Ντενεκεδούπολη
Συγγραφέας: Ευγενία Φακίνου
Η Ντενεκεδούπολη είναι μια πολιτεία αλλιώτικη απ’ τις άλλες. Δεν είναι φτιαγμένη από τούβλα, πέτρες, τσιμέντο ή γυαλί. Είναι ολόκληρη φτιαγμένη από ντενεκέδες. Και μένουν σ΄αυτή, τι… άλλο; Ντενεκεδάκια. Άδεια, σκουριασμένα, παλιά ντενεκεδάκια. Βρέθηκαν όλα πεταμένα σ’ ένα σκουπιδότοπο κι αποφάσισαν να φτιάξουν τη δική τους πολιτεία, για να μένουν μόνα τους και να ‘χουν την ησυχία τους.
Τα ντενεκεδάκια που μένουν εδώ έχουν περίεργα ονόματα: Σαρδέλας, Μηλίτσα, Βουτυρένιος, Σοφός, Οκέυ-μπαμ-μπαμ. Ο Σαρδέλας είχε πριν τον πετάξουν σαρδέλες, η Μηλίτσα είχε κομπόστα μήλο, ο Βουτυρένιος βούτυρο, ο Οκέυ-μπαμ-μπαμ είχε κόκα-κόλα κι ο Σοφός είχε μέσα του καφέ.
Ζούσαν όλα πολύ ευτυχισμένα στην Ντενεκεδούπολη, ώσπου μια μέρα…
Το βιβλίο έγραψε η Ευγενία Φακίνου το 1999. Έχει μελοποιηθεί από τον Γιάννη Μαρκόπουλο και αθεωρείται κλασικό στο είδος του.
Οι μέρες που δακρύζουν
Συγγραφέας: Αλεξάνδρα Μητσιάλη
Η Μυρσίνη, φοιτήτρια της Αρχιτεκτονικής, και ο αδερφός της ο Αχιλλέας, που προετοιμάζεται για να δώσει τις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, ζουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβρη του 1973, στην Αθήνα. Τέσσερις μέρες, στις οποίες ο καθένας αναμετριέται με τον εαυτό του, τον φασισμό, τον έρωτα, τον θάνατο. Τέσσερις μέρες γεμάτες μεγάλες αποφάσεις, κρίσιμες πράξεις, συγκλονιστικά συναισθήματα. Τέσσερις μέρες, μέσα και έξω από το κατειλημμένο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, όπου τα γκλομπ, τα δακρυγόνα, οι σφαίρες της δικτατορίας των συνταγματαρχών σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τις φοιτήτριες και τους φοιτητές και δρομολογούν εξελίξεις. «Δεν ξέρω αν θα ρίξουμε τη χούντα. Θα ρίξουμε πάντως τη σιωπή».
«Δεν είναι μόνο το χρονικό της μεγάλης εξέγερσης των νέων εκείνης της γενιάς που πραγματεύεται μέσα στις σελίδες του βιβλίου της, η Αλεξάνδρα Μητσιάλη. Είναι το απόσταγμα της ευωδιάς των νιάτων, του έρωτα, της αγωνίας, της μουσικής, της επανάστασης. Είναι η προσωπική μνήμη μιας γυναίκας που ήταν νέα και βρέθηκε στην δίνη των μεγάλων γεγονότων της πρόσφατης ιστορίας και που η μνήμη-κεντρί- την επαναφέρει στις μέρες που για κείνη δεν τελείωσαν ποτέ. Είναι η ιστορία της Μυρσίνης και όλης της γενιάς της. Της λεγόμενης γενιάς του Πολυτεχνείου.
Ελένη Πριοβόλου, Fractal
2651 ημέρες δικτατορίας
21 Απριλίου 1967-24 Ιουλίου 1974
Συγγραφέας:Μαρίζα Ντεκάστρο
Ένα βιβλίο αναμνήσεων από τη ζωή των νέων τα χρόνια της δικτατορίας.
Η δικτατορία κράτησε 2651 ηµέρες!
Το βιβλίο αρχίζει την 21η Απριλίου 1967 που η συγγραφέας πήγαινε στη Β΄ Γυµνασίου και τελειώνει στις 24 Ιουλίου 1974 που έπεσε η χούντα και είχε πλέον ενηλικιωθεί. Είναι ένα βιβλίο αναµνήσεων από τη ζωή των νέων εκείνα τα χρόνια, δικών της αναµνήσεων, των συµµαθητών και των µετέπειτα φίλων της. Είναι για όλα εκείνα που σηµάδεψαν τους νέους και τους άλλαξαν, τις καθηµερινές εµπειρίες, την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και τα διεθνή γεγονότα της κάθε χρονιάς που τους επηρέασαν.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου
Συγγραφέας: Μανδηλαράς Φίλιππος
«Στο Πολυτεχνείο αποφάσισε να κλειστεί,
απαγορεύσεις, φυλακές να μην τις φοβηθεί.
Γιατί το γνωρίζει πως πάλευε για την ελευθερία,
στον τόπο μας για να ξανάρθει η δημοκρατία.»
Τα γενέθλια
Συγγραφέας: Ζωρζ Σαρή
Η οκτάχρονη Αννα ετοιμάζεται να γιορτάσει τα γενέθλιά της και ονειρεύεται πολύχρωμα μπαλόνια.. Όμως, τα μπαλόνια σπάνε μ’ έναν ξερό ήχο. Η μέρα που ξημερώνει θα φέρει στην Αθήνα τους ήχους των τανκς. 21η Απριλίου 1967. Ο κόσμος των μεγάλων αναποδογυρίζει… Η ζωή της Άννας αναποδογυρίζει. Τα τανκς βγήκανε στους δρόμους της Αθήνας. Δε θα γιορτάσει τα γενέθλιά της. Θα μεγαλώσει με ιδανικό το νονό της, τον καθηγητή, που της μαθαίνει με τις πράξεις του τι πάει να πει ελευθερία. “Υπάρχουν δύο ζωές, γιέ μου. Τη μία σ’ τη χαρίζουν, την άλλη την κερδίζεις… Είσαι ελεύθερος να διαλέξεις μία από τις δύο”.
Το βιβλίο διηγείται την ιστορία του Πολυτεχνείου και της δικτατορίας μέσα από τα μάτια της οκτάχρονης Άννας. Γράφτηκε το 1977 από τη Ζωρζ Σαρή.
Μιλώ στα παιδιά μου για τη χούντα και το Πολυτεχνείο
Δαφέρμος Ολύμπιος
Μέσα από τον διάλογο ενός πατέρα µε τα παιδιά του το βιβλίο αυτό επιχειρεί να µιλήσει στους νέους για τη χούντα και το Πολυτεχνείο µε τρόπο απλό και κατανοητό. Αναδεικνύει την εγκληµατική φύση της δικτατορίας 1967-1974, η οποία φυλάκιζε, έδερνε, βασάνιζε, εξόριζε και ενίοτε δολοφονούσε κάθε άνθρωπο που διαφωνούσε µαζί της ή που νόµιζε ότι διαφωνεί. Προβάλλει, επίσης, την ειρηνική αντίσταση των φοιτητών εναντίον του βίαιου και απάνθρωπου αυτού καθεστώτος και την κορύφωσή της, που ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Η αντίσταση εναντίον ενός καταστροφικού και ολοκληρωτικού καθεστώτος, το οποίο καταργεί τη δηµοκρατία και στερεί την ελευθερία από τους πολίτες του, θέλει τόλµη, αξιοπρέπεια και ανιδιοτέλεια. Είναι µια ηθική στάση που απαιτεί κοινωνική ευαισθησία και διαπνέεται από αίσθηση ελευθερίας. Οι φοιτητές πάλεψαν για τα ανθρώπινα δικαιώµατα όλων των πολιτών της πατρίδας µας. Πάλεψαν για ένα καλύτερο µέλλον. Ανάµεσα σε αυτούς και ο συγγραφέας του βιβλίου. Στην έκδοση συμπεριλαμβάνονται αυθεντικές φωτογραφίες του γνωστού φωτορεπόρτερ Αριστοτέλη Σαρρηκώστα, φωτογραφίες από το αρχείο του συγγραφέα και άλλων αγωνιστών του Πολυτεχνείου και γελοιογραφίες της εποχής.
Η μουσική που σταμάτησε τον πετροπόλεμο
Συγγραφέας: Δημήτρης Σπύρου
«…Ο πετροπόλεμος ήταν φρούτο του καλοκαιριού. Δεν ταίριαζε με τα χιόνια και τις βροχές, ούτε με τις σκοτούρες των βιβλίων. Ήθελε κλειστά σχολεία και ξεγνοιασιά, κοντομάνικα πουκάμισα και ξυπολυσιά. Ήθελε οι γονείς να λείπουν στα χωράφια ολημερίς και να έχουν αφήσει το χωριό να το κυβερνάει η παιδική μας φαντασία κι αποκοτιά…»
Σ’ ένα ορεινό χωριό της κεντρικής Πελοποννήσου τη δεκαετία του ’60 εκτυλίσσονται ιδιότυπες, σκληρές και πολλές φορές ανελέητες μάχες με πρωταγωνιστές τα αγόρια της πάνω και της κάτω ρούγας. Ώσπου ο ερχομός ενός πολιτικού εξορίστου φέρνει τα πάνω κάτω στη μικρή κλειστή κοινωνία…
Ο πετροπόλεμος, άγνωστος στους σημερινούς εφήβους, δεν ήταν απλά ένα παιχνίδι. Ήταν άσκηση επιβίωσης, προϋπέθετε σχέδιο, στρατηγική, γνώση της ψυχολογίας του αντιπάλου. Ταυτόχρονα είχε τους κανόνες και το τελετουργικό του, που τηρούνταν με ευλάβεια…
Ο Φωκίων δεν ήταν ελάφι
Συγγραφέας: Μάνος Κοντολέων
Μια συμβολική ιστορία που αναφέρεται στον αγώνα των ανθρώπων για δικαιοσύνη και ελευθερία.
Ο Φωκίων –ένα παλικάρι που μοιάζει με ελάφι– έρχεται από μια φανταστική χώρα, όπου οι άνθρωποι συνομιλούν με τα ζώα. Ο Φωκίων συνειδητοποιεί πως υπάρχουν τόποι όπου κάποιοι στερούν την ελευθερία και την αξιοπρέπεια των άλλων κατοίκων. Και αποφασίζει να δράσει. Οι περιπέτειες οι δικές του και των φίλων του φέρνουν στον νου του αναγνώστη συνθήκες παρόμοιες με αυτές που έχουμε ζήσει και στον τόπο μας –χούντα των συνταγματαρχών και εξέγερση του Πολυτεχνείου, τουρκική εισβολή στην Κύπρο– αλλά και σε άλλα μέρη της γης.