Κίνα: Γυναίκες και “δεμένα πόδια” ή αλλιώς “μικρούτσικα χρυσά κρίνα”…

trad-3Τα δεμένα πόδια ήταν ενα έθιμο που υφίστανται οι γυναίκες στην Κίνα για περίπου μια χιλιετία, ξεκινώντας απο το 10ο αιώνα και τελειώνοντας στο πρώτο μισό του 20ού. Κατά καιρούς έχουν υπάρξει διάφορες θεωρίες για να εξηγήσουν την προέλευση του εθίμου. Σύμφωνα με εναν παραδοσιακό θρύλο, ο πρίγκιπας της δυναστείας Sung (960-1279 μχ) Li Yu, απαίτησε απο μια παλλακίδα του να δέσει τα πόδια της για να εκτελέσει ενα χορό μπαλλέτου. Ο μύθος όμως που αναφέρεται σε μια αυτοκράτειρα της δυναστείας Shang είναι ίσως πιο πιθανός. Η συγκεκριμένη γεννήθηκε με το πόδι της παραμορφωμένο και προκειμένου να μην αισθάνεται “στιγματισμένη” απαίτησε τα νεαρά κορίτσια να έχουν δεμένα τα πόδια τους. Το έθιμο πάντως καθιερώθηκε ως μια πολυτέλεια των πλουσίων, κάνοντας τις γυναίκες να φαίνονται πιο “εξαρτημένες” και “λιγότερο χρήσιμες” στο σπίτι, ενω σύντομα αποτέλεσε προϋπόθεση για το γάμο τους. Οι οικογένειες που προέρχοταν απο τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, ήταν για πρακτικούς λόγους δύσκολο να εφαρμόσουν την παράδοση στις κόρες τους, ακριβώς επειδή χρειάζοταν εργατικά χέρια για τους αγρούς. Ωστόσο, έχοντας την ελπίδα οτι έτσι μπορεί ενδεχομένως η κόρη να έχει εναν καλό γάμο με έναν γαμπρό ανώτερης τάξης, επιδίδονταν στο έθιμο. Βέβαια το αποτέλεσμα ήταν τα κορίτσια αυτά να εργάζονται στις έτσι κι αλλιως σκληρές συνθήκες της αγροτικής ζωής…χωρίς καλά καλά να μπορόυν να “σταθούν στα πόδια τους”.

Παρακάτω είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο της Γιούνγκ Τσάνγκ “Αγριόκυκνοι, τρείς κόρες της Κίνας” εκδόσεις Εστία.

trad-6

… “Σύμφωνα με το έθιμο, ο προπάππος μου παντρεύτηκε νέος, στα δεκατέσσερα, μια γυναίκα έξι χρόνια μεγαλύτερή του. Ένα από τα καθήκοντα μιας γυναίκας ήταν να βοηθήσει στην ανατροφή του άντρα της [1].
Η ιστορία της γυναίκας του, της προγιαγιάς μου, ήταν ίδια με την ιστορία εκατομμυρίων γυναικών της Κίνας στην εποχή της[2]. Η οικογένειά της, αφενός επειδή δεν ανήκε στο χώρο των διανοουμένων και συνεπώς δεν είχε θέση στο μανδαρινάτο, κι αφετέρου επειδή ήταν κορίτσι, δεν της έδωσε όνομα. Ήταν η δεύτερη κόρη και τη φώναζαν «Δεύτερο κορίτσι» (Ερ-για-τόου) [3].

…Οι δύο νέοι δεν συναντήθηκαν πριν το γάμο. Τότε θεωρείτο μεγάλη ντροπή, ίσως και οικογενειακός εξευτελισμός, να ερωτευτεί κανείς. Όχι επειδή ο έρωτας αποτελούσε ταμπού-άλλωστε υπήρχε αξιόλογη παράδοση ρομαντικής αγάπης στην Κίνα-αλλά διότι οι δύο νέοι δεν έπρεπε να βρεθούν κάπου όπου μπορούσε να τους συμβεί κάτι τέτοιο, εν μέρει επειδή ήταν ανήθικο να συναντηθούν κι εν μέρει επειδή ο γάμος ήταν πρώτα απ’ όλα ένα καθήκον, μια συμφωνία μεταξύ δύο οικογενειών. Αν ήταν κανείς τυχερός μπορούσε να ερωτευτεί μετά το γάμο… Αλλά το μεγαλύτερο προσόν της ήταν τα δεμένα πόδια της που στα κινέζικα ονομάζονταν «μικρούτσικα χρυσά κρίνα». Αυτό σήμαινε ότι περπατούσε σαν το «βλαστάρι της μικρής ιτιάς στο ανοιξιάτικο αεράκι», παραδοσιακή έκφραση που χρησιμοποιούσαν οι Κινέζοι «γνώστες» των γυναικών. Υποτίθεται ότι μια γυναίκα που περπατούσε με τα πόδια δεμένα προκαλούσε ερωτική επιθυμία στους άντρες, μια και φαινόταν να είναι ευάλωτη και να έχει ανάγκη προστασίας.

__1_~2

Τα πόδια της γιαγιάς μου είχαν δεθεί όταν ήταν δύο χρονών. Η μητέρα της, που και κείνης τα πόδια ήταν δεμένα, της τα τύλιξε μ’ ένα άσπρο πανί, έξι μέτρα μάκρος, αφού πρώτα λύγισε τα τέσσερα μικρά δάκτυλα προς τα μέσα και κάτω από την πατούσα. Κατόπιν έβαλε μια μεγάλη πέτρα από πάνω για να σπάσει την καμάρα. Η γιαγιά μου στρίγκλιζε από τον τρομερό πόνο και την παρακαλούσε να σταματήσει. Η μητέρα της χρειάστηκε να της βάλει ένα πανί στο στόμα για να μη φωνάζει. Η γιαγιά μου λιποθυμούσε συνέχεια από τον πόνο.

trad-5

Η διαδικασία κράτησε αρκετά χρόνια. Ακόμα κι αφού είχαν σπάσει τα κόκαλα, τα πόδια έπρεπε να παραμένουν δεμένα νύχτα μέρα με χοντρό πανί, επειδή από τη στιγμή που θα έμεναν ελεύθερα θα επανέρχονταν. Χρόνια ολόκληρα η γιαγιά μου έζησε μ’ έναν αδιάκοπο, φρικτό πόνο. Όταν ικέτευε τη μητέρα της να λύσει τους επιδέσμους, εκείνη έκλαιγε και της έλεγε ότι τα άδετα πόδια θα τη κατέστρεφαν και ότι το έκανε για τη μελλοντική ευτυχία της.
…Εκείνη την εποχή όταν παντρευόταν μια γυναίκα, το πρώτο πράγμα που έκανε η οικογένεια του γαμπρού ήταν να εξετάσει τα πόδια της. Τα μεγάλα πόδια, τα φυσιολογικά πόδια δηλαδή, θα ρεζίλευαν το σπιτικό του. Η πεθερά σήκωνε τον ποδόγυρο της μακριάς φούστας της νύφης κι αν τα πόδια της ήταν πιο μακριά από δέκα εκατοστά, άφηνε τη φούστα να πέσει με μια χειρονομία που δήλωνε περιφρόνηση και αποχωρούσε με ύφος αγέρωχο, εγκαταλείποντας τη νύφη στο επικριτικό βλέμμα των καλεσμένων, που κοιτούσαν τα πόδια της με καταφρόνια μουρμουρίζοντας προσβλητικές εκφράσεις.

traditional_shoes_in_china__7

Που και που, κάποια μάνα λυπόταν τη κόρη της κι έβγαζε το πανί που τύλιγε τα πόδια της. Αλλά όταν η κόρη μεγάλωνε και έπρεπε να υποστεί την περιφρόνηση της οικογένειας του άντρα της και την αποδοκιμασία της κοινωνίας, τότε κατηγορούσε τη μητέρα της για τον αδύναμο χαρακτήρα της.
Το έθιμο να δένονται τα πόδια ξεκίνησε πριν από χίλια χρόνια, υποτίθεται από μια παλλακίδα του αυτοκράτορα. Οι άντρες όχι μόνο θεωρούσαν ερωτικό το θέαμα μιας γυναίκας με μικροσκοπικά ποδαράκια να κουτσαίνει, αλλά και ερεθίζονταν όταν έπαιζαν με τα δεμένα πόδια, που ήταν κρυμμένα μέσα σε κεντητά μεταξωτά παπούτσια. (…) Τα δεμένα πόδια είχαν σάπιο κρέας και βρωμούσαν όταν έβγαινε ο επίδεσμος αλλά οι άντρες σπάνια τα έβλεπαν γυμνά. Θυμάμαι τη γιαγιά μου, όταν ήμουν παιδί, να πονάει συνέχεια. Ο πόνος προερχόταν τόσο από τα σπασμένα κόκαλα όσο και από τα νύχια που μεγάλωναν μες το πέλμα της”. (…) [4]

trad-7

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο blog  //Παραλληλογράφος// στις 22/9/2010 με την βοήθεια της Αντιγόνης Κριπαροπούλου.

http://parallhlografos.wordpress.com/2010/09/21/%E7%BC%A0%E8%B6%B3-%CE%AE-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CF%8C%CE%B4%CE%B9%CE%B1/

Εδώ, έχουμε προσθέσει και μερικά άλλα στοιχεία (υποσημειώσεις):

[1] Το “καθήκον” της ανατροφής του συζύγου διαπιστώνεται και σε άλλες χώρες (της Ασίας κυρίως)… Γι’ αυτό τον λόγο η γυναίκα έπρεπε να είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από τον σύζυγό της. Σε άλλες κοινωνίες (χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής) ισχύει το αντίθετο, δηλαδή, μετά από προσυμφωνημένους γάμους μεταξύ των οικογενειών, η νύφη είναι ανήλικη ενώ ο άνδρας άνω των 30 ετών (θα ασχοληθούμε άλλη στιγμή για τους παράγοντες που γεννούν αυτή την κονωνική πρακτική).  Στην φωτογραφία βλέπουμε “ζευγάρια” αυτής της “κατηγορίας”.

xlarge

Ο κοινωνιολόγος Α. Γκίντενς έθεσε το ερώτημα “ποιά είναι η σχέση του έρωτα με τον γάμο” προκειμένου να περιγράψει το αντικείμενο της Κοινωνιολογίας. Διαπίστωσε λοιπόν, με βάση ιστορικές μελέτες που χρησιμοποίησε -κυρίως από την Ευρώπη του Μεσαίωνα- ότι ο έρωτας προσδιορίζεται ιστορικά και κοινωνικά (δηλαδή το περιεχόμενο του όρου “έρωτας” καθώς και η σχέση του με τον γάμο αλλάζει από εποχή σε εποχή και από κοινωνία σε κοινωνία)…

Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κεν Ντκουγιέν  «Τα Κεντήματα» εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ  (Μια ιστορία έρωτα στο αποικιοκρατούμενο Βιετνάμ των αρχών του 20ου αιώνα):

…  “Η προξενήτρα του έδωσε ένα κόκκινο πέπλο κι ο αφέντης το στερέωσε στο κεφάλι της νύφης κρύβοντας το πρόσωπό της. Από κείνη τη στιγμή, το μόνο που μπορούσε να βλέπει η κοπέλα ήταν οι πορφυρές μύτες απ’ τις παντόφλες της. Μόνη της, σε μια ξένη πόλη, προτιμούσε να την οδηγήσουν σαν να ήταν τυφλή στον γαμήλιο βωμό παρά να εισπράξει τα υποτιμητικά βλέμματα των περίεργων και των καλεσμένων. Βαθιά στο μυαλό της την τσιγκλούσε το κεντρί της περιέργειας, ανεπαίσθητο σαν καπνός. Πώς να έμοιαζε τάχα; Δεν γνώριζε τίποτα για τον μέλλοντα άντρα της. Το χαρακτήρα του, τι του άρεσε και τι δεν του άρεσε, ούτε καν το όνομά του. Μα τι σημασία είχαν όλα αυτά; Ήθελε δεν ήθελε, σύντομα θα ήταν μια παντρεμένη γυναίκα.

… Στην είσοδο, αφημένο πάνω στο έδαφος, την περίμενε ένα δοχείο με πυρακτωμένα κάρβουνα. Το έθιμο ήθελε η νύφη να περνάει πάνω από μια πυρακτωμένη εστία προτού πατήσει το πόδι της στο καινούργιο της σπίτι. Η φωτιά υποτίθεται ότι εξάγνιζε την ψυχή της από τα κακά πνεύματα που πιθανό να ήταν ακόμη προσκολλημένα πάνω της. Η προξενήτρα της εξήγησε ότι, σύμφωνα με τον αστρολόγο, η δυσμενής πλανητική συγκυρία τη στιγμή της γέννησής της, την υποχρέωνε να μπει στο σπίτι από την πίσω πόρτα και να πάει κατευθείαν στη νυφική παστάδα. Η τελετή του γάμου θα συνεχιζόταν χωρίς εκείνη.

… Ένιωθε τη θέρμη από το σώμα του συζύγου της καθώς εκείνος πλησίαζε. Κράτησε τα μάτια της χαμηλωμένα. Δυο αδύναμα ποδαράκια, μισά από τα δικά της, άγγιξαν τις πορφυρές μύτες των παπουτσιών της. Ένα χεράκι απλώθηκε και παραμέρισε αδέξια το πέπλο από το πρόσωπό της.

Μπροστά της στεκόταν τώρα ένα αγοράκι ντυμένο με τα γαμπριάτικα. Δεν θα ήταν μεγαλύτερο από εφτά χρόνων. Τότε συνειδητοποίησε πως ετούτο το παιδί ήταν ο άντρας της. Εκείνη ήταν είκοσι χρόνια μεγαλύτερή του!

Στο σκοτάδι, άρχισε ν’ αντιλαμβάνεται ποια θα ήταν η θέση της στο σπιτικό του πλούσιου αφέντη. Την ήθελαν για δούλα. Ως μέλος όμως της οικογένειας δεν θα μπορούσε ν’ αμείβεται ούτε όπως κι η τελευταία υπηρέτρια.

Παραξενεμένη, η Βεν διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να κλάψει. Και σύντομα η εξάντληση την κυρίεψε”…

[2] Δυο δισεκατομμύρια γυναίκες σχεδόν “περπάτησαν’ κουτσαίνοντας στην Κίνα όσο καιρό κράτησε αυτό το έθιμο… Το 19ο αιώνα το 40-50% των γυναικών στην Κίνα ήταν τεχνητά κουτσές (η εργατική τάξη “χρειαζόταν” τα πόδια της για να εργάζεται)… Το ποσοστό για την ανώτερη τάξη άγγιζε σχεδόν το 100%.

[3]  Ο τρόπος που γινόταν (ή και γίνεται ακόμα και σήμερα) η ονοματοδοσία στα κορίτσια διαφοροποιείται και πάλι ιστορικά και κοινωνικά αλλά στις περισσότερες  περιπτώσεις, βασίζεται στις πρακτικές που χρησιμοποιούνται σε συγκεκριμένου τύπου κοινωνίες (κοινωνίες ανισότητας) για να αναπαράγεται και να διαιωνίζεται η ανδρική κυριαρχία. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα υπάρχει το γυναικείο όνομα Αγορίτσα που μάλλον προέρχεται από ένα χωριό του Πηλίου. Το όνομα προκύπτει από το ουσιαστικό “αγόρι” και  έχει την βάση του στην επιθυμία (αγωνία) του πατέρα να αποκτήσει γιούς. Όταν λοιπόν, σε μια οικογένεια το πρώτο παιδί γεννιόταν κορίτσι το βάπτιζαν “Αγόρι-Αγορίτσα” για να  καλοπιάσουν τις Μοίρες και έτσι το επόμενο παιδί να γεννηθεί αρσενικό!

[4] Στο βιβλίο Μαντάμ Μάο της Anchee Min (Εκδόσεις ΓΚΟΒΟΣΤΗ) γίνεται η περιγραφή της διαδικασίας των δεμένων ποδιών που εφαρμόστηκε στην ίδια την σύζυγο του Μάο Τσε Τουνγκ (την Τζιανγκ Τσινγκ) από την μητέρα της (σελ. 19-28). “Είναι ο πόνος που διαπερνά τα σωθικά και φτάνει ως το μεδούλι. Δεν σου επιτρέπει να περπατήσεις σταθερά στο έδαφος, ούτε να πετάξεις στον αέρα. Νιώθεις παγιδευμένη, αλυσοδεμένη. Υπάρχει ένα αόρατο πριόνι. Τα πόδια σου έχουν μείνει δίχως δάκτυλα. Δεν μπορείς να ανασάνεις. Στο σπίτι όλοι ακούνε τους λυγμούς σου μα δεν υπάρχει σωτηρία”, έλεγε. Η μαντάμ Μάο ήταν μια γυναίκα που έσκισε τους επιδέσμους και δεν τους ξαναφόρεσε γιατί απείλησε ότι εάν τολμούσαν να της ξαναδέσουν τα πόδια θα αυτοκτονούσε! Συνέδεε πάντα το έθιμο αυτό με την ίδια την δομή της φεουδαρχικής κοινωνίας και συνήθιζε να συσχετίζει τον πόνο που ένιωθαν οι γυναίκες με τα όσα “υπέφερε το προλεταριάτο στην παλιά κοινωνία”! Κατά την Πολιτιστική Επανάσταση έβγαζε πύρινους λόγους εναντίον της εφαρμογής της διαδικασίας του δεσίματος των ποδιών! Αργότερα, θα είναι εκείνη που θα πείσει τον σύζυγό της να απαγορεύσει με νόμο το έθιμο και να τιμωρείται όποιος από την οικογένεια εφαρμόζει την πρακτική αυτή, με βαρύτατες ποινές φυλάκισης! 

Ο έρωτας είναι… “λογοτέχνης” (εκτός των άλλων)… Frida Kahlo & Diego Rivera

newego_LARGE_t_641_105461522

Μεξικό, 12/9/1939 (γράμμα της Frida Kahlo προς τον Diego Rivera, που δεν έστειλε ποτέ)….

Από τις ωραιότερες ερωτικές επιστολές που έχουν γραφτεί…

Η νύχτα μου είναι σαν μια μεγάλη καρδιά που πάλλεται.

Τρεις και μισή το πρωί.

Η νύχτα μου δεν έχει φεγγάρι. Η νύχτα μου έχει μεγάλα μάτια που κοιτάζουν ένα γκρίζο φως που μπαίνει από τα παράθυρα. Η νύχτα μου κλαίει και το μαξιλάρι υγραίνεται και κρυώνει. Η νύχτα μου είναι τόσο μεγάλη, που μοιάζει να εκτείνεται προς ένα αβέβαιο τέλος. Η νύχτα μου με ρίχνει στο γκρεμό όταν απουσιάζεις. Σε αναζητώ. Αναζητώ το κορμί σου στο πλευρό μου, την ανάσα σου, την μυρωδιά σου. Η απάντηση της νύχτας μου είναι: κενό. Η νύχτα μου το μόνο πράγμα που μου προσφέρει είναι κρύο και μοναξιά. Αναζητώ ένα σημείο επαφής: το σώμα σου. Πού βρίσκεσαι; Πού είσαι;

Η νύχτα μου είναι μια καρδιά σαβανωμένη. Η νύχτα μου γνωρίζει πως θα ήθελα να σε δω, να ακολουθήσω με τα χέρια μου τις καμπύλες του σώματός σου, να αναγνωρίσω το πρόσωπό σου και να το χαϊδέψω. Η νύχτα μου με πνίγει επειδή λείπεις εσύ. Η νύχτα μου σφαδάζει από αγάπη. Απ’ την αγάπη που όσο και να προσπαθώ να εμποδίσω, πάλλεται μέσα στο μισοσκόταδο –μέχρι την κάθε μου ίνα.

Η νύχτα μου θα ήθελε να σε καλέσει αλλά δεν έχει φωνή.

Το σώμα μου δεν μπορεί να καταλάβει. Σε έχει τόσο ανάγκη. Κατά βάθος εκείνο και εγώ να είμαστε ένα. Η νύχτα μου βασανίζεται τόσο, που δεν νιώθω το κορμί μου. Το συναίσθημα γίνεται δυνατό, πιο οξύ, απογυμνώνεται από την υλική του μορφή. Η νύχτα με πυρπολεί από έρωτα.

Είναι τέσσερις και μισή το πρωί.

Η νύχτα με εξουθενώνει. Γνωρίζει καλά πως μου λείπεις. Ακόμα και όλο το σκοτάδι της δεν μπορεί να κρύψει αυτή την αλήθεια. Η αλήθεια αστράφτει σαν μια λεπίδα μέσα στο μαύρο. Η νύχτα μου ήθελε να έχει φτερά για να πετάξει κοντά σου, να σε τυλίξει με αυτά στον ύπνο σου και να σε φέρει κοντά μου. Ενώ θα κοιμόσουν, θα καταλάβαινες την παρουσία μου δίπλα σου και θα με αγκάλιαζες χωρίς να ξυπνήσεις.

Η νύχτα μου δεν βάζει μυαλό. Η νύχτα μου σε σκέφτεται και άγρυπνη σε ονειρεύεται. Η νύχτα μου θλίβεται, περιπλανιέται. Η νύχτα μου μεγαλώνει την μοναξιά μου, κάθε είδους μοναξιά. Η σιωπή της αφουγκράζεται τις εσωτερικές φωνές μου. Η νύχτα μου είναι ατέλειωτη. Η νύχτα μου φοβάται πως δεν θα χαράξει ποτέ πια, ενώ την ίδια στιγμή τρέμει το φως της ημέρας. Πιστεύει πως η μέρα δεν είναι παρά μια τεχνητή μέρα, πως η κάθε της ώρα μετράει διπλά και ότι χωρίς εσένα είναι σαν να μην την ζω. Η νύχτα μου αναρωτιέται εάν η μέρα μου δεν μοιάζει με κείνη. Αυτό θα εξηγούσε στην νύχτα μου γιατί φοβάμαι και τη μέρα.

Η νύχτα μου ξέρει τι είναι αυτό που ονομάζουμε τρέλα. Όταν επικρατεί τάξη η αταξία απαγορεύεται. Η νύχτα μου δεν γνωρίσει τι δεν απαγορεύεται. Δεν απαγορεύεται να γίνεις ένα με τη νύχτα, αυτό το ξέρει. Όμως θυμώνει όταν βλέπει ένα κορμί βαθιά απογοητευμένο. Ένα κορμί δεν προορίζεται για να παντρευτεί το τίποτα. Η νύχτα μου σ’ αγαπά από τα βάθη της ύπαρξής της και αντηχεί από τα έγκατα της ψυχής μου. Η νύχτα μου τρέφεται από φανταστικούς ήχους. Εκείνη είναι σε θέση να το κάνει. Εγώ όχι. Η νύχτα μου με παρατηρεί. Το βλέμμα της, έτσι απαλό όπως είναι, κυλά πάνω στο καθετί. Η νύχτα μου απαιτεί να βρεθείς εδώ για να κυλήσει επάνω σου με την ίδια τρυφερότητα. Η νύχτα μου ελπίζει σ’ εσένα. Το σώμα μου σε περιμένει. Η νύχτα μου επιθυμεί ν’ αντικρίζει τα βλέμματά μας, καθώς θα ξεχειλίζουν από πόθο. Η νύχτα μου επιθυμεί να κρατήσει στα χέρια της κάθε σπασμό. Η νύχτα μου θα ήταν γλυκιά. Η νύχτα μου θρηνεί μέσα στο σκοτάδι όταν σε φέρνει στο νου της. Η νύχτα μου είναι ατέλειωτη. Δεν καταφέρνει να διώξει την εικόνα σου, δεν μπορεί να καταβροχθίσει τις επιθυμίες μου. Πεθαίνει επειδή δεν σε νιώθει δίπλα της, και με σκοτώνει. Η νύχτα μου σε αναζητά ασταμάτητα. Το σώμα μου πονάει οικτρά, επειδή δεν μπορεί να δει μέσα στην νύχτα την φιγούρα ή την σκιά σου.

Η νύχτα μου ουρλιάζει σχίζοντας τα πέπλα της, σκοντάφτει πάνω στην ίδια την σιωπή της, ενώ το σώμα σου εξακολουθεί να είναι απόν. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μου λείπεις. Μου λείπουν τα λόγια σου. Το χρώμα σου.

Όπου να’ ναι ξημερώνει….

 

Kahlo9

Η Φρίντα Κάλο (1907–  1954), ήταν Μεξικάνα ζωγράφος. Στη ζωγραφική της κυριαρχούν τα έντονα χρώματα. Το στυλ που χρησιμοποιεί είναι επηρεασμένο από τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό αλλά φαίνεται να έχει δεχτεί και επίδραση Ευρωπαϊκών ρευμάτων στα οποία συμπεριλαμβάνονται ο Ρεαλισμός, ο Συμβολισμός και ο Υπερρεαλισμός. Αρκετά έργα της είναι αυτοπροσωπογραφίες, μέσα από τις οποίες εκφράζεται ο προσωπικός πόνος και η σεξουαλικότητά της.

Στην ηλικία των έξι αρρώστησε από πολυομυελίτιδα, με αποτέλεσμα το ένα της πόδι να είναι μικρότερο από το άλλο και ημιπαράλυτο. Παρακολούθησε την Escola Preparatoria και ήταν ένα από τα 35 κορίτσια που σπούδαζαν εκεί (σε σύνολο 2000 φοιτητών). Τότε είδε για πρώτη φορά το μετέπειτα σύζυγό της, τοιχογράφο Ντιέγκο Ριβέρα, ο οποίος ζωγράφιζε τους τοίχους της σχολής και τον ερωτεύτηκε με πάθος.

To 1925, στα 18 της, ένα τραμ συγκρούστηκε με το λεωφορείο στο οποίο επέβαινε. Τραυματίστηκε και υποβλήθηκε σε μεγάλο αριθμό εγχειρήσεων. Έκτοτε η ζωή της σημαδεύτηκε από πόνο και θλίψη για την αδυναμία της να κάνει παιδιά

Το 1929 η Φρίντα Κάλο παντρεύτηκε το Μεξικάνο τοιχογράφο Ντιέγκο Ριβέρα, με τον οποίο μοιράζονταν τις ίδιες πολιτικές απόψεις.

«Σαν κορδέλα τυλιγμένη γύρω από μια βόμβα». Έτσι χαρακτήρισε ο Αντρέ Μπρετόν την τέχνη της Φρίντα Κάλο.

Τον πίνακα της φωτογραφίας -στην αρχή του κειμένου- τον ζωγράφισε η ίδια η Φρίντα Κάλο και ανήκει σε σειρά έργων της με τίτλο: Diego On My Mind. Όπως και ο πίνακας που ακολουθεί, επίσης…

assets_LARGE_t_1463_13837536

Βιβλία που κυκλοφορούν στα ελληνικά:

“Φρίντα Κάλο – Η ζωή μιας αδάμαστης γυναίκας” της Λίντε Ζαλμπέρ από τις εκδόσεις Μελάνι.

“Στο γαλάζιο σπίτι – Μεξικάνικη ραψωδία” της Μέγκαν Ντέλαχαντ από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

“Φρίντα” της Μπάρμπαρα Μουχίκα από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

“Φρίντα Κάλο” της Ζαμί Ρόντα από τις εκδόσεις Λιβάνη-Νέα Σύνορα

ΑΡΧΙΚΗ ΦΑΣΗ (ΤΑΛΑΝΤΩΣΕΙΣ) Γ ΛΥΚΕΙΟΥ

14.Ένα σώμα με μάζα  εκτελεί απλή αρμονική ταλάντωση, μεταξύ δύο ακραίων θέσεων που απέχουν . Ο ελάχιστος χρόνος μετάβασης του σώματος από τη μια ακραία θέση στην άλλη είναι . Τη χρονική στιγμή  το σώμα διέρχεται από τη θέση και το μέτρο της ταχύτητάς του μειώνεται.

α) Να βρείτε το πλάτος  και τη γωνιακή συχνότητα  της ταλάντωσης.

β) Πόση ενέργεια  προσφέραμε στο σώμα για να το θέσουμε σε ταλάντωση;
γ) Να υπολογίσετε τη δυναμική ενέργεια του σώματος, κάποια χρονική στιγμή, όταν έχει μέτρο ταχύτητας .

δ) Να υπολογίσετε την αρχική φάση  ταλάντωσης. Η αρχική φάση έχει πεδίο τιμών .

ε) Να υπολογίσετε την απομάκρυνση και τη δυναμική ενέργεια του σώματος, τη χρονική στιγμή .

Δίνεται: .

 

Υπερβολική χρήση του διαδικτύου; Απαντήστε στο 1ο τεστ…Με ειλικρίνεια…

internet_arthro_0

Απαντήστε σ’ αυτό το πρώτο τεστάκι και θα ακολουθήσουν και άλλα! 

 

Δείτε το στο slideshare.net

 

Η Μονάδα Εφηβικής Υγείας (Μ.Ε.Υ.) της Β΄Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, που εδρεύει στο νοσοκομείο Παίδων “Π&Α Κυριακού”, διαχειρίζεται την Γραμμή Βοήθειας ΥποΣΤΗΡΙΖΩ 800 11 800 15 /  help@saferinternet.gr, του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου.

Η Γραμμή αυτή απευθύνεται σε εφήβους και έφηβες και τις οικογένειές τους, παρέχοντας πληροφορίες και συμβουλές για θέματα που σχετίζονται με την χρήση του Διαδικτύου, του κινητού τηλεφώνου και των ηλεκτρονικών παιχνιδιών (παρενόχληση, επιβλαβές περιεχόμενο, παιδοφιλία, εξάρτηση κ.α.)

Στελεχώνεται από εξειδικευμένους παιδοψυχολόγους και λειτουργεί εργάσιμες μέρες και ώρες (9-15μ.μ.) και είναι χωρίς χρέωση. 

Η ιστορία με τον λύκο…Ή αλλιώς “αγελαία συμπεριφορά”…

__1_~1

Με τις ιστορίες κοιμούνται οι μικροί και ξυπνάνε οι μεγάλοι…

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη , δώστου κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν’αρχίσει…

Μια φορά κι ένα καιρό μία αγέλη λύκων αποφάσισε να κάνει έναν αγώνα με στόχο την ανάβαση στην κορυφή ενός βουνού. Όλη η διαδρομή ήταν δύσβατη και απόκρημνη. Μάλιστα, οι περισσότεροι πίστευαν ότι αυτή η δυσκολία ήταν δυσανάλογη με τις φυσικές ικανότητες των λύκων…

Γι΄αυτό, επειδή το γεγονός ήταν σπουδαίο, προσκλήθηκαν όλα τα ζώα της περιοχής για να παρακολουθήσουν τον αγώνα και να χειροκροτήσουν το κατόρθωμα. 

Φυσικά, ενδόμυχα ή φανερά τα περισσότερα ζώα πίστευαν ότι κανένας από τους λύκους δεν θα βγει νικητής…Και στοιχημάτιζαν απλά και μόνο, για τον χρόνο που θα χρειαζόταν ο καθένας για να εγκαταλείψει την προσπάθεια…

Όταν συγκεντρώθηκε το πλήθος των ζώων οι συζητήσεις έδιναν κι έπαιρναν!  “Μα ήταν δυνατόν να κατορθώσει κάποιος λύκος να ανέβει στην κορυφή; Αποκλείεται! Δεν ευνοούν οι συνθήκες και όλοι οι λύκοι είναι αδύναμοι μπροστά σε μια τέτοια δυσκολία”!

 Τέτοια πράγματα σχολίαζαν και γελούσαν και αστειεύονταν… Σιγά-σιγά, οι μεταξύ τους συζητήσεις μετατρέπονταν σε δυνατές φωνές και απαξιωτικά σχόλια για τους λύκους που συμμετείχαν στον αγώνα της ανάβασης!

Οι λύκοι παρόλα αυτά, ξεκίνησαν την προσπάθεια αλλά ο ένας μετά τον άλλον άρχισαν να εγκαταλείπουν απογοητευμένοι… Οι φωνές και οι κοροϊδίες του πλήθους τους επηρέαζαν και η ψυχολογία τους καταρρακωνόταν… Εκτός από έναν, ο οποίος συνέχιζε, δείχνοντας  απτόητος και αγνοώντας επιδεικτικά τις φωνές του πλήθους το οποίο επιμένοντας ότι δεν πρόκειται να τα καταφέρει τον προέτρεπε να τα παρατήσει.

Τελικά, ύστερα από πολλές προσπάθειες και αποτυχίες ο λύκος κατόρθωσε να ανέβει στην κορυφή. Ήταν γδαρμένος, διψασμένος, καταπονημένος…Το βλέμμα του όμως, έκρυβε μια μεγάλη χαρά και είχε μια αίσθηση, μια βεβαιότητα -θα έλεγα-  ότι άξιζε τον κόπο! Απ’ αυτό το σημείο, ο κόσμος φαινόταν πιό “αλλιώτικος”, απέραντος και μαγικός!  Δεν είχε αντικρύσει ξανά τέτοια  ομορφιά!

Στάθηκε ώρα και απολάμβανε το τοπίο… Αργότερα, καθώς έριξε μια ματιά κάτω, είδε τα υπόλοιπα ζώα να τον επευφημούν και να τον χαιρετάνε ως…”ήρωα”… Δεν αισθανόταν “ήρωας”… Απορούσε και δεν μπορούσε το μυαλό του να χωρέσει μια τέτοια αντίδραση!

Έτσι κι αλλιώς, καθ’ όλη την διαδρομή ο λύκος του παραμυθιού μας δεν άκουγε ούτε τις παραινέσεις για παραίτηση ούτε τους χλευασμούς… Γιατί ο λύκος του παραμυθιού μας ήταν…κουφός… 

Ίσως, εάν άκουγε, να μην βρισκόταν στην κορυφή ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

 

Υ1. Το σύνδρομο της αγέλης είναι μια λογική πλάνη όπου επιχειρείται να αποδειχθεί το αληθινό ενός ισχυρισμού στο γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι το αποδέχονται ήδη ως αληθινό. Αυτού του είδους η πλάνη είναι επίσης γνωστή ως «προσφυγή στις μάζες», «προσφυγή στην πλειοψηφία», «προσφυγή στην ομοφωνία» και στα λατινικά «argumentum ad populum» (επιχείρημα του λαού) και ο μηχανισμός πίσω της είναι παρόμοιος με τον μηχανισμό της «προσφυγής στην αυθεντία».

Υ2. Η συλλογική σκέψη είναι ασύμβατη με την ομοιόμορφη σκέψη.

Υ3. “Θέλουν να με κάνουν να γίνω αυτός, ο Ακατονόμαστος. Να παίρνω εντολές και
αυτόματα να τις εκτελώ, θέλουν να με πείσουν πως υπάρχω με παραλογισμό, τον
παραλογισμό του να μην μπορώ… Δε θα με κάνουν ποτέ ένα μικρό γήινο, πνιγμένο στη χλωροφύλλη!
Κολλητά στους τοίχους του σφαγείου ν’ αναπαύομαι…»”!
Samuel Beckett

Επιμέλεια δημοσίευσης : Αντιγόνη Κριπαροπούλου

Τεστ προσωπικότητας Holland (Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός)

mafalda_pintada_by_francoking2011-d49r42i

Για να μην τρέχετε και κυρίως για να μην ξοδεύεστε…

Η θεωρία πάνω στην οποία βασίζεται το τεστ του Holland, είναι από τις πιο πλατιά διαδεδομένες θεωρίες και ίσως η ευρύτερα αποδεκτή από τους συμβούλους επαγγελματικού προσανατολισμού.

Το άτομο, τη στιγμή της επαγγελματικής επιλογής, προσπαθεί συνειδητά ή ασυνείδητα να ταιριάξει τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του με το κατάλληλο γι’ αυτό εργασιακό περιβάλλον. Δηλαδή, προσπαθεί να προσανατολιστεί στην εργασία εκείνη που θα το ικανοποιεί ψυχολογικά.

Στην ουσία, η θεωρία αυτή, δέχεται ότι η επιλογή ενός επαγγέλματος αποτελεί έκφραση της προσωπικότητας. Η επαγγελματική ικανοποίηση, η σταθερότητα και η επιτυχία στο επάγγελμα εξαρτώνται από το βαθμό σύμπτωσης του τύπου της προσωπικότητας και του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο το άτομο εργάζεται.

Εδώ μπορείτε να απαντήσετε το τεστ ΔΩΡΕΑΝ: http://paroutsas.jmc.gr/iqtest/orient2.htm

και  εδώ αλλά με διαφορετικά προαπαιτούμενα (π.χ. ζητάει κάποια στοιχεία διότι ο διαχειριστής της σελίδας τα αποτελέσματα τα στέλνει στο mail σας και δεν τα δίνει απ” ευθείας) : http://paroutsas.jmc.gr/iqtest/orient.htm 

Σε περίπτωση που δεν κατανοείτε οτιδήποτε από τα αποτέλεσματα που θα προκύψουν, μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μου στο e-mail: akripar@gmail.com

Συμπληρωματικά, θα μπορούσαμε να επαναλάβουμε το αυθεντικό τεστ (την αρχική εκδοχή του) μαζί, από Σεπτέμβρη στο σχολείο.

Επιμέλεια δημοσίευσης: Αντιγόνη Κριπαροπούλου

“ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ” στα παιδιά που αποφοιτούν… (2012-13)

971103_478318665569964_1506934503_n 

“Oι αναμνήσεις μας πηγαίνουν πιό μακριά απ’ αυτά που ζήσαμε”…

 

Κι αν κάποτε σας κακοκαρδίσαμε, συγχωρέστε μας…

Να είσαστε πάντα καλά και να επιδιώκετε το ανέφικτο…

Οι δάσκαλοί σας

33939_3293812057957_529326723_n  12616_578372725513645_1099089905_n

148923_450658591618044_1932630331_n  522901_451896771494575_664011791_n

543047_451895584828027_1802213556_n  525593_451895684828017_140327605_n

Αντικομφορμιστές λογοτέχνες που αγαπήσαμε “αλητεύουν στους δρόμους” του graffiti και σεργιανάνε στο μυαλό και στις καρδιές μας…

Η τέχνη έξω από τα σκονισμένα ράφια των βιβλιοθηκών…Η τέχνη έξω από τις απρόσωπες gallery…Η τέχνη που…δραπετεύει από τις πινακοθήκες… 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ο Γιάννης Ρίτσος “κόβει βόλτα” στην οδό Μπενάκη και Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια… (δημιουργία του Κώστα Πλιάτσικα)…

Και… “Ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου”.

assets_LARGE_t_420_54200914

Καβάφης του Κ. Λούζη!

43391-97549

Ο Hunter S. Thompson ( 1937-2005 , Αμερικανός συγγραφέας) “αλητεύει”…στη Γερμανία…

Μήπως η… “Η Ελευθερία είναι κάτι που πεθαίνει αν δεν χρησιμοποιείται”… (;) 

43391-97551

Η Sylvia Plath (1932 – 1963), Αμερικανίδα ποιήτρια, μυθιστοριογράφος, συγγραφέας μικρών ιστοριών και δοκιμιογράφος… σε mural στο Πόρτλαντ των ΗΠΑ.

“Χαρὰ στὸ κουράγιο τοῦ σφαλισμένου στόματος, παρὰ τὶς ἐπιθέσεις τοῦ πυροβολικοῦ”!

και…”Κλείνω τα μάτια μου κι όλος ο κόσμος πέφτει νεκρός.
Ανοίγω τα βλέφαρά μου, και ξαναγεννιέται”…
 

43391-97552

Φραντς Κάφκα ( 1883-1924), Τσέχος συγγραφέας…σε stencil στην Κολωνία της Γερμανίας…

Όμως… “Οι σειρήνες έχουν ένα όπλο πιο φοβερό κι απ’ το τραγούδι: τη σιωπή τους…Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλιτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους.”…  

43391-97553

Charles Bukowski ( 1920-1994), Αμερικανός συγγραφέας…στο Όστιν, Τέξας των ΗΠΑ…

“Μερικοί άνθρωποι δεν κάνουν ποτέ τρέλες. Τι τρομακτική
πρέπει να είναι η ζωή που ζουν”!
 

43391-97554

Και πάλι ο Bukowski… Αυτή την φορά στην Βαλτιμόρη…

Ίσως… “Ιδιοφυΐα (να) είναι η δυνατότητα να πεις κάτι πολύ βαθυστόχαστο με απλό τρόπο”… 

43391-97555

Βιρτζίνια Γουλφ (1882-1941), Βρετανίδα συγγραφέας…στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας…

“Όταν σκεφτούμε πράγματα όπως τα άστρα, τα θέματα που μας απασχολούν δεν φαίνεται να έχουν τόσο μεγάλη σημασία. Έτσι δεν είναι”; 

43391-97556

O Γουίλιαμ Σ. Μπάροουζ ΙΙ (1914- 1997), Aμερικανός δοκιμιογράφος, κοινωνικός κριτικός, ζωγράφος…στη Βαλτιμόρη…

Σίγουρα… “Για να αισθανθείς κάτι, πρέπει να είσαι παρών”. 

43391-97557

Πάμπλο Νερούδα  Pablo Neruda ( 1904-1973), Χιλιανός ποιητής, Νόμπελ 1971…στο Σαντιάγο της Χιλής…

Αν θέλεις… “Πάρε μου το ψωμί, πάρε μου τον αέρα, αλλά
μη μου παίρνεις το γέλιο σου”…
 

43391-97560

Ο Aldous Leonard Huxley, (1894 – 1963),  Άγγλος μυθιστοριογράφος και κριτικός…στο Μοντρεάλ του Καναδά…

“Η καταπιεσμένη παρόρμηση ξεχειλίζει, γίνεται
συναίσθημα, το συναίσθημα πάθος, το πάθος τρέλα”…
 

43391-97558

Σάμιουελ Μπέκετ (1906-1989) στη συνοικία Νότινγκ Χιλ του Λονδίνου…(Έργο του Αμερικανού ελληνικής καταγωγής Άλεξ Μαρτίνεζ)…

“Μη με αγγίζεις! Μη με ρωτάς! Μη μου μιλάς! Μείνε μαζί μου”…(από το “Περιμένοντας
τον Γκοντό”) 

43391-97561

Ο Ζαν-Πολ Σαρτρ (1905-1980) ίσως ο μεγαλύτερος φιλόσοφος του 20ου αιώνα και ο γνωστότερος εκπρόσωπος του κινήματος του Υπαρξισμού στο Γιερεβάν της Αρμενίας…

Για σκέψου ότι… “Πρέπει να φοβάσαι, παιδί μου. Έτσι θα γίνεις νομοταγής πολίτης”… 

43391-97562

Ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (1821-1881), Ρώσος συγγραφέας, κορυφαία μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας…

 στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας.

“Όσο υπάρχουν πολύ ανεπτυγμένα συναισθήματα και καρδιά που αισθάνεται βαθειά, εκεί
δεν αποκλείονται η λύπη και ο πόνος”.

43391-97563

Όσκαρ Ουάιλντ 1(854-1900), Ιρλανδός συγγραφέας… στη Λυόν της Γαλλίας….

“Κάθε εξουσία είναι εντελώς ταπεινωτική. Εξευτελίζει τόσο εκείνον που την ασκεί όσο κι εκείνον που την υφίσταται”… 

43391-97564

Έντγκαρ Άλαν Πόε (1809-1849), Αμερικανός συγγραφέας…ως αστροναύτης στη Βαλτιμόρη…

“Αυτοί που ονειρεύονται την ημέρα αντιλαμβάνονται πολλά πράγματα που διαφεύγουν από αυτούς που ονειρεύονται μόνο τη νύχτα”… 

43391-97566

Τζέιμς Τζόιμς (1882-1941) – Ιρλανδός συγγραφέας και ποιητής – και Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ (1899-1977) – Αμερικανός
συγγραφέας, ρωσικής καταγωγής… σε πάρκο στην Οπατία της Κροατίας, που φιλοξενεί murals με πολλές γνωστές προσωπικότητες.

«Το λίκνο αιωρείται πάνω από την άβυσσο και η
κοινή λογική λέει πως η ύπαρξή μας δεν είναι παρά ένα ξαφνικό ρήγμα φωτός
ανάμεσα σε δυο αιωνιότητες ερέβους».

Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ αλλά θυμίζει αρκετά Καζαντζάκη η φράση αυτή, έτσι; 

4449819103_78c4b93228_z

Ο Μικρός Πρίγκιπας του Αντουάν ντε Σαιντ – Εξυπερύ, σε έναν τοίχο της Αρμενίας…

“Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Μόνο με την καρδιά μπορεί κάποιος να δει σωστά – αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά δεν μπορούν να τα δουν τα μάτια”. 

43391-97565

Ο Τζακ Κέρουακ, μια από τις κυριότερες φυσιογνωμίες της Γενιάς Μπιτ (1922-1969)… στο Ντένβερ των ΗΠΑ…

“Οι μόνοι άνθρωποι που
υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν,
τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα
ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία,
αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν
πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της
καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό”…

 

Τις περισσότερες -όχι όλες- φωτογραφίες γι’ αυτή την ανάρτηση, τις “απαλλοτριώσαμε” από άρθρο του Κωνσταντίνου Τζήκα (Athens voice) και προσθέσαμε τα…υπόλοιπα… Λόγια των λογοτεχνών που αγαπήσαμε…

Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε τα ονόματα όλων των καλλιτεχνών που γεμίζουν με χρώμα την γκρίζα καθημερινότητά μας…

Κρίμα, γιατί θα άξιζε να τους αναφέρουμε…

Κατασκευή Hydrobot

Οι μαθητές κατασκεύασαν ένα τηλεχειριζόμενο όχημα που κινείται μέσα στο νερό για το μάθημα Τεχνολογία Επικοινωνιών

Σχ. Ετος 2012-2013

Το κιτ συναρμολόγησης παρέχεται από το Ιδρυμα Ευγενίδου

 

Κοινωνικοί ρόλοι και έμφυλες διαστάσεις του εγκλήματος

 Medea_by_Rebecca_Parker 

Παρεμβατικό πρόγραμμα για την ευαισθητοποίηση και προώθηση της ισότητας των φύλων. Συνεργασία με το ΚΕ.ΘΙ. (Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας) – 2006-2007

Υπεύθυνη καθηγήτρια: Κριπαροπούλου Αντιγόνη

Η εργασία αυτή έγινε στα πλαίσια του μαθήματος “Εισαγωγή στο Δίκαιο και τους πολιτικούς θεσμούς” (Μάθημα Γενικής Παιδείας, Β’ τάξη Λυκείου), με το “τότε” Β3!

Τα παιδιά εργάστηκαν και ατομικά και συμμετέχοντας σε ομάδες!

Αυτό είναι το αποτέλεσμα!

 

Δείτε το στο slideshare.net

ΤΕΣΤ για αυτούς που θέλουν και μπορούν

Ένα μικρό τεστάκι για αυτούς που αρχίσανε θερινή προετοιμασία και θέλουν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους. 

Τις απαντήσεις από το τεστ μπορείτε να τις στείλετε στο e-mail μου nmandoulidis@sch.gr και θα σας τις  επαληθεύσω. 

 

3.  Σώμα μάζας  εκτελεί Α.Α.Τ. με εξίσωση απομάκρυνσης της μορφής 

 ενώ η σταθερά επαναφοράς του συστήματος είναι .

Το σώμα μετά από 3 πλήρεις ταλαντώσεις έχει διαγράψει τροχιά μήκους .
Να υπολογιστούν:
α) η συχνότητα ταλάντωσης,
β) το πλάτος της επιτάχυνσης,
γ) ο ρυθμός μεταβολής της ταχύτητας τη χρονική στιγμή ,
δ) το έργο της δύναμης επαναφοράς καθώς το σώμα μεταβαίνει από τη θέση ισορροπίας στην ακραία αρνητική θέση.
Δίνεται .

Αυταρχική προσωπικότητα – F-scale (Φασιστική κλίμακα) – Th. Adorno και συνεργάτες

Dix_WoundedSoldier1924

(Ενότητα: Ψυχοδυναμικές θεωρίες για τα αίτια των στερεοτύπων-προκαταλήψεων-ρατσισμού)

Ο Adorno και οι συνεργάτες του κατασκεύασαν μια κλίμακα βασισμένη σε προβολικά τεστς και άλλες ερωτήσεις με το όνομα F-scale, δηλαδή Φασιστική κλίμακα.

Η αυταρχική προσωπικότητα περιλαμβάνει τα εξής χαρακτηριστικά: 1) πίστη στις συμβατικές αξίες της κοινωνίας, 2) υποταγή σε αυταρχικές αξίες, 3) επιθετικότητα, 4) τάση να γίνεται αντιληπτή μόνο η επιφανειακή συμπεριφορά, και έλλειψη ευαισθησιών σε συναισθήματα και σκέψεις, 5) προλήψεις, 6) ψευτοδυναμικότητα, 7) ενδιαφέρον για εξουσία και δύναμη, 8) κυνισμός, 9) τάση να πιστεύει κανείς σε σκοτεινές, μεταφυσικές, καταστρεπτικές δυνάμεις που επηρεάζουν τον άνθρωπο, 10) πίστη ότι οι ερωτικές σχέσεις είναι ανήθικες.

Αποτελέσματα από μελέτες στις Η.Π.Α. έχουν δείξει, ότι τα άτομα που χαρακτηρίζονται ως αυταρχικά με βάση το F-scale συγχρόνως α) είναι προκατειλημμένα απέναντι σε μειονότητες, β) είναι πιστά σους παραδοσιακούς ρόλους της οικογένειας, γ) είναι πιο συντηρητικά στα πολιτικά τους φρονήματα, δ) έχουν προβλήματα προσαρμογής σε ομάδες με δημοκρατικό ύφος ή με laissez-faire ύφος, ε) δυσκολεύονται να αντιληφθούν την στάση των άλλων, στ) είναι καχύποπτα απέναντι στις προθέσεις των άλλων και συγχρόνως εκμεταλλεύονται τους άλλους και ζ) προέρχονται από οικογένειες με χαμηλή μόρφωση.

Ο Adorno και οι συνεργάτες του υποστήριξαν ότι ο τύπος της αυταρχικής προσωπικότητας ήταν πολύ πιθανότερο να εμφανίσει εθνοκεντρικές τάσεις.

Η αυταρχική προσωπικότητα, με όρους ψυχοδυναμικούς, θεωρείται ότι χαρακτηρίζεται τόσο από σαδιστικές όσο και από μαζοχιστικές τάσεις. Οι ισχυροί, αυστηροί γονείς δημιουργούν παιδιά που μαθαίνουν γρήγορα να υποτάσσονται στην εξουσία και φοβούνται να ορθώσουν το ανάστημά τους. Τέτοια παιδιά αναπτύσσουν μαζοχιστικές τάσεις και δουλοπρέπεια, καθώς υποτάσσονται στους γονείς. Τα κριτήρια των γονέων εσωτερικεύονται περίπου ολοκληρωτικά και έτσι αναπτύσσεται ένα ισχυρό υπερεγώ, μια τιμωρητική συνείδηση και ένα αίσθημα ότι οι κοινωνικοί κανόνες θα πρέπει να τηρούνται αυστηρά. Ενσταλάζονται λοιπόν στο παιδί η σημασία της υπακοής και ο σεβασμός για τις κοινωνικές συμβάσεις. Το μοτίβο αυτό συνεχίζεται για όλη τη ζωή του: άλλες εξουσιαστικές μορφές θα αντικαταστήσουν τους γονείς και αναπτύσσουν σεβασμό προς ηγέτες που είναι εξίσου αυστηροί με τους γονείς. Ωστόσο η υπερβολική ενδοτικότητα δημιουργεί μνησικακία. Η εχθρότητα που δεν ξέσπασε ποτέ στους γονείς προβάλλεται σε άλλους στόχους (π.χ.μειονοτικές εθνοτικές ομάδες).

O Adorno δεν υποστηρίζει ότι η προσωπικότητα και οι πρακτικές ανατροφής παιδιών γεννούν αυταρχικές και φασιστικές ιδεολογίες. Εισηγούνται ιδεολογίες που ταιριάζουν καλύτερα σε ορισμένους ανθρώπους εξαιτίας της ανατροφής τους.

Το κεντρικό πρόβλημα για τις αναλύσεις του ρατσισμού είναι η ερμηνεία της συλλογικής κοινωνικής δράσης. Αν και η θεωρία της αυταρχικής προσωπικότητας μπορεί να εξηγήσει τις πράξεις μερικών ατόμων, οι κριτικοί της επισημαίνουν ότι η θεωρία δεν είναι σε θέση να εξηγήσει το ρατσισμό σε μια κοινωνία. Είναι πρακτικά αδύνατο να υποστηρίξει κανείς ότι ένα ολόκληρο έθνος παρασύρεται από τον αντισημιτισμό εξαιτίας κοινών χαρακτηριστικών προσωπικότητας.

Δ. Γιώργας, Κοινωνική Ψυχολογία, τόμος Β’

(δ’ έκδοση) σελ. 139, Αθήνα 1995

Δείτε το στο slideshare.net

 

Φωτογραφία: Πίνακας του Otto Dix. Είναι ένας από τους καλλιτέχνες που θεωρήθηκαν «εκφυλισμένοι» και οι πίνακές του «Το χαράκωμα» και «Ανάπηροι πολέμου» περιλήφθησαν στην «Έκθεση Εκφυλισμένης Τέχνης» που διοργάνωσαν οι Ναζί στο Μόναχο το 1937 με σκοπό τη δυσφήμηση της μοντέρνας τέχνης. Μετά την έκθεση, όλοι οι «εκφυλισμένοι» πίνακες κάηκαν. ..

Για να πάρετε μια “γεύση” από τι ερωτήσεις που περιελάμβανε το ερωτηματολόγιο του Adorno και των συνεργατών του, ρίξτε μια ματιά εδώ: http://www.anesi.com/fscale.htm

Επιμέλεια δημοσίευσης: Αντιγόνη Κριπαροπούλου.

Η Φανή Ζούμπου στην Διεθνή Ολυμπιάδα Βιολογίας του 2013!

 

DSC02908

Στην 24η Διεθνή Ολυμπιάδα Βιολογίας (ΙΒΟ) που θα πραγματοποιηθεί από τις 14-21 Ιουλίου 2013 στη Βέρνη της Ελβετίας θα συμμετάσχει η Φανή Ζούμπου, μαθήτρια της Β’ τάξης του σχολείου μας!

Η Φανή, μαζί με δυο ακόμα παιδιά από άλλα σχολεία, αποτελούν την ομάδα που θα εκπροσωπήσει την χώρα μας και επιλέγησαν με βάση την βαθμολογία που συγκέντρωσαν στις εργαστηριακές ασκήσεις των δύο τελευταίων φάσεων αξιολόγησής τους ανάμεσα σε πολλούς άλλους μαθητές/τριες.

Οι καθηγητές και οι συμμαθητές σου Φανή, σου  ευχόμαστε ολόψυχα “Καλή επιτυχία”!