Άρθρα: Γλώσσα

Ανάμεσα στα ποιήματα του Χειμώνα, αυτό μας άρεσε περισσότερο:

Ο ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ

Σαν έμαθε τη λέξη καλησπέρα
ο παπαγάλος, είπε ξαφνικά:
«Είμαι σοφός, γνωρίζω ελληνικὰ
τι κάθομαι εδώ πέρα!»

Την πράσινη ζακέτα του φορεί και

στο συνέδριο των πουλιών πηγαίνει,
για να τους πει μια γνώμη φωτισμένη.
Παίρνει μια στάση λίγο σοβαρή,
ξεροβήχει, κοιτάζει λίγο πέρα
και τοὺς λέει: καλησπέρα!

Ο λόγος του θαυμάστηκε πολύ.
Τι διαβασμένος, λένε, ὁ παπαγάλος!
Θάναι σοφὸς αυτὸς πολὺ μεγάλος,
αφού μπορεί κι ανθρώπινα μιλεί!

Απ’ τις Ινδίες φερμένος, ποιος το ξέρει
πόσα βιβλία μαζί του να ‘χει φέρει,
με τι σοφούς εμίλησε, και πόσα
να ξέρει στων γραμματικών τη γλώσσα!

«Κυρ-παπαγάλε, θα ‘χουμε την τύχη
ν’ ακούσουμε τι λες και πάρα πέρα;»
Ὁ παπαγάλος βήχει, ξεροβήχει,
μα τι να πει; Ξανάπε: καλησπέρα

Ζ. Παπαντωνίου

Νοέ 14
16
Κάτω από (ποίηση) από στις 16-11-2014 και με ετικέτα

«Αν θέλεις να λέγεσαι Ανθρωπος»

του Τάσου Λειβαδίτη

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ’ τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.

Κάθε κραυγή σου θα ‘ ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα ‘ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.

Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς .
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ’ τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

Λειβαδίτης Τάσος mages

Αρχισε σήμερα, Παρασκευή, η ενασχόλησή μας με την Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Η ενασχόλησή μας θα περιλαμβάνει προβολές από τα χρόνια του 1940-45, τραγούδια της Βέμπο και κυρίως, διαπραγμάτευση με τις έννοιες «πόλεμος-ειρήνη» και «ναι-όχι», «σημαία-σύμβολο». Επίσης, μιας και ασχολούμαστε με την Ποίηση, θα αναφερθούμε στον Οδυσσέα Ελύτη, που συμμετείχε και ο ίδιος στις μάχες στο αλβανικό μέτωπο το 1940 και μας έγραψε το υπέροχο ανάγνωσμα υπό τον τίτλο «Πορεία προς το μέτωπο».

Αρχή του εορτασμού, σήμερα στο νηπιαγωγείο, έγινε με κουκλοθέατρο, όπου τα παιδιά παρακολούθησαν την παράσταση «Ο Πιτσιρίκος» (του Δημήτρη Ψαθά), την επιμέλεια και την παρουσίαση της οποίας είχε η νηπιαγωγός Μουσιάδου Ειρήνη.

.DSC00519 DSC00517

 

Με αφόρμηση το ποίημα του Τέλλου Αγρα «Φεγγαράκι»

(από το Σπουδαστήριο του Νέου ΕΛληνισμού),

ανακαλύψαμε και τα άλλα φεγγάρια του ηλιακού μας συστήματος.

Το ηλιακό μας σύστημα μας ενδιαφέρει!

Κλικ στο παρακάτω βιντεάκι

 

Σεπ 14
12
Κάτω από (ποίηση) από στις 12-09-2014

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Σεπτέμβρης..

Μπορεί κανείς να διηγηθεί Το παραμύθι του Σεπτέμβρη, από την Κική Δημητριάδου

αλλά και ποιήματα όπως Εδώ (της Ρένας Καρθαίου, του Κρόκου κα) αλλά και αυτό του Βασίλη Χαρωνίτη «Φθινόπωρο»

Φθινόπωρο
Έρχεται Φθινόπωρο!
φώναξε τ’ αγέρι
χελιδόνια φύγετε
στου νοτιά τα μέρη.
Έρχεται Φθινόπωρο!
λέει το συννεφάκι
πρωτοβρόχια φτάνουνε
ξέψυχο δεντράκι.
Έρχεται Φθινόπωρο!
είπε το σχολείο
τα λουλούδια κλείστηκαν
μέσα στο βιβλίο.
Επίσης, πολύ ενδιαφέροντες πίνακες ζωγραφικής με θέμα το Φθινόπωρο μπορεί να βρει κανείς στο ιστολόγιο της Μάνεση αλλά και στο Αντικλείδι, όπως αυτόν:
http://i2.wp.com/antikleidi.com/wp-content/uploads/2013/09/michael-gorban.jpgMichael Gorban – Autumn View
Αυγ 14
20

Ξεκινάει το νέο μου ιστολόγιο, σαν ένα όνειρο!

Και όπως είπε ο Γιώργος Σεφέρης ..από τα όνειρα αρχίζουν και οι Ευθύνες.

Αρχίζει λοιπόν και η ευθύνη της επικοινωνίας, το εξαίρετο -και μη εξαιρετέον- πρόσφορο της εποχής μας.

«Ετσι λοιπόν «παίρνοντας μια σελίδα» κι εγώ, θα βάλω μπρος το νέο μου ιστολόγιο.

Κι ο αγαπημένος ποιητής Ν. Βρεττάκος να σφραγίζει το ταξίδι αυτό:

Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.
Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο ήξερα
πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες
του ήλιου το φως. Ενώ, τώρα, κοιτάζοντας
μες από τόση διαύγεια τον κόσμο,
μες από σένα – πλησιάζουν τα πράγματα,
γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα –
τώρα
μπορώ
ν’ αρθρώσω την τάξη του σ’ ένα μου ποίημα.
Παίρνοντας μια σελίδα θα βάλω
σ’ ευθείες το φως.

Νικηφόρος Βρεττάκος