Κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου γιορτάζουμε την επέτειο της αντίστασης των φοιτητών του Πολυτεχνείου κατά τις χούντας. Φέτος, όπως και κάθε χρόνο, οι μαθητές και οι μαθήτριες του Λυκείου Αρκαλοχωρίου ανέλαβαν μόνοι τους την διοργάνωση της σχολικής γιορτής για να τιμήσουν τους φοιτητές -και όχι μόνο- που έπεσαν θύματα εκείνο το βράδυ και τις μέρες που ακολούθησαν από τις δυνάμεις της Χούντας. Σε μία πρωτότυπη διοργάνωση μαθήτρια του σχολείου ανέλαβε τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία θεατρικού έργου το οποίο μας πήγε πίσω στα γεγονότα της περιόδου μέσα από τα μάτια μιας μικρής παρέας η οποία έζησε την εξέγερση του Πολυτεχνείου, βίωσε από πρώτο χέρι των πόνο, την απόρριψη, την απόγνωση, το πάθος για ελευθερία ακόμα και την καταναγκαστική υποταγή στα εκτελεστικά όργανα της εξουσίας.
Το θεατρικό έργο έλαβε πάρα πολύ καλές κριτικές και στάθηκε αντάξιο στο ρόλο του αντιπροσωπεύοντας το πνεύμα της ημέρας υπό τη θεώρηση μιας μαθήτριας η οποία κατάφερε να συλλάβει την καθημερινότητα των παιδιών που συμμετείχαν στα γεγονότα του πολυτεχνείου. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν επίσης και οι αφηγήτριες και οι ηθοποιοί του έργου οι οποίοι/- ες δραματοποίησαν την έμπνευση της συγγραφέως και μας την οπτικοποίησαν ώστε να μπορούμε και εμείς ως θεατές να πάμε πίσω στο χρόνο και να ζήσουμε τις μέρες που οδήγησαν στα γεγονότα τις εξέγερσης των φοιτητών του Πολυτεχνείου.
Στο τέλος του θεατρικού ακολούθησε “επιμνημόσυνη δέηση” κατά την οποία αναφέρθηκαν τα ονόματα των θυμάτων των γεγονότων.
Μετά το πέρας της γιορτής οι μαθητές και οι μαθήτριες του Λυκείου Αρκαλοχωρίου μετέβησαν σε πορεία μέσα στο Αρκαλοχώρι με προορισμό το άγαλμα του Αγνώστου Στρατιώτη για την κατάθεση δαφνών προς τιμήν των θυμάτων. Κατά τη διάρκεια της πορείας ακούστηκαν συνθήματα εμπνευσμένα από τα συνθήματα της 17 Νοέμβρη όπως το “Ψωμί, παιδεία, ελευθερία” διαμορφωμένα όμως έτσι ώστε να ταιριάζουν στο κλίμα της σύγχρονης εποχής.
Έτσι το σύνθημα έγινε “Ψωμί, παιδεία, υγεία, ελευθερία” σχολιάζονται τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο χώρος της υγείας σήμερα. Αυτό μας δείχνει ότι οι νέοι ακόμα και σήμερα εξακολουθούν να παρακολουθούν τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις να προβληματίζονται πάνω στα ζητήματα που απασχολούν αυτή τη χώρα. Στάθηκαν έτσι αντάξιοι στο πνεύμα της ημέρας η οποία δεν είναι μία μέρα γιορτής αλλά μία μέρα μνήμης και αγώνα.
