Χριστούγεννα: δύο σκέψεις…

Ήρθε και φέτος η μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων. Φώτα, δώρα, φαγητά… Σκεπτόμουν ότι κινδυνεύουμε να μετατρέψουμε αυτή τη γιορτή σε ένα κοσμοπολίτικο, κοινωνικό happening, αλλοιώνοντας το αρχικό και βαθύ νόημά της!

Ας μη ξεχνάμε: Χριστούγεννα = γέννηση του Χριστού. Ο Θεός για πολλούς είναι η ίδια η ζωή τους και για πολλούς άλλους είναι αδιάφορο ή ασήμαντο πρόσωπο, αλλά … μέχρι νεωτέρας! Είναι λυπηρό να θυμόμαστε το Χριστό μόνο όταν περνούμε κάποια δυσκολία… Και είναι ακόμη πιο λυπηρό να ζούμε χωρίς Θεό! Σκέψου τα λίγο όλα αυτά!

Φυσικά δεν είναι κακό να είμαστε χαρούμενοι αυτές τις μέρες. Ούτε τα εδέσματα και τα δώρα είναι απορριπτέα. Θα έλεγα ότι όλα αυτά επιβάλλονται! Όμως ας μην εστιάζουμε στο κερασάκι της τούρτας! Σκέφτηκες όμως ειδικά αυτές τις μέρες να μοιράσεις απλόχερα αγάπη, χαμόγελο, ευτυχία στους γύρω σου; Μήπως θυμήθηκες εκείνους που αυτές τις μέρες δε μπορούν να γελάσουν; Και κάτι πιο δύσκολο: μήπως έκανες κάποιο καλό για σένα, όχι τόσο για το σώμα σου, όσο για την ψυχή σου, για το χαρακτήρα σου, για να βελτιώσεις τον εαυτό σου;

Μου έστειλαν ένα email με μια όμορφη παρουσίαση. Αν θες να τη δεις, κάνε κλικ εδώ: x-mas-birthday.pdf.

Αφιερωμένο στους ταραξίες των ημερών μας…

Έλεγε κάποτε ο Καβάφης:

«Κι αν δε μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστο, όσο μπορείς: μην την  εξευτελίζεις«.

Είναι κρίμα να εξευτελίζουμε τη ζωή μας και τη χώρα μας με έκτροπα… Είναι κρίμα να τα βάζουμε με εκείνους, που μας προσφέρουν όσα ζούμε και να τα περιμένουμε όλα έτοιμα, ακόμη και ένα καλύτερο αύριο… Πότε θα μάθουμε ότι το δικό μας αύριο εξαρτάται κυρίως από εμάς;

Δε μπορώ να καταλάβω πόσο καλύτερη θα κάνουν την κοινωνία μας εκείνοι, που σήμερα διαμαρτύρονται καταστρέφοντας, καίγοντας, λεηλατώντας! Πότε επιτέλους θα δούμε αγωνιστές ωραίους, λεβέντες, ειλικρινείς;

Επίκαιρο… ίσως πάντα!

«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.»    

Ισοκράτης (436 π.Χ-338 π.Χ.)

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων