ΞΕΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Δεκέμβριος 2, 2015

ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ/ΤΙΣ ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΥΣ ΤΗΣ 61ΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΣΤΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗ

Κάτω από: Γενικά —— ξενίδης ιωάννης @ 9:18 μμ

20151201_094355

 

Την πρώτη Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε επιμορφωτική ημερίδα για τους/τις νηπιαγωγούς στο πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Παύλου Μελά «Χρήστος Τσακίρης». Το πρόγραμμα που οργανώθηκε από τη σχολική σύμβουλο της 61ης περιφέρειας κ.Λαλιώτη, περιελάμβανε τις εισηγήσεις των δυο παιδοψυχιάτρων Αλέξη Λάππα και Χρήστου Μπουϊκίδη, καθώς και των Νίκου Απτεσλή και Ράνιας Ντέλια για ζητήματα ειδικής αγωγής.

Την έναρξη της ημερίδας έκανε με τον καλύτερο και πιο παραστατικό τρόπο ο παιδοψυχίατρος Αλέξης Λάππας. Ο τίτλος της εισήγησης ήταν «δημιουργική διδασκαλία σε προκλητικές συμπεριφορές». Στο άκουσμά του, ο τίτλος προϊδεάζει για όλα αυτά που θα ακούσουμε.Ο προϊδεασμός ή αλλιώς η ψυχολογική προετοιμασία για όλα αυτά που θα κάνει ένα παιδί, είναι βασικό στοιχείο της σκέψης του κ.Λάππα. Με βάση αυτή τη σκέψη, οι συμπεριφορές των γονέων προς τα παιδιά τους είναι μια διαρκής παρότρυνση σε μια διαδοχική σειρά πράξεων για τα οποία δεν είναι προετοιμασμένα. Η απουσία προϊδεασμού έχει σαν συνέπεια να αντιδρούν τα παιδιά με υπερδιέγερση, σαν «κουρδισμένα».

Τόσο οι παιδαγωγοί της προσχολικής ηλικίας όσο και οι γονείς, είναι δύσκολο να μιλάνε για τα παιδιά. Όταν μιλάμε για τα παιδιά, «κινητοποιείται μέσα μας ό,τι πιο αγχωτικό υπάρχει». Οι παιδαγωγοί πρέπει να μιλήσουν για τις αρνητικές και θετικές πλευρές των παιδιών και οι γονείς εκλαμβάνουν όλες τις παρατηρήσεις και τις σκέψεις των παιδαγωγών ως αποτέλεσμα της διαπαιδαγώγησής τους. Οι γονείς ξέρουν καλά ότι τα παιδιά τους αποτελούν τον καθρέφτη της δικής τους νοοτροπίας και συμπεριφοράς. Η κρίση διαμέσου των παιδιών αποτελεί για αυτούς μια μεγάλη πηγή άγχους.

Τα παιδιά, θα μας πει ο κ.Λάππας, είναι ζωντανοί οργανισμοί που χρησιμοποιούν το σώμα τους σε συνθήκες συναισθηματικής ασφάλειας ως εργαλείο ανακάλυψης του κόσμου. Όταν η συναισθηματική ασφάλεια εκλίπει, το σώμα γίνεται όργανο άμυνας! Μια χαρούμενη και ικανοποιημένη μητέρα δεν θα χαλάσει τον κόσμο επειδή το παιδί της δεν μπορεί να συμβαδίζει με ρυθμούς ξένους με το επίπεδο και τις ανάγκες του παιδιού της. Αντιθέτως, επικεντρώνει την προσοχή της στις μικροκλίμακα των συμπεριφορών που αφορούν την καθημερινή ζωή του παιδιού και στοχεύει σε μια διαχείριση του χρόνου που περιλαμβάνει προϊδεασμούς, πράξεις και διακοπές-ανάσες.

Κάθε ένα έτος μέχρι τα πέντε χρόνια, αντιστοιχεί σε δέκα χρόνια ενήλικης ζωής. Οι ταχύτατες μεταβολές στο σώμα και τον ψυχισμό ενός μικρού παιδιού υπάρχουν για να μας υπενθυμίζουν την σχετικότητα του χρόνου και την διαφορετικά βιωμένη σχέση που αναπτύσσουν τα παιδιά με αυτόν τον χρόνο.

Ο/η παιδαγωγός της προσχολικής ηλικίας αποτελεί το πρώτο πρόσωπο που εκπροσωπεί για το παιδί την κοινωνία και το κράτος. Ο παιδαγωγός είναι επιβεβλημένο να επιδιώκει τη σύναψη σχέσης με όλα τα παιδιά.Αυτός/αυτή θα κατευθύνει τις παρορμητικές συμπεριφορές των παιδιών σε πράξεις με δημιουργικό χαρακτήρα.Ο παιδαγωγός της προσχολικής αγωγής διερωτάται αν τα παιδιά τον/την αγαπούν και ψάχνει να βρει πάντα συμπεριφορές και στάσεις που το επιβεβαιώνουν. Ωστόσο, θα πρέπει να απαλλαχτεί από το βάσανο της επιβεβαίωσης επειδή τα παιδιά γνωρίζουν και διαισθάνονται ποιός στα αλήθεια ενδιαφέρεται για αυτά. Η ανταπόδωση της αγάπης καθρεφτίζεται στα βλέμματά τους και έρχεται σε στιγμές που αδυνατούμε να προβλέψουμε.

Για τον παιδοψυχίατρο κ.Λάππα, ο κάθε άνθρωπος είναι ενταγμένος σε τρεις ομόκεντρους κύκλους. Ο πρώτος κύκλος είναι φυσικά ο εαυτός του. Ο δεύτερος κύκλος, αυτός της οικειότητας, περιλαμβάνει τους φίλους. Ο τρίτος περιλαμβάνει τους γνωστούς και τους αγνώστους. Σε αυτόν τον κύκλο, ο άνθρωπος είναι πιο επιφυλακτικός. Το θυμωμένο παιδί διευρύνει αυτούς τους κύκλους.Τα όρια αυτών των κύκλων συνεχώς μετακυλίονται μέχρι να αποκτήσει το παιδί την ηρεμία. Η αλλαγή περιβάλλοντος είναι ουσιαστικά η μετάβαση σε έναν ευρύτερο κύκλο, μια διαφυγή από ένα υπερτροφικό εγώ σε έναν κύκλο σταδιακής αποκλιμάκωσης του θυμού.

Κεντρική έννοια στη σκέψη του κ.Λάππα είναι η σωστή διαχείριση των ενοχών του παιδιού. Η πληρωμή με το ίδιο νόμισμα σε μια προκλητική συμπεριφορά, απενοχοποιεί το παιδί και δεν το βοηθάει να επανορθώσει. Ανταποδίδοντας τον πόνο στον πόνο που προκαλεί το παιδί, το αθωώνουμε και δεν το αφήνουμε να εξελιχθεί.

Οι παιδαγωγοί της προσχολικής αγωγής θα πρέπει να στοχεύουν στην ανάδειξη των ικανοτήτων επικοινωνίας των παιδιών. Να γνωρίζουν ότι τα παιδιά πιστεύουν ότι στο σχολείο έχουν πάντα δίκιο, επειδή σε αυτά τα σχολεία πηγαίνουν με τη συγκατάθεση των γονέων τους. Ακόμη, να αποδίδουν μεγάλη σημασία και αξία στη διαφορετική χροιά της φωνής τους και να προβληματίζονται για το πότε, πού, γιατί και σε ποιόν μιλάνε αναλόγως. Σοβαρές ενδείξεις ότι επαγγελματικά έχουν «καεί» είναι, πρώτον, η δυσθυμία που νιώθουν όταν σκέφτονται ότι πρέπει να πάνε σχολείο και , δεύτερον, οι σκέψεις των διακοπών που κάνουν εν ώρα εργασίας.

(Στο επόμενο διάστημα, θα αναφερθώ σε ό,τι πρόλαβα να καταγράψω από τις εισηγήσεις και των υπολοίπων).

Αφήστε μια απάντηση

©2019 ΞΕΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων