Σύνδεσμοι

Αναζήτηση

Αρχεία για Διεθνής διαγωνισμός ποίησης Castello di Duino

Διεθνής Διαγωνισμός ποίησης «Castello di Duino»

30 Μαρτίου 2019 από

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το σχολείο μας συμμετείχε με μαθητικές ποιητικές δημιουργίες στον Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης “Castello di Duino”, τον σημαντικότερο διεθνή διαγωνισμό ποίησης για νέους ποιητές σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή UNESCO της Ιταλίας, υπό την αιγίδα της οποίας τελείται κάθε χρόνο στην Τεργέστη.

Πρόκειται για μια δράση που οργανώθηκε από τη φιλόλογο κ. Κιτσάτη Μαρία, ως επιστέγασμα των δραστηριοτήτων δημιουργικής γραφής που υλοποίησε με τους μαθητές και τις μαθήτριες του Β1 και Β2 στο μάθημα της Λογοτεχνίας κατά τη φετινή σχολική χρονιά.

Το θέμα του φετινού διαγωνισμού ήταν I have a dream.  «Έχω ένα όνειρο»  είναι η διάσημη κραυγή πρόκλησης που βροντοφώναξε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στον λόγο του κατά των φυλετικών διακρίσεων τον Αύγουστο του 1963.

Τι ονειρεύονται τα σημερινά παιδιά; Διαβάστε το στη  συλλογική ποιητική δημιουργία των μαθητών Αγγελίδη Χρύσας, Αθανασίου Κωνσταντίνας, Ζαχαρή Θεοδώρας, Καράμπελα Ηλιάνας, Κάρτσιου Κυριακής, Λούδου Ιωσήφ, Βραδέλη Δημήτρη με τίτλο «Τα όνειρα των παιδιών»  (“Childrens Dreams”):                                                                                                                                                    

 

INTERNATIONAL POETRY COMPETITION   CASTELLO DI DUINO – XV EDITION

3rd Junior High School of Alexandroupolis “Domna Visvizi”

«Τα όνειρα των παιδιών»                                                                                                       Œ

Ονειροπλάστης

Ήταν κάποιος

που τα χρώματα του καθενός ξεχώριζε.

Έπαιρνε -λέει- τα όνειρα

και τα έπλαθε σε μπογιές.

Η καθεμιά είχε το χρώμα το απροσδιόριστο

που κανείς δεν τολμούσε να ονομάσει.

Πήγα κι εγώ στον Ονειροπλάστη τότε.

Του ζήτησα να μου μάθει να πλάθω όνειρα.

 

Αλκαίος

Έχω ένα όνειρο.

Κάθε πλάσμα χωρίς τείχη να ζει.

Μακριά από το κάστρο της λύπης, της απελπισίας.

Να είναι στρατιώτης που πολεμά για τις ελπίδες του

για κάθε ον που δεν έχει στολή και σπαθί.

Εγώ ο ίδιος να ρίχνω τους δράκους από τα φρούρια

χωρίς να υποκύπτω στη φωτιά τους.

Ο λαός να σπάσει τα τείχη

να πολεμήσει για το δίκιο

να νικήσει τους δράκους

που του φράζουν τον δρόμο.

Το όνειρό μου με έκανε να ξυπνήσω.

Να αποφασίσω να πολεμήσω.

 

Αγάπη

Όλα γύρω πύρινα.

Παιδιά με ματωμένα γόνατα

όχι απ’ το παιχνίδι της αλάνας.

Απ΄ του πολέμου.

Δεν υπάρχουν σκέψεις.

Μόνο φόβος για το παρόν.

Όνειρα για το μέλλον.

Έχω ένα όνειρο.

Να μη χρειάζεται να τρέχω για βοήθεια.

Να μην ονειρεύομαι το ουρλιαχτό μου.

Μια μέρα η άνοιξη να ξανανθίσει

να φέρει μαζί της τη χαρά.

Μια μέρα οι άνθρωποι να αγαπήσουν

με όλη τους την καρδιά.

 

Ευτυχία

Ένα βράδυ λουσμένο στο φεγγαρόφωτο

κλείνω  τα βλέφαρα

και πριν προλάβουν να σκοτεινιάσουν

τα χρώματα αποκτούν άλλη μορφή.

Έχω ένα όνειρο.

Τη γη που ξέρουμε εσύ κι εγώ να μην υπάρχει.

Στη θέση της ένας κόσμος χωρίς πλάσματα σαν κι εμάς.

Μα γεμάτος χρώμα ατόφιο, πράσινο και καθαρό γαλάζιο.

 

                                                                                                                                                                          

Άλκηστη                                                                                                                                      

Καθώς βυθίζομαι στο σκοτάδι της νύχτας

τα άστρα με οδηγούν

σε κάποιο σύμπαν μακρινό.

Εκεί βλέπω αυτό που πιο πολύ ποθώ.

Δυο δέντρα -κλαίουσες θαρρώ-

γεμάτα συμπόνια, αγάπη και στοργή.

Πρόσωπο δεν έχουν να τα καταλάβω

μήτε σώμα να τα πλησιάσω.

Πηγαίνω και φυτεύομαι κοντά τους

για πόσο δεν μπορώ να πω.

Το όνειρό μου είναι μελαγχολικό.

Με κάνει να λαχταρήσω

τη μόνη ανάγκη που έχω εγώ.

Τα πρόσωπα που αγαπώ.

 

Στέφανος

Έχω ένα όνειρο.

Να μπορώ να περπατήσω μαζί σου

κρατημένος από το μπράτσο σου.

Κι εκεί που περπατάμε

ένας αέρας με σηκώνει ψηλά

και ξαφνικά πετάω.

Δε θέλω να ξυπνήσω.

Μπορώ στο όνειρό μου

να κοιτάξω τον κόσμο από άλλη πλευρά

κι εκείνος να με θαυμάσει.

 

Ζωή

Τον κόσμο γύρω όταν κοιτώ

έχω ένα όνειρο.

Μάτια γλυκά να τους μιλώ.

Να τους μαθαίνω ό,τι ζω.

Να κάνω τις σκληρές ψυχές

να μην ξαναδούν φωτιές.

Και όλα τα παιδικά κορμιά

πάνω σε ξύλινα σκαμνιά

να ζωγραφίζουν όνειρα.

Με χρώματα αληθινά.

 

Ελπίδα

Να αδράξω την ημέρα ονειρεύομαι.

Γυρίζοντας όλη την πλάση.

Περνώντας από νέους δρόμους.

Τα πράγματα που θέλησα

δεν έγιναν ως τώρα

κρατώ όμως ελπίδα κρυφή

μες στην ψυχή από χρόνια.

Ο χρόνος απ΄ τα χέρια μου γλιστρά

χωρίς να με αγγίζει.

Η ελπίδα στέκει εκεί

στην πλώρη να ανεμίζει.

 

Έχω ένα όνειρο…

a b

 

INTERNATIONAL POETRY COMPETITION   CASTELLO DI DUINO – XV EDITION

3rd Junior High School of Alexandroupolis “Domna Visvizi”

“Children’s Dreams”                                                                                                           Œ                                                                                  

                           Dream maker

There was somebody

who distinguished everyone’s colours.

He was taking the dreams -people claim-

and made  them paints.

Each one of them had an indefinite colour

and nobody dared name it.

I went to the Dream maker then.

I asked him to teach  me how to make dreams.

 

Alkaios  (= strong man)

I have a dream.

Every creature lives without walls.

Away from the sadness and misery castle.

He is a soldier who fights for his hopes

for every being without a uniform and a sword.

I throw the dragons from the fortress myself

without surrendering to their fire.

The people break the walls

and fight for what is right

beating the dragons

who obstruct their way.

My dream made me wake up.

Made me decide to fight.

 

Agapi (= love)

Everything around fiery.

Children with bleeding knees

not because of the play in the sandlot.

Because of the war.

There are no thoughts.

Only fear for the present.

Dreams for the future.

I have a dream.

Not to have to run away for help.

Not to dream my scream.

One day the spring will bloom again

and will bring joy with it.

One day the people will love

with all their heart.

 

 

Eftyhia (= happiness)

One evening bathed in the moonlight

I close my eyelids

and before they even darken

the colours have a new shape.

I have a dream.

The earth we know does not exist.

In its place a world without creatures like us.

But full of pure colour, green and clear blue.

 

                           Alkisti (= the grace of family)                                                                                                                                                                                                       

Sinking in the darkness of the night

the stars guide me

to a distant universe.

There I see what I mostly desire.

Two trees -wheeping willows I think-

full of compassion, love and affection.

They have no face to recognize them

neither a body to approach them.

I go and stand by them

for how long I cannot say.

My dream is melancholic.

It makes me long for

the only need I have.

The people I love.

 

Stephanos (= garland)

I have a dream.

To be able to walk with you

holding your arm.

And while walking

the air lifts me high

and suddenly I fly.

I do not want to wake up.

In my dream I can face

the world differently

and be admired by it.

 

Zoi (= life)

When I gaze the world around me

I have a dream.

To talk to sweet eyes.

To teach them whatever I live.

To make the hardened souls

never face the flames again.

And all the children’s bodies

on the wooden desks

to draw their dreams.

With true colours.

 

Elpida (= hope)

I dream to seize the day.

Wandering the whole world.

Crossing new roads.

The things I have longed

have not been done so far

but the hidden hope

lies in my soul for years.

Time slips  through my fingers

without touching me.

The hope stands there

fluttering on the bow.

 

I have a dream…

Κατηγορία Διεθνής διαγωνισμός ποίησης Castello di Duino, Λογοτεχνία Β | 29 Σχόλια »

Διεθνής διαγωνισμός ποίησης Castello di Duino

7 Φεβρουαρίου 2018 από και με ετικέτα ,

Συμμετοχή και Διάκριση στον Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης “Castello di Duino”
Στο πλαίσιο υλοποίησης του Ευρωπαϊκού Προγράμματος Erasmus+ ΚΑ1 με τίτλο “Χτίζοντας γέφυρες, όχι τείχη!” το σχολείο μας συμμετείχε και φέτος στον Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης “Castello di Duino”, τον σημαντικότερο διεθνή διαγωνισμό ποίησης για νέους ποιητές σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή UNESCO της Ιταλίας, υπό την αιγίδα της οποίας τελείται κάθε χρόνο στην Τεργέστη.

Castello di Duino

Πρόκειται για μια δράση που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τις φιλολόγους κ. Κιτσάτη Μαρία και κ. Καπούτση Σύρμω ως επιστέγασμα των δραστηριοτήτων δημιουργικής γραφής με θέμα την έννοια της πατρίδας και την προσφυγιάς, που πραγματοποίησαν μαθητές και μαθήτριες της Β΄και Γ΄τἀξης στο μάθημα της Λογοτεχνίας και της Γλώσσας.

Το θέμα του φετινού διαγωνισμού ήταν “Casa/Home”, στον οποίο οι μαθητές/τριες συμμετείχαν με τις συλλογικές ποιητικές τους δημιουργίες με τίτλο «Μακριά από την πατρίδα» και «Πατρίδα» στα ελληνικά και στα αγγλικά.

Η συμμετοχή των μαθητών/μαθητριών της Β’ Τάξης απέσπασε την 6η τιμητική διάκριση στον Διαγωνισμό, ενώ η συμμετοχή των μαθητριών της Γ’ Τάξης του σχολείου μας απέσπασε την 5η τιμητική διάκριση.

Συγχαίρουμε θερμά όλα τα παιδιά για την τόσο αξιόλογη προσπάθειά τους!

Ακολουθούν οι ομαδικές ποιητικές δημιουργίες των μαθητών/τριών της Β΄ τάξης (Β1 – Αβραμίδη Αναστασία, Γαλαχουσίδου Γεωργία-Αφροδίτη, Γιαννακοπούλου Δήμητρα-Ραφαέλα, Βαφειάδη Μαντώ

Β4 – Ντούλα Ελένη-Σοφία, Κουκουράβα Στέλλα, Λαμπίρη Βασιλική, Μαμπρεϊάν Γκαγιάνε, Μητρουλάκη Βιργινία, Μητρουλάκης Θανάσης, Ναλμπάνη Αργυρώ, Οβαννισιάν Ντίνα, Παπαχρήστου Χριστίνα, Παπαδοπούλου Aρχοντία, Πολυζωίδης Aπόστολος, Ρόκος Δημήτρης, Σαραντοπούλου Αλεξάνδρα, Σαρίδη Ξανθή, Ξενιτίδης Α. Γιάννης, Ξενιτίδης Π. Γιάννης) με τίτλο «Μακριά από την πατρίδα» (Away from Home).

INTERNATIONAL POETRY COMPETITION  

CASTELLO DI DUINO

3rd Junior High School of Alexandroupolis “Domna Visvizi”

Our poem in Greek

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

1

Τι να χωρέσει σε μια παιδική ψυχή;

Τα λίγα που πρόλαβε να ζήσει;

Τα πολλά που ονειρεύτηκε;

Το σκοτάδι πέφτει και δεν έχει φεγγάρι.

Φεύγουμε σαν τους κλέφτες από την πατρίδα μας.

Θα μπούμε σαν τους κλέφτες στην πατρίδα κάποιων άλλων.

Πρέπει να ετοιμαστούμε, να πάρουμε μαζί μας ό,τι χρειαζόμαστε.

Τα λεφτά στα παπούτσια, νερό, φαγητό και μια αλλαξιά στον σάκο.

Ο σάκος στην πλάτη, τα χέρια στις τσέπες.

Το βλέμμα στο χώμα…

Και όσα αγαπάμε, όσα έχουμε ανάγκη, όσα θέλουμε;

Ο παππούς, η γιαγιά, οι φίλοι, το σπίτι μας, η πατρίδα;

«Από αύριο θα είμαστε πρόσφυγες» λέει η μάνα.

Σε ποιων την πατρίδα; Τι θα πάρουμε μαζί μας;

Θα κρατήσουμε λίγο χώρο στην καρδιά μας για τους καινούριους μας φίλους.

Πού πάμε; Γιατί φεύγουμε;

Θεέ, βοήθησέ μας, δε θα γυρίσουμε ποτέ…

Τρέχουμε, τρέχουμε να προλάβουμε.

Να μη χωριστούμε…

Τα λεφτά στα σχισμένα παπούτσια,

το νερό και το φαγητό εξαντλούνται.

Την αλλαξιά την έδωσα στα αδέρφια μου.

Το βλέμμα στον βυθό…

Θα μας καλωσορίσουν; Θα μας δεχτούν ή θα συνεχίσουμε να τρέχουμε;

Τι να χωρέσει σε μια παιδική ψυχή;

Τα όσα έζησε;

Τα πολλά που ονειρεύτηκε;

2

Συντρίμμια

καπνός

οι σειρήνες της φρίκης

σπαρακτικές κραυγές

θόρυβος εκκωφαντικός.

Να μην μπορούμε να βρούμε καταφύγιο

στην ίδια μας την πατρίδα.

Σαν να μη ζήσαμε ποτέ

τα παιδικά μας χρόνια.

Δέκα δευτερόλεπτα

και μετά καταστροφή.

Δέκα δευτερόλεπτα

και τους χάσαμε για πάντα.

Δέκα δευτερόλεπτα

για να βρεθούμε

μέσα στην απεραντοσύνη της θάλασσας.

Ένα δάκρυ πόνου

ένα τελευταίο αντίο.

Αφήσαμε την πατρίδα μας

και φύγαμε.

Δε θέλαμε να φύγουμε.

Μας ανάγκασαν.

Ξεριζωμένοι

πληγωμένοι

με σπασμένα φτερά

με σπασμένη καρδιά.

Η πατρίδα ήταν το χώμα

που πατήσαμε για πρώτη φορά

το σπίτι

η οικογένεια

οι φίλοι

η ζωή μας

η καθημερινότητα  που ξαφνικά άλλαξε

οι ελπίδες μας

τα όνειρά μας.

Ήταν τα πάντα.

Και μας τα πήραν όλα.

Φεύγοντας πήραμε

τα κλειδιά του σπιτιού

με την ελπίδα

πως κάποια μέρα θα ξαναγυρίσουμε.

Λίγο χώμα της πατρίδας μας.

Μια οικογενειακή φωτογραφία.

Και τις αναμνήσεις μας.

Τρομάζουμε στη σκέψη

ότι δε θα γυρίσουμε ξανά πίσω.

Τρομάζουμε στη σκέψη

ότι τα παιδιά μας θα γεννηθούν

σε μια ξένη χώρα.

Τρομάζουμε στη σκέψη

ότι μπορεί να πεθάνουμε

σε μια ξένη πατρίδα.

Νιώθουμε ξένοι

στη νέα μας πατρίδα.

Ποιο θα είναι  το μέλλον των παιδιών μας;

Θα τα καταφέρουμε;

θα μπορέσουμε να βρούμε τον δρόμο μας;

Θα γυρίσουμε ποτέ πίσω;

3

Κανείς δεν ήθελε να αφήσει την πατρίδα,

αναγκαστήκαμε, δεν είχαμε άλλη επιλογή.

Κανείς δεν ήθελε να βλέπει

την πατρίδα να καταστρέφεται

κι όμως το υποστήκαμε.

Μας κυνήγησαν, μας καταδίωξαν,

πνίγαμε συνεχώς τους εαυτούς μας

με αναπάντητα ερωτήματα…

Θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε σπίτι;

Θα μπορέσουμε να ζήσουμε άραγε

για να επιστρέψουμε;

Μερόνυχτα ολόκληρα περάσαμε

στο καταγάλανο Αιγαίο.

Τα βράδια το φεγγάρι λαμπύριζε αίμα

στα παγωμένα και ήρεμα νερά.

Οι φωνές μας απαλά ηχούσαν

στα άγρια κύματα της ψυχής μας.

Ήμασταν φοβισμένοι, εξαντλημένοι

και εξουθενωμένοι.

Άγνωστο το πού θα μας βγάλει το πέλαγος

ψάχναμε για κάποιο λιμάνι.

Τη μέρα η ανάσα μας πληγή

και της νύχτας την απόλυτη σιωπή

σπάζουν οι κραυγές μας.

Χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα

αγωνιούμε και γι΄ αυτήν και για μας.

Τίποτα δε θα είναι εύκολο

από δω και πέρα. Τίποτα.

Με τα ματωμένα μας χέρια

μαζεύουμε ξανά τα κομματάκια

απ΄ τη σπασμένη μας καρδιά.

Μαζεύουμε ξανά τη μορφή μας, την ψυχή μας,

που μπορεί να μη γίνει ποτέ όπως παλιά.

Εμείς, οι διωγμένοι απ΄ την όμορφη πατρίδα.

 

Our poem in English

 AWAY FROM HOME

1

What to fit in a child’s soul?

The few it managed to live?

The many things it dreamed of?

The darkness falls and there is no moon.

We leave like thieves from our homeland.

We will enter like thieves the home of some others.

We must prepare, take with us what we need.

Money in shoes, water, food and a change in the bag.

The bag on the back, the hands in the pockets.

The look on the soil…

And what we love, what we need, what we want?

Our grandfather, our grandmother, our friends, our home, our country?

«We will be refugees tomorrow» mother says.

In what country? What will we take with us?

We will keep some space in our heart for our new friends.

Where are we going? Why are we leaving?

God, help us, we will never come back…

We’re running, we’re running to make it.

Not to separate…

The money in torn shoes,

water and food are running out.

I gave my brothers the change of clothes.

The look at the seabed…

Will they welcome us? Will they accept us or will we keep on running?

What to fit in a child’s soul?

Everything it managed to live?

The many things it dreamed of?

2

Debris

smoke

the sirens of horror

crying screams

deafening sound.

We can not find shelter

on our own homeland.

As if we never lived

our childhood.

Ten seconds

and then destruction.

Ten seconds

and we have lost them forever.

Ten seconds

to find ourselves

in the vastness of the sea.

A tear of pain

a last goodbye.

We have left our home

and we left.

We did not want to leave.

They forced us.

Uprooted

wounded

with broken wings

with a broken heart.

The homeland was the soil

on which we stepped for the first time

the house

the family

the friends

our life

the routine which suddenly changed

our hopes

our dreams.

It was everything.

And they were taken from us.

Leaving we took

our house keys

in the hope

of returning someday.

A little soil from our homeland.

A family photograph.

And our memories.

We are scared at the thought

of not returning back again.

We are scared at the thought

that our children will be born

in a foreign country.

We are scared at the thought

of dying

in a foreign country.

We feel strangers

in our new homeland.

What will our children’s future be?

Will we make it?

Will we be able to find our way?

Will we ever come back?

3

Νο one wanted to leave homeland,

we were forced, we had no other choice.

No one wanted to see

our homeland being destroyed,

yet we endured it.

We were hunted, persecuted,

we kept choking ourselves

on unanswered questions…

Will we be able to come back home?

Will we be able to survive

in order to return?

We spent days and nights

in the deep blue Aegean.

In the evenings the moon sparkled blood

on the ice cold and calm water.

Our voices sounded softly

on the wild waves of our soul.

We were afraid, exhausted

and raddled.

It was unknown where the open sea would lead us,

we were searching for a port.

During the day our breath a wound

and the absolute silence of the night

is broken by our screams.

Kilometres away from home

we anguish over it and us.

Nothing will be easy

from now on. Nothing.

With our bloody hands

we are picking again the little pieces

of our broken heart.

We gather our shape again, our soul,

which may never become as it once was.

We, the persecuted from the beautiful homeland.

Κατηγορία Διεθνής διαγωνισμός ποίησης Castello di Duino, Λογοτεχνία Β | 29 Σχόλια »

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

18 Μαΐου 2017 από και με ετικέτα ,

Και η αναμνηστική μας φωτογραφία μετά τη διάκρισή μας στον Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης και Θεάτρου “Castello di Duino” με το ποίημα «Αναμνήσεις του καλοκαιριού». Μαζί μας και οι μαθητές του Γ4.
Οι μαθητές και μαθήτριες του Α1 και Α2.

A1-A2-Γ4

Κατηγορία Διεθνής διαγωνισμός ποίησης Castello di Duino, Λογοτεχνία Α | 29 Σχόλια »

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

7 Μαΐου 2017 από και με ετικέτα , , , ,

Στο μάθημα της Λογοτεχνίας, με αφορμή το ποίημα «Όλα τα πήρε το καλοκαίρι» του Οδυσσέα Ελύτη, καθώς και άλλα ποιήματα της συλλογής «Τα ρω του έρωτα», συνθέσαμε ομαδικές και ατομικές ποιητικές δημιουργίες στη στιχουργική μορφή των χαϊκού, τις οποίες και συνδιαμορφώσαμε σε ένα ενιαίο ποίημα με τίτλο «Αναμνήσεις του καλοκαιριού» και θέμα την αγάπη και τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Με το ποίημα αυτό συμμετείχαμε στον Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης και Θεάτρου “Castello di Duino”, που διεξάγεται κάθε χρόνο από το 2000 στην Τεργέστη της Ιταλίας.
Ο Διεθνής Διαγωνισμός Ποίησης και Θεάτρου “Castello di Duino” έχει εξελιχθεί σε διεθνή θεσμό και, σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή UNESCO της Ιταλίας, υπό την αιγίδα της οποίας τελείται κάθε χρόνο, αποτελεί τον σημαντικότερο διεθνή διαγωνισμό ποίησης για νέους ποιητές. Μέχρι στιγμής περισσότερες από 90 χώρες έχουν εκπροσωπηθεί στα διαγωνιστικά του τμήματα, δημιουργώντας έτσι ένα διεθνές δίκτυο νέων που ενδιαφέρονται για κοινωνικά προβλήματα και προωθούν το μήνυμα της ποίησης και της αλληλεγγύης σε όλον τον κόσμο.
Η συμμετοχή μας, μαζί με τη συμμετοχή μαθητών και μαθητριών του Γ4 με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Καπούτση Σ., ήταν μία από τις 40 που διακρίθηκαν φέτος με τιμητική διάκριση ανάμεσα σε 800 περίπου συμμετοχές. Συγχαρητήρια σε όλους!

Third High School Alexandroupolis II°

segnalazione

Μπορείτε να διαβάσετε το ποίημά μας στα ελληνικά και αγγλικά και να δείτε τα κολάζ που δημιουργήσαμε στο πλαίσιο της ίδιας δραστηριότητας.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Α1 και Α2

Αναρτήθηκε στο authorSTREAM από τον/την Thalassa

INTERNATIONAL POETRY COMPETITION CASTELLO DI DUINO

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
(Xαϊκού του καλοκαιριού)
Ένα καράβι
στ΄ απέραντο γαλάζιο
μ’ άσπρα πανιά.

Καραβόπανο
στου Αιγαίου μας το φως
ήλιος που λάμπει.

Λάμπει ο ήλιος
πάνω στο πρόσωπό μου
και στη θάλασσα.

Μια εκκλησούλα
στην άμμο με καντήλι
το καλοκαίρι.

Η εκκλησούλα
δίπλα σε μια θάλασσα
βλέπει τον ήλιο.

Τα παιδιά παίζουν
όμορφα καραβάκια
τα κοχυλάκια.

Παίζαμε παιδιά
στην ίδια παραλία
μεγαλώσαμε.

Μέσα στον βυθό
αφρόσκονες και φύκια
χορεύουν τρελά.

Φύκια στον βυθό
ο ουρανός γαλάζιος
και ’γω κολυμπώ.

Η άμμος καίει
τα δελφίνια πηδάνε
και χαίρομαι.

Ονειρεύομαι
βλέποντας τα καράβια
και τα σύννεφα.

Μυρίζει δυόσμο
το καλοκαίρι στην Τζια
και πετούν πουλιά.

Περιστεράκι
πέταξε στον ουρανό
τον πιο γαλανό.

Τα περιστέρια
στον ουρανό αστέρια
και στο πέλαγος.

Βραδινά μπάνια
κάτω από τ΄ αστέρια
ερωτευμένοι.

Μ΄ ένα φιλί σου
στα ουράνια πετώ
γιατί σ΄ αγαπώ.

Το καλοκαίρι
πέρασε και χάθηκες
έμεινα μόνος.

SUMMER MEMORIES
(Haiku of summer)

A boat
in the endless blue
with white sails.

Sailcloth
in our Aegean’s light
sun shining.

The sun is shining
on my face
and on the sea.

A little church
on the sand with a hanging oil-lamp
in the summer.

The little church
by the sea
is watching the sun.

The children are playing
beautiful little boats
the small seashells.

When we were kids we played
on the same beach
we have grown up.

On the seabed
foam and dust and seaweeds
are dancing like crazy.

Seaweeds on the bottom (of the sea)
the sky is blue
and I am swimming.

The sand is hot
the dolphins are jumping
and I am happy.

I am dreaming
watching the ships
and the clouds.

It smells spearmint
in the summer in Tzia (island)
and birds are flying.

A little pigeon
flew in the sky
the most blue one.

The pigeons
(like) stars in the sky
and in the open sea.

Swimming at night
under the stars
falling in love.

With a kiss of yours
I fly in the sky
because I love you.

The summer
passed by and you are lost
I was left alone.

Κατηγορία Διεθνής διαγωνισμός ποίησης Castello di Duino, Λογοτεχνία Α | 29 Σχόλια »