ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ

Σχόλια και … σχολιανά


Δημοπρασία δερμάτων

«Καλημέρα. Χρόνια πολλά! Χριστός Ανέστη!» Κυριακή του Πάσχα ακούγονταν οι χαρούμενες φωνές με τις ευχές.

«Ήρθαμε για το τομάρι», συνέχιζαν. Ήταν οι Επίτροποι της Αγίας Τριάδας, που περνούσαν από σπίτι σε σπίτι για να πάρουν τα δέρματα των αρνιών ή κατσικιών που είχαν σφαχτεί για το Πάσχα. Σχεδόν κάθε οικογένεια έτρεφε ένα αρνί ή κατσίκι για το Πάσχα.

Τη Μεγάλη Πέμπτη πηγαίναμε με τον πατέρα μου, με τα πόδια, το κατσίκι μας μαζί με τη γίδα-μάνα του, στο Ροζωνάτο για να το σφάξει. Εκεί στην αυλή του σπιτιού του το έσφαζε, ενώ κρατάγαμε τη γίδα απέξω για να μην το βλέπει. Θυμάμαι τα σπαραχτικά βελάσματα του κατσικιού, αλλά και της μάνας του και τη μεγάλη λύπη που ένιωθα.

Τα δέρματα ή τομάρια όπως τα έλεγαν, δωρίζονταν στην εκκλησία από τις οικογένειες. Γι΄αυτό περνούσαν οι Επίτροποι της εκκλησίας και τα μάζευαν.

Το μεσημέρι, στην πλατεία του χωριού, γινόταν δημοπρασία των δερμάτων, παρουσία αρκετού κόσμου. Στη φωτογραφία βλέπετε το πρακτικό της δημοπρασίας που έγινε το Πάσχα 8 Μαΐου 1983. Κατά τη δημοπρασία υπήρχαν τρεις ενδιαφερόμενοι που έκαναν προσφορές, ενώ ακολούθησαν και αντιπροσφορές. Τελικός πλειοδότης ήταν ο Βασίλειος Καραγιαννάκης που έδωσε 56.000 δραχμές για 128 κατσικίσια και 45 αρνίσια δέρματα. 15 από το κάθε είδος ανήκαν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Τα χρήματα μοιράζονταν αναλογικά στις δύο εκκλησίες.

Πάσχα στα πέλαγα

Πάσχα στα πέλαγα                                                                                                                   Του Ανδρέα Καρκαβίτσα

Το πλοίο ολοσκότεινο έσκιζε τα νερά ζητώντας ανυπόμονα το λιμάνι του. Δεν είχε άλλο φως παρά τα δυο χρωματιστά φανάρια ζερβόδεξα της γέφυρας· ένα άλλο φανάρι άσπρο, αχτινοβόλο, ψηλά στο πλωριό κατάρτι και άλλο ένα μικρό πίσω στην πρύμνη του. Τίποτε άλλο.                                                                                                                     Οι επιβάτες όλοι ξαπλωμένοι στις καμπίνες τους, άλλοι παραδομένοι στον ύπνο και άλλοι στους συλλογισμούς. Οι ναύτες και οι θερμαστές, όσοι δεν είχαν υπηρεσία, κοιμόνταν βαριά στα κρεβάτια τους. Ο καπετάνιος με τον τιμονιέρη ορθοί στη γέφυρα, μαύροι ίσκιοι, σχεδόν ανάεροι, έλεγες ότι ήταν πνεύματα καλόγνωμα, που κυβερνούσαν στο χάος την τύχη του τυφλού σκάφους και των κοιμισμένων ανθρώπων.                                                                                  Έξαφνα η καμπάνα της γέφυρας σήμανε μεσάνυχτα. Μεσάνυχτα σήμανε και η καμπάνα της πλώρης. Το καμπανοχτύπημα γοργό, χαρούμενο, επέμενε να ρίχνει τόνους μεταλλικούς περίγυρα, κάτω στη σκοτεινή θάλασσα και ψηλά στον αστροφώτιστο ουρανό, και να κράζει όλους στο κατάστρωμα. Και μεμιάς το σκοτεινό πλοίο πλημμύρισε από φως, θόρυβο, ζωή. Άφησε το πλήρωμα τα κρεβάτια του και οι επιβάτες τις καμπίνες τους.                                Εμπρός στην πλώρη και στην πρύμνη πίσω, ανυπόμονα έφευγαν από τα χέρια του ναύκληρου τα πυροτεχνήματα, έφταναν, λες, τ’ αστέρια, και έπειτα έσβηναν στην άβυσσο.
Τα ξάρτια, τα σχοινιά, οι κουπαστές έλαμπαν, σαν επιτάφιοι από τα κεριά. Και δεν ήταν εκείνη τη στιγμή το καράβι παρά ένα μεγάλο πολυκάντηλο, που έφευγε πάνω στα νερά σαν πυροτέχνημα.                                                                      Η γέφυρα στρωμένη με μια μεγάλη σημαία έμοιαζε Άγια Τράπεζα. Ένα κανίστρι με κόκκινα αυγά και ένα με λαμπροκούλουρα επάνω. Ο πλοίαρχος σοβαρός με ένα κερί αναμμένο στο χέρι άρχισε να ψάλλει το «Χριστός Ανέστη». Το πλήρωμα και οι επιβάτες γύρω του ξεσκούφωτοι και με τα κεριά στα χέρια ξανάλεγαν το τροπάρι ρυθμικά και με κατάνυξη.

― Χρόνια πολλά, κύριοι!… Χρόνια πολλά, παιδιά μου!… ευχήθηκε, άμα τελείωσε τον ψαλμό, γυρίζοντας πρώτα στους επιβάτες και έπειτα στο πλήρωμα ο πλοίαρχος.
― Χρόνια πολλά, καπετάνιε, χρόνια πολλά!… Απάντησαν εκείνοι ομόφωνα.
― Και του χρόνου στα σπίτια σας, κύριοι! Και του χρόνου στα σπίτια μας, παιδιά, ξαναείπε ο πλοίαρχος, ενώ ένα μαργαριτάρι στην άκρη των ματιών του.
― Και του χρόνου στα σπίτια μας, καπετάνιε.

Έπειτα πέρασε ένας ένας, πρώτα οι επιβάτες, έπειτα το πλήρωμα, πήραν από το χέρι του το κόκκινο αυγό και το λαμπροκούλουρο και άρχισαν πάλι οι ευχές και τα φιλήματα.
― Χριστός Ανέστη!
― Αληθινός ο Κύριος!
― Και του χρόνου σπίτια μας!

Oι επιβάτες τράβηξαν στις θέσεις τους να φάνε τη μαγειρίτσα. Οι ναύτες ζευγαρωτά στους διαδρόμους τσούγκριζαν τ’ αυγά τους, γελούσαν, σπρώχνονταν μεταξύ τους, έτρωγαν λαίμαργα, καλοχρονίζονταν σοβαρά και κοροϊδευτικά.
Έπαψε το καμπανοχτύπημα· ένα ένα έσβησαν τα κεριά. Το καράβι βυθίστηκε πάλι στην ησυχία του. Ο καπετάνιος και ο τιμονιέρης καταμόναχοι πάνω στη γέφυρα, πνεύματα, θαρρείς, ανάερα, εξακολουθούσαν τη δουλειά τους σιωπηλοί και άγρυπνοι.
― Γραμμή!
― Γραμμή!

Και το πλοίο ολοσκότεινο πάλι εξακολούθησε να σκίζει τα νερά, ζητώντας ανυπόμονα το λιμάνι του.

(από το βιβλίο: Αναγνωστικό Ε΄ Δημοτικού, Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, 1974)

http://www.snhell.gr/kids/content.asp?id=217&cat_id=9


Τώρα μας θυμήθηκαν

Έλαβα χτες το παρακάτω μήνυμα στο κινητό μου:

«Εύχομαι το μήνυμα της Αναστάσεως να είναι μήνυμα δικαίωσης των προσπαθειών και των θυσιών όλων μας. Καλό Πάσχα. Τ.Αντωνακόπουλος υποψ. βουλευτής ΠΑΣΟΚ Ηλείας».

Αν δεν κάνω λάθος κ. υποψήφιε, οι θυσίες δεν είναι όλων μας, αλλά μόνο του λαού. Θα έπρεπε αντί για το μας να βάλετε το σας στο μήνυμά σας.

Εσείς που δήθεν ψηφίσατε όχι στο μνημόνιο, στη συνέχεια επανήλθατε στο μαντρί, ως «μετανοούσα Μαγδαληνή».

Θα ήθελα να ‘ξερα που βρήκατε τον αριθμό του κινητού μου.

Παρακαλώ, από δω και πέρα να μην μου ξαναστείλετε κανένα μήνυμα. Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους υποψήφιους.

Μου αρκούν οι ευχές των φίλων και των απλών ανθρώπων που συμπάσχουν κατά τη διάρκεια της κρίσης που εσείς οι πολιτικοί δημιουργήσατε.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

σε όλους.

Πάσχα των Ελλήνων

Ο Γιώργος Νταλάρας τραγουδάει «Πάσχα των Ελλήνων», σε στίχους Γιώργου Θέμελη και μουσική Σταύρου Κουγιουμτζή. Από το δίσκο «Ηλιοσκόπιο» (1973).


Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων