ΞΕΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Μάρτιος 4, 2012

ΟΙ ΨΗΦΙΔΕΣ ΤΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ

Κάτω από: Γενικά —— ξενίδης ιωάννης @ 3:56 μμ

Στην φωτογραφία βλέπετε ψηφίδες που τα νήπια χρησιμοποιούν κατά την διάρκεια της ελεύθερης απασχόλησής τους στο νηπιαγωγείο. Οι ψηφίδες τοποθετούνται σε μικρούς ορθογώνιους πίνακες που είναι γεμάτοι με μικρές τρυπούλες. Τα δύο παιδιά που παίζουνε μπορούν να μοιράζονται αρκετές από αυτές τις ψηφίδες που είναι ολόιδιες και διαφορετικών χρωμάτων -στην φωτογραφία διακρίνονται μπλε, κόκκινες, πράσινες και κίτρινες ψηφίδες. Κατά την διάρκεια της ενασχόλησής τους με το συγκεκριμένο παιδαγωγικό υλικό προκύπτει διαμάχη από την διεκδίκηση μιας ψηφίδας χρώματος μπλε. Το ένα νήπιο κρατάει στην χούφτα του  σφιχτά την ψηφίδα και αρνείται να την παραδώσει στο άλλο νήπιο. Αρχικά, δεν παρεμβαίνω και δίνω χρόνο στα παιδιά να διευθετήσουν από μόνα τους την σύγκρουση. Επί ένα τετράλεπτο κανένα από τα δύο παιδιά δεν φαίνεται να υποχωρεί στην διεκδίκησή του. Κάποια στιγμή το ένα νήπιο γίνεται πιο επιθετικό. Μετά λύπης μου αναγκάζομαι να επέμβω και να αφαιρέσω με δυσκολία την ψηφίδα από το χέρι του  παιδιού. Μέσα στην ένταση της στιγμής προσπαθώ να εισάγω λογικά επιχείρηματα που σε πρώτη φάση θα αποφορτίσουν την κατάσταση. Ρωτάω, πρώτα απ’ όλα, αν καταλαβαίνουν πως κοντά τους υπάρχουν μπλε ψηφίδες πανομοιότυπες με αυτήν που διεκδικούν τόσο πεισματικά. Τα δύο παιδιά δείχνουν να μην ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο εκτός από τη συγκεκριμένη μπλε ψηφίδα. Αυτή,  είναι το μοναδικό αντικείμενο της επιθυμίας τους. Από τη συμπεριφορά τους συμπεραίνω πως το αντικείμενο ψηφίδα δεν έχει αξία αυτό καθ’αυτό! Αυτό που κυρίως διακυβεύεται εδώ είναι η ικανοποίηση της επιθυμίας διαμέσου της ματαίωσης της επιθυμίας του άλλου. Η επιθυμία του άλλου προσλαμβάνεται σαν κάτι μη αποδεκτό και ,πιθανόν, καταδικαστέο! Θριαμβεύει πάντα αυτός που έχει την δύναμη να εξαφανίζει την επιθυμία του άλλου.

Επιδιώκοντας να δώσω μια ικανοποιητική ερμηνεία,  κατέληξα ότι στην πραγματικότητα δεν ζηλεύουμε τόσο  το αντικείμενο που κατέχει ο άλλος όσο το πάθος της επιθυμίας του για κατοχή του αντικειμένου. Αν το ένα παιδί απέσυρε το ενδιαφέρον, η ψηφίδα θα απέμενε ορφανή από διεκδίκηση και θα κατέληγε αδιάφορη.

Ένας παιδαγωγικός και στιγμιαίος τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος θα ήταν το λάχνισμα! Σε μια τέτοια περίπτωση τα νήπια γνωρίζουν εκ των προτέρων την διαδικασία του λαχνίσματος και την σέβονται. Αυτό, όμως, που δεν σέβονται- σε αρκετές περιπτώσεις- είναι το αποτέλεσμα του λαχνίσματος! Η γκρίνια, η απόσυρση, το κλάμα, η εκ νέου διεκδίκηση του αντικειμένου είναι συμπτώματα της αδυναμίας τους να συμβιβαστούν με την κακή τους τύχη! Η αποδοχή του λαχνίσματος, ωστόσο,  είναι μέρος του συνολικότερου προβλήματος της αποδοχής των κανόνων που ισχύουν μέσα στο νηπιαγωγείο.

Αφήστε μια απάντηση

©2019 ΞΕΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Φιλοξενείται από Blogs.sch.gr

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων