ΞΕΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Μάρτιος 14, 2021

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΑΠΟ 4-3 ΕΩΣ 12/3/2021

Κάτω από: Γενικά —— ξενίδης ιωάννης @ 1:11 μμ

 

Εικονόλεξο με το τραγούδι για το Καρναβάλι. Συνδυασμός λέξεων και εικόνων. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι στις λέξεις μπορούν να αντιστοιχούν εικόνες και το αντίστροφο( το εικονόλεξο από τη σελίδα της Τάνιας Μάνεση)

 

Η  Αμυγδαλιά είναι το πρώτο δέντρο που ανθίζει και προαναγγέλλει τον ερχομό της Άνοιξης. Τα παιδιά ασκούνται στην παρατήρηση και περιγράφουν αυτά που βλέπουν. Από την ανυπόμονη Αμυγδαλιά παράγεται ο γευστικός καρπός του αμύγδαλου. Τα λευκά ή ροζ άνθη της Αμυγδαλιάς είναι από αυτά που ξεχωρίζουν.

 

 

Οι άνθρωποι πλάθουν ιστορίες για την Αμυγδαλιά. Η πρώτη είναι από την αρχαία ελληνική μυθολογία.

Ο μύθος της αμυγδαλιάς
Τα αρχαία χρόνια στην Ελλάδα, όπως και σήμερα, υπήρχαν αμυγδαλιές. Η αμυγδαλιά, πριν γίνει δέντρο ήταν γυναίκα. Ονομαζόταν Φυλλίς και ήταν θυγατέρα βασιλιά της Θράκης. Ο Δημοφών που ήταν γιος του Θησέα και επιστρέφοντας από την Τροία, ταξίδευε στο Αιγαίο με σκοπό να επιστρέψει στην Αθήνα. Κάποτε έφθασε στις ακτές της Θράκης, ίσως για να γλιτώσει από κάποια θαλασσοταραχή. Έτσι γνώρισε τη Φυλλίδα και παντρεύτηκαν. Όμως ο Δημοφών νοσταλγούσε την πατρίδα του, τους φίλους, τους συγγενείς και τον πατέρα του. Έτσι ζήτησε από τη νεαρή σύντροφό του να του επιτρέψει να ταξιδέψει για λίγο μέχρι την Αθήνα. Η κοπέλα διστακτικά δέχτηκε και τον παρακάλεσε να μην καθυστερήσει διόλου την επιστροφή του, μα να βρεθεί σύντομα πάλι κοντά της. Οι μήνες περνούσαν και η Φυλλίς αγωνιούσε για την τύχη του συντρόφου της. Τον περίμενε να γυρίσει ξανά με ανυπομονησία και στο μυαλό της έκανε σκέψεις πώς κάτι άσχημο είχε συμβεί στον Δημοφώντα. Μέρα με την μέρα  κόρη μαράζωνε και οι θεοί την λυπήθηκαν και την μεταμόρφωσαν σε όμορφο δέντρο, την Αμυγδαλιά. Ο Δημοφώντας δεν την είχε ξεχάσει. Καθώς επέστρεψε για να την βρει, δεν την πρόλαβε. Εκεί που είχαν χωρίσει, ο Δημοφώντας είδε να στέκεται ένα ψηλό ξεραμένο δέντρο χωρίς καρπούς και φύλλα. Ο νέος κατάλαβε τι είχε συμβεί και βγάζοντας μια κραυγή πόνου, με δάκρυα στα μάτια αγκάλιασε σφιχτά τον ξερό κορμό σαν να αγκάλιαζε το σώμα της αγαπημένης του. Και τότε, σαν από θαύμα, ζωή πλημμύρισε το άψυχο ξύλο και τα γυμνά κλαδιά του δέντρου στολίστηκαν με πανέμορφα μικρά λευκά άνθη.
 
Και ένας δεύτερος μύθος λέει ότι η Αμυγδαλιά ήταν ένα νέο, όμορφο, κορίτσι, που κατοικούσε σε ένα μεγάλο πύργο. Η μητέρα της, την είχε μονάκριβη και την αγαπούσε τόσο πολύ και τον χειμώνα δεν την άφηνε να βγει έξω για να μην κρυώσει. Η Αμυγδαλιά καθόταν τις χειμωνιάτικες ημέρες μέσα στη ζεστασιά του δωματίου της και πίσω από το τζάμι του παραθύρου της, έβλεπε τη βροχή να πέφτει, τον άνεμο να λυσσομανάει, το χιόνι να στροβιλίζεται και να ντύνει κάτασπρη τη γη. Μια μέρα ο Βοριάς, ο ψυχρός από τους ανέμους που φυσάνε τη γη, πέρασε έξω από το παράθυρο της Αμυγδαλιάς, την είδε και την ερωτεύτηκε.
 
Πως όμως θα ερωτευόταν και αυτή το Βοριά. Τριγυρνούσε θλιμμένος έξω από το παράθυρό της, ώσπου μια νύχτα σκέφτηκε να μεταμορφωθεί σε έναν όμορφο πρίγκιπα και μια μέρα πήγε έξω από το παράθυρό της. Τον είδε η Αμυγδαλιά και τον ερωτεύτηκε. Ο Βοριάς της ζήτησε να παντρευτούν και εκείνη δέχτηκε την πρόταση του, αλλά του είπε να περιμένει έως το καλοκαίρι γιατί το χειμώνα δεν την αφήνει η μητέρα της να βγει έξω.
 
Μια μέρα που έλειπε η μητέρα της από τον πύργο, ντύθηκε στα λευκά και βγήκε έξω για να συναντήσει τον πρίγκιπα της. Βγήκε τρέχοντας και αγκάλιασε το Βοριά. Ο Βοριάς την έσφιξε στην αγκαλιά του, αλλά ήταν τόσο παγωμένος και η Αμυγδαλιά τόσο άμαθη στο κρύο που πάγωσε το σώμα της. Εκεί φύτρωσε ένα δέντρο που πήρε το όνομά της και από τότε κάθε χειμώνα ντύνεται νυφούλα και βιάζεται αν συναντήσει τον αγαπημένο της Βοριά !
 

 

Η 8η Μαρτίου είναι η παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας. Δεν είναι γιορτή, αλλά ημέρα μνήμης για όλες αυτές τις γυναίκες που αγωνίστηκαν για καλύτερες συνθήκες εργασίας, για καλύτερες αμοιβές και για λιγότερες ώρες εργασίας. Τα παιδιά βλέπουν γυναίκες των αρχών του 20ου αιώνα και μαθαίνουν τον λόγο για τον οποίο τιμούμε τις γυναίκες.

 

Τα παιδιά παρατηρούν και περιγράφουν πίνακες που είναι σχετικοί με την εποχή της Άνοιξης

 

Τα παιδιά παρατηρούν και μαθαίνουν για τις ονομασίες των λουλουδιών. Η βιολέτα, η βουκαμβίλια, το γεράνι, το γιασεμί, η ντάλια, οι πανσέδες και η πετούνια. Στο τέλος, τα παιδιά ψηφίζουν το καλύτερο λουλούδι. Αυτό που συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους είναι η ντάλια.

 

Κάλαντα δεν έχουμε μόνο τα Χριστούγεννα, αλλά και τον μήνα Μάρτιο με τα χελιδονίσματα. Τα παιδιά φτιάχνουν ομοίωμα του χελιδονιού σε μια ξύλινη βάση και περιφέρονται από σπίτι σε σπίτι. Λένε τα χελιδονίσματα και παίρνουν κρασί, λεφτά, λάδι, αλεύρι από τους νοικοκύρηδες του σπιτιού. 

 

Ήρθε ήρθε χελιδόνα
ήρθε και άλλη μεληδόνα
κάθισε και λάλησε
και γλυκά κελάηδησε:

Μάρτη, Μάρτη μου καλέ,
και Φλεβάρη φοβερέ
κι αν φλεβίσεις κι αν τσικνίσεις
καλοκαίρι θα μυρίσεις
Κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις
πάλιν άνοιξη θ’ ανθίσεις.

 

 

Εδώ, μπορείτε να ακούσετε τα χελιδονίσματα από το στόμα μικρών παιδιών:

 

 

 

 

Να και ο ΑΡΛΕΚΙΝΟΣ με τα πολύχρωμα και μπαλωμένα ρούχα. Τα παιδιά ζωγραφίζουν τον δικό τους Αρλεκίνο, που αναζητά την Κολομπίνα του.

Το πάρτι του Άγγελου. Τα παιδιά διακρίνουν λεπτομέρειες από αυτά που φοράνε οι προσκεκλημένοι στο πάρτι. Οι ζώνες, το ύψος , οι κάλτσες, το χρώμα της μπλούζας και των μαλλιών, γίνονται αντιληπτά από τα παιδιά.

 

 

(Οι Χρυσές Σερπαντίνες του Ευγένιου Τριβιζά. Από τη σελίδα της Τάνιας Μάνεση)

 

 

 

 

Δραστηριότητα με την οποία τα παιδιά βρίσκουν το περίγραμμα που αντιστοιχεί στα αντικείμενα που υπάρχουν στην αριστερή στήλη.

 

 

Δραστηριότητα αντιστοίχισης. Τα παιδιά βρίσκουν τα αντικείμενα που ταιριάζουν μεταξύ τους.

 

 

 

Τα παιδιά παρατηρούν και περιγράφουν πίνακες ζωγραφικής που σχετίζονται με την γιορτή του καρναβαλιού:

 

 

 

Το Παραμύθι της Κατερίνας Τζαβάρα «Οι Χαρταετοί της Αγάπης». Έχει προηγηθεί μια συζήτηση με τα παιδιά για το κυρίαρχο έθιμο της Καθαράς Δευτέρας, το πέταγμα του χαρταετού.

 

Το έθιμο της σαρακοστής. Τα σαρακοστιανά εδέσματα και η έναρξη της νηστείας και η αποχή από την κατανάλωση του κρέατος. Τα εφτά πόδια της Σαρακοστής που αντιστοιχούν στις εφτά εβδομάδες μέχρι την μεγάλη χριστιανική γιορτή του Πάσχα. Κάθε εβδομάδα που περνάει, η κυρά Σαρακοστή χάνει ένα από τα πόδια της.

 

Δραστηριότητα αμφιπλευρικότητας. Τα παιδιά προσπαθούν να μαντέψουν το αριστερό και το δεξί των χεριών που βλέπουν σε φωτογραφίες.

Αφήστε μια απάντηση

©2021 ΞΕΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων