ΞΕΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Φεβρουάριος 1, 2016

«ΓΙΑ ΔΥΟ ΜΩΡΑ ΛΥΚΑΚΙΑ»

Κάτω από: Γενικά —— ξενίδης ιωάννης @ 5:07 μμ

20160131_112741

 

Το βιβλίο «Για δυο μωρά λυκάκια» η συγγραφέας , Μαρία Πετκανοπούλου, το αφιερώνει στις δυο θεμελιώδεις σχέσεις της ζωής της, τον πατέρα και την μητέρα της. Οι γονείς της δεν βρίσκονται στη ζωή. Μπορεί να απουσιάζουν ως φυσική παρουσία, ωστόσο η μνήμη τους παραμένει ζωντανή και αξεθώριαστη. Στο βιβλίο που παρουσιάστηκε στο Πειραματικό Σχολείο του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, η Μαρία Πετκανοπούλου, αναθυμάται τα λόγια της μητέρας της όταν αυτή απελευθέρωνε κάθε τι ζωντανό που εγκλωβιζόταν στο σπίτι. Η φράση » Ας σου πάρει τη ζωή αυτός που σου την χάρισε» συνόδευε την επιστροφή κάθε ζωντανού πλάσματος στο φυσικό του περιβάλλον. Οι γονείς, το ξέρουμε όλοι, είναι οι πρώτοι παιδαγωγοί. Αυτοί είναι που δύνανται να παραδώσουν «εξαιρετικά μαθήματα ζωής». Αν ενδιαφέρονται αληθινά για τη σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους, πάντα θα βρίσκουν τον χρόνο για να τον περνούν κοντά τους. Οι γονείς αποτελούν τα πρότυπα • τα παιδιά τούς έχουν για παραδείγματα. Κάπως έτσι, η μητρική συνήθεια για τον απεγκλωβισμό κάθε ζωντανού πλάσματος είναι βαθιά εντυπωμένη στη συνείδηση της συγγραφέως και αποτελεί το πρωτογενές υλικό και ερέθισμα για την ευρύτερη ανάπτυξη του θέματος που καλουπώνεται με την μορφή και το περιεχόμενο ενός παραμυθιού για μικρά παιδιά.

Το συγκεκριμένο βιβλίο, μας μιλάει για την διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας με αποκλειστική ευθύνη των ανθρώπων.Είμαστε αδύναμοι να συνυπάρξουμε, να αποδεχθούμε και να υπερασπιστούμε την άγρια ζωή ως μέρος της ίδιας μας της φύσης. Η άγρια φύση, ξένη και αλλότρια μέσα μας, δεν αναγνωρίζεται και γι’ αυτό σπεύδουμε να την εξοντώσουμε και να την εξαφανίσουμε.

Το βιβλίο «Για τα δυο μωρά λυκάκια» είναι το αποτέλεσμα μιας γόνιμης και εποικοδομητικής συνύπαρξης της συγγραφέως, της κόρης της, Άννας, που ανέλαβε την εικονογράφηση του παραμυθιού και του εκδότη. Για το παραμύθι, μιλάει ο δάσκαλος και σχολικός σύμβουλος, Σωτήρης Μαρκάδας.Αρχικά, διατυπώνει τη δυσκολία που έχει να μιλήσει για μια συγγραφέα που την γνωρίζει και σε προσωπικό επίπεδο. Ο κ.Μαρκάδας δίνει έμφαση στην θεωρία της πρόσληψης, με βάση την οποία ο κάθε αναγνώστης δίνει την δική του ερμηνεία στην ιστορία που διαβάζει. Τα παραμύθια στοχεύουν στα υπαρξιακά άγχη των παιδιών και αναδεικνύουν τα διλήμματα που αυτά τα παιδιά αντιμετωπίζουν σε στιγμές κρίσης και σοβαρών δυσκολιών. Η αναποφασιστικότητα, η αμφιταλάντευση, ο αδιάκοπος προβληματισμός για τη σωστή λήψη μιας ορθής και δίκαιης απόφασης, αποτελούν τα πρωταρχικά στάδια της ηθικής εξέλιξης των παιδιών.Όλα ξεκινούν από εμάς τους ίδιους.Δεν νοείται αλλαγή του κόσμου χωρίς αλλαγή του εαυτού μας. Ο κ.Μαρκάδας υποστηρίζει ότι η βασική έννοια του παραμυθιού βασίζεται τόσο στην πεσιμιστική αντίληψη ότι αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει, όσο και στην ελπίδα που απορρέει από την αλλαγή ενός και μόνου ανθρώπου. Το παραμύθι μέσα απ’ αυτήν την παραδοξότητα, επιδιώκει να κοινωνήσει το μήνυμα ότι αν αλλάξει έστω και ένας άνθρωπος υπάρχει ελπίδα να αλλάξει ο κόσμος όλος.

Η κ.Βούλα Λιόλιου ήταν η επόμενη ομιλήτρια στην παρουσίαση του παραμυθιού. Σίγουρα θα έπρεπε να νιώθει πολύ περήφανη που ο εικονογράφος του παραμυθιού υπήρξε μαθήτριά της. Εκθειάζει την προσωπικότητα της Άννας Καρνή, παρουσιάζει φωτογραφικό υλικό από τη φοίτηση της Άννας στο συγκεκριμένο σχολείο και υπερτονίζει την καλαισθησία της και την εμπνευσμένη προσωπική της ματιά. Η Άννα Καρνή-ο εκδότης την αποκαλεί «αθώο πλασματάκι»- συνδυάζει το ταλέντο με την εργατικότητά της και παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη κινητικότητα. Απόφοιτη του τμήματος επιστημών προσχολικής αγωγής και εκπαίδευσης, μέλλουσα πτυχιούχος του τμήματος εικαστικών και εφαρμοσμένων τεχνών στο Α.Π.Θ. και απασχολούμενη, δευτερευόντως, με την τέχνη της φωτογραφίας και την επεξεργασία της, αποφασίζει να δράσει εκεί όπου οι άλλοι φοβούνται να εκτεθούν.

Το παραμύθι «Για δυο μωρά λυκάκια» είναι καλογραμμένο και με εικόνες που είναι προορισμένες να παραμείνουν στο μυαλό μας μέχρι να εισχωρήσουν βαθύτερα στη συνείδησή μας. Όλες οι λέξεις της ιστορίας είναι σαν τα χαρτιά του παιδιού που κιτρινίζουν από το πέρασμα του χρόνου, αλλά παραμένουν ανεξίτηλα μέσα στον ψυχισμό του και το ακολουθούν μέχρι τα βαθιά γεράματα. Λίγα λόγια για την ιστορία: Ο παππούς του Μάνου αφηγείται μια ιστορία της παιδικής του ηλικίας σε μαθητές ενός σχολείου.Ο πατέρας του ως πρότυπο εξειδανίκευσης είχε την κακή συνήθεια να κυνηγάει με το όπλο. Η μητέρα του παιδιού ενσαρκώνει την ευαίσθητη όψη της ζωής που αντιδρά και αντιστέκεται στην βαρβαρότητα του κυνηγιού. Μπροστά στην θέα μιας σκοτωμένης λύκαινας, το παιδί δρα τελείως παρορμητικά και εγκαταλείπει την οικογενειακή εστία. Η δολοφονία της λύκαινας αφήνει ορφανά τα δυο μικρά της.Το παιδί τρομαγμένο, φοβισμένο αλλά και αποφασισμένο, περιπλανιέται στο δάσος προκειμένου να εντοπίσει και να περιθάλψει τα δυο μικρά λυκάκια.Το τυχαίο της ανακάλυψης των δυο μωρών και η ανησυχία και η αναστάτωση των γονέων από την εξαφάνιση του μικρού παιδιού, είναι τα καθοριστικά γεγονότα που μεταβάλουν την στάση του πατέρα και τον κάνουν να συνειδητοποιήσει το μέγεθος των πράξεων του και τον αντίκτυπο που αυτές έχουν στον ψυχισμό του παιδιού του. Κοντολογίς, το μήνυμα του παραμυθιού θα μας έλεγε ότι όταν ο γονιός δείχνει ανωριμότητα αναλαμβάνει δράση το παιδί. Τα παιδιά ,προώρως, γίνονται οι γονείς των γονιών τους.Σημάδια των καιρών;

 

20160131_122629

(Στο τέλος, τα μικρά παιδιά και οι μεγαλύτεροι είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν τις αφηγηματικές ικανότητες της Ανθής Θάνου)

Αφήστε μια απάντηση

©2019 ΞΕΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων