Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης

Στη σημερινή εποχή, όπου η ζωή είναι στο μέγιστο βαθμό ταραχώδης, υλιστική και με την αληθινή αγάπη να είναι εμφατικά απούσα, υπάρχουν κάποιες ψυχές που πρόσφεραν μια πολύτιμη ανάσα θεϊκής δροσιάς. Άνθρωποι σαν και μας, με σάρκα και αίμα, που η ζωή τους όμως ήταν τόσο διαφορετική από τη δική μας, καθώς σκόρπισαν αφειδόλευτα το περίσσευμα αγάπης που έκρυβε η ζεστή καρδιά τους.

Ένας από τους ανθρώπους αυτούς είναι χωρίς αμφιβολία ο Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης. Στη συνείδηση των ανθρώπων που συναναστράφηκαν μαζί του, αλλά κι όσων τον γνώρισαν μέσα από τα βιβλία που γράφτηκαν για εκείνον, συγκαταλλέγεται ήδη στους αγίους.

Έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη να αφουγκραστούμε τους λόγους ενός αγίου ανθρώπου, που «έφυγε» από τον παρόντα κόσμο μόλις το 1994. Και το λέω αυτό γιατί ίσως θεωρούμε ότι η αγιότητα είναι προνόμιο παλαιοτέρων μόνο εποχών.

Δύο εύγλωττα, μικρά αποσπάσματα αντιγράφω από το βιβλίο του Νικολάου Α. Ζουρνατζόγλου, επισμηναγού ε.α. με τίτλο «Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 1924-1994, μαρτυρίες προσκυνητών» Δ’ έκδοση βελτιωμένη & επαυξημένη, εκδόσεις ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ.

Στη σελ. 251 αναφέρεται ο παρακάτω λόγος του:

«Μην περιμένετε αγάπη από τους άλλους. Πρώτα δείξε εσύ αγάπη στο συνάνθρωπό σου, κι ας είναι κακός, δεν πειράζει. Εσύ θα δώσεις πρώτος αγάπη και μετά θα λάβεις απ’ αυτόν».

Το δεύτερο απόσπασμα είναι από τη σελ. 192.

Κάποτε τον ρώτησε κάποιος ιεροδιάκονος: ‘Γέροντα, τί αγώνα έκανες για να έχεις τόση χάρη;’ ‘Τίποτε’, του απαντά ο Γέροντας. ‘Απλώς άφησα το Θεό να δουλεψει μέσα μου’. Είχε καθαρισθεί από τον εγωισμό και τ’ άλλα πάθη και δεν εμπόδισε τη θεία χάρη να κατοικήσει και να φανερωθεί μέσα του.

Η ταπείνωσίς του ήταν υποδειγματική και πηγαία. Δεν πλήγωνε ποτέ κανέναν, όσο κι αν έβλεπε ότι εξουσιαζόταν από τα πάθη του ή τους δαίμονες.

Ετικέτες:, ,

Αφήστε μια απάντηση