ΣΤ1 ΄ Τάξη του 4ου Δημ. Σχολείου Πτολεμαΐδας

Ο Σωκράτης, ως ένας σπουδαίος φιλόσοφος και μελετητής της ανθρώπινης ψυχής, είχε πολλούς τρόπους ώστε να ερευνά την αλήθεια και να επικοινωνεί με τους συνομιλητές του. Η περίφημη μέθοδος με την οποία προσέγγιζε τους ανθρώπους, έμεινε στην Ιστορία με το όνομα μαιευτική.

Για όσους γνωρίζουν λεπτομέρειες της ζωής του Σωκράτη, μπορούν να αντιληφθούν την προέλευση της λέξης μαιευτική. Η μητέρα του Σωκράτη, Φαιναρέτη, ασκούσε το επάγγελμα της μαίας, εκείνης που βοηθούσε να γεννηθούν παιδιά. Έτσι και ο Σωκράτης, βοηθούσε στην ανακάλυψη της αλήθειας και στον ερχομό της ίδιας στην επιφάνεια.

Ο Σωκράτης προσποιούταν πως είχε πλήρη άγνοια για το θέμα που συζητούσε με τον συνομιλητή του και σε συνδυασμό με την ειρωνεία, προσπαθούσε να βοηθήσει τον συνομιλητή και να εκμαιεύσει από εκείνον την αλήθεια του. Ο Σωκράτης σε πολλά έργα βλέπουμε πως υποδύεται τον ανήξερο ή εκείνον που αρνείται κάτι –πχ, στον Πρωταγόρα, ισχυρίζεται πως η πολιτική αρετή δε διδάσκεται –ενώ πιστεύει το αντίθετο- προσπαθώντας να πείσει τον Πρωταγόρα να αναφέρει όσο πιο πειστικά παραδείγματα μπορεί!

Μέσα από μία διαδικασία ερωτήσεων και απαντήσεων, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο, ένα πλαίσιο διαλόγου. Ο συνομιλητής έφτανε τελικά από μόνος του στο συμπέρασμα –στην αλήθεια για το Σωκράτη.

Ο Σωκράτης υπήρξε ένα διαχρονικό πρότυπο δημοκρατικού συνομιλητή και μίας πνευματικής προσωπικότητας που κατάφερε να διεισδύσει μοναδική στην ανθρώπινη ψυχή.

πηγή  : https://cognoscoteam.gr/archives/10566

Δείτε τα έργα τέχνης μας, που δημιουργήθηκαν από τα αστέρια του Δ1 (2 αστέρια μας έλειπαν, αλλά επιφυλλάσσονται να δημιουργήσουν την επόμενη φορά) και μετά εάν θέλετε, μπορείτε να πάρετε μέρος στο διαγωνισμό μας, ψηφίζοντας τις 2 ετικέτες που σάς άρεσαν περισσότερο.

Αφού δείτε όλες τις ετικέτες, μετά μπορείτε να ψηφίσετε, κάνοντας κλικ ΕΔΩ.

Δείτε πρώτα τις ετικέτες παρακάτω :

Κάνε κλικ στην εικόνα παρακάτω :

Στίχοι :

Κάποτε γνώρισα μια λίμνη
μάτια μου, μάτια μου
κάποτε γνώρισα μια λίμνη
που ‘θελε να ‘ναι θάλασσα

Και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι
και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι

Κάποτε αντάμωσα μια πέτρα
μάτια μου, αχ μάτια μου
κάποτε αντάμωσα μια πέτρα
που ‘θελε βράχος να γενεί

Και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι
και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι

Κάποτε αγάπησα μια κόρη
μάτια μου, μαύρα μάτια μου
που ρωτούσε κάθε αγόρι
πότε γυναίκα θα γενεί

Και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι
και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι

Έχουν περάσει χρόνοι δέκα
μάτια μου, αχ μάτια μου
η κόρη γίνηκε γυναίκα
μα εγώ απόμεινα παιδί

Και κάθε που χαράζει
με τρώει το μαράζι
και κάθε που χαράζει
με τρώει το μαράζι

Στίχοι:

Ούτε που το κατάλαβες πως έφτασες στο σπίτι
Που έχει δάσος σκοτεινό γύρω να το φυλά
Και μπρος στα σκαλοπάτια του τη πράσινη τη λίμνη
Εκεί η σιωπή αντίλαλο της νύχτας τραγουδά

Εδώ είναι ο τόπος μου σου είπε η ψυχή σου
Να γιατί χρόνια πάνω σου κρατούσες το κλειδί
Στο σπίτι η πόρτα άνοιξε σφραγίστηκε η φυγή σου
Μέρες στο τζάκι έκαιγες ένα παλιό κλουβί

Ήταν πρωί που βρέθηκες μες τη μικρή σου βάρκα
Στη λίμνη που είναι άχρονη τόλμησες να ανοιχτείς
Που τα πουλιά δεν την κοιτούν να μην καούν τα μάτια
Της λησμονιάς το άλλοθι χάνεις όταν τα δεις

Μα εσύ έγειρες και έσερνες το αθώο σου το χέρι
Αν και το αίμα πάγωνε χάιδευες το νερό
Μετά καταμεσήμερο με το κορμί που ξέρει
Κολύμπησες και άνοιξες τη πόρτα στο βυθό

Ούτε που το κατάλαβες πως έφτασες στο σπίτι
Που έχει δάσος σκοτεινό γύρω να το φυλά
Και μπρος στα σκαλοπάτια του τη πράσινη τη λίμνη
Εκεί η σιωπή αντίλαλο της νύχτας τραγουδά

Στίχοι :

Μεσ’ στο νερό ψάρι χρυσό γλιστράς
κι εγώ ψαράς με δίχτυ αδειανό
Θάλασσα εσύ κι εγώ ο ναυαγός σου
Στην αγκαλιά σου πεθαίνω και ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ’ ένα φιλί ψηλά με πας

Κρατάς εσύ τιμόνι και πανιά
Κι εγώ παιδί χαμένο μοναχό
Μάγισσα εσύ κι εγώ ακόλουθός σου
Χωρίς εσένα δεν ξέρω να ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ’ ένα φιλί ψηλά με πας