ΞΕΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Ιανουάριος 1, 2016

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗΣ-ΛΙΛΑ ΠΑΤΡΟΚΛΟΥ

Κάτω από: Γενικά —— ξενίδης ιωάννης @ 12:38 μμ

 

 

20151231_211104Βλέπω με μεγάλη συμπάθεια όλα εκείνα τα παιδικά παραμύθια που επιδιώκουν μέσα από την πλοκή και το περιεχόμενο τους να αναδείξουν την πορεία ενηλικίωσης των ηρώων τους. Το παραμύθι «Ο Λάμπης-Ένα λυκάκι μεγαλώνει στην Πίνδο» ,της Λίλας Πατρόκλου- σε πολύ όμορφη εικονογράφηση της Κατερίνας Χαδουλού- αποτελεί μια τέτοια ιστορία ενηλικίωσης. Προσωπικά, θα προτιμούσα ο τόπος στον οποίο μεγαλώνει το λυκάκι να μην κατονομάζεται και να είναι ένας οποιοσδήποτε τόπος.

Αντλώντας πληροφορίες από την αρχή της ιστορίας, καταλαβαίνουμε ότι το λυκάκι είναι ο άξιος συνεχιστής και φορέας των ονομάτων του παππού και προπαππού.Με τον παππού του, το λυκόπουλο έχει ισχυρούς δεσμούς.Είναι ο καλύτερος αφηγητής ιστοριών και οι συμβουλές που δίνει στον Λάμπη θα αποτελέσουν την παρακαταθήκη για τη στιγμή που το λυκόπουλο θα αναλάβει εξολοκλήρου την ευθύνη της επιβίωσής του.
Η αγέλη στην οποία ζει ο Λάμπης, είναι ο τόπος που του παρέχει συναισθηματική ασφάλεια και του εξασφαλίζει την τροφή του. Η έξοδος από έναν τέτοιο τόπο οδηγεί τον Λάμπη να αντικρίζει με δέος την μοναξιά. Η μοναξιά είναι το τίμημα της ανεξαρτησίας και της ενηλικίωσης. Η μοναξιά είναι το ακατοίκητο της ψυχής!

Ο Λάμπης που μεγαλώνει, αναθυμάται με νοσταλγία το ανέμελο παιχνίδι με την αρκουδίτσα Βάλια και την εξασφαλισμένη τροφή.Είναι οι αναμνήσεις που θα το βοηθήσουν να αντέξει την μοναξιά του. Η παιδική του φίλη, Βάλια, έχει κι αυτή προβλήματα • πρέπει να παλέψει για να βρει τροφή και να διατηρήσει στη ζωή τα δυο μικρά παιδιά της! Αυτή δεν είναι μόνη της. Της συμπαραστέκονται τα υπόλοιπα ζώα του δάσους.Ωστόσο, ο χώρος στον οποίο εκτυλίσσεται με τόσο συγκινητικό τρόπο η διάθεση της προσφοράς και η αλληλεγγύη είναι ένας χώρος διαρκώς μεταβαλλόμενος.Τίποτα δεν είναι σταθερό και η αρκουδίτσα θα πρέπει να βασίζεται στις δικές της δυνάμεις!

Οι δυο φίλοι ζουν και ακολουθούν μια παράλληλη πορεία ενηλικίωσης που δεν συμπίπτει πουθενά.Αν ο κοινός τόπος της ενηλικίωσης μοιάζει ανέφικτος είναι επειδή έναν τόπο δεν τον κατοικούμε αλλά μας κατοικεί. Κοντολογής, το πεπρωμένο της αληθινής ενηλικίωσης είναι η μοναξιά και η πίστη σε μια υποκειμενική δύναμη του εαυτού μας που αντίκειται σε αυτήν την μοναξιά.

Αφήστε μια απάντηση

©2019 ΞΕΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων