Δεκ 09

13

>

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 13 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>http://www.youtube.com/watch?v=pQDUOxU6k1whttp://www.youtube.com/watch?v=JdR67-bC5GQhttp://www.youtube.com/watch?v=U4Zm6j7_sZM

Δεκ 09

13

>

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 13 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>http://www.youtube.com/watch?v=pQDUOxU6k1whttp://www.youtube.com/watch?v=JdR67-bC5GQhttp://www.youtube.com/watch?v=U4Zm6j7_sZM

Δεκ 09

12

>Η διάσταση του θανάτου στην ποίηση του Γ. Ρίτσου

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 12 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>

Ταινία – ντοκιμαντέρ, στην οποία προσεγγίζεται θεματικά η διάσταση τουθανάτου στην ποίηση του Γιάννη Ρίτσου. Με σύντομα εισαγωγικά κείμενακαι με επιλεγμένα αποσπάσματα που οπτικοποιούνται από το έργο τουσυνολικά, επιχειρείται μια τομή στην ποίηση του Γ. Ρίτσου, ώστε νααποκαλυφθεί πως ο ποιητής αποκρυσταλλώνει σταδιακά τη μεταφυσικήαντίληψη και την κοσμοθεωρία του για τη ζωή και το θάνατο. 
ΠΗΓΗ:   http://www.edutv.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=318&Itemid=97

Δεκ 09

12

>Γιάννης Ρίτσος (1909-1990), η ζωή και τα έργα του.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 12 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>Δημιουργήθηκε από Εκπαιδευτική Τηλεόραση στις 10/4/2008, 16:05 .
https://video.sch.gr/video/view/605.html
Διάρκεια : 00:15:31

Δεκ 09

12

>Γιάννης Ρίτσος – 7 ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 12 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>12112000 – 7 ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ                                                                                                                                                

Δεκ 09

11

>

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 11 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&lyricist_id=14
http://videomusic.gr/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82%20%CE%A1%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%82

Δεκ 09

11

>

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 11 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&lyricist_id=14
http://videomusic.gr/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82%20%CE%A1%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%82

Δεκ 09

11

>ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ Του λυρισμού και της γροθιάς. Γράφει ο Στέλιος Κούκος

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 11 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>

ΈτοςΡίτσου το φετινό και σπεύδω να βάλω σε μια τάξη όσα ξέρω και αισθάνομαιγι’ αυτόν. Ο “ποιητής της Ρωμιοσύνης”, όπως έχει αποκληθεί, ουσιαστικάείναι ένας μεταπαλαμικός ποιητής.


Είναιγνωστή και η εξαιρετική υποδοχή που του έγινε στο λογοτεχνικό χώρο απότον ίδιο τον Παλαμά: “Παραμερίζουμε ποιητή για να περάσεις”! Ο ΓιάννηςΡίτσος δεν βρίσκεται ανάμεσα στους αγαπημένους μου ποιητές,στενοχωρήθηκα όμως όταν πριν από μερικά χρόνια δεν μπορούσα να βρω σταβιβλιοπωλεία όλους τους τόμους των απάντων του. Ναι, έγραψε πολλά, πάραπολλά. Έγραφε ακατάπαυστα αυτός ο ξεπεσμένος αριστοκράτης, ο ιδιαίτεραπληγωμένος άνθρωπος, που είδε τους δικούς του ανθρώπους να πεθαίνουναπό φυματίωση, την αδελφή του να κλείνεται στο ψυχιατρείο (θυμηθείτε“Το τραγούδι της αδελφής μου”) και πιο μπροστά τον πατέρα του. Αλλά καιο ίδιος κυνηγήθηκε ως αριστερός και πέρασε μέρος της ζωής του στιςφυλακές και στην εξορία.
Ένα βράδυ στο τέλος της δεκαετίας του 1970 – αρχές του 1980 άκουγαστο ραδιόφωνο εκστασιασμένος ένα τρομερό ποίημα. Δεν το άκουσα από τηναρχή και είχα την απορία ποιανού ήταν. Στο τέλος ο παραγωγός τηςεκπομπής το ανέφερε, αλλά ήδη προς στο τέλος του ποιήματος τουποψιάστηκα. Αρχικά νόμισα πως ήταν της Ζωής Καρέλλη. Ας ανατρέξω όμωςστο κείμενο. Με συγκίνηση παίρνω από τη βιβλιοθήκη την ποιητικήσυλλογή, αλλά και τον πρώτο τόμο των απάντων, όπως και τον “Επιτάφιο”(αυτό το τελευταίο αγορασμένο από το βιβλιοπωλείο του συχωρεμένου ΚώσταΡαγιά, όταν ήταν ακόμη στην Τσιμισκή). Αναζητώ και τον “Αποχαιρετισμό”,δηλαδή την ποιητική συλλογή που έγραψε για το θάνατο του υπαρχηγού τηςΕΟΚΑ Γρηγόρη Αυξεντίου. Λείπει.
Όπως ανακαλύπτω τώρα, “Η σονάτα”, αυτό το κατόρθωμα (γιατί οιυψηλές λογοτεχνικές επιδόσεις και συνθέσεις αποτελούν κατορθώματα καιανδραγαθήματα), γραμμένη τον Ιούνιο του 1956, είναι μόλις εννέασελίδες. Οι στίχοι όμως που προδίδουν από μακριά Ρίτσο είναι οι εξής:“Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, – όχι, όχι το φεγγάρι – / την πολιτείαμε τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου, / τηνπολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της…” Μοιάζει αυτοί οιστίχοι να μπήκαν μετά.  Ή ακόμη πως αίφνης στο τέλος αυτής της λυρικήςέκρηξης και συγγραφής αναδύθηκε ξανά μέσα του ο στρατευμένος ποιητής. Ήπιο απλά ο κομουνιστικός ρεαλισμός και το αριστερά σωστό (correct)έπρεπε να έχει τον πρώτο λόγο στη δημιουργία του Γιάννη Ρίτσου, πουφέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννησή του.
ΠΗΓΗ: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Δεκ 09

11

>Η ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΗ ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 11 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>

Δεκ 09

11

>Ο Γιάννης Ρίτσος διαβάζει Ρίτσο

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 11 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>Η Σονάτα του σεληνόφωτος


Στοιχεία ταυτότητας

Ρωμιοσύνη

ΠΑΡΑΓΩΓΗ CD «ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΣΚΑΛΑ. Ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, διαβάζει ο ίδιος»
Στοπλαίσιο του εορτασμού του έτους το ΕΚΕΒΙ προχώρησε στην παραγωγή cd μεσπάνιο και ανέκδοτο ηχητικό υλικό που παραχώρησε ευγενικά η κ. ΧρύσαΠροκοπάκη, Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής. Πρόκειται για μιαηχογράφηση σε κασέτα το 1970 στη Σάμο όπου ο ποιητής, εξόριστος από τηχούντα, απαγγέλλει ο ίδιος 31 ποιήματα της συλλογής του Διάδρομος και Σκάλα.Την κασέτα ηχογράφησε, παρέλαβε και παρέδωσε αργότερα ο Γάλλοςσκηνοθέτης Αντουάν Βιτέζ που τον είχε επισκεφθεί. Το cd, το οποίοσυνοδεύεται από ειδική 48σέλιδη έκδοση με τα ποιήματα, φωτογραφίες και εισαγωγή της Χρύσας Προκοπάκη, διατίθεται σε βιβλιοπωλεία και δισκοπωλεία σ’ όλη την Ελλάδα. [Ακούστε αποσπάσματα]
    
ΠΗΓΗ: http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=node&cnode=489

Δεκ 09

11

>Γιάννης Ρίτσος, "

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 11 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>Την επιμέλεια της παρουσίασης έχει κάνει η φιλόλογος Στάμου Ευαγγελία, http://xrysomyga.blogspot.com/

     

       Γιάννης Ρίτσος “Πρωϊνό Άστρο” – Watch more Videos at Vodpod.

Δεκ 09

11

>Γιάννης Ρίτσος, "

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 11 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>Την επιμέλεια της παρουσίασης έχει κάνει η φιλόλογος Στάμου Ευαγγελία, http://xrysomyga.blogspot.com/

     

       Γιάννης Ρίτσος “Πρωϊνό Άστρο” – Watch more Videos at Vodpod.

Δεκ 09

11

>Γ. Ρίτσος – Ο τόπος μας

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 11 Δεκεμβρίου, 2009 | Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>Κατεβάστε από εδώ http://www.schools.ac.cy/eyliko/mesi/themata/nea_ellinika/lyk_didaktikes_protaseis.html
μια διδακτική πρόταση για το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, Ο τόπος μας.

Δεκ 09

11

Οι φορητοί υπολογιστές χρησιμοποιούνται απ τους μαθητές όχι για μάθημα αλλά για παιχνίδια

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 11 Δεκεμβρίου, 2009 | φορητός υπολογιστής  |  Γράψτε σχόλιο

                  

Οι  περισσότεροι από τους εκατόν πενήντα χιλιάδες φορητούς  υπολογιστές που μοιράστηκαν απ το υπ. Παιδείας στους μαθητές της   Α΄ Γυμνασίου, χρησιμοποιούνται μόνο για να παίζουν τα παιδιά, είπε σήμερα στη Βουλή η υφ Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου.
Διαβάστε περισσότερα http://www.esos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6252%3A2009-12-10-19-46-29&catid=293%3A2009-12-01-17-00-06&Itemid=730&lang=el

Δεκ 09

10

>ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ [1909-1990] – Βιογραφία

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΑΦΑΤΗΣ | 10 Δεκεμβρίου, 2009 | βιογραφία, Γιάννης Ρίτσος  |  Γράψτε σχόλιο

>

Γεννήθηκε στη Μονεμβασιά την Πρωτομαγιά του 1909. Η οικογένειά του, μεγαλοκτηματίες της περιοχής, καταστράφηκε οικονομικά λίγα χρόνια αργότερα και, το χειρότερο, βυθίστηκε στο πένθος. Το 1921 πεθαίνει φυματικός ο μεγάλος γιος, δόκιμος αξιωματικός του ναυτικού, καθώς και η μητέρα, το λατρεμένο πρόσωπο του ποιητή, από την ίδια αρρώστια. Το «νεκρό σπίτι» έμελλε να σφραγίσει τη ζωή και το έργο του. Τα πρώτα του ποιήματα δημοσιεύονται στη Διάπλαση των παίδων το 1924, με το ψευδώνυμο «Ιδανικό όραμα». Το 1925 εγκαθίσταται στην Αθήνα, όπου εργάζεται για λίγο ως δακτυλογράφος και αντιγραφέας συμβολαίων. Το επόμενο έτος προσβάλλεται κι αυτός από φυματίωση. Η ζωή του για πολλά χρόνια θα μοιράζεται ανάμεσα σε φθισιατρεία και σε διάφορες δουλειές με εξευτελιστικούς όρους (ηθοποιός, χορευτής, διορθωτής και επιμελητής κειμένων). Στο σανατόριο «Σωτηρία» όπου νοσηλεύεται (1927-30) μυείται στον μαρξισμό από μέλη του ΚΚΕ. Το «ιδανικό όραμα» ανακαλύπτει το κοινωνικό όραμα.
1934-36: Χρησιμοποιώντας τον παραδοσιακό στίχο, στις συλλογές Τρακτέρ(1934), Πυραμίδες (1935), εκφράζει τους νέους προσανατολισμούς του, επιχειρώντας μια ρήξη που αποδεικνύεται, όμως, αρκετά επώδυνη.
Τον Μάιο του 1936 η αιματηρή καταστολή της διαδήλωσης των απεργών καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη τού εμπνέει τον Επιτάφιο, αυτό το μοιρολόι της μάνας μπροστά στο σώμα του σκοτωμένου γιου της, που μετατρέπεται σε κοινωνική διαμαρτυρία. Αντίτυπα του Επιτάφιου ρίχτηκαν στην πυρά από τη δικτατορία της 4ηςΑυγούστου, μαζί με άλλα βιβλία, σε ειδική «τελετή» στους Στύλους του Ολυμπίου Διός.
1937-43: Είναι η περίοδος της λυρικής έκρηξης. Το 1937, συγκλονισμένος από την ψυχική ασθένεια της αδελφής του Λούλας, που οδηγείται στο Δαφνί, γράφει Το τραγούδι της αδελφής μου (στο ίδιο ίδρυμα βρίσκεται ο πατέρας του από το 1932). Είναι το ποίημα που θα του εξασφαλίσει το «χρίσμα» από τον ηλικιωμένο Παλαμά: «Παραμερίζουμε, Ποιητή, για να περάσεις».
Η Εαρινή συμφωνία (1938) έρχεται να επουλώσει πληγές: ψυχική ανάταση μπροστά στο θαύμα του πρωτοφανέρωτου έρωτα. Στο Εμβατήριο του ωκεανού (1940) το όνειρο του μεγάλου ταξιδιού τρέφεται με μνήμες του μονεμβασιώτικου βράχου.
Την έντονη μουσικότητα διαδέχεται ένας υπόγειος ρυθμός στην Παλιά μαζούρκα σε ρυθμό βροχής (1943), και στη Δοκιμασία (1943), όπου θα κάνουν την εμφάνισή τους σταδιακά συμβολικές αναφορές στη ζοφερή κατοχική πραγματικότητα.
1944-53: Σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής ο ποιητής είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι από σοβαρή υποτροπή της αρρώστιας. Συμμετέχει στο καλλιτεχνικό τμήμα του ΕΑΜ. Πολλά από τα γραπτά του, μεταξύ των οποίων και ένα πολυσέλιδο μυθιστόρημα, καταστράφηκαν στα Δεκεμβριανά. Στον Εμφύλιο, εξορίζεται στη Λήμνο (1948), στη Μακρόνησο (1949), στον Αϊ-Στράτη (1950). Απελευθερώνεται το 1952.

Από την Τελευταία π. Α. εκατονταετία (1942), που γράφεται παράλληλα με τηΔοκιμασία, αρχίζει μια καινούργια περίοδος, η οποία καλύπτει όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια. Πρόκειται σχεδόν αποκλειστικά για ποιήματα του αγώνα και της εξορίας, τα οποία, αν και διαφέρουν μορφολογικά μεταξύ τους, τα συνδέουν η θεματική συνάφεια και η νωπή ιστορική εμπειρία.

Η κοινότητα του πόνου θα εκφραστεί με τη μορφή του χορικού (Τρία χορικά,1944-47). Την εποποιία της Αντίστασης ζωντανεύουν τα δίδυμα έργα Ρωμιοσύνη καιΗ Κυρά των Αμπελιών (1945-47). Στον Πέτρινο χρόνο (1949), ο λόγος απογυμνώνεται, γίνεται κραυγή που ανεβαίνει από την κόλαση της Μακρονήσου. Συμπύκνωση, εξομολογητικότητα στα απέριττα Ημερολόγια εξορίας. Παράλληλα, ένα ποίημα ποταμός (5.500 στίχοι), Οι γειτονιές του κόσμου (1949-51), «χρονικό» της δεκαετίας 1940-50. Με πολλά ενδιάμεσα στάδια, ο κύκλος κλείνει με την Ανυπόταχτη πολιτεία (1952-53): συνειδητοποίηση του βάθους της ήττας της αριστεράς με την επιστροφή στη μουδιασμένη και «εκσυγχρονιζόμενη» Αθήνα. Προσπάθεια επανένταξης και εσωτερικός αγώνας για την ανάκτηση των χαμένων ελπίδων.
1954-67: Το 1954 ο Ρίτσος παντρεύεται τη γιατρό Γαρυφαλιά (Φαλίτσα) Γεωργιάδη. Τα χρόνια που ακολουθούν είναι ανάπαυλα ειρήνης και γαλήνης στο σπιτικό περιβάλλον. Τη γέννηση της κόρης του Έρης ακολουθεί το ευφρόσυνο Πρωινό άστρο (1955). Η εποχή αυτή θα φέρει καινούργια καρποφορία. Εσωτερικές διεργασίες και αντικειμενικές συνθήκες αποδεσμεύουν πολύτιμη ύλη που θα οδηγήσει το έργο του στην αιχμή της σύγχρονης ποίησης. Είναι η περίοδος των υψηλών συλλήψεων και των ευρηματικών μορφικών τρόπων τηςΤέταρτης διάστασης, που εγκαινιάζεται με την κλασική στην οικονομία της και την υποβλητική της γοητείαΣονάτα του σεληνόφωτος (1956, Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης).
Στα πολύστιχα αυτά ποιήματα –δραματικοί μονόλογοι τα περισσότερα– ο Ρίτσος με προσωπεία, σύγχρονα ή μυθολογικά, θα επιχειρήσει καταβυθίσεις στο σκοτεινό πηγάδι της ψυχής και του υποσυνείδητου, θα μιλήσει για τη μοναξιά, την ερωτική στέρηση, το γήρασμα του σώματος και των πραγμάτων (Σονάτα…, Το νεκρό σπίτι, 1959· Κάτω απ’ τον ίσκιο του βουνού, 1960), θα αναδείξει την αξία της απλής ζωής όπου συντελείται το θαύμα, αποενοχοποιώντας τον αντιήρωα (Ισμήνη, 1972), θα ανατάμει τις συνειδησιακές συγκρούσεις του ατόμου-φορέα της κοινωνικής πράξης (Ορέστης, 1966· Φιλοκτήτης, 1965). Θα επιχειρήσει μια δυναμική ανακατάκτηση του χρόνου μέσα από την ατομική και ιστορική μνήμη (Όταν έρχεται ο ξένος, 1958).
Παράλληλα με τις συνθέσεις της Τέταρτης Διάστασης, καλλιεργεί συστηματικά το ολιγόστιχο ποίημα, που δείχνει να συμπυκνώνει τους πληθωρικούς μονολόγους. Λιτό, συχνά αινιγματικό, καταγράφει χαμηλόφωνα τις ελάχιστες χειρονομίες, τους ψυχικούς κραδασμούς, καθηλώνει το φευγαλέο καθαγιάζοντας την καθημερινότητα. Ο ποιητής διαλέγεται με τον κόσμο των πραγμάτων (έπιπλα, σκεύη, εργαλεία της δουλειάς), αυτών των «απλών, απτών, αδιανόητων και κατευναστικών αντικειμένων, αυτών των μικρών συσσωρευτών της χρήσιμης ανθρώπινης ενέργειας», καθώς λέει ο ίδιος σχολιάζοντας τις Μαρτυρίες (1963, 1966).


1967-72: Αμέσως μετά το πραξικόπημα του 1967, ο Ρίτσος οδηγείται πάλι στην εξορία (Γυάρος, Λέρος) και, στη συνέχεια, τίθεται σε κατ’ οίκον περιορισμό στη Σάμο έως το τέλος του 1970. Παράλληλα, αντιμετωπίζει το φάσμα του θανάτου (νοσηλεύεται στον «Άγιο Σάββα» φρουρούμενος). Από την άλλη, η διάσπαση του ΚΚΕ και η επέμβαση στην Τσεχοσλοβακία κάθε άλλο παρά θα τονώσουν το ηθικό του. Και όμως, η ζοφερή επταετία θα είναι η πιο παραγωγική του περίοδος. Το πλήθος των βραβείων και των τιμητικών διακρίσεων στο εξωτερικό, όπως και οι μεταφράσεις ποιημάτων του σε διάφορες γλώσσες μαρτυρούν την ολοένα και μεγαλύτερη διεθνή απήχηση του έργου του.

Η τριπλή συλλογή Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα (1968) εκδόθηκε δίγλωσση στη Γαλλία: καταγγελία του καθεστώτος, έκφραση πικρίας, αλλά και αίσθημα «απορφανισμού», απόρροια της κρίσης στις σοσιαλιστικές χώρες. Χωρίς να λείπει η αντιστασιακή δόνηση, όπως στο χορικό Ο αφανισμός της Μήλος (1971), ή σταΔεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας (1973), το κύριο σώμα των ποιημάτων αυτών διαποτίζεται από αίσθηση ματαιότητας και θανάτου. Σε συλλογές όπως Ο τοίχος μέσα στον καθρέφτη (1974), Διάδρομος και Σκάλα (1973), Γραφή τυφλού (1979) εισβάλλει ο κόσμος του «ημερινού και νυχτερινού εφιάλτη». Ένας κόσμος σακατεμένος, παραμορφωμένος, παρανοϊκός.
Αλλά και σε μονολόγους της Τέταρτης Διάστασης (1972), όπως ο Αγαμέμνων, η Χρυσόθεμις, Η Ελένη, Η επιστροφή της Ιφιγένειας, το κέντρο βάρους μετατοπίζεται στο υπαρξιακό πεδίο. Είναι η ώρα των απολογισμών: ο Τρωικός Πόλεμος, η θυσία της Ιφιγένειας, η καθαρτήρια μητροκτονία θέτουν τώρα το τραγικό αναπάντητο ερώτημα: Προς τι;
Και όμως, κατά την περίοδο της δικτατορίας θα ακουστούν συνθέσεις εξόδου που προοιωνίζονται μια καρποφόρα δημιουργία, ενδεικτική της εγρήγορσης, της θεληματικότητας και του πάθους του ακατάβλητου ποιητή.
1972-83: Η Γκραγκάντα (1973) και το Κωδωνοστάσιο (1974) ευαγγελίζονται τον αντιδικτατορικό ξεσηκωμό (Πολυτεχνείο), αλλά και εγκαινιάζουν νέους εκφραστικούς τρόπους. Μετα-υπερρεαλιστική, εξπρεσιονιστική γραφή, αμάλγαμα λόγιας και λαϊκής γλώσσας. Ένας κόσμος ρευστός, όπου άνθρωποι, ζώα, πράγματα συνδιαλέγονται απειθάρχητα: «…Και τα λόγια διασταυρούμενα, ανταποκρίσεις, απομακρύνσεις, παρεξηγήσεις, τυχαίες συνέχειες –το πιότερο μονόλογοι– λόγια ασυνάρτητα, ασήμαντα, ερευνητικά, αναπάντητα, απαραίτητα…», σχολιάζει ο ίδιος. Ένα αλλόκοτο σύμπαν μυρμηγκιάζει στην αστείρευτη φαντασία του ποιητή. Ίσως αυτό να σημαίνει ο τίτλος Γίγνεσθαι (συγκεντρωτικός τόμος που εκδόθηκε το 1988), σε σχέση μ’ ένα προηγούμενο «είναι». Τα Επινίκια, επίσης συγκεντρωτικός τόμος που περικλείει ποιητικές συνθέσεις από το 1977 έως το 1983, ανακαλούν επικές μνήμες που προβάλλονται στο μέλλον. Ενορατικές συλλήψεις του υπερώριμου Ρίτσου, ο οποίος επενδύει, με όλη την ποιητική σκευή του και τον παράφορο λυρισμό του, άλλη μια φορά στο ιστορικό στοίχημα.
Προέκταση της ποίησής του η πεζή εννεαλογία Εικονοστάσιο ανώνυμων αγίων (1983-86), σύντηξη ατομικών και κοινωνικών βιωμάτων, αλλά και ερωτικών φαντασιώσεων.
Ο Γιάννης Ρίτσος πέθανε στις 11 Νοεμβρίου 1990, αφήνοντας  πενήντα (!) ανέκδοτες συλλογές ποιημάτων.
Οι συλλογές που εκδόθηκαν αμέσως μετά το θάνατό του με τον τίτλο Αργά, πολύ αργά μέσα στη νύχτα (1991) είναι η ύστατη χειρονομία του. Απογοητευμένος από τη διάψευση των προσδοκιών του, κοιτάζει κατάματα το θάνατο μεταγγίζοντας και τις τελευταίες στιγμές του στο λόγο. «Γεύση βαθιά του τέλους προηγείται του ποιήματος. Αρχή».
Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Γιάννη Ρίτσου βλ. Βελουδής Γ., «Ρίτσος Γιάννης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό9α. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988, Κώττη Αγγελική, «Χρονολόγιο Γιάννη Ρίτσου», Νέα Εστία130, Χριστούγεννα 1991, αρ.1547, σ.4-9, Πετρόπουλος Θοδωρής, «Χρονολόγιο Γιάννη Ρίτσου», Διαβάζω205, 21/12/1988, σ.34-46, Κώττη Αγγελική, Γιάννης Ρίτσος · Ένα σχεδίασμα βιογραφίας, Αθήνα, Ελληνικά Γράμματα, 1997 και Παππάς Γιάννης Η., «Χρονολόγιο Γιάννη Ρίτσου», Ελί – τροχος4-5, Χειμώνας 1994-1995, σ.15-31.

« επιστροφή — συνεχίστε την αναζήτηση »