kantonopou’s blog

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Αρχεία για 'ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ'

Υπάρχει άγχος και απελπισία στους Αφρικανούς;

Συγγραφέας: kantonopou στις 11 Φεβρουαρίου 2013

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης
του Προφήτου Ηλιού, 2012
Aghos Afrikanon 14
Προ ημερών κάποιος προσκυνητής της Μονής μας, επηρεασμένος προφανώς από το σημερινό θλιβερό κύμα εκατοντάδων συνανθρώπων μας, πού εκούσια διακόπτουν το νήμα της ζωής τους, μου έθεσε αυτό το ερώτημα.
Έχω γνωρίσει τους Αφρικανούς και μπορώ να απαντήσω εκ πείρας. Οι Αφρικανοί γενικά, εκτός εξαιρέσεων, είναι πτωχοί και εγκαταλελειμμένοι στην τύχη τους. Δεν έχουν «πού την κεφαλήν κλίνη». Δεν παίρνουν κρατικές επιδοτήσεις. Δεν έχουν δημόσιες θέσεις, εκτός ολίγων. Δεν έχουν φαρμακευτική περίθαλψη από πουθενά. Δεν έχουν χρήματα ν’ αγοράσουν ενίοτε ούτε εναν ορό, για να ανακόψουν τη θανατηφόρα πορεία της ελονοσίας.
Κάθε ημέρα πού ξημερώνει είναι γι’ αυτούς ένας βρόγχος στον λαιμό τους, διότι δεν ξέρουν πού θα εύρουν τροφή να επιζήσουν. Απελπισία όμως δεν είδα. Πώς συμβαίνει αυτό; Αντίκρυσα στην πράξη την απάντηση.
Υπάρχει μέσα στον πολιτισμό τους και στον συναισθηματικό τους κόσμο η αγάπη και η θυσία μεταξύ τους. Κάποιου Ιερέα μας, πέθαναν σε λίγο διάστημα τα δύο αδέλφιά του, πού συνολικά είχαν 15 παιδιά. Μετά τον θάνατό τους ποιός επωμίστηκε το βάρος των 15 ορφανών;
Ο επιζών αδελφός τους, ο π. Θεόφιλος. Δουλεύουν λοιπόν οι επιζώντες ακόμη σκληρότερα, χωρίς γογγυσμούς και παράπονα, για την πολυάριθμη φαμίλια τους.
Δεν βλέπουν τα ορφανά με κάποιο βλέμμα περιφρονητικό, ούτε δυσανασχετούν για τον επιπρόσθετο κόπο και τα πολλαπλά προβλήματά τους.
Όλα ξαφνικά γίνονται παιδιά τους, χωρίς διακρίσεις και ανάρμοστες συμπεριφορές. Τα σπουδάζουν, τα φροντίζουν παντοιοτρόπως και τα θεωρούν πλέον δικά τους παιδιά.
Δεν λέγουν έκτοτε ότι αύτά είναι παιδιά των αποδαμένων αδελφών τους, αλλά δικά τους παιδιά. Τους τα χάρισε ο Θεός. «Αυτός μας τα χάρισε. Αυτός θα μας βοηδήσει να τα θρέψουμε». Έτσι λένε κάθε φορά πού ένας Ευρωπαίος θα ήθελε να τους ρωτήσει.
Πριν ακόμη ξημερώσει, δηλαδή 5:30 το πρωί, οι Αφρικανοί είναι σχεδόν όλοι στο πόδι.
Οι γυναίκες ετοιμάζουν τα παιδιά τους για το σχολείο, χωρίς πρωινό, αφού δεν υπάρχουν τα ευρωπαϊκά ροφήματα και βουτήγματα, ψωμί, μαρμελάδα, μέλι, βούτυρο κ.λπ. Όμως έχουν περιποιημένη και καθαρή τη μαθητική τους περιβολή, με κάλτσες και παπουτσάκια και κομμένα τα μαλλιά τους.
Σε περίπτωση πού θα πάνε χωρίς κάλτσες ή με μεγάλα τα μαλλιά τους, διώκονται από τον δάσκαλο. Περπατούν ενίοτε μέχρι και 10 χιλιόμετρα κάθε πρωί και άλλα τόσα το μεσημέρι. Μέσα στο λιοπύρι του τροπικού κλίματος, με ανάλαφρο βάδισμα και σκελετωμένα κορμιά τρέχουν χαρούμενα, χωρίς το παραμικρό παράπονο προς τους γονείς ή και μεταξύ τους ότι κουράστηκαν. Αύτές οι πορείες γίνονται εδώ και χρόνια. Έγινε καθεστώς στη ζωή τους η πεζοπορία και η ταλαιπωρία. Για τα μαθήματά τους έχουν ζήλο. Συναγωνίζονται μεταξύ τους ποιο θα βγει πρώτο στις εξετάσεις, στο παιχνίδι, στην αγάπη και στη θυσία το ένα για το άλλο.
Αναρωτιέται κανείς: Από που προήλθε αυτή η ανατροφή των παιδιών; Από ειδικούς διδασκάλους και σύγχρονες μεδόδους; Μα οι γονείς, οι περισσότεροι αγράμματοι, τι έχουν να προσφέρουν στα παιδιά τους σ’ αυτή την κατεύθυνση; Τολμώ να υποστηρίξω ότι εδώ λειτουργεί ο έμφυτος φυσικός νόμος στα παιδιά. Αυτά δεν τα μάρανε ακόμη ο καυστικός αγέρας του αθεϊσμού της Ευρώπης. Δεν τα έχουν παραπλανήσει οι παντός είδους υλιστικές θεωρίες.
Δεν έχουν αιχμαλωτίσει τα μυαλά τους τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και τα διεγερτικά προγράμματα του υπολογιστή και του παγκοσμίου διαδικτύου. Οι ψυχές τους είναι ακόμη ειρηνικές και χαρούμενες. Δεν έχουν τα πολλά χρήματα για να ζουν με ευμάρεια, αλλά ούτε πεθαίνουν από τη φτώχειά τους, διότι δεν υπέστησαν ακόμη την παραμόρφωση την οποία έχουν υποστεί τα δικά μας παιδιά. Γι’ αυτό και τα αφρικανάκια είναι χαρούμενα.
Aghos Afrikanon 17
Μαζί τους χαίρεσαι και εσύ πού τα βλέπεις. Μάλιστα παίζεις μ’ αυτά, τα αγκαλιάζεις. Αισθάνεσαι ότι η χαρά τους και το χαμόγελο τους σε αγγίζουν. Έχεις ανάγκη από την αγάπη τους, από την αθώα ματιά τους, από τη σεμνότητά τους, από το ειρηνικό τους πρόσωπο και το αγγελικό τους χαμόγελο. Γίνεσαι μαζί τους παιδί. Τους προσφέρεσαι και κερδίζεις για τις δικές σου απαραίτητες αποταμιεύσεις. Σ’ αγαπούν κι αυτά και γίνεσθε ένα. Αισδάνεσθε αδέλφια με μοναδική ρίζα εκ των Πρωτόπλαστων.
Στο Μπουρούντι, κάποιο πρωινό, επρόκειτο να ταξιδέψω στις πέντε για τη Ρουάντα. Εκείνη τη στιγμή όμως, είναι η ώρα πού οι νέοι τρέχουν κατά χιλιάδες, αφήνοντας τα σπίτια τους πού είναι στα προάστια της πόλης και κατευθύνονται σε μπουλούκια προς το κέντρο. Τρέχουν πραγματικά με κουρελιασμένα ρούχα, ξυπόλητοι σχεδόν όλοι, για να έχουν άνεση στο τρέξιμο. Σταμάτησα και τους ρώτησα:
—Τί συμβαίνει βρε παιδιά; Πού πηγαίνετε τρέχοντας;
—Πάμε στην αγορά και στα μαγαζιά της πόλης να δουλέψουμε πάτερ.
—Και τι δουλειά θα βρείτε εκεί;
—Ξεφορτώνουμε τα αυτοκίνητα πού έρχονται από τα χωριά με προϊόντα: πατάτες, ντομάτες, λάχανα, μπανάνες, μουχόκο, μάγκους και άλλα. Ξεφορτώνουμε τα τσιμέντα, τα σίδερα, τα ψάρια πού έρχονται από τη λίμνη Ταγκανίκα.
—Καλά, δεν πίνετε ούτε ένα τσάι από το σπίτι σας;
—Εκεί πού θα δουλέψουμε υπάρχουν γυναίκες πού μας πωλούν τσάι και λίγο ψωμί. Πρώτα θα πάρουμε τα χρήματα και μετά θα αγοράσουμε το τσάι μας.
—Και πιστεύετε ότι θα βρείτε όλοι δουλειά;
—Σε όλους μας δά δώσει ο Καλός Θεός το φαγητό της ημέρας. Αρκεί να δουλεύουμε.
Δεν είδα στα πρόσωπά τους την απελπισία και την στενοχώρια. Κατηγορούνται από πολλούς ότι είναι τεμπέληδες. Αυτό όμως δεν αληθεύει για όλους. Την εργατικότητά τους μπορούν να μας την ομολογήσουν οι ομογενείς μας Έλληνες, οι οποίοι είναι ευχαριστημένοι από την προσφορά εργασίας στις φάρμες και τις επιχειρήσεις τους. Πόσα δεν προσφέρουν καθημερινά στους Ευρωπαίους τα ακούραστα αφρικανικά χέρια;
Μία άλλη φορά ήμουν στη φάρμα της Ιεραποστολής του Κολουέζι, εκεί όπου καλλιεργείται το καλαμπόκι. Δίπλα στη φάρμα υπάρχει ολόκληρο χωριό, πού εργάζεται για τη σπορά, το σκάλισμα, τη συγκομιδή και το αλώνισμα του καλαμποκιού. Ρώτησα ένα πρωϊνό μία ομάδα γυναικών πού έβγαιναν από τις καλύβες τους:
—Πού πάτε τόσο πρωί;
—Πάμε για μπόγκα (τροφή), πάτερ.
—Και πού θα τη βρείτε; Τί μπόγκα θα βρείτε να φάτε;
—Πάμε άλλες στο δάσος και άλλες στον κάμπο και στα ποτάμια. Εκεί μας δίνει ο Καλός Θεός την τροφή μας. Έτσι κάνουμε κάθε πρωϊνό.
Και πράγματι μετά από 2-3 ώρες επιστρέφουν με τα καλαθάκια τους ή τα κουβαδάκια τους. Εκεί μέσα έχουν ψαράκια από το ποτάμι, αρουραίους από το δάσος, πράσινες ακρίδες, μανιτάρια, βλήτα, καλαμπόκια από τον κήπο τους, μπανάνες, μάγκους, κορμούς ζαχαροκάλαμου, τερμίτες και άλλα ντόπια δικά τους προϊόντα.
Aghos Afrikanon 19
Το πιο συγκινητικό είναι ότι αύτή η καθημερινή αναζήτηση της τροφής τους, μέσα στο άγνωστο, δεν τους προκαλεί απελπισία. Δεν ξέρουν πολλά από Θεό, όμως Τον πιστεύουν, Τον επικαλούνται και Τον εμπιστεύονται. Γι’ αυτό στη ζωή τους είναι χαρούμενες, ειρηνικές. Ευχαριστούν τον Θεό και Τον δοξολογούν με δικά τους ντόπια θρησκευτικά τραγούδια.
Το φαινόμενο της πίστεως στον Θεό φαίνεται ότι έχει μέσα τους βαθιές ρίζες. Δεν γνωρίζουν να ξεχωρίσουν ποιά είναι η άληθινή και ποιά η ψεύτικη θρησκεία. Τον Ένα Θεό όμως, όλοι σχεδόν τον πιστεύουν, τον αγαπούν και έχουν εμπιστευθεί όλη την ύπαρξή τους στην πρόνοια και τη βοήθειά Του. Είναι επιπλέον χαρούμενοι, όταν γνωρίσουν την Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Μάλιστα οι κατηχητές τους μάχονται για την Αγία Πίστη. Διαβάζουν κατηχητικά και αντιαιρετικά βιβλία και άγωνίζονται να οδηγήσουν στη σωτηρία κι άλλους συνανθρώπους τους.
Γι’ αυτούς είναι άδιανόητο αυτό πού συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα με τις αυτοκτονίες. Οι Αφρικανοί του Κονγκό, καθώς γνωρίζω, δεν θέλουν ούτε ανθρώπινο αίμα να βλέπουν. Στο Κονγκό η εγκληματικότητα είναι λίαν περιορισμένη. Ο Κογκολέζος μπορεί να κοιμάται επάνω σε ένα χορταρένιο στρώμα όπου τα σκουλήκια, σε λίγο καιρό, θα τρυπήσουν το κορμί του. Μπορεί να χάσει ξαφνικά δύο και τρία παιδιά του ή και όλη την οίκογένειά του από μία επιδημία, αλλά ποτέ δεν θα σκεφτεί να βάλει θηλιά στον λαιμό του. Γιατί; Διότι πιστεύει στον Θεό!
Ο σημερινός Έλληνας εξάλλου, πού αυτοκτονεί, δεν φθάνει σ’ αυτή την άθλια απόφαση διότι χρεοκόπησε οικονομικά, αλλά διότι πρώτα χρεοκόπησε πνευματικά. Έχασε την πίστη του ότι ο Θεός είναι Δημιουργός, Προνοητής και Σωτήρας του.
Μήπως λοιπόν, εμείς οι Νεοέλληνες, δά πρέπει να στραφούμε να πάρουμε διδάγματα ζωής και αρετής από τους Κογκολέζους Αφρικανούς, οι οποίοι τόσο πολύ έχουν εξευτελισθεί και ταπεινωθεί από τους ισχυρούς της γής;
Μήπως θα πρέπει να αξιοποιήσουμε τις κρυμμένες σωματικές και ψυχικές μας δυνάμεις και να τις προσφέρουμε στην καλλιέργεια της γης μας και στην ανάπτυξη της κτηνοτροφίας μας; Αν έχει φροντίδα ο Θεός για τους Αφρικανούς, δεν θα έχει και για μας τους Ορδόδοξους Χριστιανούς; Γιατί η νεολαία μας να στέκεται με τον καφέ στο χέρι στα διασκεδαστικά κέντρα των πόλεων και να δουλεύουν στα χωράφια των γονέων τους οι αλλοδαποί;
Είναι καιρός πλέον να ανανήψουμε σαν κράτος, κοινωνία και οικογένεια. Θα μας βοηθήσει κι εμάς ο Θεός. Να γίνουμε κι εμείς χαρούμενοι άνθρωποι και όχι κυνηγοί του αιωνίου θανάτου.
Αμήν.
Πηγή: Τριμηνιαίο Περιοδικό «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός», Έτος κγ’, αρ. τεύχ. 90, Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2012.

http://proskynitis.blogspot.gr/

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Γέροντας Θεόφιλος Ζησόπουλος, η ζωή και το έργο του

Συγγραφέας: kantonopou στις 2 Φεβρουαρίου 2013

scale-750x750 (2)

Ο λέων κεκοίμηται!

Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 29.1.2013 ένας ταπεινός λευίτης της Εκκλησίας μας.

Ένας τίμιος εργάτης του Ευαγγελίου του Χριστού.

Ένας άνθρωπος της θυσίας και της προσφοράς.

Μετέστη εις τάς αιωνίους μονάς ο πατήρ Θεόφιλος, ο γέροντας της Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Αδελφότητος ΛΥΔΙΑ.

Ο Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος -κατά κόσμον Θεόδωρος- Ζησόπουλος, γεννήθηκε στο Κυπαρίσσι των Γρεβενών την 1η Μαΐου του 1930, από τον Γεώργιο και την Παρασκευούλα Ζησοπούλου.

Απεφοίτησε από το Γυμνάσιο Γρεβενών το έτος 1949 και το ίδιο έτος εισήχθη στην Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, από την οποία απεφοίτησε το 1952.

Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στην Διεύθυνση του Θρησκευτικού του Γενικού Επιτελείου Στρατού, καλύπτοντας τις ανάγκες του κηρύγματος Μονάδων της Αττικής.

Την 7η Μαΐου του 1956 κείρεται μοναχός στην Ιερά Μονή Παναγίας Γουμενίσσης, που υπαγόταν τότε στην Ιερά Μητρόπολη Πολυανής και Κιλκισίου και την επομένη 8 Μαΐου, χειροτονείται διάκονος και προσλαμβάνεται ως ιεροκήρυκας. Μετά από μία τριετία, την 17η Μαΐου του 1959, Κυριακή των Μυροφόρων, χειροτονείται στην Δορκάδα του Κιλκίς, στον βαθμό του πρεσβυτέρου και προχειρίζεται σε αρχιμανδρίτη.

Υπηρέτησε στις Ιερές Μητροπόλεις Κιλκισίου, Ελευθερουπόλεως, Μεσσηνίας, Κασ­σαν­δρείας, Φλωρίνης και τέλος στην Ιερά Μητρόπολη Λαγκαδά, απ΄ όπου και συνταξιο­δο­τήθηκε το 1987, αλλά δεν αποστρατεύτηκε από τον ευγενή στρατό του Χριστού.

Το 1993 και για τις ανάγκες του ραδιοφωνικού και του τηλεοπτικού σταθμού, έλαβε το πτυχίο δημοσιογραφίας.

scale-750x750 (15)

scale-750x750 (14)

Αυστηρός στον εαυτό του, με υποδειγματική πολιτεία σ’ όποιον τόπο υπηρέτησε, καθιερώ­θηκε στις καρδιές όλων.

Η φλογερή του πίστη και η αυθεντική του αγάπη στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, μεταρσίωνε ολόκληρη την ύπαρξή του. Πόθος του «τό αύριο να κάνουμε καλύτερο από το χθές»˙ σκοπός του «η εγκαθίδρυση του κράτους του Θεού». Με ιερή αγωνία θα μπορούσε να επαναλαμβάνει με τον απόστολο Παύλο: «Εάν γάρ ευαγγελίζωμαι, ουκ έστι μοι καύχημα˙ ανάγκη γάρ μοι επίκεται˙ ουαί δε μοί εστιν εάν μή ευαγγελίζωμαι».

Εν ψύχει και καύσωνι, πεζοπορών, έκανε άμβωνά του το ύπαιθρο, τις πλατείες, τους δρόμους, τα αλώνια, τα καφενεία, κάθε τόπο όπου μπορούσαν να βρίσκονται συγκεντρωμένοι λίγοι άνθρωποι. Το κήρυγμα τον αναζωογονούσε, τον έτρεφε. Διψούσε να σώσει αθάνατες ψυχές.

Η ιεραποστολή ήταν το έργο και η ζωή του. Την θεωρούσε ως την μεγαλύτερη φιλαν­θρωπία. «Αν δώσουμε στον άνθρωπο τον Θεό, του δίνουμε το πάν», συνήθιζε να λέει. Μαζί με τον προφορικό λόγο, στον οποίο αναλώθηκε, χρησιμοποίησε και τον γραπτό λόγο. Όργανά του τα μαχητικά περιοδικά «Εγερθείτε», «Γρηγορείτε», «Ο αντίλαλος», «Ο μαθητής», «Αγία Λυδία». Το περιοδικό «Αγία Λυδία» εδώ και 40 χρόνια μιλά στον λαό μας με μια ειλικρινή και τίμια φωνή, ελέγχει τα κακώς κείμενα, δίνει γραμμή πλεύσεως, τροφοδοτεί με τα νάματα της πίστεως.

scale-750x750 (13)

Επίσης, εξέδωσε εκατοντάδες φυλλάδια και βιβλία πνευματικής οικοδομής. Ο λόγος του μεστός, σαφής, οικοδομημένος και εμπνευσμένος από το κεφαλόβρυσο του Ευαγγελίου.

Το 1958 ιδρύει την Φιλόπτωχο Αδελφότητα Νεανίδων Η ΔΟΡΚΑΣ, που δραστηριοποιείται στην φιλανθρωπία και στην στήριξη νεανίδων και το 1965 την Ορθόδοξο Χριστιανική Αδελφότητα ΛΥΔΙΑ, τιμώντας το όνομα της πρώτης Ευρωπαίας Χριστιανής, που κατηχήθηκε από τον Απόστολο Παύλο στους Φιλίππους. Λίγα χρόνια αργότερα, με προτροπή του, ο μακαριστός Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κυρός Αλέξανδρος καταθέτει υπόμνημα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για την αγιοκατάταξη της εξαίρετης αυτής γυναικείας μορφής.

Η πρόταση γίνεται ολοθύμως αποδεκτή από την Σύνοδο και η Αγία έκτοτε τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 20 Μαΐου. Η Αδελφότητα αυτή δραστηριοποιείται κυρίως στον ιεραποστολικό τομέα.


scale-750x750 (12)

Η αγάπη του για τον Θεό και τον άνθρωπο εφευρετική και ανεξάντλητη.

scale-750x750 (11)

Όταν στην περιοχή του Κιλκίς, γύρω στα 1960, έπεσε επιδημία ασιατικής γρίππης και τα δύο Γυμνάσια του Κιλκίς είχαν μείνει με ελάχιστους μαθητές, ο πατήρ Θεόφιλος με τον τότε Σχολίατρο επισκέφθηκαν τα άρρωστα παιδιά, από τα γύρω χωριά, στα δωμάτια που ενοικίαζαν, ακατάλληλα συχνά για διαμονή.

Οι γονείς των περισσοτέρων ήταν στην Γερμανία και τα παιδιά έμεναν στην πόλη του Κιλκίς, όπου ήταν το Γυμνάσιο, με την πλημμελή μέριμνα και επίβλεψη του παππού και της γιαγιάς.

Τότε, ο γιατρός μερίμνησε για την υγεία τους και ο πατήρ Θεόφιλος, σκεπτόμενος ως πατέρας, συνέλαβε ένα μεγαλόπνοο όραμα. Να ιδρύσει μαθητικά οικοτροφεία, θηλέων και αρρένων, για να προσφέρει σ’ αυτά τα παιδιά οικογενειακή φροντίδα και θαλπωρή.

Τα οικοτροφεία αυτά ήταν το σπίτι, η οικογένεια, το φροντιστήριο, το κατηχητικό για κάθε παιδί. Ο ιδρυτής τους δεν μεριμνούσε μόνο για την εξασφάλιση του φαγητού και του ύπνου των παιδιών, αλλά και για την αγωγή συγχρόνως και την μόρφωσή τους. 200-220 παιδιά κάθε χρόνο και για μία περίπου δεκαετία βρήκαν μία ζεστή φωλιά και ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους.

scale-750x750 (10)

Παρόμοιο έργο πραγματοποίησε αργότερα και στην Ιερά Μητρόπολη Λαγκαδά, όπου χάρη στην πατρική του φροντίδα, ωφελήθηκαν, κατά τον ίδιο τρόπο, πολλά παιδιά της ευρύτερης περιοχής του Λαγκαδά.

Η μέριμνά του για τα νειάτα της πατρίδος μας και τα προβλήματά τους, για την καλλιέργεια του εθνικού και θρησκευτικού φρονήματος των παιδιών, αλλά και γενικότερα του λαού μας, τον οδήγησε στην δημιουργία κατηχητικών σχολείων, αγιογραφικών κύκλων και εκκλησιαστικών κατασκηνώσεων.

Με την φροντίδα του λειτουργούν Κύκλοι Μελέτης Αγίας Γραφής, καθώς και Χριστιανικές Ομάδες μαθητών σε πολλές Ιερές Μητροπόλεις της Μακεδονίας, με την ευλογία των οικείων Επισκόπων.

scale-750x750 (9)

Η Κατασκήνωση «Η Χαρά των Παιδιών», που από το 2010 λειτουργεί σε υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις, έχει διαγράψει μια επιτυχή πορεία 40 περίπου χρόνων. Ξεκίνησε δειλά το 1970, στον χώρο αυτό, στο Κέντρο Εσωτερικής και Εξωτερικής Ιεραποστολής της Αδελφότητος.

Τα σύνορα της πατρίδος μας όμως, στάθηκαν μικρά για να περικλείσουν την αγάπη του και το ενδιαφέρον του για την νεότητα. Μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλόκ, παιδιά από την Βουλγαρία, την Βόρειο Ήπειρο, καί, μετά τον πόλεμο της Σερβίας, τα ορφανά και ταλαιπωρημένα παιδιά της Βοσνίας γεύθηκαν τους εύχημους καρπούς της αγάπης του.

Και δεν έμεινε εκεί! Το πρόγραμμα φιλοξενίας επεκτάθηκε στους αναπήρους του πολέμου, στα αδικημένα παιδιά της Λευκορωσίας, θύματα του πυρηνικού ατυχήματος στο Τσέρνομπιλ, στους ποντίους της Γεωργίας και της Ρωσίας, στους Έλληνες της Κάτω Ιταλίας, σε Τσέχους, Ρουμάνους, ομογενείς από Ουκρανία και Αυστραλία.

scale-750x750 (4)

Συνολικά, μέχρι σήμερα φιλοξενήθηκαν περίπου 25.000 ελληνόπουλα και 20.000 παιδιά ομοδόξων χωρών.

Αφουγκραζόμενος τον παλμό της εποχής, επιθυμεί να ακουστεί ο λόγος του Θεού στα ερτζιανά κύματα, ο Χριστός στο μικρόφωνο! Δεν περιμένει να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες.

Η λαχτάρα του για ιεραποστολή πιέζει τις συνθήκες. Καταθέτει τον εαυτό του και προχωρά. Οι αντιξοότητες είναι για τον πατέρα Θεόφιλο προκλήσεις.

7 Ιουλίου του 1993. Η φωνή του Χριστού μπαίνει στα σπίτια των ανθρώπων! Εκπέμπει για πρώτη φορά ο ραδιοφωνικός σταθμός «Λυδία η Φιλιππησία», ο οποίος με τις άοκνες προσπάθειες του πατρός Θεοφίλου γαληνεύει, ανακουφίζει, αναπλάθει ψυχές.

scale-750x750 (7)

Το 1996 παίρνει μία τολμηρή απόφαση. Αντιλαμβανόμενος την καταλυτική επίδραση της τηλεοράσεως, αναλαμβάνει το βάρος της στελεχώσεως και λειτουργίας του εκκλησιαστικού τηλεοπτικού σταθμού 4Ε, που σήμερα μεταδίδεται δορυφορικά και μέσω του διαδικτύου σε όλο τον πλανήτη. Από το 1996 έως σήμερα, για 17 χρόνια, ως Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, είναι ο ιθύνων νούς, ο πνευματικός καθοδηγητής.

Κρατά το τιμόνι του σταθμού και καταθέτει καθημερινά τον μόχθο του με συνέπεια, υπομονή, με μια αφοπλιστική εργατικότητα, περιφρονώντας τις θυσίες που απαιτούνται από μέρους του, χωρίς να δώσει «ύπνον τοίς οφθαλμοίς του και τοίς βλεφάροις του νυσταγμόν και ανάπαυσιν τοίς κροτάφοις του», αρκεί να δοξάζεται το Άγιο Όνομα του Θεού και να υπηρετεί ο σταθμός τον Χριστό και την Ελλάδα.

scale-750x750 (8)

Αναλώθηκε ψυχή τε και σώματι στην διάδοση του λόγου του Θεού. Μοναδικός του οραματισμός το «ελθέτω η Βασιλεία Σου». Διέθεσε όλα τα χαρίσματα του Θεού και όλες του τις δυνάμεις για την εξάπλωση της Βασιλείας Του.

Ένας γενναίος έφυγε! Ένας πρωτοπόρος ακάματος εργάτης του Ευαγγελίου βρίσκεται τώρα εις τάς αιωνίους μονάς. Ένας άξιος κληρικός που τίμησε το ράσο του και έσπειρε αφειδώλευτα τον λόγο του Θεού στις καρδιές των ανθρώπων αναπαύεται από σήμερα στην αγκαλιά του Θεού, τον Οποίο λάτρεψε και υπηρέτησε με ζήλο και πίστη.

image.ashx


Ας έχουμε την ευχή του.

elafosdorkas.blogspot.gr

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Έλληνας ερημίτης Ιεραπόστολος στους Λάπωνες

Συγγραφέας: kantonopou στις 13 Ιανουαρίου 2013

4806Που να φανταστεί κανείς ότι στα μέσα του 14ου αιώνα ένας μοναχός από την Κωνσταντινούπολη θα αποφάσιζε να διαλέξει το νησί Μουρμάνσκ της λίμνης  Ονέγκα στο βόρειο άκρο της Ρωσίας για έρημο, προκειμένου να ασκηθεί!

Την ιστορία του την γνωρίζουμε από τη διαθήκη του, που μας άφησε.

Τον έλεγαν Λάζαρο, φαίνεται ότι για αρκετό διάστημα, πριν πάρει την απόφαση να γίνει ερημίτης, ζούσε στη Ρωσία, στην περιοχή του Νόβγκοροντ. Από το χώρο της ασκήσεώς του, το Μουρμάνσκ, έμεινε στην ιστορία ως Λάζαρος Μουρμάνσκι.

Ο ερημίτης Λάζαρος, γύρω στα 1351, παίρνει το δρόμο προς βορρά, στην περιοχή που κατοικούσαν οι Λάπωνες.

Αναζητεί τόπο ησυχίας και περισυλλογής, φτάνει στη λίμνη  Ονέγκα και διαλέγει το νησί της αναχωρήσεώς του.

Φαίνεται ότι στην αρχή πρέπει να είχε πολύ μεγάλες δυσκολίες με τους νομάδες κατοίκους της περιοχής κοντά στη λίμνη, δηλαδή τους Λάπωνες και τους Τσούντους.

Στη διαθήκη του τους χαρακτηρίζει «ανθρωποφάγους», ασφαλώς όχι με την κυριολεκτική σημασία της λέξεως, αλλά για τα βάσανα που πέρασε από αυτούς.

Να πως τα περιγράφει με λίγα λόγια, στη διαθήκη του: «Πολλές στενοχώριες, πολύ ξύλο και πληγές υπέμεινα από αυτούς.

Συχνά με χτυπούσαν και με έδιωχναν από τη λίμνη. Μου έκαψαν μάλιστα και την καλύβα μου.

Οι καταραμένοι δέχονταν τη διδασκαλία του διαβόλου και είχαν πολλές δεισιδαιμονίες. Έφτιαξαν μάλιστα ένα καταυλισμό κοντά μου με γυναίκες και παιδιά.

Έκαναν άσχημα πράγματα και μου είπαν: «Καλόγερε, φεύγα από έδώ». Και οι ανθρωποφάγοι ήθελαν να με σκοτώσουν και να δώσουν το πτώμα μου τροφή στα σκυλιά τους…».

Η κατάσταση αυτή άλλαξε, όταν μια φορά θεράπευσε ένα παιδί Λάπωνα, που γεννήθηκε τυφλό.

Τότε ο πατέρας του παιδιού και όλη η οικογένεια δέχτηκαν τη χριστιανική πίστη.

Με τον καιρό διαδόθηκε η φήμη του ερημίτη στην περιοχή.

Πολλοί μοναχοί συγκεντρώθηκαν γύρω του από διάφορες περιοχές, με αποτέλεσμα να ανοικοδομηθεί ένας ναός, αφιερωμένος στην «Ανάσταση του Λαζάρου, του φίλου του Θεού» και συγχρόνως ένα μοναστήρι.

Όσοι από τους ιθαγενείς έγιναν χριστιανοί εγκαταστάθηκαν μόνιμα στον τόπο εκείνο, ενώ οι άλλοι, συνεχίζοντας το νομαδικό τους βίο, έφυγαν για άλλες περιοχές.

Μοναχός Σέργιος

Πηγή: Τριμηνιαίο περιοδικό «Πάντα τα Έθνη», Έτος Ι΄, τ.37, 1ο τρίμηνο 1991, εκδότης «Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος»

vatopaidi

Κατηγορία ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ορθόδοξος Ιερέας στην Αφρική… Διαβάστε τη συνέντευξη του π. Phillip Gatari από την Κένυα

Συγγραφέας: kantonopou στις 31 Δεκεμβρίου 2012

An interview with Fr. Phillip Gatari, an Orthodox priest from Kenya

Fr. Phillip Gatari recently visited Moscow. He was a guest of Sretensky Monastery for two days, and celebrated the Liturgy with the brothers and other visiting monks from Mt. Athos. After the services, this joyful pastor told us about Orthodoxy in Kenya and his work as the principal of a rural school.

Kenya is not a wealthy country, and people live a very simple life here, especially in the provinces. Fr. Phillip, the rector of the Church of St. Anthony in the village of Ishamara in central Kenya, is no exception. He is very busy—Orthodoxy is the most dynamically growing confession in Kenya, and mass baptisms in villages are not a rarity, including as many as fifty to seventy people at once.

—Fr. Phillip, tell us about your church. What ecclesiastical jurisdiction does it belong to?

Our church is dedicated to St. Anthony the Great, who lived in Egypt and is the head of monasticism for the whole world. We belong to the jurisdiction of the Alexandria Patriarchate, and our faith is Orthodoxy. My parish is located in the diocese of Kenya, and we are trying to broaden and increase it. We do not have a large parish—around 300 people, about 100 of them active parishioners.

—How did the Kenyans come to Orthodoxy?

Orthodoxy came about here at the initiative of the local people. They tried to find the true Church. Back in 1932, Orthodox Kenyans wrote a letter to Patriarch Meletios about being received into the Patriarchate of Alexandria; the Patriarch gave them a positive answer, but he soon died. The Kenyans again wrote a letter, this time to Patriarch Christopher. In 1942, Metropolitan Nicholas of Aksum came to us, looked everything over, and in 1946, the Kenyan Church was received into communion with the Patriarchate of Alexandria.

Soon, in Kenya the liberation movement against the colonial regime began. This was in 1952. There were many Orthodox parishes on the side of the rebels, and the Protestant and Catholic priests called the uprising a rebellion of pagans and savages. They imprisoned the Orthodox priests. For example, Fr. George Arthur Kaduna, the first “black” bishop in Kenya, spent ten years in prison together with the future president of the country and leader of the Kikuyu tribe, Jomo Kenyatta.

The president left after his death a parcel of land for the building of an Orthodox seminary, which opened its gates in 1982. The current archbishop of Albania, Anastasios, opened this seminary. We began with private classes on weekends, studying only Liturgics, and now the seminary has risen to a serious level; we graduate students with diplomas. So, this is part of our history.

—How did you personally become Orthodox?

I became Orthodox in my childhood, at nine years old. I was not baptized as an infant.

—Are your parents also Orthodox?

They were not believers, but later they followed in their son’s footsteps and became Orthodox.

—What was most significant on your path to Orthodoxy—a person, school, or something else?

Our parish priest. He influenced me, in my village, in our church. I was a child then. I continued to go to church also after growing up.

—Tell us about your church. What is it built of?

At first our church was made of clay, and only later was there a stone building. But we have no iconographers to paint the frescoes, and it is very expensive to hire artists from Europe. Therefore we have only icons that we hang on the wall, but no wall paintings. We also had a bell, but it was stolen right from the tell tower.

—I would like to know about the spiritual life at your parish: how often do people confess and receive Communion?

Those who feel the need and have prepared themselves generally receive Communion whenever there is a Liturgy. But of course, if something prevents them, they do not commune. We usually try to talk with these people and find out what the problem is. Confession before Communion is generally not mandatory. It depends upon the people in particular. If someone comes and says, “I need to confess,” then of course we take his confession. But in many cases I try to send the person to a more experienced priest for confession.

—What kind of missionary work is done in Kenya, in your parish, and in your diocese?

We have many different kinds of missionary work. There are youth programs, programs for women, programs of male brotherhoods. We have Sunday school classes. There are also educational programs directed at work in high school and elementary classes. In the secular schools, we also try to keep a Christian direction.

I am very proud of the fact that there is an Orthodox high school in our parish that was founded by the Church, but we accept all children there, no matter what confession. We work according to a state educational program that is required in all schools in Kenya. This program is used everywhere, even in private schools: the lesson is forty minutes long, there should be eight lessons per day, qualified teachers teach them, and so on. Education is under government control.

Now we have sixty-five students, and this part of our missionary work. I as the director of our school, and the students.

When I was assigned to this parish there was a five-acre parcel of land designated for a school. It had been abandoned over the course of ten years, there was nothing there; no building, nothing. Now with God’s help there is a school there, with classrooms and desks.

In the church we try to use the local languages. Sermons are also in the local language. But in the schools, English is used throughout Kenya. The entire population speaks English.

—In your opinion, does Orthodoxy have a larger future in Kenya?

If we have wise governance and we rely upon the local peoples, follow their needs, and be their partners, then we have great potential. Our mission must encompass new ethnic groups.

Source

http://journeytoorthodoxy.com/2012/12/08/from-the-heart-of-africa/

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Προσωπική μαρτυρία Ορθοδόξου Ινδονήσιου

Συγγραφέας: kantonopou στις 31 Δεκεμβρίου 2012

445Πως με συνήρπασε η χριστιανική πίστη

του Αλεξίου Setir Cahyadi

Αφιερώνω αυτή τη μαρτυρία στην Αγία Τριάδα, με την καρδιά γεμάτη ευχαριστίες που δεν μπορούν να εκφραστούν πλήρως με λέξεις, σαν ελάχιστο δείγμα ταπεινής ευγνωμοσύνης καΙ βαθειας εξυμvήσεως του ενδόξου ονόματος του Θεού, επειδή η Χάρη Του με βοήθησε να γνωρίσω το αληθινό φως, που είναι ο Σωτήρας της ψυχής.

Γεννήθηκα καΙ μεγάλωσα σε βουδδιστική οικογένεια και με ζήλο παρακολούθησα τη βουδδιστική διδασκαλία. Έτσι έγινα τόσο καλός βουδδιστής, ώστε κατόρθωσα να φέρω στο Βουδδισμό και τη μωαμεθανή μνηστή μου. Παντρευτήκαμε σύμφωνα με το βουδδιστικό τυπικό.

Κατά τη διάρκεια του γάμου μας δεν είχα καμμιά ιδιαίτερη θρησκευτική εμπειρία σαν βουδδιστής. Λίγο αργότερα οι περιστάσεις με ανάγκασαν να εγκαταλείψω το χωριό μου και εγκατασταθώ στην πόλη Solo. Εκεί άρχισα να εργάζομαι στους σιδηροδρόμους, προς απογοήτευση της οικογένειας μου, η οποία ήθελε να γίνω διδάσκαλος του Βουδδισμού.

Όσο καιρό εργαζόμουν στους σιδηροδρόμους (μετά εργάστηκα σε Ασφαλιστική  Εταιρεία) έμενα σε μια συνοικία ότου κατοικούσαν πολλές χριστιανικές oικογένειες. Εκείνη την εποχή είχα την ευλογία να αποκτήσω δύο παιδιά, και τα δύο κορίτσια. Η μεγαλύτερη κόρη μου είχε πολλές χριστιανές φίλες. Μερικές άπ’ αυτές παρακολουθούσαν το Κατηχητικό σχολείο της περιοχής. Η κόρη μου ήθελε να πηγαίνει μαζί τους στο Κατηχητικό, αλλά εγώ της το απαγόρευα. Εκείνη όμως έκλαιγε και ζητούσε να πηγαίνει. Τελικά αναγκάστηκα να υποχωρήσω.

Μια μέρα η κόρη μου έφερε μια μικρή καινή Διαθήκη, την οποία της είχαν δώσει στο Κατηχητικό. Από περιέργεια διάβαζα αυτό το μικρό βιβλίο, όταν είχα καιρό και αισθανόμουν ότι από κάπου μου εδίδετο η ικανότητα κατανοήσεώς του. Τώρα γνωρίζω ότι αυτό ήταν ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος. Σιγά-σιγά άρχισα να καταλαβαίνω πόσο μοναδική και διαφορετική είναι η χριστιανική διδασκαλία, σε σύγκριση με τη διδασκαλία, που εγώ πριν θεωρούσα σωστή. Η μοναδικότητα της μου αύξησε την επιθυμία να μάθω περισσότερα γι’ αυτήν την καινούργια και παράξενη χριστιανική διδασκαλία. Όσο διάβαζα, τόσο με συνέπαιρνε. Τελικά αποφάσισα ότι έπρεπε κάτι να κάνω. Ένας χριστιανός (προτεστάντης) φίλος με πήγε σε μια σύναξη προσευχής στο Solo. Δεν είχα όμως διδαχθεί να είμαι μέλος οποιασδήποτε  Εκκλησίας, ούτε την αναγκαιότητα του Βαπτίσματος. Αυτή η προτεσταντική σύναξη προσευχής έδιδε και τη Θεία Κοινωνία, χωρίς την παρουσία χειροτονημένου κληρικού.

Μια μέρα, σε μια συγκέντρωση διαφόρων χριστιανών, συνάντησα κάποιον που φαινόταν ότι είχε πλατειά γνώση της χριστιανικής διδασκαλίας και μεγάλη σοφία. Ήταν ο π. Δανιήλ Bambang. Δεν γνώριζα τότε ότι ήταν ορθόδοξος Ιερέας. Από επιθυμία να μάθω περισσότερα για την ορθή πίστη, ζήτησα να παρακολουθώ τα δικά του μαθήματα. Έτσι κατηχήθηκα στην Ορθοδοξία επί αρκετούς μήνες.

Στη συνέχεια, με τη Χάρη του Παντοδύναμου Θεού και χωρίς κανείς να με αναγκάσει, βαπτίστηκα ορθόδοξος στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Τώρα γνωρίζω ότι είμαι στις αγκάλες της Αποστολικής Εκκλησίας, στους κόλπους της αληθινής αρχικής Εκκλησίας. Η πνευματική μου αναζήτηση έχει βρει το λιμάνι της αναπαύσεως κι η καρδιά μου έχει τη βεβαιότητα ότι βρίσκομαι στην αληθινή και αναλλοίωτη πίστη των Αγίων Αποστόλων, η οποία έχει διατηρηθεί ακεραία από την  Ορθόδοξη  Εκκλησία, διά μέσου των αιώνων. Είθε η δόξα και η λατρεία να αποδίδονται στο όνομα του Ενός και Μοναδικού Θεού· της Υπεραγίας Τριάδος· του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

Απόδοση από τα Αγγλικά: Ευάγγελος Κατσιναβάκης

Πηγή: Τριμηνιαίο περιοδικό «Πάντα τα Έθνη», Έτος Ι΄, τ.37, 1ο τρίμηνο 1991, εκδότης «Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος» vatopaidi

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ανεγείρεται ο πρώτος Ορθόδοξος Ιερός Ναός στη Ρουάντα

Συγγραφέας: kantonopou στις 23 Σεπτεμβρίου 2012

Ο πρώτος Ναός της Ρουάντας

Στα προάστια της ρουαντανής πρωτεύουσας Kigali, η Ιερά Επισκοπή Μπουρούντι και Ρουάντας απέκτησε ένα οικόπεδο με δωρεά 15.000 € από την Αδελφότητά μας. Στο οικόπεδο αυτό, ανεγείρεται ο πρώτος ορθόδοξος Ιερός Ναός στη χώρα επ” ονόματι της Αγίας Τριάδος, για τον οποίο διατέθηκαν μέχρι στιγμής 28.000 € από μέλος της Αδελφότητας, την κ. Ελένη Δριμάλα, και 22.000 € από ανώνυμη δωρήτρια.

Η είδηση της ανέγερσης έχει γίνει ευρέως γνωστή μέσω των ΜΜΕ και του διαδικτύου, με αποτέλεσμα πολλοί ρουαντανοί να ενδιαφερθούν για την ορθοδοξία και ήδη τετρακόσιοι αδελφοί μας να έχουν ζητήσει να βαπτισθούν. Παράλληλα, εξήντα Ορθόδοξοι της Ρουάντας ταξίδεψαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας στο γειτονικό Μπουρούντι, για να εορτάσουν το Άγιο Πάσχα. Ας δοξάζουμε τον Κύριό μας για το ζήλο αυτών των ψυχών.

http://ierapostoles.gr

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Μαλάουι – Νέο σχολείο για τα παιδιά του Blantyre

Συγγραφέας: kantonopou στις 10 Σεπτεμβρίου 2012

Η ελπίδα της Ορθοδοξίας στο Μαλάουι δε βρίσκεται στην καλή προαίρεση των δωρητών αλλά στη μεθοδική βοήθειά μας προς τη χώρα να αναθρέψει αληθινά Ορθόδοξα πρόσωπα.

Με τις ευχές του Αρχιεπισκόπου μας κ. Ιωακείμ και τις προσευχές των φίλων του Ιεραποστολικού μας κλιμακίου στο Μαλάουι, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας συνεχίζει το έργο της για τον ευαγγελισμό των Μαλεβιάνων ιθαγενών αδελφών μας.

Δεν είναι υπερβολή να σας πούμε, ότι κάθε φορά που σας σκεφτόμαστε, η καρδιά όλων μας εδώ πλημμυρίζει από ευγνωμοσύνη για τον πανέμορφο Ναό της Αναστάσεως που μας χτίσατε! Ούτε είναι κουραστικό, βαρετό ή περιττό για άλλη μία φορά να σας εκφράσουμε τις ευχαριστίες όλων των κατοίκων της γύρω περιοχής μέσα σ’ αυτήν τη χώρα, την τόσο διψασμένη για Ορθοδοξία.

Σήμερα, με χαρά σάς ανακοινώνουμε, ότι με τη χάρη του Θεού έχουν ολοκληρωθεί όλα τα έργα που μας αναθέσατε να κάνουμε.

Ο Ιερός Ναός της Αναστάσεως στο Blantyre

Δίπλα στο μεγαλοπρεπή ναό, έχει ολοκληρωθεί το πανέμορφο σπίτι του ιερέως και ήδη φιλοξενεί τον έγγαμο ιθαγενή ιερέα π. Νικόδημο με την οικογένειά του.

Ο Αρχιεπίσκοπός μας τοποθέτησε σ’ αυτό το υπεύθυνο πόστο τον πολύ ευλαβή και σε όλα άξιο και καλό λειτουργό του Θεού π. Νικόδημο και όλοι παρακαλούμε ο Θεός να τον στηρίζει στην εργασία του σ’ αυτή την πολλά υποσχόμενη ενορία.

Ο π. Νικόδημος είναι κοντά μας 4 χρόνια και έτσι είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε τις ικανότητές του, αλλά και την ταπείνωσή, την αγάπη και την αφοσίωσή του προς την Εκκλησία. Παρακαλούμε, να τον βάλετε στις προσευχές σας και ας παρακαλούμε να φανεί άξιος στο δύσκολο έργο, που του ανατέθηκε! Ήδη έχει ξεκινήσει τις κατηχήσεις σε μικρούς και μεγάλους της γύρω περιοχής και έχει ζήλο, που προσευχόμαστε όχι μόνο να μη σβήσει, αλλά να αυξάνει μέρα με τη μέρα…

Ακόμη, είμαστε χαρούμενοι να σας ενημερώσουμε και για την ολοκλήρωση και τοποθέτηση με τη δική σας φροντίδα του αγορασμένου πλήρους εξοπλισμού του Ι. Ναού της Αναστάσεως. Έτσι, ο Ι. Ναός διαθέτει πια καθίσματα, επισκοπικό θρόνο, ιερά σκεύη και ιερά άμφια, αναλόγιο-ψαλτήρι με όλα τα Μηναία και τα υπόλοιπα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας μας, πανέμορφες μεγάλες εικόνες με κορνίζες, που στολίζουν τους γύρω τοίχους, και πολλές ακόμη φανερές και κρυφές λεπτομέρειες που έχει κάθε ναός.

Ορθόδοξα παιδιά μπροστά από τον Ιερό Ναό της Αναστάσεως

Η χάρη του Θεού ευλόγησε τόσο αυτό το μικρό οικόπεδο, όπου είναι χτισμένος ο Ι. Ναός της Αναστάσεως, που χωρίς να βρισκόταν στα αρχικά μας σχέδια, προέκυψε να χτιστεί εκεί και ένα σχολείο!

Πράγματι, δίπλα στον Ι. Ναό της Αναστάσεως, χτίστηκε ένα Δημοτικό Σχολείο και ένα Νηπιαγωγείο, που μάλιστα αμέσως άρχισε να λειτουργεί και αριθμεί στους 200μαθητές!

Αυτό είναι ένα θαύμα! Διότι δεν υπήρχε κάποιος δωρητής που να αναλάβει το όλο έργο, αλλά μαζεύτηκαν τα χρήματα με πολύ κόπο από πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους από την Ελλάδα, που συνέδραμαν στο έργο μας με μικρά ποσά ο καθένας, με πολλή αγάπη και πολλή προσευχή για το ιεραποστολικό μας κλιμάκιο.

Τώρα μπορούμε να λέμε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αναστάσεως έχει και το Σχολείο της! Οι δέκα δάσκαλοι είναι πολύ καλοί· είναι πτυχιούχοι της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Μαλάουι και είναι πολλά τα παιδιά που θέλουν να φοιτήσουν στο σχολείο αυτό.

Τα παιδιά διδάσκονται εβδομαδιαίως την ορθόδοξη χριστιανική πίστη. Ξεκινούν την ημέρα τους με προσευχή, λέγοντας το τρισάγιο και μαθαίνουν συστηματικά το Σύμβολο της Πίστης μας, το «Πιστεύω» και τόσα άλλα. Όταν τους επισκεπτόμαστε, μας χαιρετάνε στα ελληνικά, φωνάζοντας με τις χαρακτηριστικές αφρικανικές φωνούλες τους «καλημέρα» και αυτό μάς δίνει χαρά.

Το Ορθόδοξο σχολείο μας

Σύμφωνα με τις νόμιμες διαδικασίες, που προβλέπονται για την ίδρυση σχολείου, οι επιθεωρητές, που ήρθαν από το Υπουργείο Παιδείας για να ελέγξουν το σχολείο, έμειναν πολύ ικανοποιημένοι και θαύμασαν για τα γέρα και όμορφα κτήριά μας και όχι μόνο έδωσαν άδεια λειτουργίας, αλλά έδωσαν στο Σχολείο μας και το δικαίωμα να γίνει εξεταστικό κέντρο για μαθητές της γύρω περιοχής. Αυτό είναι ένα σπάνιο προνόμιο ανάμεσα στα «καλά» σχολεία!

Αδελφοί μας, μοιραζόμενοι όλα αυτά μαζί σας είμαστε σίγουροι, ότι θα μοιραστούμε την ίδια μεγάλη χαρά που γεύονται όλοι όσοι υπηρετούν τη Μία Εκκλησία του Χριστού μας και βάζουν ο καθένας τον κόπο και τον τρόπο του για να προοδεύσει η Ορθοδοξία μας.

Είναι σίγουρο, ότι το μέλλον της ενορίας της Αναστάσεως, όπως και κάθε ορθόδοξης ενορίας, δε βρίσκεται στα αξιοθαύμαστα κτήρια αλλά στις καλοδουλεμένες και παιδαγωγημένες σωστά παιδικές ψυχές.

Η ελπίδα της Ορθοδοξίας στο Μαλάουι δε βρίσκεται στην καλή προαίρεση των δωρητών αλλά στη μεθοδική βοήθειά μας προς τη χώρα να αναθρέψει αληθινά Ορθόδοξα πρόσωπα. Αμήν.

Ιερέας Ερμόλαος

http://ierapostoles.gr

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Κουβανός χημικός ασπάστηκε την Ορθοδοξία και σήμερα είναι Αρχιμανδρίτης

Συγγραφέας: kantonopou στις 25 Αυγούστου 2012

· «Η αλλαγή μου ήταν σχέδιο Θεού»· «Με πατέρα αξιωματικό του καθεστώτος Φιντέλ Κάστρο, άρχισα να πηγαίνω  στην εκκλησία κρυφά»· «Στην Ορθοδοξία βρήκα αυτό που μου έλειπε στην λατινική εκκλησία, στην Ορθοδοξία βρήκα το πνευματικό, το εσχατολογικό στοιχείο»· «Η πίστη στο Χριστό είναι η πηγή της μοναδικής ελπίδας που μπορεί να ικανοποιήσει τον άνθρωπο. Εκτός από τον Χριστό δεν υπάρχει ελπίδα»· «Σε εκκλησιαστικούς κύκλους της λατινικής Εκκλησίας όταν αναφέρονται στην Ορθοδοξία, κάνουν λόγο για ακαταστασία, αμορφωσιά, και αποστασία της πίστεως»· «Στην Κούβα  για να έχει η ιεραποστολή επιτυχία, πρέπει να υπάρχει ντόπιος επίσκοπος, με ελληνική αλλά και εγκυκλοπαιδική παιδεία»

Συνέντευξη στον Μάκη Βραχιολίδηe-mail: vrachiolidis@yahoo.gr
Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του τολμηρού, «επαναστάτη» Κουβανού που ως παιδί, στην εκκλησία πήγαινε κρυφά από τον πατέρα του, που ήταν αξιωματούχος του άθεου καθεστώτος του Φιντέλ Κάστρο.Ο Αρχιμανδρίτης, Πανοσιολογιότατος κ. Ιερώνυμος Εσπινόζα, 36 ετών, πρωτοήρθε  στην Ελλάδα το 2007. Χειροτονήθηκε  Διάκος στις 28.10.2009. Μέσα σε 5 χρόνια έμαθε να μιλάει άπταιστα την ελληνική, είναι δε πτυχιούχος χημικός, σπούδασε Θεολογία Καθολική στην Αβάνα και ήδη τελειώνει την Θεολογική του Πανεπιστημίου Αθηνών.Ο Κουβανός Ορθόδοξος Αρχιμανδρίτης, είναι παράλληλα και μέλος της μοναστικής Αδελφότητας της ιστορικής  Ιεράς Μονής Δαδιάς, όπου και λήφθηκε η συνέντευξη που ακολουθεί.
Ο Κουβανός, ορθόδοξος  ιερέας, μια δυνατή, καλλιεργημένη και γερά θεμελιωμένη προσωπικότητα, οδηγήθηκε στην Ελλάδα και στην ιεροσύνη, αφού πρώτα εγκατέλειψε την Καθολική εκκλησία και μεταπήδησε στην Ορθοδοξία, «ύστερα από σειρά καταιγιστικών γεγονότων που κινούνταν από θεϊκή δύναμη».  ΣΧΕΔΙΟ ΘΕΟΥ, χαρακτηρίζει ο ίδιος τη μεταπήδησή του από την Καθολική στην Ορθόδοξη Εκκλησία. .Απαντά σε όλες τις ερωτήσεις που του ετέθησαν αν και μερικές διακρίνονται για την αιρετικότητά τους. Ο πατήρ Ιερώνυμος, ευθύς και ειλικρινής, φωτίζει πολλά για τα οποία εμείς, οι κοινοί κοσμικοί, έχουμε …μεσάνυχτα. Διαβάστε την, αξίζει τον κόπο!Δεν παίρνονται τέτοιες συνεντεύξεις συχνά. ——————————-Και το εκπληκτικό: Ο Φιντέλ Κάστρο, άθεος κομμουνιστής με μια γενναία του πολιτική πράξη και επειδή δεν τα πήγαινε καλά με το Βατικανό,  σε αντιπερισπασμό, κάλεσε στην Αβάνα τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, έκτισε με  δαπάνες της Κυβέρνησής του τον Ορθόδοξο ναό του Αγίου Νικολάου (ο μοναδικός Ελληνο-ορθόδοξος ναός στην Κούβα) και του παρέδωσε τα κλειδιά του!
Ένας καθολικός, με σπουδές θεολογικές σε καθολικό κονσερβατουάρ, ξαφνικά  ασπάζεται την Ορθοδοξία και όχι μόνον. Χειροτονείται και ορθόδοξος κληρικός.
π.ΙEΡΩΝΥΜΟΣ: Πραγματικά ήταν πολύ ξαφνικά. Αν πριν από δέκα χρόνια μου έλεγαν ότι κάποια μέρα θα έφευγα από την  λατινική Καθολική εκκλησία και θα γινόμουν κάτι άλλο, ειδικά ορθόδοξος, δεν θα το πίστευα. Και λέω ειδικά ορθόδοξος, επειδή μέσα στους εκκλησιαστικούς κύκλους της λατινικής καθολικής εκκλησίας της Κούβας, η Ορθοδοξία είναι σχεδόν άγνωστη καιόταν την αναφέρουν, κάνουν λόγο για ακαταστασία, αμορφωσιά, και αποστασία της πίστεως! Εγώ έλαβα εκκλησιαστική  παιδεία από τους πατέρες Ιησουίτες, γνωστούς από την ιδιαίτερη αφοσίωση τους στο παπικό θρόνο. Πραγματικά, η αλλαγή μου ήταν σχέδιο Θεού, αυτό το πιστεύω απόλυτα. Πήγα πρώτη φορά στο Ορθόδοξο ναό του Αγίου Νικολάου της Αβάνας με την περιέργεια του μαθητή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, ψάχνοντας για  αρχαία κείμενα, ούτε κατά διάνοια σκεφτόμουν κάτι άλλο, και εκεί στην ώρα του εσπερινού κατάλαβα, (όχι τόσο με το νου αλλά με την ψύχη), ότι κάτι διαφορετικό υπήρχε, αυτό ακριβώς, που χωρίς καν να το είχα καταλάβει, μου έλειψε τόσο καιρό στην λατινικές ακολουθίες. Και έτσι σιγά -σιγά άρχισα να πλησιάζω και να ασχολούμαι με την Ορθοδοξία.
Το πείσμα του Πάπα στο ανύπαρκτο αλάθητό του, δεν είναι ασφαλώς το μόνο που σας ώθησε στο να ασπασθείτε την ορθοδοξία και να εγκαταλείψετε  την καθολική  εκκλησία. Περιγράψτε μας όσα βασικά  σημεία  της καθολικής εκκλησίας σας κάνουν να διαφωνείτε μαζί της.
π.ΙEΡΩΝΥΜΟΣ: Όπως ήδη σας είπα, δεν ήταν οι διαφορές στα θεολογικά θέματα μεταξύ λατινικής και Ορθόδοξης εκκλησίας που με έκαναν να ασπαστώ την Ορθοδοξία. Ειλικρινά, όλα αυτά που έμαθα από μικρός και μετά στο καθολικό Σεμινάριο (σχολείο για υποψηφίους κληρικούς), τα πίστεψα με πάθος, μου φαινόνταν πολύ «λογικά». Βέβαια, αν πάρετε ένα βιβλίο λατινικής θεολογίας και το διαβάσετε, με την προϋπόθεση της πίστεως και ότι αυτά που εκεί γράφει έχουν την επικύρωση των μεγαλύτερων θεολόγων του κόσμου ( τουλάχιστον από δυτικής άποψης), θα είναι πολύ εύκολο να καταλάβετε ότι σαν μαθητής λατινικής θεολογίας δεν είχα την ανάγκη να ψάξω αλλού και μάλιστα όταν η ορθοδοξία, ήταν ανύπαρκτη στο δικό μου περιβάλλον. Το πρόβλημα μου ήταν ακριβώς το αντίθετο και η ερώτηση έπρεπε να ήταν: «πώς ένας παπικός με θεολογική μόρφωση, μπορούσε να αλλάξει την πιστή του;»  και η απάντηση είναι εύκολη, αν και δεν ήταν εύκολη η διαδικασία: Με προσευχή και με την βοήθεια των πατέρων της εκκλησίας. Με βοήθησαν πολύ οι Πατέρες της Εκκλησίας και με το διάβασμα των έργων τους άρχισα σιγά -σιγά να καταλαβαίνω και να δω τα πράγματα με άλλο πρίσμα, αν και για να είμαι ειλικρινής ήταν πολύ δύσκολο, δεν αλλάζεις την πίστη μιας ζωής σε μια μέρα. Το πιο δύσκολο σημείο ήταν το θέμα της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος και από του Υιού η όπως το γνωρίζουμε όλοι το filioque.
Είστε καλλιεργημένος, μελετημένος και υποθέτω αρκούντως φιλοσοφημένος, ώστε στ΄ αλήθεια να πιστεύετε, ότι με την μεταπήδηση  από τη μια στην άλλη Εκκλησία, εξασφαλίσατε περισσότερη ψυχική γαλήνη και τελειότητα προσέγγισης του Χριστού;
π.ΙEΡΩΝΥΜΟΣ: Ψυχική γαλήνη σίγουρα. Αυτή ακριβώς ήταν η αιτία της αλλαγής μου, μόνο μετά ήρθε η ανάγκη της θεολογικής έρευνας. Στην Ορθοδοξία βρήκα αυτό που μου έλειπε στην λατινική εκκλησία, στην Ορθοδοξία βρήκα το πνευματικό, το εσχατολογικό στοιχείο. Στην λατινική εκκλησία καλλιεργούν πιο πολύ το κατηχητικό και γνωστικό στοιχείο, την ακαδημαϊκή γνώση. Της λείπει λίγο το πνευματικό το μυσταγωγικό. Δεν λέω ότι δεν είναι σημαντική η μόρφωση, το αντίθετο, τόσο η ακαδημαϊκή όσο και η πνευματική μόρφωση βοηθούν μαζί και με την προσευχή στην πορεία μας προς την θέωση, αλλά κυρίως την προσευχή, η αδιάλειπτος προσευχή.
ΜΙΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΙΡΕΣΗΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
Οι εκκλησίες, τα δόγματα κι οι αναρίθμητες χριστιανικές αιρετικές ομάδες, δεν σας θυμίζουν κάπως τα  πολιτικά κόμματα ; Όλοι πιστεύουν στο Χριστό αλλά ο καθένας ισχυρίζεται ότι τον εκφράζει καλύτερα από τον άλλον. Όταν ο Χριστός είναι Ένας, Μοναδικός κι Αδιαίρετος, πώς είναι δυνατόν να ισχυριζόμαστε ότι εμείς Τον πιστεύουμε ορθότερα, «ορθοδοξότερα» , ας πούμε, χωρίς να διακυβεύουμε τη σοβαρότητά μας;
π.ΙEΡΩΝΥΜΟΣ: Αν μελετήσουμε θεολογικά αλλά και κοινωνιολογικά το θέμα, θα δούμε ότι δεν  μπορούμε να λέμε ότι κάποτε υπήρξε ένας μόνος τρόπος χριστιανισμού, από τους πρώτους αιώνες. Ακόμα και στην αποστολική εποχή, βλέπουμε πως υπήρξαν διαφορετικές αιρέσεις ή ομάδες με διάφορες αντιλήψεις και δοξασίες, και όλες αυτές διεκδίκησαν το μονοπώλιο της αληθείας. Πάντα όμως ενυπήρχε το σώμα της πραγματικής Εκκλησίας του Χριστού: Μία και Αποστολική. Εγώ προσωπικά, θα σας προτείνω ένα πείραμα: Να αφήσουμε για μια στιγμή τη θεολογία και να δούμε το πρόβλημα, όπως θα το έκανε ένας άθρησκος. Θα κάνουμε αυτό το πείραμα για πρακτικούς λόγους, και σας ερωτώ: ποια Εκκλησία από όλες, ή εκκλησίες και σέκτες του κόσμου, μπορούν να μετρήσουν αντίστροφα στην ιστορία για να φτάσουν στους Αποστόλους και στον ίδιο το Χριστό; Δεν είναι πολύ δύσκολη η απάντηση. Και ποιες από αυτές έχουν διατηρήσει μια ενιαία θεολογία  και παράδοση για αιώνες;  Ποιες από αυτές έχουν διατηρήσει την ενότητα, όταν άλλες έχουν φύγει από το κορμό της, για παράδειγμα οι Κόπτες και οι Δυτικοί; Νομίζω ότι έχουμε την απάντηση, αλλά υπάρχουν πολλές άλλες πλευρές του ίδιου θέματος, ιστορικές, θεολογικές, πολιτικές, πολιτιστικές και  πάνω από όλα ο ανθρώπινος εγωισμός. Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η αναφορά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις Οικουμενικές Συνόδους ως αρχή και μέτρο για την ασφάλεια της ενότητας της πίστεως, αλλά και στον καθολικό χαρακτήρα της μιας Εκκλησίας, με την ευρύτερή της έννοια.   Ο Κουβανός ιερέας κ. Ιερώνυμος  ιερουργεί σε Εκκλησία του παραμεθόριου χωριού Σιδερώ του Σουφλίου.
«ΧΕΡΙ ΘΕΟΥ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΟΛΙΚΙΣΜΟ… ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ»
Τι περισσότερο σας έκανε εντύπωση κι επιλέξατε Ελλάδα κι όχι ας πούμε την Ορθόδοξη Ρωσία, με την οποία είχατε πολλές θερμές σχέσεις στο παρελθόν ως Σοβιετική ΄Ενωση;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Το γιατί Ελλάδα και όχι Ρωσία, σας απαντώ, ότι τότε στην Κούβα, δεν υπήρχε Ορθόδοξος ναός του πατριαρχείου της Μόσχας. Και σε αυτό πάλι βλέπουμε το χέρι του Θεού, γιατί ένα περίπου χρόνο μετά την είσοδό μου στην Ορθοδοξία, η Κουβανική κυβέρνηση έδωσε άδεια γα να κτιστεί Ορθόδοξος ναός για την Ρωσική κοινότητα!
«ΑΠΟ ΠΑΙΔΑΚΙ, ΚΡΥΦΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ, ΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ»
Την ιεροσύνη σας, προφανώς δεν την ανακαλύψατε ασφαλώς τώρα. Σας  φλόγιζε από μικρή ηλικία. Μήπως όμως, με τα ισχύοντα στον Καθολικισμό δεν υπήρχε περίπτωση να γίνεται ιερέας, κι έτσι προστρέξατε στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπου σίγουρα το έδαφος είναι πιο ζεστό και λόγω ιδιοσυγκρασίας Ελλήνων.;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Όντως είναι ποιο εύκολο στην Ορθοδοξία να γίνεις ιερέας από ότι είναι στην λατινική εκκλησία, αλλά δεν είναι αυτή η περίπτωση μου. Εγώ από πολύ νωρίς, περίπου στα επτά μου χρόνια  άρχισα να σκέπτομαι σαν ιερέας, αν και από πολύ μικρός κατάλαβα ότι αυτό θα ήταν δύσκολος δρόμος και όχι μόνο λόγο του βάρους της ιεροσύνης, αλλά και για τις συνθήκες που βρισκόταν η χώρα μου.  Κομουνιστικό κράτος, όπου ακόμη και η απλή ομολογία της πίστεως ήταν για θαρραλέους και με… οδυνηρές συνέπειες. Με έναν πατέρα αξιωματικό του καθεστώτος, άρχισα να πηγαίνω  στην εκκλησία κρυφά, και έτσι σε μια εκκλησία με ελάχιστα μέλη και λιγότερα ακόμα παιδιά γνώριζα την Αγία Γραφή και άκουγα για πρώτη φορά να μιλάνε για το Χριστό. Για να έχετε μια ιδέα… από τους έντεκα χιλιάδες πολίτες-Καθολικούς που είχε τότε η Κούβα, ήταν τόσο ελάχιστοι οι εν ενεργεία καθολικοί, που γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας, και μια φορά το χρόνο συναντιόμασταν όλοι, ειδικά οι νεολαίοι. Έτσι, άρχισα τα βήματά μου στην εκκλησία, και προς την ιεροσύνη. Μετά από το 1998 με την επίσκεψη του πάπα Ρώμης Ιωάννη Παύλου του Β’ στην Αβάνα, η κυβέρνηση άλλαξε εντελώς την πολιτική θέση της προς την  λατινική εκκλησία και γενικά προς όλες τις  θρησκείες  της χώρας,  παρέχοντας μια σχετική θρησκευτική ελευθερία.    «ΟΙ ΘΕΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΔΥΝΑΜΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΘΕΟ»
Για την ιεροσύνη εγκαταλείψατε και την χημεία ,την οποία επίσης  σπουδάσατε. Η τόσο αποφασιστική αυτή για τη ζωή μας  επιστήμη, δεν θα μπορούσε να καταστεί πρακτικά επωφελής και στην αποστολή σας ως λειτουργού του Υψίστου; Το έχετε σκεφθεί, πως ίσως δια της χημείας θα μπορούσατε να είστε αποτελεσματικότερος ως κληρικός;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Ναι, το έχω σκεφτεί και όχι μόνο. Είναι γεγονός ότι η ενασχόλησή μου με τις θετικές επιστήμες γενικά, και όχι μόνο με την χημεία, αλλά και με τα Μαθηματικά και ειδικά με την μοριακή φυσική με βοήθησαν πάρα πολύ στην πνευματική μου ζωή. Μπορεί να ακούγεται παράξενο αλλά εμένα προσωπικά με βοήθησαν να μελετήσω  και να καταλάβω τους κανόνες της φυσικής λειτουργίας του σύμπαντος, (τουλάχιστον μέχρι το σημείο που το επιτρέπει η επιστήμη). Έκαναν την πίστη μου στο Θεό πιο δυνατή, και βέβαια τη ζωή μου ως κληρικού. Ο άνθρωπος της πίστεως ακόμα και στην επιστήμη, βλέπει να κινείται το θέλημα και το χέρι του Θεού ακριβώς εκεί όπου οι άλλοι ψάχνουν πού να οικοδομήσουν την αθεΐα τους. Είπε ο τιμηθείς με το  βραβείο Νόμπελ φυσικής του 1921, Άλμπερτ Αϊνστάιν: «Μέσα από το ακατανόητο σύμπαν εκδηλώνεται άπειρη ανώτερη σοφία».
«ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΔΕΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΣΕ ΑΚΙΝΗΣΙΑ»
Είστε ήδη πέντε χρόνια στην Ελλάδα, μιλάτε άψογα την ελληνική και όπου νάναι θα πάρετε πτυχίο Θεολογίας και από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σπουδάσατε Θεολογία και  στην Κούβα.. Λογικά η επιστήμη της Θεολογίας δεν  πρέπει να είναι ενιαία σε όλο τον κόσμο. Ή μήπως δεν είναι;. Έχετε επισημάνει κάποιες διαφορές ουσίας μεταξύ  ελληνικής και καθολικής  Θεολογίας;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Οι διαφορές είναι αμέτρητες. Υπάρχει ένας κοινός κορμός: Το ιστορικό γίγνεσθαι, αυτό  δηλαδή που πάει από την αρχή μέχρι και τη τελευταία Οικουμενική Σύνοδο, περίπου τον  ένατο αιώνα, όπου στην δύση αρχίζει ο περίοδος των Φράγκων, με την νίκη του Κάρολου του  Μέγα (Καρλομάγνου). Μετά έρχεται η θεολογία και οι δυο Εκκλησιές πλέον ακολουθούν πολύ διαφορετικούς, και σε πολλές περιπτώσεις αντίθετους δρόμους. Δεν μπορούμε  πια να μιλήσουμε για ενιαία θεολογία. Σήμερα, η λατινική θεολογία και ειδικά η ακαδημαϊκή είναι βασισμένη σε μεγάλο βαθμό στην  Αυγουστινιανή και Ακινατική θεολογία, από την θεολογία του Ακινάτη, πηγάζει όλη η δυτική θεολογία, και  περίπου μετά από μια χιλιετία, η δυτική θεολογία έχει απομακρυνθεί από την Ορθόδοξη θεολογία. Νέα δόγματα, νέες θεολογικές αποφάσεις, τα παπικά εγκύκλια,(τα οποία με το δόγμα του αλάθητου του πάπα έχουν δογματικό χαρακτήρα), και τα νέα κινήματα όπως η θεολογία της απελευθερώσεως, έχουν πλημμυρίσει τον ακαδημαϊκό χώρο της δύσης. Ενώ οι Ορθόδοξοι Θεολόγοι έχουν αποφύγει τις καινοτομίες, προσπαθώντας να διατηρούν τη διδασκαλία των συνοδικών πατέρων, όχι στην ακινησία όπως μας κατηγορούν οι δυτικοί, αλλά δίνοντας στη θεολογία τον πραγματικό της χαρακτήρα. Γι’ αυτό τον περασμένο αιώνα ακούσαμε την φωνή του καθηγητή Ρωμανίδη να διδάσκει και να μιλάει για Εμπειρική Θεολογία, δηλαδή η Θεολογία που πηγάζει όχι τόσο από την ακαδημαϊκή γνώση όσο και από την εμπειρία της θεώσεως.
Έχετε επισημάνει κάποια… ανορθόδοξα στον ελληνικό τρόπο ζωής και ποια;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Σε μια χώρα υπάρχουν πάντα πολλά «γιατί» . Κάθε άνθρωπος είναι ένας διαφορετικός κόσμος, γι αυτό το λόγο θα ήταν δύσκολο για μένα να κρίνω τον τρόπο ζωής των Ελλήνων.
Φυσικά με τις περγαμηνές που συλλέγετε, δεν φαίνεται να σταματάτε εδώ. Αλήθεια ποια άλλη επιστήμη θα θέλατε να σπουδάσετε;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Οι σπουδές για μένα είναι μια ανάγκη, δεν θυμάμαι τον εαυτό μου χωρίς διάβασμα από την ημέρα που άρχιζα τις σπουδές μου στο δημοτικό. Δεν έχω σταματήσει ποτέ και ακόμα όταν ξεκουράζομαι το κάνω, διαβάζοντας ένα καλό βιβλίο ή βλέποντας το historia channelή discovery channel. Ειδικά η ιστορία, είναι το δυνατό μου σημείο, μου αρέσουν πάρα πολύ τα ιστορικά θέματα. Θα μου άρεσε να σπουδάσω νομική, μου αρέσει το δίκαιο, ή ελληνική φιλολογία, η ελληνική γλώσσα είναι καταπληκτική. «ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ. ΕΧΕΙ ΛΑΜΠΡΟ ΜΕΛΛΟΝ»
Θα θέλατε να γίνετε επίσκοπος και στη συνέχεια να είστε ο πρώτος επίσκοπος της  Ορθόδοξης  εκκλησία στην Κούβα;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Υπάρχει  ορθόδοξη εκκλησία στην Κούβα αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν Έλληνες, αυτό είναι ένα πρόβλημα. Να γίνω επίσκοπος; Να σας πω την αλήθεια, ποτέ δεν ήταν στα σχέδια μου, είναι πολύ μεγάλη ευθύνη και δεν ξέρω αν έχω τις απαραίτητες ικανότητες ή τη δύναμη για τόσο βάρος. Αλλά αν μου έδιναν την  ευκαιρία να γίνω επίσκοπος και να πάω στην Λατινική Αμερική, θα έλεγα ναι αμέσως. Είναι πάρα πολύ σημαντικό για μένα, και το έχω σαν υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μου και στο Θεό, το να κάνω κάτι στο ιεραποστολικό έργο στις ισπανόφωνες  χώρες. Ειδικά στην Λατινική Αμερική ή γιατί όχι και στην πατρίδα μου, είναι… όνειρο.Η Λατινική Αμερική είναι δύσκολο μέρος και ειδικά για την ιεραποστολή. Ο χαρακτήρας και ο πολιτισμός των λατινοαμερικανών λαών είναι δύσκολος και με πολλές ιδιαιτερότητες, αν και σε πρώτη ματιά φαίνεται το αντίθετο. Και από την άλλη, υπάρχει  η πολύ μεγάλη δύναμη της δυτικής καθολικής εκκλησίας με αιώνες εμπειρίας και παρουσίας στην Λατινική Αμερική. ,Νομίζω ότι το Οικουμενικό πατριαρχείο που έχει δώσει μεγάλη σημασία στην ιεραποστολή, πρέπει να αρχίσει να εγκαθιστά ντόπιους επισκόπους με ελληνική παιδεία. Μόνο έτσι θα έχει καλό αποτέλεσμα το ιεραποστολικό έργο. Στην Κούβα για  παράδειγμα δεν θα έχει η ιεραποστολή επιτυχία, αν δεν υπάρχει ντόπιος επίσκοπος, με ελληνική αλλά και με εγκυκλοπαιδική παιδεία, αυτό είναι απαραίτητο. Ο λαός της Κούβας έχει πολύ υψηλό επίπεδο παιδείας. Από την άλλη μεριά, πρέπει να δημιουργηθούν καινούργιες Μητροπόλεις. Σε όλη τη κεντρική και νότια Αμερική υπάρχουν μόνο δύο μητροπόλεις Και είναι αδύνατον δύο μόνο μητροπολίτες να έχουν τον έλεγχο, τόσης τεράστιας γεωγραφικής έκτασης, έστω κι αν ο αριθμός πιστών σε αυτές  είναι ελάχιστος.Αν όλα γίνουν έτσι, πιστεύω ότι στην Λατινική Αμερική η Ορθοδοξία θα έχει λαμπρό μέλλον.
Αλήθεια πως σας φαίνεται αυτό που ισχύει στην Ελλάδα, κάθε επίσκοπος Μητροπολίτης, διαθέτει τη δική του «ομαδούλα», που τον ακολουθεί υποτακτικά κι εξελίσσετε κι αυτή αναλόγως; .Το θεωρείτε αυτό θρησκευτικά εκκλησιαστικά ορθό;. Μπορεί στη σημερινή εποχή να ισχύουν αντιλήψεις υποταγής ανθρώπου προς άνθρωπο; Και μάλιστα στους κόλπους μιας εκκλησίας όπου ο Θεός της είναι υπέρμαχος των ανθρωπίνων ελευθεριών; Αλήθεια εσείς είστε υποτακτικός ;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Ναι, ο Χριστός είναι υπέρμαχος των ανθρωπίνων ελευθεριών αλλά και παράδειγμα υπακοής στο Θέλημα του Πατρός, όπως διαβάζουμε στα Ευαγγέλια, γι΄ αυτό στην ορολογία των εκκλησιαστικών ύμνων, τον ονομάζουν «ο αμνός του Θεού». Η υπακοή είναι μεγάλη αρετή και χάρισμα του Θεού. Η υπακοή είναι η βάση της τάξεως, όχι μόνο μέσα την εκκλησία αλλά και σε όλες οι άλλες κοινωνικές ομάδες, κάνουμε υπακοή στους νόμους της πολιτείας, στους γονείς μας, στις αρχές και βέβαια στον Θεό και συνεπώς στην εκκλησία μέσω των  ιεραρχών της. Το πώς ο κάθε ένας ερμηνεύει την λέξη υπακοή, είναι άλλο θέμα.
Πιστεύετε πράγματι στην επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος κατά τις εκλογές αρχιεπισκόπων, επισκόπων κ.λπ.; Μήπως τελικά πρόκειται για εκλογές που γίνονται από τις «ομαδούλες»  που ανέφερα προηγουμένως, κι άρα προϊόντα ψυχρής συναλλαγής, άσχετες προς το Άγιον Πνεύμα;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Ο Θεός είναι πάνω από όλα και Αυτός είναι ο οποίος καθοδηγεί την Εκκλησία και τα πάντα, η επιφοίτηση του αγίου Πνεύματος σε τόσα σημαντικά θέματα όπως εκλογές, χειροτονίες, και μυστήρια, είναι πέραν πάσης  αμφιβολίας.
«ΜΕΓΑΛΗ Η ΕΥΘΥΝΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»
Αυτή τη στιγμή, η μόνη θρησκεία που εξακολουθεί να εξαπλώνεται είναι το Ισλάμ. Που το αποδίδετε εσείς;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Δεν είναι μόνο το Ισλάμ, είναι και οι Προτεστάντες, Μορμόνες και πολλές άλλες και σε αυτό εμείς έχουμε μεγάλη ευθύνη. Αυτοί απλά παίρνουν όσα εμείς έχουμε εγκαταλείψει. Και όταν λέω ότι η ευθύνη είναι δική μας, δεν εννοώ μόνο την εκκλησία αλλά και τις αρχές, την ελληνική κυβέρνηση και τον κάθε ένα από εμάς ξεχωριστά. Όταν η εκκλησία δεν κάνει το ευαγγελικό της έργο, όταν οι αρχές όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται για το έργο της εκκλησίας, αλλά και σε περιπτώσεις το εμποδίζουν, όταν η κυβέρνηση στο όνομα μίας ψευδό – δημοκρατίας περνάει νόμους στην βουλή που παραβιάζουν τους ιερούς κανόνες, χωρίς τη συνεργασία με την εκκλησία, (όπως στο θέμα του πολιτικού γάμου, των διαζυγίων, τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων…ή το θέμα χωρισμός εκκλησία – κράτους, ή τούς διορισμούς των νέων κληρικών που προκαλεί τη σοβαρή μείωση των κληρικών σε όλη την πατρίδα μας, με αποτέλεσμα να κλείνουν ναοί από έλλειψη ιερέων ειδικά στα χωριά και στης ακριτικές περιοχές), όταν εμείς που με περηφάνια λέμε ότι είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί αλλά δεν πατάμε στην εκκλησία παρά μόνο Πάσχα και Χριστούγεννα ή γινόμαστε «έκο» των ΜΜΕ, κρίνοντας την εκκλησία στο πρόσωπο των ηγετών της με αφορμή τη  πρώτη κίτρινη είδηση, τότε σε αυτές τις περιπτώσεις γινόμαστε σύμμαχοι των αιρετικών και προδότες της πατρίδος μας, η οποία έχει για βάση και στήριγμα την ορθόδοξη πίστη και το αίμα χιλιάδων μαρτύρων που έδωσαν την ζωή τους για μια ελεύθερη και ορθόδοξη Ελλάδα.
«ΝΑ ΞΑΝΑ-ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΕΙ …Ο ΚΟΣΜΟΣ»
Ο σημερινός λόγος που εκπέμπει η εκκλησία έχει ή  δεν έχει απήχηση  στους πιστούς; Εσείς τι νομίζετε; Η αυξανόμενη αθεΐα, μήπως οφείλεται στην αδυναμία της εκκλησίας να πείσει; Ποιες νομίζετε ότι είναι τελικά οι αγκυλώσεις της εκκλησίας;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Η Εκκλησία σε όλη την ιστορία της έχει περάσει από πολλά και διάφορα, έχει ζήσει κακές εποχές και εποχές ακμής. Σε αυτή την εποχή που ζούμε, έχουμε μια κρίση όχι μόνο οικονομική αλλά, κυρίως κρίση στις αρχές-αξίες. Και γενικά, αν διαβάζετε, θα δείτε ότι όλα τα θρησκευτικά συστήματα περνάνε μια κρίση. Ο κόσμος έχει χάσει την ελπίδα του και όλοι προσπαθούν να βρούνε λύσεις ψάχνοντας νέες εμπειρίες. Πιστεύω  ότι η πίστη στο Χριστό είναι η πηγή της μοναδικής ελπίδας που μπορεί να ικανοποιήσει τον άνθρωπο. Εκτός από τον Χριστό δεν υπάρχει ελπίδα. Η εκκλησία και γενικά κάθε πιστός, έχει σήμερα το καθήκον να δίνει ελπίδα σε αυτό το κόσμο. Η εκκλησία πρέπει να ανανεώνει το ευαγγελικό της χαρακτήρα και να ξαναευαγγελίσει τον κόσμο, ο κόσμος σήμερα χρειάζεται να ακούσει πάλι το κήρυγμα του Ευαγγελίου αλλά με την δύναμη που είχε στην αποστολική εποχή, και πάνω απ’ όλα με την μαρτυρία της πίστεως, με την αγάπη.
«ΜΑΚΡΙΝΟ ΟΝΑΡ  Η ΕΝΩΣΗ ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ –ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΛΥΣ ΕΓΩΪΣΜΟΣ»
Βλέπετε στον ορίζοντα να διαφαίνεται η  ένωση των Εκκλησιών; Γνωρίζετε τις θέσεις και των δύο εκκλησιών, Καθολικής και Ορθοδόξου, που γέρνει η πλάστιγγα του δικαίου; Με έναν Θεό… διαιρεμένο σε χίλια κομμάτια, δεν νομίζετε ότι Θεός γελάει μαζί μας τελικά;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Ειλικρινά δεν το νομίζω. Υπάρχει πολύς εγωισμός για να γίνει κάτι τέτοιο, αλλά χαίρομαι  τις προσπάθειες που κάνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο πρόσωπο του οικουμενικού μας Πατριάρχη. Οι εκκλησίες, οι θρησκείες  στις οποίες  πιστεύουν οι άνθρωποι, είναι θεϊκής καταγωγής ή ανθρώπινης επινόησης;
π.ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Η Εκκλησία είναι Μια, Καθολική και Αποστολική, είναι δημιουργία του Θεού, από το Θεό ζει  και προς το Θεό πορεύεται. Όλες οι άλλες δεν είναι τίποτε πάρα μάταιες προσπάθειες των ανοήτων ανθρώπων για ευτυχία, ελπίδα και σωτηρία.
–Πατέρα Ιερώνυμε Εσπινόζα, σας ευχαριστούμε που είχατε την καλοσύνη να απαντήσετε στα ερωτήματά μας.

–Κι εγώ σας ευχαριστώ.

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

聖禮儀baptism and liturgy in Taiwan,Sunday, matthew 14:14:22. Βάπτιση και Θεία Λειτουργία στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ταϊβάν.

Συγγραφέας: kantonopou στις 22 Αυγούστου 2012

Παρακάτω μπορείτε να παρακαλουθήσετε βάπτιση και Θεία Λειτουργία από  την ορθόδοξη ιεραποστολή στη Ταϊβάν. See baptism and Liturgy from Orthodox Church in Taiwan.

http://www.justin.tv/dao_love/b/326634597

Μπορείτε να ενισχύσετε οικονομικά την ορθόδοξη εκκλησία στη Ταϊβάν μέσω του Ιεραποστολικού Συνδέσμου Άγιος Κοσμάς Αιτωλός Θεσσαλονίκης. Μπορείτε να δείτε τους τραπεζικούς λογαριασμούς του Συνδέσμου στη παρακάτω σύνδεση :

http://ierapostoli.wordpress.com/enisxisi/

Δείτε και άλλα βίντεο από την Ορθόδοξη Εκκλησία στη Ταίβάν :

http://www.justin.tv/dao_love/videos?page=1

http://www.youtube.com/user/asianORTHODOX

http://theological.asia/

Με το να επισκέπτεστε καθημερινά την ιστοσελίδα της Ορθόδοξης εκκλησίας της Ταϊβάν, βοηθάτε να γίνει περισσότερο γνωστή στο κινεζόφωνο κόσμο.

http://ierapostoli.wordpress.com/2012/08/20/baptism_taiwan/

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Έλληνες της Αλάσκας: «Όταν φεύγουμε από την Ελλάδα, συνειδητοποιούμε ότι είναι ένα θείο δώρο που δεν το έχουν όλοι.»

Συγγραφέας: kantonopou στις 21 Αυγούστου 2012

Κατακαλόκαιρο, εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου, το θερμόμετρο της πόλης Ανκορατζ, της μεγαλύτερης στην Αλάσκα, έδειχνε εννιά βαθμούς Κελσίου. Η γη των Εσκιμώων ξημέρωνε και νύχτωνε (και φυσικά παραμένει) παγωμένη, με χιονισμένα πεζοδρόμια και λευκές σκεπές. Εκείνες τις ημέρες όμως, και ειδικότερα το τριήμερο 17-19 Αυγούστου, το… ψύχος στην πολιτεία των ΗΠΑ ηττήθηκε από τις μυρωδιές ζεστής σπανακόπιτας, παραδοσιακού παστίτσιου και λουκουμάδων, τις ρυθμικές πενιές παικτών του μπουζουκιού και τα βήματα ανδρών, γυναικών και παιδιών που, πιασμένοι ώμο με ώμο, έσυραν μπάλους και τσάμικα!

Πρόκειται για περίπου 70 οικογένειες που επιμένουν να ζουν… ελληνικά στον τόπο των παγετώνων, με τις καρδιές τους να χτυπούν νοσταλγικά για την αγαπημένη τους ηλιόλουστη πατρίδα. Κάθε χρόνο, μετά τη γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, οι δραστήριοι ομογενείς μας, διοργανώνουν το Ελληνικό Φεστιβάλ με σκοπό χιλιάδες επισκέπτες να παίρνουν μια ιδέα από ελληνική φιλοξενία, πολιτισμό και παράδοση. Περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι ανταποκρίθηκαν φέτος στο γιορτινό κάλεσμα της ελληνικής κοινότητας με έδρα το Ανκορατζ. ««Ο Ελληνισμός δεν έχει σύνορα. Είναι ιδεολογία. Είναι αυτό που βιώνουμε όλοι εμείς που ζούμε διάσπαρτοι ανά τον κόσμο και αυτή την ομορφιά μοιραζόμαστε όπου κι αν βρεθούμε» λέει υπερήφανη για την καταγωγή της (από ένα χωριό της Λακωνίας) η Μαρία Μπάσκου (Μπασκουρέλου, όπως είναι το επίθετο της), καθηγήτρια Ελληνικών και πρόεδρος της κοινότητας στο Ανκορατζ. Οι Ελληνες της Αλάσκας μαθαίνουν στα παιδιά τους την ελληνική γλώσσα (σε σχολείο που λειτουργεί τα απογεύματα) και τους παραδοσιακούς χορούς, ενώ έχουν χτίσει τη μοναδική ελληνική ορθόδοξη εκκλησία, τον Ιερό Ναό Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.

Κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Φεστιβάλ, που ολοκληρώθηκε την περασμένη Κυριακή, τις εντυπώσεις έκλεψαν τα παραδοσιακά πιάτα, από… χιλιάδες κομμάτια σπανακόπιτας και τυρόπιτας μέχρι αρνί γιουβέτσι, ντολμάδες και φασολάκια, αλλά και το ελληνικό καφενείο και το ζαχαροπλαστείο που έστησαν οι ομογενείς, προσφέροντας δεκάδες λιχουδιές (μπακλαβάδες, κουραμπιέδες, καρυδόπιτες κ.ά.). «Οι επισκέπτες τρελαίνονται με την ελληνική κουζίνα και από την πρώτη ημέρα αγοράζουν… με το κιλό (!) τα εδέσματα. Το σημαντικό είναι ότι ο κόσμος δοκιμάζει γεύσεις της Ελλάδας, μαθαίνει τους παραδοσιακούς χορούς μας και με λίγα λόγια αισθάνεται μαζί μας Ελληνας για ένα Σαββατοκύριακο. Αυτό επιδιώκουμε και γι’ αυτό είμαστε χαρούμενοι» λέει η κυρία Μπάσκου. Η φετινή διοργάνωση επενδύθηκε μουσικά με τους ήχους ορχήστρας (με μπουζούκι, φυσικά!) από το Βανκούβερ. Ανδρες, γυναίκες και παιδιά από τα χορευτικά συγκροτήματα της ελληνικής κοινότητας χόρεψαν συρτούς, μπάλους, τσάμικο, ή και παϊντούσκα (κυκλικός χορός της Μακεδονίας και της Θράκης).

Το Ελληνικό Φεστιβάλ πάντως δεν αφορά μόνο τις γεύσεις και τους ήχους, αλλά και τον πολιτισμό. Οι ομογενείς στήνουν ετησίως ένα μικρό μουσείο, προβάλλοντας μεταξύ άλλων τα ελληνικά έθιμα. Οπως λέει η πρόεδρος της κοινότητας, φέτος έγινε προβολή του βυζαντινού πολιτισμού, με την ευκαιρία της αγιογράφησης (από Ελληνα εθελοντή) της εκκλησίας της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. «Οσο πιο μακριά ζει κανείς τόσο πιο πολύ του λείπει η Ελλάδα. Η αγάπη μας για την πατρίδα και η θρησκεία μας είναι αυτά πού μας διακρίνουν, αυτά που έχουν ιδιαίτερη ομορφιά και είναι τρόπος ζωής για εμάς και τα παιδιά μας. Μου λείπει ο τόπος μου, αλλά με ζεσταίνουν οι αναμνήσεις» τονίζει η κυρία Μπάσκου, μητέρα τριών παιδιών, τα οποία γεννήθηκαν στη μακρινή Αλάσκα.

Αν κάτι πραγματικά λείπει στους Ελληνες στην Αλάσκα, αυτό είναι η ηλιοφάνεια της Ελλάδας όλο τον χρόνο.

«Οταν φεύγουμε από την Ελλάδα, συνειδητοποιούμε ότι είναι ένα θείο δώρο που δεν το έχουν όλοι. Βέβαια, αποφεύγω να συγκρίνω τόπους, προσπαθώ να ανακαλύπτω την ομορφιά τους και να παίρνω το καλύτερο. Η Αλάσκα, όπου έχω ζήσει περισσότερα χρόνια απ’ ό,τι στην Ελλάδα, έχει γίνει δεύτερη πατρίδα. Αυτή την εποχή ο τόπος εδώ είναι πανέμορφος, με πολύ πράσινο, σε όλους τους χρωματισμούς, με άγρια λουλούδια, όμορφα βουνά, με χιονισμένες βουνοκορφές» λέει η κυρία Μπάσκου.

Βγάζουν εισιτήριο χωρίς επιστροφή για την άλλη πλευρά του πλανήτη!

Η ελληνική «οικογένεια» της Αλάσκας φαίνεται ότι μεγαλώνει λόγω της οικονομικής κρίσης και κυρίως της ανεργίας στη χώρα μας, με ολοένα και περισσότερους Ελληνες, συγγενείς ή γνωστούς των ανθρώπων που ζουν εδώ και χρόνια στην πολιτεία των ΗΠΑ. Πολλοί είναι εκείνοι που παίρνουν την απόφαση να βγάλουν εισιτήριο χωρίς επιστροφή για την άλλη άκρη της γης!

Αυτό διαπιστώνει η ελληνική κοινότητα με έδρα την πόλη Ανκορατζ. Οπως λέει χαρακτηριστικά η πρόεδρος Μαρία Μπάσκου, «αρκετοί επικοινωνούν μαζί μας, είτε τηλεφωνικά είτε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, προκειμένου να ενημερωθούν για τις συνθήκες και τις προοπτικές εργασίας στην Αλάσκα. Από την πλευρά μας είμαστε στη διάθεση να παράσχουμε πληροφορίες για όποιον επιθυμεί να έρθει να ζήσει εδώ». Εξάλλου Ελληνες ζουν διάσπαρτοι όχι μόνο στο Ανκορατζ αλλά και σε άλλες πόλεις (Ντίλινγκαμ, Μπάροου, Φερμπακς κ.ά.). Οι περισσότεροι ομογενείς είναι ιδιοκτήτες εστιατορίων και άλλοι απασχολούνται ως δικηγόροι, γιατροί και επιχειρηματίες. «Σε όλα τα απομακρυσμένα μέρη της Αλάσκας υπάρχει τουλάχιστον ένας Ελληνας!» λέει η κυρία Μπάσκου.

Η ελληνική κοινότητα της Αλάσκας παρακολουθεί με λύπη, όπως συμφωνούν τα μέλη της, τις αρνητικές αναφορές στην Ελλάδα από τα ξένα μέσα μαζικής ενημέρωσης εδώ και δύο χρόνια, αλλά και με προβληματισμό τις δύσκολες στιγμές που περνά η χώρα μας. «Λυπούμαστε βαθύτατα για όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα. Από την άλλη, μας παρηγορεί το γεγονός ότι ο κόσμος της Αλάσκας, της δεύτερης πατρίδας μας, εκφράζει τη συμπόνια του και θέλει να μαθαίνει την αλήθεια και τις πραγματικές εξελίξεις που αφορούν την Ελλάδα. Εδώ οι κάτοικοι δεν έχουν τη νοοτροπία… να υποβιβάσουμε με κάθε τρόπο τον Ελληνα» καταλήγει η φιλόλογος Μαρία Μπάσκου.

Ελένη Ευαγγελοδήμου

Δημοκρατία 21/08/2012

http://www.dimokratianews.gr

Δείτε και:

Μια Ελληνορθόδοξη Εκκλησία στο βορειότερο σημείο της Γης

Μια ορθόδοξη εκκλησία στην Αλάσκα -ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΙΑ Ν

Ο ΒΟΡΕΙΟΤΕΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΠΑΓΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ιρλανδός Άγιος Κολούμπα (521-597)

Συγγραφέας: kantonopou στις 19 Αυγούστου 2012

Πολλοί  Ορθόδοξοι Χριστιανοί αγνοούμε τους Αγίους της Δύσης,την εποχή της ΕΝΙΑΙΑΣ Εκκλησίας ( μέχρι το 1054 ), πριν την απομάκρυνση από τη ΚΟΙΝΗ πίστη της Ρωμαιοκαθολικής- παπικής ομολογίας. Τώρα που στη Δύση πολλοί ασπάζονται την Ορθόδοξη πίστη και εντάσσονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία αναβιώνει η τιμή προς τους κοινούς Αγίους της ΕΝΙΑΙΑΣ Εκκλησίας των 10 πρώτων αιώνων ! Μια τέτοια ιστορία- προσκύνημα στα χνάρια των πρώτων Αγίων της Δύσηςαποτελεί και το άρθρο από την ιστοσελίδα amen.gr .

κείμενο-φωτογραφίες του Νίκου Κοσμίδη

Τόποι ιεροί, τόποι αγιασμένοι. Για τον Ορθόδοξο Χριστιανό τέτοιοι τόποι σηματοδοτούν στιγμές προσκυνήματος, λατρείας, πνευματικής ανάπαυσης και μυστικής αναζήτησης. Η ελληνική γη, ευλογημένη από κατάσπαρτα μαρτύρια, μοναστήρια, ασκηταριά και ξωκλήσια, καλεί διαρκώς τον Χριστιανό σ’ ένα αδιάλειπτο προσκύνημα. Κάθε ιερός τόπος γίνεται αφορμή συνάντησης γης και ουρανού. Μια μικρή έξοδος από τον κόσμο και πρόγευση της ουράνιας πατρίδας.

Πρώτοι προσκυνητές, εκείνοι οι άνδρες και οι γυναίκες, που, οδηγημένοι από το Πνεύμα, αναζήτησαν τόπους άσκησης, προσευχής, πάλης των παθών και θείας συνάντησης. Στα βήματα της δικής τους «εξορίας» ψάχνουμε και μείς, διψασμένες ψυχές, τη δική μας συνάντηση με τον Θεό, μακριά από τη φασαρία των καιρών.

Τη συνάντηση αυτή αναζήτησε μια ομάδα κάπου 40 προσκυνητών, που ταξίδεψαν απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης για να βρεθούν σ’ έναν τέτοιο ιερό τόπο. Έναν τόπο αγιασμένο, που η πορεία της ιστορίας μέσα στους αιώνες, θέλησε να ξεχαστεί -μόνο πρόσκαιρα- στη συνείδηση της μαχόμενης Εκκλησίας. Για τους Ορθοδόξους αυτούς από την Αριζόνα και τη Σιβηρία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ολλανδία, το Τέξας και την Ελβετία, την Ιρλανδία και την Ελλάδα, το προσκύνημά τους στη νήσο της Αϊόνα, στις δυτικές ακτές της Σκωτίας, σηματοδοτούσε όχι μόνο την αναζήτηση πνευματικής ανανέωσης, αλλά και μετοχήστην παράδοση της αρχαίας αδιαίρετης Εκκλησίας.

http://stcolumbamonastery.org/about/our-patron/

Το δαρμένο από τους ανέμους του Ατλαντικού και μουσκεμένο από τις συχνές και έντονες βροχοπτώσεις του Βορρά αυτό νησί, επέλεξαν το 563 μ.Χ. ο Ιρλανδός Άγιος Κολούμπα (521-597) και η ομάδα που τον ακολουθούσε, για τη δική τους συνάντηση με το Θεό. Η σπουδαιότητα της μοναστικής κοινότητας που ίδρυσαν ξεπέρασε τα σύνορα και αυτών των Βρετανικών Νήσων. Το Αβαείο της Αϊόνα κατέστει σπουδαίο ιεραποστολικό και μοναστικό κέντρο, πραγματικό φυτώριο αγιασμού.

Για τους συγχρόνους Ορθόδοξους προσκυνητές, οι βίοι του Κολούμπα και όλων όσων αγίασαν στην Αϊόνα, θυμίζουν έντονα ιστορίες από τα δικά μας Συναξάρια και μαρτυρίες σχετιζόμενες με τους οσίους γέροντες των ημερών μας. Η ίδια ευωδία, το ίδιο φως, η ίδια αστείρευτη πηγή χάρης.

Την αδιάσπαστη αυτή αλυσίδα των αγίων της Εκκλησίας διαμέσου των αιώνων βιώσαμε στα λόγια του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Διοκλείας Κάλλιστου (Ware), ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Η διακονία της πνευματικής καθοδήγησης». Μέσα και από την εξιστόρηση προσωπικών βιωμάτων του, ο συγγραφέας των έργων «Η Ορθόδοξη Εκκλησία» και «Ο Ορθόδοξος Δρόμος», παρουσίασε τα πνευματικά χαρίσματα σύγχρονων χαριτωμένων μορφών, όπως αυτών του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς (1896-1966), Επισκόπου Σαγκάης και Σαν Φρανσίσκο και του οσίου γέροντα Αμφιλοχίου της Πάτμου (1888-1970). Τη σκυτάλη έλαβε ο Bruce Clark, γραμματέας των «Φίλων της Ορθοδοξίας στην Αϊόνα» -υπεύθυνος της διοργάνωσης του προσκυνήματος-, ο οποίος, παρουσιάζοντας το θέμα «Ο άγιος Κολούμπα και το χάρισμα της διάκρισης», μετέφερε ιστορίες από τον βίο του αγίου, που συνέγραψε ο ένατος ηγούμενος της Αϊόνα, Άγιος Άντομναν (627-704).

Οι δυο ομιλίες κατέδειξαν πώς οι άγιοι, ανεξάρτητα από τις πολιτισμικές τους ιδιαιτερότητες και τις χρονικές περιόδους δράσης τους, βιώνοντας το βάθος του μυστηρίου της πίστης, μετείχαν των ίδιων χαρισμάτων και εμπειριών, ενδύθηκαν την ίδια φιλευσπλαχνία για τον άνθρωπο, την ίδια αγάπη για την Κτίση. Ο ορθολογισμός της λογοκρατούμενης εποχής μας και οι μύριες όσες «αλήθειες» της, δεν μπορούν να σταθούν μπροστά σ’ αυτό που μαρτυρούν οι θαλασσοδαρμένοι βράχοι και οι ακρογιαλιές της Αϊόνα, τα μόνα «λείψανα» από την εποχή που ο Άγιος Κολούμπα πρωτοπάτησε στο νησί, όπως σημείωσε ένα απόγευμα ο φίλος Jim Forest. Την μοναδικότητα, δηλαδή, της πίστης στον Χριστό, που οδηγεί τον άνθρωπο σε εκούσια εξορία σε γη ξένη, εις απάντηση του Κυρίου.

Η Κελτική Εκκλησία, με την ιδιαίτερο πνευματικό πλούτο της, θα υιοθετήσει, τελικά, από τα μέσα του 7ου αιώνα την Λατινική παράδοση, μέσω των ιεραποστόλων που απέστειλε στη Βρετανία η Ρωμαϊκή Εκκλησία. Μετά την Μεταρρύθμιση και τη διάδοση του Πρεσβυτεριανισμού στη Σκωτία, η Αϊόνα και η μοναστική της ιστορία θα λησμονηθούν,εκπληρώνοντας, έτσι, μια γνωστή προφητεία του αγίου Κολούμπα: “Στην Αϊόνα της καρδιάς μου, στην Αϊόνα που αγαπώ, αντί για τη φωνή των μοναχών, θα ακούγεται το μούγκρισμα των κοπαδιών (…)».

Πράγματι, εκεί που άλλοτε ακουμπούσαν τα μαθημένα στην πολύωρη ένθερμη προσευχή γόνατα των μοναχών, σήμερα βόσκουν ελεύθερα τα όμορφα σκωτσέζικα πρόβατα, καλοταϊσμένα με το φρέσκο χορτάρι της Αϊόνα. Ξαπλωμένα εδώ και κει –σχεδόν σα σύννεφα πάνω σ’ ένα πράσινο ουρανό- κοιτούν αδιάφορα τους προσκυνητές και επισκέπτες που καταφθάνουν κατά χιλιάδες και ψάχνουν από άκρη σε άκρη τα ίχνη του λαμπρού παρελθόντος.

Παρά όμως την μακραίωνη εγκατάλειψη των αρχαίων ιερών Χριστιανικών τόπων των Κελτών, για τους λιγοστούς κατοίκους του νησιού, όπως και των άλλων περιοχών όπου υπήρχαν ερείπια αντίστοιχων προσκυνημάτων, τα μνήματα των αγίων προγόνων τους στους μισογκρεμισμένους καθεδρικούς, αποτελούσαν ζωντανή μαρτυρία της καταγωγής και της κληρονομιάς τους.

Η αναγέννηση της Αϊόνα θα επέλθει το 1938, όταν ο αιδ. George MacLeod, κληρικός της Εκκλησίας της Σκωτίας, θα ιδρύσει την μεικτή νέο-μοναστική «Κοινότητα της Αϊόνα» και θα ολοκληρώσει την ανοικοδόμηση του Αβαείου. Το αυξανόμενο ενδιαφέρον γύρω από το έργο της κοινότητας και η προσπάθεια αναβίωσης του Κέλτικου Χριστιανισμού, θα φέρει στο νησί και τους πρώτους Ορθόδοξους προσκυνητές.

Γι’ αυτούς, όπως και για πολλά μέλη της δικής μας ομάδας που προσήλθαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία μετά από χρόνια πνευματικής αναζήτησης, το προσκύνημα εκεί δεν είχε καθόλου τον χαρακτήρα περιπλάνησης σ’ «εξωτικές» μορφές Χριστιανισμού ή ρομαντικής νοσταλγίας για κάτι χαμένο από καιρό. Ήταν η καρδιακή αναζήτηση των δικών τους συνδέσμων με το ορθόδοξο παρελθόν των προγόνων τους, η επανασύνδεσή τους με την αδιάσπαστη αλυσίδα των Αγίων.

Για τους σημερινούς Ορθοδόξους της Σκωτίας, η τιμή των αγίων της Κελτικής Εκκλησίας και η τέλεση της Θείας Ευχαριστίας σε αγιασμένους τόπους της δικής τους γης, αποτελούν ορατό σημείο ενότητας με την παράδοση της Εκκλησίας της πρώτης Χιλιετίας. Κοντά τους, σ’ ένα κοινό προσκύνημα, σε μια κοινή εκκλησιαστική εμπειρία, ανακαλύπτουμε και μεις οι Έλληνες την καθολικότητα της Ορθοδοξίας και το νέφος των αγίων, που ανά τους αιώνες ευαρέστησαν το Θεό.

Και, ίσως, μέσα απ’ αυτή την τιμή να εκπληρωθεί και το δεύτερο και ελπιδοφόρο κομμάτι της προφητείας του Αγίου Κολούμπα: «(…) Μα πριν φθάσει το τέλος του κόσμου, η Αϊόνα θα ξαναγίνει όπως ήταν.»

An ancient Gaelic prophecy attributed to St. Columba:

An I mo chridhe, I mo graidh,

An ait guth manaich bidh geum ba

Ach mun tig an saoghal gu crich

Bithidh I mar a bha.

Iona of my heart, Iona of my love,

Instead of monks voices shall be

the lowing of cattle;

But ere the world shall come

to an end,

Iona shall be as it was.

Περισσότερες φωτογραφίες, more photos  :

http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=10186

http://www.orthodoxiona.com/index.html

http://www.iona-orthodox-retreats.org.uk/index.html

http://ierapostoli.wordpress.com/2012/08/19/aiona_celticorthodox/

Δείτε και

Προσκυνητές στην Αϊόνα του 2012 μ.Χ.

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ, ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ιστοσελίδα Ορθόδοξης κατήχησης σε 5 γλώσσες ( ελληνικά, αγγλικά,γαλλικά,ρουμανικά, ρωσικά ).New Resource for Sunday School and Catechism Class ( Orthodox Church in Greek,English,Français,Română,Русский

Συγγραφέας: kantonopou στις 1 Αυγούστου 2012

Μια νέα ιστοσελίδα Ορθόδοξης κατήχησης που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε στα κατηχητικά σχολεία της Εκκλησίας, είτε για την κατήχηση όσων θέλουν να γνωρίσουν την Ορθόδοξη  και πίστη, είναι διαθέσιμη σε 5 γλώσσες ( ελληνικάαγγλικά,γαλλικά, ρουμανικά και ρωσικά). Μια πρώτη ματιά μας δημιούργησε θετικότατες εντυπώσεις, γιατί τα μαθήματα είναι απλά και κατανοητά από νέους και κατηχούμενους.

Εξερεύνησε την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη. Discover Orthodox Christian Faith, Learn about Ancient Christian Faith.Find the Orthodox Christian Church.

Ελληνικά

English

Français

Română

Русский

A new Orthodox Christian education resource, the website Orthodoxabc.com, recently launched in anticipation of the 2012-2013 church school year.

Created for children between the ages of 7 and 13, the site provides free downloadable Catechetical School lessons especially designed for parents and teachers to help children learn “the rich religious and spiritual heritage of our Orthodox faith, a set of values to better equip them to face life’s challenges, and a spiritual framework to help give focus and meaning to their lives.”

All lessons on the site have been developed by parents, godparents, Orthodox youth and Catechetical School teachers, and have been reviewed by clergymen. The materials are written in everyday language and include colorful illustrations, word play and coloring activities to reinforce the main lesson themes. A Teacher’s Edition is included to make sure young students get the most out of every lesson. Content is subdivided into the categories: Fasting and Prayer, Church and Feasts, Holy Scriptures, and Faith and Sacraments.

Browse the new site.

Υποσημείωση του μπλογκ της Ορθόδοξης Ιεραποστολής.

http://ierapostoli.wordpress.com/2012/08/01/orthodox_cathechesis/#more-7945

Θεωρούμε την εργασία αυτή μια πρώτη προσπάθεια Ορθόδοξης κατήχησης σε νέους, που μπορεί να επεκταθεί και σε ενήλικες. Είναι ευκαιρία, αφού έχει γίνει ήδη η προεργασία σε 5 γλώσσες, να αναλάβουν οι Ιεραπόστολοι, σε συνεργασία με ντόπιους μεταφραστές,  να μεταφράσουν το υλικό αυτό στις τοπικές γλώσσες ( πχ κινεζικά, κορεατικά, ινδικά, σουαχίλι, ισπανικά, πορτογαλικά, ινδονησιακά κλπ ), και να το ανεβάσουν στην ιστοσελίδα !

Επίσης, πρέπει όλες οι ορθόδοξες ιστοσελίδες και μπλογκς να έχουν σε πρώτη θέση την αναζήτηση αυτής της ιστοσελίδας, ώστε να μπορούν όλοι να το βλέπουν και να το βρίσκουν!

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ, ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ο γιος του πρωθυπουργού της Κένυας βαπτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός

Συγγραφέας: kantonopou στις 29 Ιουλίου 2012

kenias

Ο Σεβασμιότατος μητροπολίτης Κένυας κ. Μακάριος δέχθηκε, προ αρκετών εβδομάδων, τον πρωτότοκο γιο του πρωθυπουργού της Κένυας Ραΐλα Οτίγκα, Φιντέλ Κάστρο, τον οποίο συνόδευε η μέλλουσα σύζυγός του καταγομένη από την Ερυθραία.

Το ζευγάρι εξέφρασε τη μεγάλη επιθυμία του να ενταχθεί ο Φιντέλ στους κόλπους της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής εκκλησίας.

Αφού έγιναν οι σχετικές και απαραίτητες διευθετήσεις, κατήχηση κ.τ.λ., ο σεβασμιότατος τέλεσε το μυστήριο του βαπτίσματος στο μεγάλο βαπτιστήρι της ορθόδοξης πατριαρχικής σχολής «Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ΄», βαπτίσας τον Φιντέλ, μαζί με 22 άλλα άτομα, δίνοντάς του το όνομα Μακάριος.

Στις 28 Ιουλίου ο σεβασμιότατος τέλεσε το μυστήριο του γάμου στον ορθόδοξο πατριαρχικό καθεδρικό ναό των Αγίων Αναργύρων στη Ναϊρόμπη.

Στην τελετή παρέστησαν οι γονείς και των δύο νεονύμφων προς τους οποίους ο Μητροπολίτης, στο τέλος, απηύθυνε πατρικές νουθεσίες για τη νέα τους ζωή.

kenias1

http://www.romfea.gr/ektakta-nea-2/13308-gios-kenyas-baptistike-orthodoxos-xristianos

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Μια Ελληνορθόδοξη Εκκλησία στο βορειότερο σημείο της Γης

Συγγραφέας: kantonopou στις 22 Ιουλίου 2012

75 ελληνικές οικογένειες έχτισαν Ορθόδοξο Ιερό Ναό στην Αλάσκα. Συγκεκριμένα η ελληνική κοινότητα στο Άνκορατζ κατάφερε και έκανε ένα όνειρο πραγματικότητα χτίζοντας την πρώτη ορθόδοξη εκκλησία στην 49η πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών.

ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

https://www.youtube.com/watch?v=CXF09cp3Hoo&feature=player_embedded#!

Greek Orthodox Archdiocese of America.

The exterior is nearly complete! Once the inside is finished we can start worshipping in our new church.

http://transfiguration.ak.goarch.org/

http://www.anaplastiki.gr/

Δείτε και:

Μια ορθόδοξη εκκλησία στην Αλάσκα -ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΣΕΙ

Ο ΒΟΡΕΙΟΤΕΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΠΑΓΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ, ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | 1 σχόλιο »

Ο ΒΟΡΕΙΟΤΕΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΑΟΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΠΑΓΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ

Συγγραφέας: kantonopou στις 21 Ιουλίου 2012

Ανθεί ο ελληνικός πολιτισμός στην Αλάσκα

Της Λένας Κισσάβου

Δια χειρός του Λαρισαίου αγιογράφου Κώστα Θεοδώρου, η Πλατυτέρα κοσμεί εδώ και λίγες μέρες, τη βορειότερη ελληνική ορθόδοξη εκκλησία του κόσμου, στη μακρινή Αλάσκα, την οποία ανέγειρε η ελληνική κοινότητα της πόλης Άνκορατζ.

Ο αγιογράφος ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση των Ελλήνων που ζουν εκεί, μετέφερε τη βυζαντινή τέχνη της αγιογραφίας, στη χώρα των πάγων και άφησε το στίγμα της ανεξίτηλο στην ιστορία του τόπου, χάρη στον ελληνισμό, που αναζητά να διαδώσει τον πολιτισμό του, ακόμη και στα… πέρατα στη γης.

Η υποδοχή του και η φιλοξενία που έζησε ο κ. Θεοδώρου, στο διάστημα που φιλοτεχνούσε την εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ήταν πραγματικά η ελληνική της κληρονομιάς των προγόνων μας, υποστηρίζει ο ίδιος, και αντίστοιχα η μετάβαση του επισκέπτη στο μακρινό τόπο, συνοδεύτηκε με δώρα από την πατρίδα, συμβολικά της στήριξης και της αγάπης του λαού μας στον απόδημο ελληνισμό, όπως το δώρο του Μητροπολίτη Λαρίσης Σεβασμιοτάτου κ.κ Ιγνατίου, που ήταν μια εικόνα του Αγίου Αχιλλίου.

«Είναι περισσότερο Έλληνες, από τον καθένα μας που ζει στη χώρα, καθώς με πείσμα προσπαθούν να κρατήσουν γλώσσα, θρησκεία και πολιτισμό…» μας πληροφορεί ο κ. Θοεδώρου, συμπληρώνοντας μεταξύ άλλων ότι διατηρούν ελληνικό σχολείο (λειτουργεί από το 1981), τμήματα παραδοσιακών ελληνικών χορών με αυθεντικές παραδοσιακές ενδυμασίες (έχουν αποσπάσει διεθνή βραβεία σε φεστιβάλ χορού), τηρούν τα ήθη και τα έθιμα του πολιτισμού μας διαδίδοντάς τα και στους ξένους που συμμετέχουν στις μεγάλες γιορτές τους, όπως σε φεστιβάλ καθαρά ελληνικών στοιχείων, όπου ετοιμάζουν παραδοσιακά φαγητά, με ρεβίθια, φασόλια, σαλάτες, μπακλαβά και πίτες, συνδυάζοντάς τα με χορούς της χώρας μας κ.α. Μάλιστα ένα απ’ αυτά, που διοργανώνεται κάθε Δεκαπενταύγουστο, είναι τόσο φημισμένο που οι επισκέπτες ξεπερνούν τα 5.000 άτομα.

Για την ταυτότητα της ελληνικής κοινότητας, ο κ. Θεοδώρα μας πληροφορεί ότι είναι περίπου 65 ελληνικές οικογένειες που ζουν στο Άνκορατζ της Αλάσκας, μιας πόλης 250.000 κατοίκων, της 49ης πολιτείας των ΗΠΑ. Για να αντιληφθεί κανείς τι σημαίνει η έκταση της Αλάσκας αρκεί να την συγκρίνει με αυτή της σημερινής Ευρώπης.

Πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας είναι μια δραστήρια γυναίκα, η κ. Μαρία Μπάσκου, με καταγωγή από την Πελοπόννησο, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες κάτοικοι της πόλης.

Πρόκειται για την πρώτη γενιά Ελλήνων και η παρουσία της εκεί, λόγω της δράσης της, τόσο της κοινωνικής όσο και της επαγγελματικής, είναι ιδιαίτερα αγαπητή.

Η ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Στους άδειους τοίχους του ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ξεκίνησε να δημιουργεί ο κ. Θεοδώρου, τις Άγιες μορφές του χριστιανισμού, κι αυτό αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της κοινότητας. Καθημερινά επισκέπτονταν το ναό μεγάλος αριθμός ατόμων, για να θαυμάσει το έργο του, ενώ εξέφραζαν το δέος και τη συγκίνηση που ένιωθαν, μπροστά στη θέα της δημιουργίας του.

Η Πλατυτέρα, ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Δημήτριος, το Άγιο Μαρτύριο, ο Χριστός, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, και ο Άγιος Νικόλαος, ήταν τα πρώτα έργα που φιλοτέχνησε στο ναό, κάνοντας την αρχή ενός έργου που όπως μας είπε ο ίδιος θα συνεχιστεί ανά διαστήματα, μέχρι να αγιογραφηθεί όλος ο ναός.

Ο δεσμοί που αναπτύχθηκαν ισχυροί και οι Έλληνες του Άνκορατζ, εξέφρασαν την επιθυμία να επισκεφθούν τη Λάρισα και να γνωρίσουν την πόλη που τους πρόσφερε μέσω των ανθρώπων της ένα σημαντικό δώρο, μηνύματα αγάπης από την πατρίδα!

Ελευθερία Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

http://www.eleftheria.gr/index.asp?cat=7&aid=41157

Μια ορθόδοξη εκκλησία στην Αλάσκα -ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΣΕΙ

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ, ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Μια ορθόδοξη εκκλησία στην Αλάσκα -ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΗΣΕΙ

Συγγραφέας: kantonopou στις 21 Ιουλίου 2012

Ο Λαρισαίος Κ. Θεοδώρου ταξίδεψε με δικά του έξοδα στο Ανκορατζ, όπου ύστερα από τρεις εβδομάδες σκληρής εργασίας αγιογράφησε ένα μέρος του πρώτου και μοναδικού ορθόδοξου ναού στην πολιτεία των ΗΠΑ

Οι Ελληνες του Ανκορατζ στην Αλάσκα έβαλαν σκοπό να κατασκευάσουν την πρώτη ορθόδοξη εκκλησία στην περιοχή και ο Κ. Θεοδώρου ανταποκρίθηκε με χαρά στην έκκλησή τους

Οι Ελληνες του Ανκορατζ στην Αλάσκα έβαλαν σκοπό να κατασκευάσουν την πρώτη ορθόδοξη εκκλησία στην περιοχή και ο Κ. Θεοδώρου ανταποκρίθηκε με χαρά στην έκκλησή τους

Η Πλατυτέρα Παναγία καλύπτει εδώ και λίγες ημέρες μια ελληνική εκκλησία στο βορειότερο άκρο του κόσμου, στη μακρινή Αλάσκα. Η Πλατυτέρα, όπως και άλλες μορφές αγίων, αγιογραφήθηκε από τον Λαρισαίο Κώστα Θεοδώρου, ο οποίος ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση που απηύθυναν μέσω της δημόσιας τηλεόρασης τα μέλη της πολύ δραστήριας ελληνικής κοινότητας της πόλης Ανκορατζ.

Ταξίδεψε με δικά του έξοδα, έμεινε περίπου 3 εβδομάδες στο Ανκορατζ και αγιογράφησε ένα μέρος του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, της πρώτης και μοναδικής ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας στην 49η πολιτεία των ΗΠΑ.

«Ηταν μια εμπειρία μοναδική. Συγκινήθηκα όταν είδα ένα ρεπορτάζ στην τηλεόραση όπου Ελληνες από την Αλάσκα ζητούσαν προσφορές για την αποπεράτωση του ναού. Επικοινώνησα μαζί τους και τους είπα πως όταν η εκκλησία τελειώσει, ευχαρίστως θα πήγαινα να προσφέρω ένα μέρος της αγιογραφίας.

Μια ορθόδοξη εκκλησία στην Αλάσκα

Ετσι έφτιαξα την Πλατυτέρα στην οροφή, τον Αγιο Γεώργιο, τον Αγιο Δημήτριο, τον Χριστό, τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον Αγιο Νικόλαο» λέει στο «Εθνος» ο Κώστας Θεοδώρου, που επέστρεψε πριν από μερικές μέρες από το Ανκορατζ, ετοιμάζεται ωστόσο να ξαναπάει για να ολοκληρώσει την αγιογράφηση του ναού.

Για τρεις εβδομάδες εργαζόταν σχεδόν όλη την ημέρα, πάνω σε μια πανύψηλη σκαλωσιά, σε θερμοκρασίες σχεδόν φθινοπωρινές, «ο καιρός ήταν σαν τον δικό μας Οκτώβριο», ενώ τα βράδια δεν προλάβαινε να αποδέχεται προσκλήσεις για να γευτεί την? ελληνική κουζίνα σε κάποιο από τα δεκάδες εστιατόρια που διατηρούν ομογενείς.

Μια ορθόδοξη εκκλησία στην Αλάσκα

Ψυχή της ελληνικής κοινότητας του Ανκορατζ -της μεγαλύτερης πόλης της Αλάσκας, αν και πρωτεύουσα είναι το Τζούνο- που αριθμεί 70 ελληνικές οικογένειες σε μια πόλη 250.000 κατοίκων είναι η πρόεδρός της Μαρία Μπάσκου. Με καταγωγή από το Καστόρι Λακωνίας, η κ. Μπάσκου σπούδασε Παιδαγωγικά στη Βοστόνη και διδάσκει στο ελληνικό σχολείο του Ανκορατζ, στο οποίο φοιτούν περίπου 30 παιδιά.

Η κ. Μπάσκου είχε απευθύνει πριν από περίπου έναν χρόνο δημόσια έκκληση για την ολοκλήρωση της εκκλησίας. Τότε ανταποκρίθηκαν πολλοί Ελληνες από όλα τα μέρη του κόσμου και έστειλαν τις προσφορές τους, ενώ ο κ. Θεοδώρου της ζήτησε να τον κρατά ενήμερο για το πότε μπορεί να πιάσει δουλειά.

Μια ορθόδοξη εκκλησία στην Αλάσκα

Οι εργασίες για την κατασκευή του ναού κράτησαν δύο χρόνια, ενώ αυτό το διάστημα διαμορφώνεται η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και ένας χώρος αναψυχής, στο ισόγειο.

Οι ομογενείς
Από την Πελοπόννησο στο Ανκορατζ

«Θεωρούμε χρέος μας να διατηρήσουμε το ελληνικό στοιχείο στην Αλάσκα, σε αυτήν την άκρη του κόσμου που βρεθήκαμε και να το μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας, ώστε να διατηρήσουν με τη σειρά τους τον πλούσιο, ελληνικό πολιτισμό», δήλωσε η κ. Μπάσκου.

Εκτός από το ελληνικό σχολείο, στο Ανκορατζ λειτουργούν τμήματα εκμάθησης ελληνικών, παραδοσιακών χορών με την ευθύνη της χορογράφου Νταϊάνα Πράιζ, ενώ κάθε χρόνο στις 18 Αυγούστου διοργανώνεται ένα μεγάλο φεστιβάλ με ελληνικά φαγητά, χορούς και τραγούδια που συγκεντρώνει θεατές από πολλές αμερικανικές πολιτείες.

Οι Ελληνες του Ανκορατζ έφτασαν στην Αλάσκα τη δεκαετία του 1980 και οι περισσότεροι έχουν καταγωγή από την Πελοπόννησο.

Ασχολούνται με τον χώρο της εστίασης, διαθέτουν εστιατόρια με ελληνική κουζίνα, υπάρχουν επίσης κάποιοι γιατροί και λίγοι έμποροι και επιχειρηματίες.

Οι ίδιοι καλύπτουν όλα τα έξοδα της κοινότητας, ασχολούνται δραστήρια με αυτήν και μιλούν ελληνικά σε όλες τις εκδηλώσεις. Μέχρι τώρα για τις θρησκευτικές τους ανάγκες χρησιμοποιούσαν ένα ειδικά διαμορφωμένο οίκημα, ενώ σύντομα θα εγκαινιαστεί ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

Σκοπεύουν μάλιστα τα εγκαίνια να συμπέσουν με το Ελληνικό Φεστιβάλ για να συγκεντρώσουν χρήματα, ενώ μεταξύ άλλων, μέσω της κοινότητας, πωλείται και ένα βιβλίο μαγειρικής, με ελληνικές συνταγές που κάνει θραύση στις Αμερικανίδες νοικοκυρές.

ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63687688

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ, ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | 2 Σχόλια »

The Orthodox Church in Pakistan

Συγγραφέας: kantonopou στις 21 Ιουλίου 2012

History of the Orthodox Mission in Pakistan
Fr. John Tanveer was born into a Roman Catholic family in Hafizabad, Pakistan in 1952, the third of six children. His zealousness for the faith and thirst for learning led him to enroll in the seminary, and in 1986 he was ordained a Roman Catholic priest. For the next 10 years Fr. John served the Lahore Diocese with enthusiasm as a priest and instructor at the seminary in Lahore. However, during the course of teaching, studying, praying, and reading, he came to learn about the Orthodox Church. In time he came to believe the Orthodox Church was “the One, Holy, Catholic and Apostolic Church.”
Unable to gain access to Orthodox materials or books, he began using the internet to learn more about the faith and incorporate its teachings into his lessons and sermons. In 1996 Fr. John finally spoke to his bishop and told him that in his study of the Orthodox Church, he had discovered many differences in the teachings of the two churches. He said, “I must see who these Orthodox are.” His bishop tried unsuccessfully to discourage his interest. Fr. John resigned from his pastoral duties and left the Roman Catholic priesthood. Accepting the dominant cultural pressures to marry and have a family, Fr. John married Presbytera Rosy in 1997. They soon began a family and now have three children—a son and two daughters. As a family they have continued their life-long journey of “becoming Orthodox.”
Upon leaving the Roman Catholic Church in 1996, Fr. John was able to obtain a job at the International Press newspaper in Lahore where he earned a living as a journalist. He was not going to church at the time, but began looking for a true spiritual home by reading and searching about the Orthodox faith. In July 1998 Fr. John submitted a letter to a Greek man he had met in Lahore years before, inquiring about how to become Orthodox. The man forwarded Fr. John’s letter and eventually it ended up in the hands of Metropolitan Nikitas of Hong Kong and South East Asia. In October 1998 Fr. John received a letter from Metropolitan Nikitas inviting him to enter into a dialogue of how to become Orthodox, thus beginning a correspondence between Fr. John and Metropolitan Nikitas. In 2003 His Eminence traveled to Pakistan and the two met in person. In 2005 Metropolitan Nikitas visited Pakistan again and baptized and Chrismated 300 people into the Orthodox faith. Although not yet an Orthodox priest, Fr. John continued his pastoral activities, sharing the faith with others through conferences and seminars.
After being Chrismated in 2005, Fr. John knew he wanted to re-enter the priesthood and so he began preparing for his holy duty. He applied to Holy Cross Seminary in the United States in 2005 and 2006, however neither opportunity materialized as he was declined a visa to the United States both times. With the blessing of the Metropolitan, Fr. John sent away for the materials needed to study and prepare for ordination. Finally, in November 2008, Metropolitan Nektarios ordained Fr. John to the priesthood in Athens, Greece.
Since that time, Fr. John has continued his ministry, slowly developing, by the grace of God, the Orthodox Church in Pakistan. He and Presbytera Rosy joyously and faithfully stay the course that God has laid before them, despite the many challenges and trials of being Orthodox Christians in Pakistan.
About Pakistan
Capital: Islamabad.
Other major cities: Karachi, located in the southeastern part of the country on the Arabian Sea, is the largest city, with a population of 13 million. The second-largest city is Lahore, with a population of 7 million.
Population: 187,342,000
Religions: 95% Muslim; 1.5% Christians, 1.5% Hindus, and 2% others
Languages: The official languages are Urdu and English. English is spoken predominantly by the upper classes. There are many regional and provincial languages; the most common is Punjabi, which is spoken by nearly 50% of the population.
Literacy: About 50% of the population is literate. Among males the literacy rate is 63% and among females 36%.
The modern state of Pakistan was created in 1947, when British India was divided into the predominantly Muslim country of Pakistan and the mostly Hindu country of India.
The Orthodox Community in Pakistan
According to the World Bank, Pakistan’s gross national income, per capita, was $1,050 in 2010. (By comparison, it was $47,240 in the US.) The Orthodox in Pakistan are no exception; the vast majority struggles to make ends meet. A typical Orthodox family size is 6. On average, members of the Orthodox community complete 8 to 10 years of schooling. Fr. John frequently cites education as one of the greatest needs of the faithful; education will enable them to secure higher-paying work and better quality of life. Unfortunately young people drop out of school because they need to work to help support their families, and thus the cycle of poverty and lack of education continues.
Basic needs like shoes, school materials, and medicines are frequently unattainable for members of the Orthodox community.
As for religious tolerance, the government of Pakistan is officially tolerant of minority religions. Churches are given recognition and people of all faiths are permitted to worship. In recent years, however, Christians have increasingly come under attack — not by the government but by individuals.

http://www.johnsanidopoulos.com/2012/07/the-orthodox-church-in-pakistan.html

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΡΟΥΑΝΤΑ- ΜΠΟΥΡΟΥΝΤΙ ΜΑΤΩΒΑΜΕΝΗ ΓΗ

Συγγραφέας: kantonopou στις 17 Ιουλίου 2012

«Μη με ζητάτε στην πολυτέλεια και την άνεση, μην με ζητάτε στους κόσμους που με ξεχάσανε, θα με βρείτε εκεί στους δυστυχισμένους και ταλαιπωρημένους ανθρώπους, που με αναζητούν, που με χρειάζονται, που με θέλουν δίπλα τους, στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη την παρουσία Μου.»

Όσο και αν ψάχνουμε όσο και αν αναζητούμε να βρούμε το Χριστό στην σύγχρονη πολυτελή τεχνοκρατική κοινωνία μας, που έχει παρασυρθεί από τον καταναλωτισμό και την έλλειψη πίστης και εμπιστοσύνης στο Θεό, τόσο περισσότερο δυσκολευόμαστε και μπερδευόμαστε.
Όταν βρεθείς σε χώρες ιεραποστολικές, σε χώρες αφρικανικές, όπου η δυστυχία και ο πόνος γίνονται καθημερινότητα και τρόπος ζωής, τότε αντιλαμβάνεσαι πού βρίσκεται ο Θεός και πόσο πολύ προσπαθεί για να σώσει το πλάσμα εκείνο στο οποίο έδωσε ελευθερία, το πλάσμα εκείνο για το οποίο δεν κατέβηκε από τον Σταυρό εξαναγκάζοντάς το να πιστέψει, το μοναδικό νοήμον  δημιούργημα τον άνθρωπο.
Κάπου εκεί στην καρδιά της Αφρικανικής Ηπείρου, στην πολύπαθη και ταλαιπωρημένη περιοχή των Μεγάλων Λιμνών, που ο πλούτος των σπλάχνων της μαύρης γης δεν αφήνει να ησυχάσει, στις χώρες του Μπουρούντι και της Ρουάντας, που ο θάνατος δεν σταμάτα να επισκέπτεται, κάπου εκεί η παρουσία του Θεού είναι έντονη. Κάπου εκεί νιώθεις το μεγαλείο της δημιουργίας αλλά και τον πόνο και την οδύνη του μεταπτωτικού ανθρώπου.
Ο Θεός δεν είναι υπεύθυνος για την κατάσταση που ο ελεύθερος και λογικός άνθρωπος έχει προκαλέσει εκεί.
Η δύση ζει στην πολυτέλεια και την «εξελιγμένη» τεχνολογία. Πόσοι άραγε από εμάς γνωρίζουμε τον πόνο, την πείνα και την δυστυχία που προκαλεί στην Μαύρη Ήπειρο η τεχνοκρατική κοινωνία μας.
Κινητά τηλέφωνα, τηλεοράσεις, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, λαμπτήρες, μηχανολογικά εξαρτήματα, ενέργεια, κοσμήματα: γι όλα αυτά χρειάζεται κολτάνιο, ουράνιο, διάφορα μεταλλεύματα, χρυσός, διαμάντια.
Η ζωή φαίνεται να μην έχει καμιά αξία, όταν για την απόκτηση των μεταλλευμάτων χάνονται εκατοντάδες ζωές καθημερινά, όταν βλέπεις ακρωτηριασμένα παιδάκια, σκελετωμένους ανθρώπους από την πείνα.
Μητέρες, που δεν ξέρουν τι θα πει χαρά και που δεν θα δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, είναι καταδικασμένες και οι ίδιες και τα αθώα πλάσματα που φέρνουν στον κόσμο.
Αυτούς τους ανθρώπους τους ταλαιπωρημένους, τους πεινασμένους, τους αρρώστους, τα ορφανά, που ζουν, κοιμούνται και τρώνε στους σωρούς τα σκουπίδια, μάς έστειλε ο Θεός να υπηρετήσουμε.
Φτώχεια, δυστυχία, πόνος. Μπουρούντι μεταπολεμική περίοδος, ορφανά που έχουν χάσει τους δικούς τους στον πόλεμο μεγαλώνουν μέσα στις λάσπες δίπλα στις χωματερές περιμένοντας κάποιος να πετάξει περισσεύματα φαγητού, ώστε να τραφούν. Παιδιά που και αν ακόμα καταφέρουν να μεγαλώσουν λίγο, σύντομα θα ασθενήσουν και θα αφήσουν τον μάταιο και οδυνηρό κόσμο στον οποίο ζουν, ασθένειες απλές που θα θεραπευόντουσαν εύκολα, ποιος όμως θα ενδιαφερθεί για αυτά τα αθώα πλάσματα, πού θα βρεθούν χρήματα για γιατρούς και φάρμακα;
Ρουάντα, μια χώρα που ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο, μια χώρα την οποία επέλεξε για κατοικία του ο θάνατος. Μνήμες που δε θα ξεχαστούν, αιματοβαμμένη γη. Χαμένες αθώες ψυχές, παιδιά, μητέρες, έγκυοι, γέροντες αναπαύονται σήμερα στις αιώνιες κατοικίες τους.
Ως φόρο τιμής και υποχρέωση σε αυτούς τους ανθρώπους που θυσιάστηκαν και  θυσιάζονται καθημερινά, η Ορθόδοξη Ιεραποστολή φροντίζει για τις πνευματικές και υλικές τους ανάγκες απαλύνοντας τον πόνο τους με την δική σας συμπαράσταση.
Μπουρούντι. Τέσσερεις Ναοί, τρία Δημοτικά Σχολεία, μία Πολυκλινική, εξήντα υποτροφίες, καθημερινά και εβδομαδιαία συσσίτια, περίθαλψη απόρων, ένα ιατρείο ανακουφίζουν τους πονεμένους Αφρικανούς Αδελφούς μας. Είναι και αυτοί άνθρωποι.
Ρουάντα, μνήμες θανάτου. Ο Θεός θέλησε τώρα να ξεκινήσει και εκεί το Ιεραποστολικό, Κοινωνικό, Ανθρωπιστικό  Έργο. Έχουμε ανάγκη την βοήθεια σας, την συμπαράστασή σας. Μη μας ξεχνάτε, μην ξεχνάτε τους πονεμένους και βασανισμένους ανθρώπους της μαύρης γης.
Ευχαριστούμε την «Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής» για την ηθική και υλική συμπαράσταση, καθώς και όλους εσάς που αγαπάτε την Ιεραποστολή μας και συμπαραστέκεστε στους πονεμένους και δυστυχισμένους αδελφούς μας. Ο Θεός θα τα ανταποδώσει εκατονταπλάσια.
Η χάρη της Παναγίας μας, της μητέρας όλων να είναι μαζί μας.
Ο Μπουρούντι και Ρουάντας Σάββας

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ, ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Οι πρώτοι πτυχιούχοι του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Κονγκό!

Συγγραφέας: kantonopou στις 9 Ιουλίου 2012

Στις 5 Ιουλίου 2012, ημέρα της μνήμης του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου, προστάτου του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Κονγκό, εγένετο πανηγυρική αρχιερατική Θεία Λειτουργία εις τον εορτάζοντα Ιερόν Ναόν της Θεολογικής Σχολής, ο οποίος εκτίσθη δαπάνες της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους.

Κατά την παραμονή, εις τον εσπερινό, χοροστάτησε ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Κατάγκας κ. Μελέτιος, ενώ συμπροσηύχοντο ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως κ. Ιγνάτιος, ο και ιδρυτής της Θεολογικής Σχολής, και ο Μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής κ. Νικηφόρος και έψαλε η βυζαντινή χορωδία των φοιτητών της Θεολογικής Σχολής.

Κατά την κυριώνυμο ημέρα εις την θεία Λειτουργία συλλειτούργησαν ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως κ. Ιγνάτιος, ο Θεοφιλέστατος επίσκοπος Κατάγκας κ. Μελέτιος, και ο Μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής κ. Νικηφόρος.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας στην αίθουσα εκδηλώσεων της Θεολογικής Σχολής εγένετο η απονομή των πτυχίων των πρώτων αποφοίτων.

Οι ένδεκα νέοι πτυχιούχοι θεολογίας είναι οι πρώτοι απόφοιτοι του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου του Κογκό, του οποίου τον Σεπτέμβριον του 2007 ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ. Θεόδωρος ετέλεσε τον αγιασμόν ενάρξεως

Κατά την απονομή των πτυχίων παρίσταντο εκτός των ανωτέρω ιεραρχών ο Πατριαρχικός επίτροπος BRAZA-CONGO.GKABON Αρχιμ. Θεολόγος, ο Ορθόδοξος εθνικός βουλευτής του Κονγκό κ. Βαρθολομαίος Tshiongo, ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητος και έφορος του Πανεπιστημίου κ. Γεράσιμος Ντούνης, ο τ. πρόεδρος της Αδελφότητος Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής Θεσσαλονίκης κ. Βάϊος Πράτζος, οι καθηγητές και πλήθος κόσμου.

Την εκδήλωση πλαισίωναν με τραγούδια οι χορωδίες της νεολαίας της ενορίας Αγίου Μάρκου Κινσάσας και των φοιτητών του Ορθοδόξου Πανεπιστημίου.

Η χαρά όλων ήταν έκδηλη διότι η Γαλλόφωνη Αφρική παρήγαγε τους πρώτους θεολόγους της.

http://www.romfea.gr/diafora-ekklisiastika/13119-apofoitoi-panepistimio-kogko

http://ierapostoli.wordpress.com/2012/07/09/ptyxiouxoi_congo/

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

«ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ» Τεύχος 122 Απρίλιος – Μάιος – Ιούνιος 2012

Συγγραφέας: kantonopou στις 28 Ιουνίου 2012

Διαβάστε το ιεραποστολικό περιοδικό «ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ» Τεύχος 122  Απρίλιος – Μάιος – Ιούνιος 2012

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Συναντώντας τον Αναστάντα Λόγο στην “Τιβεριάδα” της Αφρικής

Συγγραφέας: kantonopou στις 28 Ιουνίου 2012

Παιδιά του Καμερούν κατηχούνται εντός του Ιερού Ναού

Παιδιά του Καμερούν κατηχούνται εντός του Ιερού Ναού

Ἱεραποστολικό Κέντρο Ἁγίων 12 Ἀποστόλων | Katrang – Β. Καμερούν

Ταπεινοφρόνως ὑπακούοντας στήν ἀποστολική ἐντολή τοῦ Κυρίου μας: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη… διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν…», πορευόμεθα καί ἐμεῖς ἀνάμεσα σέ «λαούς φυλές καί γλῶσσες», προσπαθῶντας νά μεταφέρουμε τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως, τό μήνυμα τῆς ἀγάπης καί τῆς ἐπαγγελίας τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, δηλαδή, τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν…

Ὅμως αὐτή ἡ πορεία μας κάθε ἡμέρα, κάθε ἄλλο ἀπό τό νά εἶναι εὔκολη προμηνύεται …

Εἶναι γεγονός ὅτι, κάθε στιγμή πορευόμεθα ἀνάμεσα στήν ζωή καί τόν θάνατο, στήν ἀδικία καί τήν φιλανθρωπία, στήν ἀνθρωπιά καί τήν ἀπανθρωπιά…

Ὅσο βαθύτερα προχωρᾶς στήν καρδιά τῆς Ἀφρικῆς τόσο πιό πολύ ὑποφέρεις. Καί δέν εἶναι τόσο οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς… Εἶναι πού βλέπεις τήν τρομακτική ἔκταση τῆς ἀδικίας πού ἔγινε, γίνεται καί θά συνεχίσει νά γίνεται σ’αὐτόν τόν κόσμο, τόν Ἀφρικανικό, ἀπό τούς κόσμους κάποιων ἄλλων Ἥπείρων…

Ευρισκόμεθα λοιπόν ἀπό ἐκπλήξεως εἰς ἔκπληξιν… καί μερικές φορές ἀναρωτιόμαστε ἄν πρέπει νά μιλήσουμε ἤ ὄχι;

Τί ἀλήθεια λές σέ ἕναν νέο πού πρίν προφθάσει νά καταλάβει τήν ζωή, πρίν προφθάσει κἄν νά τήν γευθεῖ, μπαίνει στήν λίστα τῶν ἐτοιμοθανάτων;

Πρίν δεκαπέντε χρόνια ἐπεσκέφθηκα τήν Ὀρθόδοξη Ἱεραποστολή στήν Οὐγκάντα, μιά πολύ δυνατή ἐμπειρία καί ἕνα ρῖγος στήν πλάτη, πού… τό αἰσθάνομαι μέχρι σήμερα.

Ἐκεῖ λοιπόν στό Ἱατρεῖο τῆς Ἱεραποστολῆς συνήντησα ἕναν γηραιό Οὐγκαντέζο Ἱατρό· εἶχε σπουδάσει στήν Ἑλλάδα καί, ὅπως τό 99% ὅσων ἔρχονται νά σπουδάσουν, ἔμεινε γιά τριάντα χρόνια καί ἐργάστηκε στήν Ἑλλάδα. Συνταξιοῦχος πλέον καί μέ ἀρκετές τῦψεις γύρισε περί τήν «ἑνδεκάτην ὧραν» νά ἐξυπηρετήσει τήν Ἱεραποστολή…

Συζητώντας μαζί γιά τήν πρῶτη μου ἐμπειρία στήν πραγματικότητα τῆς Ἀφρικῆς μοῦ εἶπε τό ἐξῆς: «Γιά νά μπορέσετε νά καταλάβετε τήν κατάσταση τῆς Ἀφρικῆς πρέπει νά γνωρίζετε ἕνα καί μόνο γεγονός: ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τῶν χρόνων τῆς ἀποικιοκρατίας εἶναι ὄχι τό ὅτι ἔκλεψαν τό πλοῦτο τῶν χωρῶν μας ἀλλά τό ὅτι ἐνεφύσησαν στόν ἀφρικανό, ὅτι οἱ εὐρωπαῖοι, οἱ λευκοί γενικά, εἶναι ἐξυπνότεροι ἀπ’αὐτόν καί ἔχουν πάντα καλύτερες λῦσεις… Ἔτσι μᾶς ἔγινε συνήθεια νά ἐμπιστευόμεθα περισσότερο τούς ξένους παρά τούς ἐαυτούς μας… Αὐτή εἶναι ἡ βάση τοῦ πρόβλήματος τῆς Ἀφρικῆς σήμερα…»!

Ὅταν ἄκουγα αὐτά τά λόγια, ποτέ δέν πίστευα, ὅτι θά ἐρχόταν μιά ἡμέρα πού θά τά εὕρισκα μπροστά σέ κάθε μου βῆμα…

Αὐτή εἶναι ὅμως ἡ πραγματικότητα καί καλούμεθα νά τήν ἀντιμετωπίσουμε κατάματα…

Αὐτός εἶναι ἕνας ἀπό τούς κυρίους ἄξονες γύρω ἀπό τούς ὁποίους πρέπει νά κινηθεῖ κάθε ποιμαντική μας προσπάθεια…

Πῶς ὅμως; Καί μέ τί κόστος;

Ἡ ἐπιμονή τοῦ Κυρίου μας μετά τήν Ἀνάστασή Του στήν συνομιλία του μέ τό Ἀπόστολο Πέτρο νά τόν ρωτᾶ τρεῖς φορές: «Σίμων Ἰωνᾶ ἀγαπᾶς με πλεῖον τοῦτων;» καί στήν ἀπάντηση τοῦ Πέτρου: «Ναί, Κύριε, σύ οἶδας ὅτι φιλῶ σε…» νά ἀνταπαντᾶ:

«Ποίμαινε τά ἀρνία μου,… ποίμαινε τά πρόβατά μου,… βόσκε τά πρόβατά μου…» περικλεῖει τόν τρόπο καί τόν κόπο αὐτῆς τῆς ἀγάπης…

Ο Σεβ. κ. Γρηγόριος σε πηγάδι έξω από ανεγερθέντα Ι. Ναό

Ο Σεβ. κ. Γρηγόριος σε πηγάδι έξω από ανεγερθέντα Ι. Ναό

Περικλεῖει τήν ποιότητα στήν ὁποῖα θά πρέπει νά ἀναχθεῖ ὁ κάθε Ἱεραπόστολος γιά νά μπορέσει νά «ἐνσαρκώση» πραγματικά τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ μπροστά στά μάτια καί στίς ὑπάρξεις τῶν νεοφωτίστων ἀδελφῶν μας καί νά μήν εἶναι ἁπλᾶ μιά ἀκόμα φωνή – ἀνάμεσα σέ τόσες ἄλλες πού μιλοῦν γιά τήν ἴδια ἀλήθεια, τόν Χριστό, ἀλλά μέ τά ὅρια καί τά μέτρα μιᾶς νοησιαρχικῆς σχολῆς καί παραδόσεως – πού μιλάει ἀκατάληπτα γιά τό ἀκατάληπτο μυστήριο τοῦ Θεοῦ.

Αὐτή τήν ὁπτική τοῦ Ἀποστολικοῦ ἔργου ἔχουμε ἀνάγκη ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, οἱ ὁποῖοι, ἄν μᾶς ἐρωτοῦσε ὁ Ἀναστᾶς Κύριος: «Φιλεῖς με πλεῖον τοῦ κόσμου σου;», μᾶλλον θά περνοῦσαν δεκᾶδες χρόνια πρίν βροῦμε ἀπάντηση…

Ὁ Καμερούν Γρηγόριος

http://ierapostoles.gr/

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Νίας: χορεύοντας με τους σεισμούς

Συγγραφέας: kantonopou στις 23 Ιουνίου 2012

Nias

Στα δυτικά της βόρειας Σουμάτρας, απέναντι από την πόλη Sibolga. στέκεται αυτό το υπέροχο νησί του Ινδικού Ωκεανού, αρωματισμένο από την παραγωγή της βανίλιας. Το νησί βρίσκεται πλησίον της γραμμής του Ισημερινού, επάνω στο λιθοσφαιρικό ρήγμα μεταξύ της ευρασιατικής και της αυστραλιανής πλάκας με έντονη σεισμική δραστηριότητα που αποβαίνει συχνά καταστροφική για τη ζωή των Ινδονησίων κατοίκων.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δε θα μπορούσε να παραβλέψει τον ιεραποστολικό αυτόν αγρό. Πριν από 7 χρόνια, ο ιθαγενής ιεραπόστολος π. Χρυσόστομος Manalu μεταφύτευσε την ορθόδοξη πίστη στις ψυχές των ιθαγενών. Σήμερα υπάρχουν κοινότητες σε πέντε χωριά αλλά και δύο κατηχητές, απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής της πόλης Medan της Σουμάτρας.

Στο νησί έχουν χτιστεί δύο Ιεροί Ναοί επ’ ονόματι των αγίων Παύλου και Μάρθας και του αγίου Νικολάου, μία κλινική και ένα ορθόδοξο σχολείο. Οι κάτοικοι, ευγνώμονες για την ευεργετική παρουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δείχνουν μεγάλη δεκτικότητα στο μήνυμα του Ιερού Ευαγγελίου, που έχει αλλάξει τη ζωή τους. Παρακαλούμε να προσεύχεσθε για το Νίας, ώστε περισσότερες ψυχές να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τον Κύριό μας.

http://ierapostoles.gr/

Κατηγορία ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »