Μία φωτογραφία σε 200 λέξεις – Θέμα 1

 

Αφήστε τη φαντασία σας ελεύθερη να ταξιδέψει.

Γράψτε μια ιστοριούλα με 200 λέξεις περίπου, για τη φωτογραφία που βλέπετε, μέχρι 30 Νοεμβρίου 2018.

Οι καλύτερες ιστοριούλες θα δημοσιευτούν στο ιστολόγιό  μας.

Για απορίες μπορείτε να μας βρείτε στις βιβλιοθήκες ή να μας στείλετε mail στο library1gy@gmail.com

Μια έκπληξη θα περιμένει όσους πάρουν μέρος!!!!

 

Ακολουθούν οι ιστορίες των μαθητών μας

Όταν η Λιν συνάντησε τον Μπεζ…

Ώρα να ταξιδέψουμε στην Κίνα, και συγκεκριμένα σε μία πόλη την Χονγκ-ζουν. Εκεί θα πάμε σε ένα ορφανοτροφείο το οποίο έχει περίπου 35 παιδιά. Ένα από αυτά είναι η Λιν, ένα εξάχρονο κοριτσάκι που είναι πολύ λυπημένη γιατί οι κυρίες του ιδρύματος δεν έχουν την άνεση των χρημάτων για να της πάρουν αυτό που επιθυμεί.

Μία μέρα η Λιν πήγε με το σχολείο της μία εκδρομή σε ένα τεράστιο πάρκο. Δεν την έκανε κανένα παιδί παρέα, με αποτέλεσμα να είναι μόνη της και να κάνει βόλτες. Ενώ περπατούσε συνάντησε έναν μεγάλο σκουπιδοτενεκέ που πάνω του στεκόταν ένας τεράστιος, μπεζ, χνουδωτός αρκούδος. Μόλις τον είδε η Λιν τον κατέβασε προσεκτικά και τον πήρε μαζί της. Της άρεσε πάρα πολύ και γι αυτό τον ονόμασε Μπεζ.

Από τότε έπαιζε συνέχεια μαζί του, προσπαθώντας να τον κρύψει από τον οποιονδήποτε. Αν έβλεπαν την Λιν με αυτόν τον αρκουδο θα την ρώταγαν που τον είχε βρει. Τότε θα αναγκαζόταν να τους πει την αλήθεια και μετά οι κυρίες του ιδρύματος θα την μάλωναν.

Δεν της άρεσε να παίρνει πράγματα από τα σκουπίδια αλλά της έκανε τόσο πολύ εντύπωση αυτός ο πανέμορφος αρκούδος, που δεν ήθελε με τίποτα να τον αποχωριστεί. Ήταν ο μοναδικός και ο πιο πιστός της φίλος. Κανείς όμως δεν ξέρει τι έγινε τελικά.

Γιαννάδη Ελπίδα, Β1

.

Παρατηρώντας αυτή τη φωτογραφία σκέψεις πλημμυρίζουν το νου μου. Νομίζω πως αυτός ο αρκούδος πέρασε όμορφες στιγμές με τα παιδιά που το είχαν όμως κάποια στιγμή βαρέθηκαν να παίζουν μαζί του και το αντικατέστησαν με κάποιο άλλο, ίσως πιο φανταχτερό παιχνίδι με κουμπιά και πολύχρωμα φωτάκια και αντί να το δωρίσουν σε κάποιο σωματείο που προσφέρει στους φτωχούς ή σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη επέλεξαν να το πετάξουν όπως όπως στα σκουπίδια και να το παρατήσουν εκεί.

Κατά την άποψή μου, πλέον τα παιδιά δεν εκτιμούν τα παιχνίδια τους και τα θεωρούν δεδομένα. Πολλά παιδιά όμως δεν έχουν την πολυτέλεια να παίζουν με παιχνίδια κάτι που εμείς θεωρούμε δεδομένο. Η όψη των παιχνιδιών πεταμένα στους κάδους, μόνα και έρημα, παρατημένα είναι κάτι που μας γεμίζει θλίψη και απογοήτευση αφού κάποιοι συμπολίτες μας που τα έχουν ανάγκη τα στερούνται λόγω της αμέλειας και της αδιαφορίας κάποιων ατόμων.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη και στερούνται αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα γι’ αυτό θα πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε και να νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπό μας και να προσπαθούμε να τον βοηθάμε και να του συμπαραστεκόμαστε όσο περισσότερο μπορούμε.

Αντωνοπούλου Μαρία, Α1

 

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων