βάζει ολόκληρη τη χώρα στον γύψο.

The Last Judgement

Πίνακας
του
Hans Memling or Hans Memlinc
(born c. 1430/35, Seligenstadt, near Frankfurt am Main
died Aug. 11, 1494, Bruges)

Η πιο μαύρη και σκοτεινή περίοδος της νεώτερης ελληνικής ιστορίας διαγράφει ένα κύκλο βίας, αίματος, στέρησης όλων των κατοχυρωμένων, συνταγματικών δικαιωμάτων του Έλληνα πολίτη, κατεβάζει τα τανκς στους δρόμους της πόλης,
βρίθει γελοίων, καρτουνίστικων χαρακτήρων-καραβανάδων, χαρακτηριστικών εκπροσώπων ημιμάθειας ή και πλήρους άγνοιας,
κατακλύζει τον δημόσιο βίο με σκάνδαλα,
γεμίζει τις φυλακές και τα κρατητήρια στην Μπουμπουλίνας, στην Γυάρο, στα νησιά της άγονης γραμμής, όπως τον Άη-Στράτη, με πολιτικούς κρατούμενους-εξόριστους, ανθρώπους των γραμμάτων, των τεχνών, της πολιτικής, αλλά και απλούς πολίτες,
εξαπολύει το γελοιωδέστερο όλων των όντων, μετά τον Χίτλερ, συνταγματάρχη Παπαδόπουλο, σε άπασα την ελληνικήν επικράτεια να εκφωνεί λόγους απόλυτου κενού και στερημένους παντός λογικού νοήματος, με την ίδια ανατριχιαστικά στριγκή φωνή, όπως αυτή του παρανοϊκού Αδόλφου,
κατορθώνει να δημιουργήσει την πιο πολιτικοποιημένη νεολαία και τον πιο συνειδητοποιημένο πολίτη, που γνώρισε ο τόπος στην μεταπολεμική ιστορία του,
η αντίσταση σιγοκαίει στους κόλπους των φοιτητών και των σπουδαστών, στον καλλιτεχνικό χώρο και ανάμεσα στους συγγραφείς και ποιητές,
ενώ δημιουργούνται κάποια από τα πιο σπάνια και εμπνευσμένα καλλιτεχνικά έργα,
και δικαιολογημένα, η πάλη ενάντια στο καθεστώς του θανάτου γίνεται σημαία και λάβαρο περηφάνιας και ανδρείας για όλους, όσοι σθεναρά και με τίμημα τη ζωή τους, ή την σωματική και ψυχική τους ακεραιότητα αντιστάθηκαν.

Αντίθετα, όσοι δειλιάζοντας συμπορεύθηκαν,
θα φέρουν για πάντα το στίγμα της ντροπής!

Θαυμάζω κι ευγνωμονώ τους ανθρώπους, που υψώθηκαν πάνω από το ανάστημά τους, πάνω από τα ανθρώπινα όρια και πολέμησαν τον σκοταδισμό των συνταγματαρχών!

Νιώθω βδελυγμία για όσους έσκυψαν το κεφάλι, βάζοντας πάνω από όλα το δικό τους μικροσυμφέρον, τη δική του μικροβολεμένη ύπαρξη και συγκατένευσαν στα εγκλήματα της χούντας, κλείνοντας μάτια και αυτιά!

Και νιώθω την μεγαλύτερη αηδία σήμερα, για όσους ακόμα νοσταλγούν την μαύρη αυτή περίοδο, εκστομίζοντας λέξεις όπως:

“Μωρέ, ένας Παπαδόπουλος θα μάς σώσει!”

Νοσταλγοί της χούντας και του Παπαδόπουλου, καθώς και σύσσωμου του φρικτού επιτελείου του, ένα έχω να σάς πω:

ΟΥΣΤ!

Η ΛΗΘΗ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ
Όποιος ξεχνά ή αγνοεί την ιστορία του τόπου του,
ανήκει στους νεκρούς…

Λ.Κ. 2008