Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο.
9 Ιούν 2022

Anne Sexton

Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Εκπαίδευση στον 21ο αιώνα

Anne Sexton (1928-1974) was a poet born in Newton, Massachusetts, known for her highly personal, confessional verse.

Η Anne Sexton (1928-1974) ήταν μια ποιήτρια που γεννήθηκε στο Newton της Μασαχουσέτης και έγινε γνωστή για τον εξαιρετικά προσωπικό, εξομολογητικό της στίχο.


Σκοπός του παρακάτω ποιήματος είναι αφ’ ενός να εξυμνήσει τον πίνακα «Έναστρη Νύχτα» του Βίνσεντ Βαν Γκογκ και αφ’ ετέρου να υπαινιχθεί τα προβλήματα του ζωγράφου, αλλά και τη ζωή και την ψυχική υγεία της ίδιας της ποιήτριας.

Το εισαγωγικό σημείωμα και οι εικόνες από το ποίημα υπαινίσσονται τη θρησκεία, ίσως ακόμη και τη χριστιανική παραβολή με το κάρφος (αχυράκι) και τη δοκό.

Γιατί βλέπεις το αχυράκι που υπάρχει στο μάτι του αδελφού σου, ενώ δεν αισθάνεσαι καν το δοκάρι που είναι μες στο δικό σου μάτι;
Κατά Ματθαίον 7:3

 

 

The Starry Night

That does not keep me from having a terrible need of—shall I say the word—religion. Then
I go out at night to paint the stars.
Vincent van Gogh in a letter to his brother

The town does not exist
except where one black-haired tree slips
up like a drowned woman into the hot sky.
The town is silent. The night boils with eleven stars.
Oh starry starry night! This is how
I want to die.

It moves. They are all alive.
Even the moon bulges in its orange irons
to push children, like a god, from its eye.
The old unseen serpent swallows up the stars.
Oh starry starry night! This is how
I want to die:

into that rushing beast of the night,
sucked up by that great dragon, to split
from my life with no flag,
no belly,
no cry.

 

Η έναστρη νύχτα

«Αυτό δεν με εμποδίζει να έχω τρομερή ανάγκη για… —να πω τη λέξη;— θρησκεία. Ύστερα,
βγαίνω τη νύχτα να ζωγραφίσω τ’ άστρα».
(από επιστολή του Vincent van Gogh στον αδελφό του)

Η πόλη δεν υπάρχει
εκτός από κει όπου ένα μαυρομάλλικο δέντρο γλιστρά
σαν μια πνιγμένη γυναίκα στον καυτό ουρανό.
Η πόλη είναι σιωπηλή. Η νύχτα βράζει με έντεκα άστρα.
Ω έναστρη, έναστρη νύχτα! Έτσι
θέλω να πεθάνω.

Κινείται. Είναι όλα ζωντανά.
Ακόμα και το φεγγάρι φουσκώνει μες στα πορτοκαλί του σίδερα
για να σπρώξει τα παιδιά, σαν θεός, έξω απ’ το μάτι του.
Το παλιό αθώρητο φίδι καταπίνει τ’ άστρα.
Ω έναστρη, έναστρη νύχτα! Έτσι
θέλω να πεθάνω:

μέσα σε κείνο το ορμητικό θεριό της νύχτας,
ρουφηγμένη από κείνον το μέγα δράκοντα, για να διαχωριστώ
απ’ τη ζωή μου δίχως σημαία,
δίχως κοιλιά,
δίχως κραυγή.

 


The purpose of this poem is to celebrate The Starry Night by Vincent van Gogh while also alluding to the painter’s troubles and Anne Sexton’s own life and mental health. The epigraph and imagery from the poem hint at religion, perhaps even the parable of the Mote and the Beam.

Starry Night

Painted in June 1889, The Starry Night depicts the view from the east-facing window of Van Gogh’s asylum room at Saint-Rémy-de-Provence, just before sunrise, with the addition of an imaginary village.

Ζωγραφισμένη τον Ιούνιο του 1889, η «Έναστρη Νύχτα» απεικονίζει τη θέα από το ανατολικό παράθυρο του δωματίου στο άσυλο όπου νοσηλευόταν ο Βαν Γκογκ στο Saint-Rémy-de-Provence, λίγο πριν από την ανατολή του ηλίου, με την προσθήκη ενός φανταστικού χωριού.

Ετικέτες: , ,

Αφήστε μια απάντηση