ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΠΟΙΗΣΗ: ΜΟΡΦΗ, ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ, ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΥΦΟΣ

ΜΟΡΦΗ:       • Στίχος έμμετρος (ρυθμός που προκύπτει από την εναλλαγή τονισμένων και άτονων συλλαβών).

Τα μέτρα:           – ιαμβικό: _ _΄

                          – τροχαϊκό: _΄_

                         – αναπαιστικό: _ _ _΄

                         – δακτυλικό: _΄_ _

                         – μεσοτονικό: _ _΄_

                  • Ύπαρξη ομοιοκαταληξίας: ζευγαρωτή (ομοιοκαταληκτούν ο πρώτος με το δεύτερο στίχο, ο τρίτος με τον τέταρτο), πλεχτή (ομοιοκαταληκτούν ο πρώτος με τον τρίτο στίχο και ο δεύτερος με τον τέταρτο), σταυρωτή (ομοιοκαταληκτούν ο πρώτος με τον τέταρτο στίχο και ο δεύτερος με τον τρίτο). Κάποτε υπάρχουν συνδυασμοί των παραπάνω, οπότε η ομοιοκαταληξία είναι μειχτή.

                  •Ο λόγος οργανωμένος σε στροφές με ορισμένο αριθμό στίχων. Στίχοι με ορισμένο αριθμό συλλαβών.

                   • Στίξη κανονική.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ:           → Τίτλος προϊδεαστικός, προεξαγγελτικός του περιεχομένου του ποιήματος

                                    → Λογική διάταξη και ανάπτυξη του θέματος. Αναλυτική διατύπωση.

                                   → Έντονα λυρικό περιεχόμενο. (Στην αρχαιότητα η ποίηση που σχετιζόταν με τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις επιθυμίες, συνοδευόταν, κατά την απαγγελία της, με υπόκρουση λύρας. Έτσι εξηγείται η ονομασία λυρική). Στη λυρική ποίηση μπορούν να χωρέσουν όλα τα επί μέρους είδη ποίησης: η ερωτική, η πατριωτική, η στοχαστική, η θρησκευτική. Το γνώρισμά της είναι η αρμονία μεταξύ εσωτερικής ψυχικής διάθεσης και λεκτικής έκφρασης, αφού ό,τι στην αρχαιότητα προσέφερε η λύρα, τη μουσική εντύπωση δηλαδή, τώρα είναι υποχρεωμένη να το προσφέρει από μόνη της η λυρική ποίηση με το κυμάτισμα του ρυθμού (μέτρο – ομοιοκαταληξία) και τις μελωδικές λέξεις.

                                         → Χρήση εκφραστικών μέσων.

ΓΛΩΣΣΑ:    ♦ Λέξεις με ποιητικό βάρος που αντλούνται από πολλά πεδία: τον εσωτερικό ψυχικό κόσμο, τα μυθολογικά σύμβολα, τη φαντασία, τη μεταφυσική.

ΥΦΟΣ:       ♦ Ανάλογο της γλώσσας και των συνδυασμών της είναι και το ύφος: περίτεχνο, λυρικό, επιμελημένο.

ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ: ΜΟΡΦΗ, ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ, ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΥΦΟΣ

ΜΟΡΦΗ:   • Έλλειψη μέτρου (συγκεκριμένου τονισμού των συλλαβών, ύπαρξη μόνο εσωτερικού ρυθμού).

                • Έλλειψη ομοιοκαταληξίας – ελεύθερος στίχος

                • Άνισα τα στροφικά σύνολα. Οι στίχοι μπορεί να είναι και μονοσύλλαβοι.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ:            → Τίτλος “κρυπτικός”, δυσνόητος ή αμφίσημος.

                                → Υποδήλωση μόνο ή και απόκρυψη του θεματικού κέντρου. Πυκνή και ερμητική (κλειστή) διατύπωση.

                                → Έντονα δραματικός λόγος, ελλειπτικός, κομματιασμένος, υπαινικτικός, άλλοτε λιτός και αφαιρετικός, άλλοτε ρεαλιστικός και άλλοτε υπερρεαλιστικός (που ξεπερνά την πραγματικότητα και τη συνδυάζει με τη φαντασία). Απρόβλεπτη νοηματική φόρτιση των λέξεων, απρόβλεπτοι συνδυασμοί τους με πρωτότυπη χρήση των συμβόλων. Πολύσημα νοήματα με έντονο το υποκειμενικό στοιχείο.

                         → Χρήση των εκφραστικών μέσων, έτσι ώστε να προάγεται η δραματικότητα του λόγου.

ΓΛΩΣΣΑ:   ♦ Λέξεις της καθημερινότητας, πεζολογικές, τετριμμένες, αντιποιητικές.

 ΥΦΟΣ:        ♦ Το ύφος είναι λιτό και φυσικό. Η λιτή έκφραση και το απλό ύφος, ωστόσο, δεν αποκλείεται να κτίζουν ονειρικούς κόσμους.

Οι αρχές της νεωτερικής ποίησης τοποθετούνται γύρω στα 1930. Ωστόσο, ποιητές όπως ο Καβάφης και ο Καρυωτάκης, υπονόμευσαν την κυριαρχία της παραδοσιακής ποίησης και προετοίμασαν τη σύγχρονη ποιητική έκφραση με τα νεωτερικά χαρακτηριστικά.

watch?v=e5JpXSC9BFM

watch?v=ZQDEhwpVuQM

http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=8546&autostart=0

http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=0000055906&tsz=0&autostart=0

http://www.youtube.com/watch?v=TtL9o6xkB14

Οι Γαλάτες, όταν ήταν αρχηγός ο Βρέννος, αφού κατατρόπωσαν τις λεγεώνες των Ρωμαίων κοντά στον Αλία ποταμό, κατέστρεψαν εντελώς την πόλη Ρώμη εκτός από το Καπιτώλιο, για το οποίο πήραν ως αντάλλαγμα ένα τεράστιο χρηματικό ποσό. Τότε ο Κάμιλλος, ο οποίος ήταν για πολύ καιρό στην εξορία κοντά στην Αρδέα, εξαιτίας της λείας από τους Βηίους, η οποία δεν είχε μοιραστεί ακριβοδίκαια, αν και απουσίαζε, εκλέχτηκε δικτάτορας. Αυτός ακολούθησε τους Γαλάτες, ενώ ήδη αποχωρούσαν. Αφού τους εξολόθρευσε πήρε πίσω όλο το χρυσάφι. Επειδή αυτό ζυγίστηκε  εκεί, έδωσε το όνομά του στην πολιτεία: δηλαδή ονομάζεται Πίσαυρο, επειδή εκεί ζυγίστηκε το χρυσάφι. Ύστερα από αυτή την πράξη επέστρεψε στην εξορία, από όπου όμως επέστρεψε αφού τον παρακάλεσαν.