Αρχική » Χωρίς κατηγορία » Ακρωτήριο Καφηρέας (Κάβο Ντόρο). Πίσω από τον κόσμο!

Ιανουάριος 2013
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
« Δεκ   Φεβ »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Πιάσε το Ουράνιο Τόξο...

Ο καιρός στην Αθήνα

stock-vector-vector-weather-widgets-100285553

88ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

88ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών

European School Radio

European School Radio

W.W.F.

W.W.F.

Ο δρόμος της φύσης

Ο δρόμος της φύσης

Μια αιωνιότητα και μία ημέρα

Μια αιωνιότητα και μια ημέρα

Η «τρελή» λίμνη των κύκνων

Η «τρελή» λίμνη των κύκνων

ΗΛΙΟΣ…1

ΗΛΙΟΣ…1

ΗΛΙΟΣ… 2

ΗΛΙΟΣ… 2

Ο πιο καλός μαθητής…

Ο πιο καλός μαθητής…

Οι άνθρωποι είναι παράξενοι…

Οι άνθρωποι είναι παράξενοι…

Ένα βήμα μπροστά

Ένα βήμα μπροστά

Πάντα είναι καιρός στη ζωή μας για ένα νέο βήμα προς τα μπρος, όπως και να είναι αυτό το βήμα. Μικρό ή μεγάλο, είναι το ήμισυ του παντός για να πετύχουμε το στόχο μας. Αρκεί να μας βγάλει από την στατικότητα, να αναδείξει τις κρυμμένες μας δυνάμεις και να μας ανοίξει νέους ορίζοντες. Σίγουρα έχουμε να κερδίσουμε από αυτό.

Ακρωτήριο Καφηρέας (Κάβο Ντόρο). Πίσω από τον κόσμο!

Το θρυλικό "Κάβο Ντόρο"

Στη νοτιοανατολική γωνιά της Εύβοιας βρίσκεται το θρυλικό ακρωτήριο  Καφηρέας, που είναι ευρύτατα γνωστό με το όνομα Κάβο Ντόρο,  (Cavo D’ Oro), που σημαίνει «το χρυσό ακρωτήρι» και που πήρε αυτό το όνομα από τα κοιτάσματα χρυσού κι αργύρου που είχαν ανακαλύψει εκεί Φοίνικες θαλασσοπόροι. Το όνομά του είναι συνδεδεμένο από τα αρχαία κιόλας χρόνια με ένα πλήθος ναυαγίων αλλά και τις αγωνίες αμέτρητων ναυτικών κατά τη διέλευση ενώπιόν  του.  Οι λυσσαλέοι Βορειοανατολικοί άνεμοι που πνέουν στη περιοχή κατά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου και που ωθούν τα καράβια προς την αιχμηρή αυτή προεξοχή  το έχουν καταστήσει ως ένα από τα πιο επικίνδυνα ναυσιπλοϊκά σημεία.

Άγρια και επιβλητική ομορφιά δεσπόζει στο τοπίο του ακρωτηρίου που δείχνει εμφανή τα σημάδια της αέναης πάλης με τα φυσικά στοιχεία με τα λιγοστά δεντράκια λυγισμένα κάτω από τη συντριπτική δύναμη του ανέμου. Σε ένα ύψωμα πάνω από το ακρωτήρι αγναντεύει το πέλαγος το εκκλησάκι του Αγίου Γρηγορίου, και απέναντί του η βραχονησίδα Αράπης με το φύλακα  Άγγελο των ναυτικών, τη Φάσσα, το  φάρο του ακρωτηρίου.  Η βραχονησίδα αυτή έχει ονομαστεί και «ξυλοφάγος», λόγω των αναρίθμητων ναυαγίων απάνω της.

Η βραχονησίδα με το φάρο.

Η ευρύτερη περιοχή του ακρωτηρίου με τα  βουνά  Σαμάρι,  Αηδόνι, Κερασιά , Πρόκα, τα οποία είναι οι απολήξεις του όρους  Όχη, αποτελεί ένα όμορφο φυσικό τοπίο με πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Πλατάνια, δρύς, βελανιδιές, πουρνάρια, υδροχαρή φυτά , αλλά και ζώα όπως  αλεπούδες, λαγoύς, ασβούς,  πέρδικες και πολλά άλλα είδη πουλιών συναντά κανείς στην περιοχή. Και η θαλάσσια περιοχή του ακρωτηρίου όμως συντηρεί μεγάλες ομάδες ψαριών καθώς μεταφέρονται σ’ αυτήν με τα θαλάσσια ρεύματα πλούσια θρεπτικά στοιχεία.

Αυτή η ευρύτερη περιοχή του ακρωτηρίου  περιλαμβάνει μια ομάδα χωριών που είναι γνωστή ως «Τα χωριά του Κάβο Ντόρο» . Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι η απομόνωσή τους λόγω του άσχημου οδικού δικτύου που τα συνδέει με την Κάρυστο αλλά και του δύσβατου της περιοχής. Ξεκινώντας από την Κάρυστο πρέπει να διανύσουμε μια διαδρομή 60 χιλιομέτρων  περίπου για να προσεγγίσει κανείς τα περισσότερα από αυτά και να φτάσει στο Ακρωτήρι. Τα 40 χιλιόμετρα είναι χωμάτινα και δύσκολα  καθώς  η διαδρομή  χαρακτηρίζεται από τις  πολλές στροφές, τα φαράγγια, τις ρεματιές που κόβουν το δρόμο και τους χειμερινούς μήνες  δημιουργούν νεροφαγώματα που απαιτούν  τετρακίνητο όχημα. Περνώντας τον Πλατανιστό, συναντάμε τον Αντιά γνωστόν για το τοπικό ιδίωμα των κατοίκων του, τα σφυρίγματα. Η ησυχία του τοπίου και η ανάγκη επικοινωνίας από απόσταση λόγω του δύσβατου της περιοχής επινόησε αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας που περιλαμβάνει πλήρες λεξιλόγιο!

Η παραλία της Αμυγδαλιάς.

Στη συνέχεια Κόμιτο, Ευαγγελισμός, Καψούρι, Δρυμονάρι, Θύμι, Ζαχαριά, Αμυγδαλιά, Πρινιά, Καλλιάνοι, χωριά κλεισμένα πίσω από τον κόσμο, ξεχασμένα στο δικό τους ρυθμό.  Μόλις τη δεκαετία του ΄80 συνδέθηκαν με το ηλεκτρικό δίκτυο και ζουν ακόμα μακριά από καθε είδος σύγχρονης τεχνολογίας, σε έναν τόπο πεντακάθαρο, αγνό,  αμόλυντο από κάθε είδους ρύπανση. Φαντάζει οξύμωρο, κι όμως σε ευθεία απόσταση απέχουν περίπου  80 χιλιόμετρα από τη  πρωτεύουσα. Οι Καβοντορίτες άνθρωποι φιλόξενοι, απλοί, καθάριοι, λουσμένοι από το φως και τον ατίθασο βοριά του Αιγαίου θα μας υποδεχτούν με χαρά καθώς οι επισκέψεις στον τόπο τους είναι ελάχιστες. Θα μας  πουν ότι αγαπούν τον τόπο τους, τη φύση του, την απλή ζωή που ζουν, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.

Η παραλία των Καλλιάνων.

Θα επιστρέψουμε αναρωτώμενοι, ποιοι ζουν  την  πραγματική ζωή!


Σχολιάστε

Οδυσσέας Ελύτης

elytis2

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική

Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου...

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου...

Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια
όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες

με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων

όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη...

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη...

Εκεί ρόδια, κυδώνια
θεοί μελαχροινοί, θείοι κ' εξάδελφοι
το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια.
Και πνοές από τη ρεμματιά ευωδιάζοντας
λυγαριά και σχίνο

σπάρτο και πιπερόριζα

με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων

ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι...

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!..

Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα

τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια

στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα ,

κνίσες, τσουγκρίσματα

και Χριστος Ανέστη

με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων!
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου...

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του "Υμνου !..

Οδυσσέας Ελύτης

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Μούτρα. Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

(από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ – ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ήλιε νοητέ * και μυρσίνη συ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη * μη λησμονάτε τη χώρα μου!

Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά * στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά * στου γλαυκού το γειτόνεμα!

Της Ασίας αν αγγίζει από τη μια * της Ευρώπης λιγο αν ακουμπά
στον αιθέρα στέκει να * και στη θάλασσα μόνη της!

Και δεν είναι μήτε ξένου λογισμός * και δικού της μήτε αγάπη μια
μόνο πένθος αχ παντού * και το φως ανελέητο!

Τα πικρά μου χέρια με τον Κεραυνό * τα γυρίζω πίσω απ' τον Καιρό
τους παλιούς φίλους καλώ * με φοβέρες και μ' αίματα!

Μα 'χουν όλα τα αίματα ξαντιμεθεί * κι οι φοβέρες αχ λατομηθεί
και στον έναν ο άλλος μπαι * νουν ενάντιον οι ανέμοι!

Της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ * και μυρσίνη συ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη * μη λησμονάτε τη χώρα μου !

Κωστής Παλαμάς

palamas

Τα σκολειά χτίστε

Τα σκολειά χτίστε, υψώστε τα πλατάνια
για το δροσό στης ρεματιάς τη χάρη,
για τον καρπό σπάρτε τα αμπέλια, ας είναι
τ’ αγαθά τους αγνά κρασιά, και ας είναι γούρμα σταφύλια,

λογής, κεχριμπαρένια, άλικα, μαύρα.Όπου απλωσιά, όπου ψήλωμα, όπου υγεία,
στα πέλαα ν’ αγναντεύουν τα καράβια
και τους αϊτούς να λαχταράν και τ’ άστρα
στα ουράνια πλάτια.

Και βαθιούς τάφρους γύρω γύρω σκάφτε
και πύργους πολεμόχαρους υψώστε
και βαρδιατόρους βάλτε να κρατάνε
μακριά μακριά τον ψεύτη και τον πλάνο
της Ρωμιοσύνης.

Ξόβεργα και καρφιά κρατά και πάει
και πιάνει και καρφώνει και σκοτώνει
του φτερωτού πιο απ’ όλα κυνηγάρης,
αρχίζοντας από τις πεταλούδες,
φτάνει στη Σκέψη.

Κωστής Παλαμάς

Αλόννησος – Σε όλα τα νησιά…

Σε όλα τα νησιά.

Ουράνιο τόξο

Wonderful-Rainbow10

Η αίθουσα του θρόνου

MP900432756

Προς τον Ουρανό…

Προς τον Ουρανό…

Αμοργός – Παναγία Χοζοβιώτισσα

SONY DSC

Σίκινος

SONY DSC
SONY DSC
SONY DSC

Αστυπάλαια

SONY DSC

Λίμνη Δόξα – Κορινθία

Λίμνη Δόξα - Κορινθία

Λίμνη Πλαστήρα

Λίμνη Πλαστήρα

Τύμφη – Δρακόλιμνη

SONY DSC
Top
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων