή που συνειδητοποίησα πως στον ουρανό περιφέρονται τα άστρα, ο ήλιος και το φεγγάρι, από τότε το γάλα τους μύρισα, την εσωτερική τους ομορφιά εκτίμησα. Με δεκάδες γυναίκες μεγάλωσα, από δεκάδες γυναίκες τις πρώτες ιστορίες άκουσα και από άλλες τόσες τον πόνο, τη δοκιμασία, τη στέρηση, τη λύπη και τη χαρά συνάντησα. O Εμφύλιος, οι διώξεις, όλες αυτές οι κοινωνικές ταραχές, είχαν μετατρέψει τη γειτονιά μου και το σπίτι μου σ’ έναν απέραντο γυναικωνίτη. Γιαγιάδες, θείες, αδερφές, γειτόνισσες, όλες αυτές με φρόντισαν και με μεγάλωσαν. Η γυναίκα για μένα είναι το κέντρο του σύμπαντος» λέει ο ίδιος ο Πέδρο Αλμοδόβαρ σε μια συνέντευξή του.

  • Οι δημιουργίες του είναι προσδιορισμένες ιστορικά και κοινωνικά. Μην ξεχνάμε ότι ο σκηνοθέτης γεννήθηκε σε μια από τις πιό φτωχές περιοχές της Ισπανίας (περιοχή του Almagro – Λα Μάντσα). Το έργο του είναι το αποτέλεσμα μια σειράς κοινωνικοπολιτικών γεγονότων που επηρέασαν τον Αλμοδόβαρ βαθειά (από τον ισπανικό εμφύλιο -που ξεκίνησε το 1936- μέχρι σήμερα). Μέσα από τις ταινίες του βλέπουμε την εξέλιξη της Ισπανίας (από την σκοτεινή περίοδο της δικτατορίας του Φράνκο -που κράτησε 40 χρόνια- έως την πτώση της -1975- και την σύγρονη εποχή που η χώρα ταλανίζεται από την καπιταλιστική οικονομική κρίση (π.χ. στην τελευταία ταινία του «Δεν κρατιέμαι», – 2013).

«Στην Ισπανία» λέει σε συνέντευξη που έδωσε για την νέα ταινία του, «υπάρχουν 17 αεροδρόμια-φαντάσματα. Είναι το αποτέλεσμα της μεγαλομανίας της πολιτικής και των κακών τραπεζικών χειρισμών που καταστρέφουν τη χώρα. Κάναμε γυρίσματα σε ένα από αυτά τα άδεια αεροδρόμια. Και τότε κατάλαβα ότι η ταινία θα μπορούσε να λειτουργήσει αλληγορικά για την Ισπανία. Οπως το αεροπλάνο πετά με βλάβη στο σύστημα προσγείωσης και κάνει βόλτες στον αέρα χωρίς να γνωρίζει πότε ή πού θα προσγειωθεί, έτσι και η χώρα αναζητά έναν διάδρομο προσγείωσης. Υπάρχει όμως στην πραγματικότητα τέτοιος χώρος; Ή πιλότος μέσα στο αεροπλάνο;».

  • Στην προσπάθειά του αλλά κυρίως από την ανάγκη του να «διδάξει» μέσω της τέχνης του την αποδοχή και την μαγεία της διαφορετικότητας, όλο το έργο του είναι ουσιαστικά ένα αντιφασιστικό μάθημα. Γι’ αυτό τον λόγο, χρησιμοποιεί εκπληκτικούς συμβολισμούς.
  • Οι ταινίες του είναι μια πανδαισία έντονων χρωμάτων (χαρακτηριστικό της μεσογειακής του καταγωγής και της πολυπολιτισμικότητας της Ισπανίας).
  • Αγαπά συγκεκριμένους ηθοποιούς, τους οποίους βλέπουμε να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αρκετές ταινίες του. Θεωρεί κάποιες ηθοποιούς «μούσες» (Κάρμεν Μάουρα, Σεσίλια Ροθ, Μαρίσα Παρέδες, Πενέλοπε Κρουζ, Τσους Λαμπρεάβε).tumblr_mf4dn7P70a1r4xrx9o1_500
  • Η σχέση του με τη μητέρα του επηρέασε σημαντικά τόσο τη ζωή του όσο και το έργο του. Η μητρική φιγούρα είναι καθοριστική στις περισσότερες ταινίες του και αποτελεί «γυναικείο πρότυπο» παρόλα τα εσωτερικά της προβλήματα και τις πολλές αδυναμίες της.
  • Οι ταινίες του, συνήθως θυμίζουν ψυχανάλυση σε… «καναπέ ειδικού» … Αυτό συμβαίνει γιατί ο Αλμοδόβαρ ενδιαφέρεται για όσα ξεπηδούν από το ασυνείδητο κομμάτι των ηρώων του (π.χ. πάθη όπως ζήλεια, εκδίκηση, κτητικότητα, οργή, κ.α.) και δευτερευόντως για όσα η κοινωνία επιβάλλει μέσω των θεσμών και των μηχανισμών της. Η τέχνη του Αλμοδόβαρ είναι μια μάχη για να βρεθεί η έξοδος των ηρώων – ίσως και η δική του; – από τους λαβυρίνθους της ψυχής… Το ζητούμενο είναι η απαλλαγή από τις γκρίζες και μαύρες «τρύπες» που εδρεύουν μέσα στον άνθρωπο, από τα μυστικά και τα μυστήρια…
  • Η μουσική που επιλέγει «ντύνει» τα θέματά του με τρόπο μαγικό.  Επειδή ασχολείται με το «σκοτεινό» κομμάτι της προσωπικότητας (id) δεν είναι τυχαίο που επιλέγει πολλές φορές μουσική flemenco, ένα είδος που εκφράζει όσα πηγάζουν από το ασυνείδητο και ακριβώς επειδή είναι πάθη -ανεξέλεγκτα- είναι δύσκολο να δαμαστούν και να υποταχτούν στα κοινωνικά «πρέπει και μη» [1].

 

Ας θυμηθούμε μερικές κορυφαίες μουσικές στιγμές από τις ταινίες του:

“Α Ciegas” – Miguel Poveda (στο “Los Abrazos Rotos” – 2009)

Η επιβλητική μουσική του Alberto Iglesias, που επιμελείται τα soundtracks του Almodovar, δένει με το τσιγγάνικο δράμα του Miguel Poveda σε μια από τις συναισθηματικές κορυφώσεις των «Ραγισμένων Αγκαλιών».

“Volver” – Estrella Morente (Lip synching στο “Volver” – 2006)

Η συγκλονιστική εκδοχή σε φλαμένγκο ενός τάνγκο, τραγουδισμένη από την Penelope Cruz (την Estrella Morente στην πραγματικότητα), σε μια από τις πιο αξέχαστες σκηνές της καριέρας της.

«Quizas, Quizas, Quizas» – Sara Montiel (Lip synching στο “La Mala Educación” – 2004)

Στην «Κακή Εκπαίδευση» περιείχε και ένα lip synching πάνω στο «Quizas, Quizas, Quizas» που τραγουδάει η Sara Montiel ( Gael Garcia Bernal). Πρόκειται για την περίφημη bossa nova του Κουβανού Osvaldo Farres που τη μάθαμε ως “Perhaps, Perhaps, Perhaps” από τον Nat King Cole και, κυρίως, την Doris Day (και που το 1950 είχε κάνει ένα σχετικό σουξέ ως «Γιατί, Γιατί, Γιατί» από την «δική μας» Μαίρη Λω).

“Cucurrucucu Paloma” – Caetano Veloso (στο “Hable Con Ella” – 2002)

Ο σούπερ σταρ του βραζιλιάνικου τραγουδιού Caetano Veloso ερμηνεύει ένα από τα πιο διάσημα folk τραγούδια του Μεξικό.

“Tajabone” – Ismael Lô (στο “Todo Sobre Mi Madre” – 1999)

“El Rosario de mi madre” – María Dolores Pradera (στο “Carne Trémula” – 1997)

“Luz de Luna” – Chavela Vargas (στο “Kika” – 1993)

Φιλμογραφία (όλες οι ταινίες του είναι «ξεχωριστές» και αξίζει τον κόπο να τον συντροφέψετε στις επώδυνες, ανθρώπινες ατομικές και συλλογικές διαδρομές του)….

1980 «Η Πέπη, η Λούση, η Μπομ και τ’ άλλα Κορίτσια»/Pepi, Luci, Bom y otras chicas del monton

1982 «Λαβύρινθος του Πάθους»/Laberinto de pasiones: εμφανίζεται ο ίδιος στην ταινία, ως τραγουδιστής του ντουέτου «Almodovar & McNamara»

1983 «Αμαρτωλές καλόγριες»/ Εntre tinieblas

1984 «Μια ζωή ταλαιπωρία»/ Que he hecho yo para merecer esto?

1986 Matador – Αντόνιο Μπαντέρας, Ασούμπα Σέρνα

1987 «Ο νόμος του πόθου» /La ley del deseo

1988 «Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης» – Αντόνιο Μπαντέρας, Κάρμεν Μάουρα, Ρόσι ντε Πάλμα

1990 «Δέσε με» /Atame!

1991 «Ψηλά Τακούνια» – Μαρίζα παρέδες, Βικτόρια Αμπρίλ, Μιγκέλ Μποσέ

1995 «Το Μυστικό μου Λουλούδι» – Μαρίζα Παρέδες, Χουάν Εσανόβε, Ιαμνόλ Αρίας

1997 «Καυτή Σάρκα» – Χαβιέ Μπαρδέμ, Φραντσέσκα Νέρι, Αντζελα Μολίνα

1998 «Όλα για τη Μητέρα μου» – Σεσίλια Ροθ, Μαρίζα Παρέδες, Πενέλοπε Κρουζ – Φεστιβάλ των Καννών, Βραβείο σκηνοθεσίας, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξένης Ταινίας

2002 «Μίλα της» – Χαβιέ Καμάρα, Τζέρλντιν Τσάπλιν, Ντάριο Γκραντινέτι, Ροσάριο Φλόρες, Λέονορ Γουότλινγκ, Ελένα Ανάγια – Βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξένης Ταινίας

2004 «Κακή Εκπαίδευση» – Χαβιέ Καμάρα, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Φέλε Μαρτίνες

2006 «Γύρνα Πίσω» – Πενέλοπε Κρουζ, Κάρμεν Μάουρα, Λόλα Δουένιας – Φεστιβάλ των Καννών Βραβείο καλύτερου σεναρίου, Βραβείο καλύτερων γυναικείων ρόλων (για όλο το γυναικείο καστ), Βραβεία Goya, Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας, Βραβείο καλύτερης ταινίας, Βραβείο καλύτερου πρώτου γυναικείου ρόλου, Βραβείο καλύτερου γυναικείου ρόλου, Βραβείο καλύτερης μουσικής.

2009 «Ραγισμένες Αγκαλιές» – Πενέλοπε Κρουζ, Λουί Ομάρ, Μπλάνκα Πορτίγιο, Χοσέ Λουί Γκόμεζ

2011 «Το Δέρμα που κατοικώ» – Αντόνιο Μπαντέρας, Ελένα Ανάγια, Μαρίζα Παρέδες, Μπάρμπαρα Λένι, Μπλάνκα Σουάρεζ

2013 «Δεν κρατιέμαι» – Los amantes pasajeros

 

[1] Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αλμοδόβαρ επιλέγει πολλές φορές μουσική Φλαμένκο μιας και αυτό το είδος δεν ήταν πάντα αποδεκτό από την συντηρητική άρχουσα τάξη, εξαιτίας του περιεχομένου των τραγουδιών του, τα οποία είχαν σαν θέμα τους τη βία, τον έρωτα δίχως κοινωνικές συμβάσεις, τη φυλακή κ.ά. και της λαϊκής του προέλευσης (τσιγγάνοι, ανίσχυρες οικονομικά τάξεις κ.λ.π. 

Αφήστε μια απάντηση