Τελευταία, στο σχολείο που υπηρετώ, βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα ασυνήθιστο ερώτημα από μερικούς μαθητές της Γ -κυρίως- Λυκείου:
«Κύριε, τι πρέπει να κάνω για να σπουδάσω στο εξωτερικό;»

Και ενώ θεωρώ ότι γνωρίζω πολύ καλά το ντόπιο σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, δεν είχα μια ολοκληρωμένη άποψη για τις ακριβείς κινήσεις που πρέπει να κάνει κάποιος, που θέλει να ξεκινήσει τις σπουδές του στο εξωτερικό, αμέσως μόλις τελειώσει το Γενικό Λύκειο.

Έτσι ζήτησα τη βοήθεια του Δημήτρη. Ο Δημήτρης Σωτηρίου είναι αυτό που λέμε «ο μαθητής που θέλεις κάποια στιγμή να συναντήσεις στην καριέρα σου ως εκπαιδευτικός». Ένα προικισμένο μυαλό, ένα ανήσυχο πνεύμα. Δημιουργικός , εφευρετικός και πολύ πρακτικός. Και βραβευμένος επίσης. (Αργυρό μετάλλιο στο διαγωνισμό της μαθηματικής εταιρείας το 2011).
Τελειώνει το σχολείο μας τον Ιούνιο του 2012 και πετυχαίνει εύκολα στη σχολή που θέλει: Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Δεν πηγαίνει όμως. Προτιμά τις σπουδές στη Μεγάλη Βρετανία. Γίνεται δεκτός από δύο κορυφαία πανεπιστήμια: το Cambridge και το πολυτεχνείο του Εδιμβούργου. Προτιμά το δεύτερο για τους δικούς του λόγους.

Τον παρακάλεσα να μου περιγράψει τις κινήσεις που έκανε για να πάει για σπουδές στη Μεγάλη Βρετανία. Να μάθω και εγώ, να μάθουν κι άλλοι. Εκείνος μου έστειλε το παρακάτω κείμενο, με όλες αυτές τις λεπτομέρειες που δεν τις φανταζόμουν και που είμαι σίγουρος ότι θα φανούν χρήσιμες σε όλη την εκπαιδευτική κοινότητα.

Δημήτρη σε ευχαριστώ. Το κείμενο του Δημήτρη εδώ.