Οι Ανάργυροι Φλώρινας είναι ένα ακόμη χωριό της περιοχής μας, οι κάτοικοι του οποίου αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν, λόγω μιας μεγάλης κατολίσθησης, που έγινε σε κοντινό ορυχείο της ΔΕΗ. Ένα ακόμη χωριό που ενώ κάποτε έσφυζε από ζωή, σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοί του, που δεν ξεπερνούν τους 40, ζουν με τις αναμνήσεις και τις ελπίδες για μια καλύτερη ζωή.
Η παρακάτω συνέντευξη που έδωσε η κυρία Στεργιανή Παναγιωτίδου στην εγγονή της, στα πλαίσια μιας εργασίας στο μάθημα της Γλώσσας, ξεχώρισε, γιατί όταν την ακούσαμε στην τάξη και αφού τη συζητήσαμε, συνειδητοποιήσαμε ότι το αγαπημένο χωριό των παιδικών χρόνων της κυρίας Στεργιανής και τόσων άλλων συγχωριανών της, ίσως σε λίγα χρόνια να μην υπάρχει καν.
Ευχαριστούμε την κυρία Στεργιανή, την αγαπημένη γιαγιά της Στεργιανής μας, που μας έδωσε την άδεια να τη δημοσιεύσουμε.
Ακολουθεί η συνέντευξη :
– Γιαγιά, ποιο είναι το χωριό σου, και για πόσα χρόνια έζησες εκεί;
– Στους Αναργύρους πήγα το 1978, όταν παντρεύτηκα και έζησα εκεί μέχρι το 2015 όταν αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε τον τόπο μας εξαιτίας της κατολίσθησης που έγινε στο χωριό από το ορυχείο της ΔΕΗ.
– Με τι ασχολούνταν οι κάτοικοι του χωριού;
– Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Με άλλα λόγια, οι Ανάργυροι ήταν ένα αγροτικό χωριό αφού οι κάτοικοι καλλιεργούσαν τα χωράφια τους και είχαν ζώα.
– Πώς συνηθίζατε να περνάτε τον ελεύθερό σας χρόνο;
– Οι γυναίκες του χωριού, αφού τελειώναμε τις καθημερινές μας εργασίες, μαζευόμασταν σε διαφορετικά σπίτια κάθε φορά και πίναμε όλοι παρέα καφέ. Εκεί συνηθίζαμε να μιλάμε για διαφορετικά καθημερινά πράγματα. Άλλες φορές πάλι πηγαίναμε για περπάτημα στο χωριό κάνοντας ταυτόχρονα και τη βόλτα μας.
– Τι θυμάσαι από τα χρόνια που έζησες στο χωριό;
– Ο κόσμος του χωριού ήταν πολύ φιλόξενος. Κάθε στίγμη μπορούσες να επισκεφτείς το σπίτι του γείτονα χωρίς να σκέφτεσαι μήπως ενοχλείς. Η πόρτα των σπιτιών ήταν πάντα ανοιχτή, και γενικότερα ο χρόνος εκεί κυλούσε πιο όμορφα και ανέμελα.
-Πώς ένιωσες όταν αναγκάστηκες να εγκαταλείψεις το χωριό όπου έζησες σχεδόν μια ολόκληρη ζωή;
– Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ, γιατί λόγω της κατολίσθησης, αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε τα σπίτια και τους κόπους μιας ζωής. Αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι πλέον δεν υπάρχει ο τόπος όπου έχω τις καλύτερες αναμνήσεις με την οικογένειά μου.
– Τι σου λείπει περισσότερο από τη ζωή εκείνη; Συνήθισες τη ζωή στην πόλη;
– Επειδή έζησα σχεδόν 40 χρόνια στο χωριό, η ζωή στην πόλη δεν μου αρέσει καθόλου και παρόλο που ζω 10 χρόνια στην πόλη, ακόμα δεν την έχω συνηθίσει. Αυτό που μου λείπει περισσότερο από τη ζωή στο χωριό είναι το σπίτι μου, η ελευθερία και η άνεση που ένιωθα εκεί.
– Σκεφτήκατε ποτέ να φτιάξετε ένα νέο χωριό για να ζήσετε όλοι οι κάτοικοι μαζί ξανά;
– Βέβαια! Αυτός ήταν ο πρώτος μας στόχος, αλλά τελικά φάνηκε πως κάτι τέτοιο ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Τώρα πλέον νομίζω ότι είναι αργά να κάνουμε νέο χωριό, αφού όλοι οι κάτοικοι αγοράσαμε σπίτια στην πόλη
Πτολεμαΐδα, 4/5/2025




Πηγή φωτογραφιών : e-ptolemeos.gr