Αρχική » Χωρίς κατηγορία » Ο Κήπος της Γεσθημανή

Μάιος 2013
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
« Απρ   Ιούν »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Πιάσε το Ουράνιο Τόξο...

Ο καιρός στην Αθήνα

stock-vector-vector-weather-widgets-100285553

88ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

88ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

European School Radio

European School Radio

W.W.F.

W.W.F.

Ο δρόμος της φύσης

Ο δρόμος της φύσης

Μια αιωνιότητα και μία ημέρα

Μια αιωνιότητα και μια ημέρα

Η «τρελή» λίμνη των κύκνων

Η «τρελή» λίμνη των κύκνων

ΗΛΙΟΣ…1

ΗΛΙΟΣ…1

ΗΛΙΟΣ… 2

ΗΛΙΟΣ… 2

Ο πιο καλός μαθητής…

Ο πιο καλός μαθητής…

Οι άνθρωποι είναι παράξενοι…

Οι άνθρωποι είναι παράξενοι…

Ένα βήμα μπροστά

Ένα βήμα μπροστά

Πάντα είναι καιρός στη ζωή μας για ένα νέο βήμα προς τα μπρος, όπως και να είναι αυτό το βήμα. Μικρό ή μεγάλο, είναι το ήμισυ του παντός για να πετύχουμε το στόχο μας. Αρκεί να μας βγάλει από την στατικότητα, να αναδείξει τις κρυμμένες μας δυνάμεις και να μας ανοίξει νέους ορίζοντες. Σίγουρα έχουμε να κερδίσουμε από αυτό.

Ο Κήπος της Γεσθημανή

Λίγο έξω από τα Ιεροσόλυμα βρίσκεται ο Κήπος της Γεσθημανή. Κατά τα χρόνια του Χριστού ήταν ένας ελαιώνας στον οποίο κατέφευγε συχνά ο Ιησούς για να προσευχηθεί. Γεσθημανή στα εβραϊκά σημαίνει «ελαιοτριβείο». Ο τόπος εκείνος έμελλε να γίνει και το μέρος ταφής της Παναγίας και σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται σήμερα ένας ναός αφιερωμένος στην κοίμησή της. Ελάχιστες ελιές έχουν απομείνει σήμερα από εκείνη την εποχή με τεράστιους κορμούς. Η Ελιά,  το ευλογημένο δέντρο, που κάτω από τα κλαδιά του γονατιστός ο Ιησούς παρακαλούσε με θέρμη για όλο τον κόσμο.

Στον Κήπο της Γεσθημανή έκανε ο Ιησούς και την τελευταία και συγκλονιστικότερη προσευχή πριν το εκούσιο Πάθος. Μετά το Μυστικό Δείπνο έκανε  τη διαδρομή των δύο περίπου χιλιομέτρων από το Υπερώο όπου διεξήχθη ο Μυστικός Δείπνος με τους έντεκα από τους μαθητές και κατευθύνθηκε προς τη Γεσθημανή. Φτάνοντας εκεί άφηνε πίσω του σταδιακά λίγο πιο πίσω τους μαθητές του για να μείνει μόνος και να προσευχηθεί. Ήταν η έντονη δυνατή προσευχή της αγωνίας. Ο ιδρώτας έτρεχε στο πρόσωπό του, η ανθρώπινη υπόστασή του φανερωνόταν, ενώ η Θεία Του υπόσταση θα Τον εγκατέλειπε στην διάρκεια του Πάθους. Έπρεπε να το αντιμετωπίσει σαν άνθρωπος, να ξεπληρώσει το τίμημα στο όνομα όλων των ανθρώπων. Θα έμενε μόνος από κει και πέρα, θα αντιμετώπιζε την πλήρη εγκατάλειψη  από όλους, το πιο πικρό ποτήρι.   Ο επευφημήσας όχλος κατά την είσοδο στα Ιεροσόλυμα, θα φωνάζει τώρα «Σταύρωσον Αυτόν», οι ευεργετημένοι από Αυτόν θα εξαφανιστούν, οι μαθητές Του κι αυτοί θα δειλιάσουν και θα κρυφτούν, ο Πέτρος θα Τον αρνηθεί τρις,  σε λίγο ο Ιούδας θα Τον προδώσει…

Δεν ήταν μόνο ο σαρκικός πόνος  ή ο φόβος του θανάτου η αιτία για το ρηθέν «Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο». Δεν θα μπορούσε ο Ιησούς να φοβηθεί το θάνατο, αλλά το πικρό ποτήρι ήταν η μεγάλη πίκρα για την αδικία , την σκληρότητα, την κακία, την αχαριστία, την πονηρία, την αγνωμοσύνη των ανθρώπων. Είναι μαζί η τεράστια θλίψη που αποκόμισε από τις άδικες κατηγορίες και την υποκρισία των Γραμματέων και των Φαρισαίων εις βάρος του.  Είναι με λίγα λόγια  ένα φορτίο τεράστιου βάρους με τα χαρακτηριστικά αυτά της ανθρωπότητας,  του τότε,  του μετέπειτα  και του πάντα, που καλείται  να σηκώσει στις πλάτες Του.

Σαν άνθρωπος λοιπόν αντιμετωπίζει τα  διαχρονικά χαρακτηριστικά αυτά – κι όχι μόνο αυτά –  της ανθρωπότητας, περνώντας το μονοπάτι αυτό της θλίψης για να βγει νικητής και να δώσει δύναμη κι ελπίδα σε όλους μας. Για όλες τις παρόμοιες καταστάσεις που θα βρίσκει πάντα μπροστά του ο άνθρωπος. Το είπε ο Ίδιος άλλωστε στην περίφημη φράση που συνοψίζει  το ουσιαστικό μήνυμα για τον κόσμο τούτο:

» Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε,  εγώ νενίκηκα τον κόσμο!»

Ο Τάφος της Παναγίας στη Γεσθημανή


Σχολιάστε

Οδυσσέας Ελύτης

elytis2

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική

Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου...

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου...

Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια
όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες

με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων

όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη...

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη...

Εκεί ρόδια, κυδώνια
θεοί μελαχροινοί, θείοι κ' εξάδελφοι
το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια.
Και πνοές από τη ρεμματιά ευωδιάζοντας
λυγαριά και σχίνο

σπάρτο και πιπερόριζα

με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων

ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι...

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!..

Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα

τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια

στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα ,

κνίσες, τσουγκρίσματα

και Χριστος Ανέστη

με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων!
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου...

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του "Υμνου !..

Οδυσσέας Ελύτης

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Μούτρα. Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

(από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ – ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ήλιε νοητέ * και μυρσίνη συ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη * μη λησμονάτε τη χώρα μου!

Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά * στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά * στου γλαυκού το γειτόνεμα!

Της Ασίας αν αγγίζει από τη μια * της Ευρώπης λιγο αν ακουμπά
στον αιθέρα στέκει να * και στη θάλασσα μόνη της!

Και δεν είναι μήτε ξένου λογισμός * και δικού της μήτε αγάπη μια
μόνο πένθος αχ παντού * και το φως ανελέητο!

Τα πικρά μου χέρια με τον Κεραυνό * τα γυρίζω πίσω απ' τον Καιρό
τους παλιούς φίλους καλώ * με φοβέρες και μ' αίματα!

Μα 'χουν όλα τα αίματα ξαντιμεθεί * κι οι φοβέρες αχ λατομηθεί
και στον έναν ο άλλος μπαι * νουν ενάντιον οι ανέμοι!

Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ * και μυρσίνη συ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη * μη λησμονάτε τη χώρα μου !

Κωστής Παλαμάς

palamas

Τα σκολειά χτίστε

Τα σκολειά χτίστε, υψώστε τα πλατάνια
για το δροσό στης ρεματιάς τη χάρη,
για τον καρπό σπάρτε τα αμπέλια, ας είναι
τ’ αγαθά τους αγνά κρασιά, και ας είναι γούρμα σταφύλια,

λογής, κεχριμπαρένια, άλικα, μαύρα.Όπου απλωσιά, όπου ψήλωμα, όπου υγεία,
στα πέλαα ν’ αγναντεύουν τα καράβια
και τους αϊτούς να λαχταράν και τ’ άστρα
στα ουράνια πλάτια.

Και βαθιούς τάφρους γύρω γύρω σκάφτε
και πύργους πολεμόχαρους υψώστε
και βαρδιατόρους βάλτε να κρατάνε
μακριά μακριά τον ψεύτη και τον πλάνο
της Ρωμιοσύνης.

Ξόβεργα και καρφιά κρατά και πάει
και πιάνει και καρφώνει και σκοτώνει
του φτερωτού πιο απ’ όλα κυνηγάρης,
αρχίζοντας από τις πεταλούδες,
φτάνει στη Σκέψη.

Κωστής Παλαμάς

Αλόννησος – Σε όλα τα νησιά…

Σε όλα τα νησιά.

Ουράνιο τόξο

Wonderful-Rainbow10

Η αίθουσα του θρόνου

MP900432756

Προς τον Ουρανό…

Προς τον Ουρανό…

Αμοργός – Παναγία Χοζοβιώτισσα

SONY DSC

Σίκινος

SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC

Αστυπάλαια

SONY DSC

Λίμνη Δόξα – Κορινθία

Λίμνη Δόξα - Κορινθία

Λίμνη Πλαστήρα

Λίμνη Πλαστήρα

Τύμφη – Δρακόλιμνη

SONY DSC
Top
 
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων