«

»

Σεπ 25

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά …

1. Ας απολαύσουμε το ωραίο τραγούδι…

http://www.youtube.com/watch?v=OEIcNuQCW6A

–> Ποιες είναι οι πρώτες μου εντυπώσεις; Τι νιώθω ακούγοντας το τραγούδι; Σημειώνω, γράφω, ζωγραφίζω…

2. Ποιος είναι ο δημιουργός;

Σύντομο βιογραφικό-εργογραφικό σημείωμα από το Βαγγέλη Φουντά:

Ο Διονύσης  Σαββόπουλος είναι  ένας σύγχρονος Έλληνας συνθέτης και τραγουδιστής. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 2 Δεκεμβρίου 1944.Εγκατέλειψε τη Νομική Σχολή της Θεσσαλονίκης, για να ασχοληθεί με το τραγούδι. Άρχισε την καριέρα του το 1964, παίζοντας σε μπουάτ. Κατά  τη διάρκεια της δικτατορίας φυλακίστηκε δύο φορές, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1967. Έγραψε τραγούδια με πολιτικό, ρομαντικό και σκωπτικό περιεχόμενο. Γνωστά του τραγούδια είναι : «Τι έπαιξα στο Λαύριο», «Η Συννεφούλα»,           « Σαν τον Καραγκιόζη», «Μη μιλάς άλλο για αγάπη» και το «Ντιρλάντα».΄Εχει κυκλοφορήσει 25 δίσκους.Ενδεικτικά αναφέρουμε: Φορτηγό, Το περιβόλι του τρελού, Μπάλλoς, Η ρεζέρβα, Ο χρονοποιός, Αχαρνής. Σαββόραμα, Ο  πυρήνας. Επίσης, έχει κυκλοφορήσει δίσκος με αποσπάσματα από τραγούδια που ερμήνευσε ο Σαββόπουλος μαζί με τους φιλοξενούμενους του στην ιστορική τηλεοπτική του εκπομπή «ΖΗΤΩ το ελληνικο τραγούδι».

3. Γιατί το Λαύριο;

Ψάχνω σχετικές πληροφορίες μεσω μιας μηχανής αναζήτησης, ρωτώ τους δικούς μου, συζητώ με τους συμμαθητές μου.

Ενδεικτικές ιστοσελίδες:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF

http://www.lavreotiki.gr/images/stories/_-_.pdf

http://www.ltp.ntua.gr/lavrion_park/lavrion

http://www.ltp.ntua.gr/lavrion_park/photogallery

Παλιό εργοστάσιο στο Λαύριο (πηγή: φωτογραφία info.gr)

Η Παναγιώτα Κριτσέπη ρώτησε τη μητέρα της Ελένη Παυλάκου για τη συγκεκριμένη συναυλία. Η συνάδελφος Ελένη Παυλάκου ήταν παρούσα σε αυτήν και αφηγήθηκε στην κόρη της τα παρακάτω. Την ευχαριστούμε θερμά!

Ήταν καλοκαίρι του 1977, τέσσερα χρόνια μετά το Πολυτεχνείο. Όλη η παρέα, δέκα φοιτητές από διάφορες σχολές, Φιλ/κή, Νομική, Ιατρική, ΑΒΣΠ και ΑΣΟΕ, ξεκινήσαμε από την Αθήνα για το Λαύριο, για να παρακολουθήσουμε τη συναυλία του Σαββόπουλου. Αυτός ο τροβαδούρος με τα μαύρα μακριά μαλλιά και τα μαύρα ρούχα, που κατέβηκε από τη Θεσσαλονίκη με ένα  «Φορτηγό», μας έδειχνε το δρόμο ήδη από τον καιρό της Χούντας. Τον ακολουθούσαμε παντού Θεσσαλονίκη, Βόλο, Άργος: …γιατί στις συναυλίες του με τα τραγούδια και τις ιστορίες του έφευγαν οι φόβοι μας και νιώθαμε πιο δυνατοί .
Έτσι λοιπόν πήραμε το λεωφορείο και μετά από δύο ώρες φτάσαμε μεσημέρι στο Λαύριο, μια πόλη που δεν είχαμε επισκεφθεί ξανά. Η πρώτη μας εικόνα, από ό,τι θυμάμαι, ήταν το καφέ σκούρο χρώμα μαζί με το γκρίζο. Παντού βουνά από σκουριά!
Το λιμάνι έρημο, καθώς και ο σιδηρόδρομος. Περιηγηθήκαμε στους δρόμους της πόλης κι η ίδια βουβαμάρα παντού. Όλα τα εργοστάσια κλειστά και τα βαγονέτα να κρέμονται ακίνητα από πάνω μας ίδια με εφιάλτη. Στα καφενεία της αγοράς οι λιγοστοί θαμώνες, ηλικιωμένοι κυρίως, μας κοιτούσαν με απορία. Ο Σαββόπουλος καθόταν σε μιαν άκρη περιτριγυρισμένος από παιδιά δημοτικού, που τον κοιτούσαν αμίλητα και μελαγχολικά. Ο χώρος της συναυλίας ήταν κατάμεστος από νέους που είχαν έρθει από την Αθήνα και τα γύρω μέρη. Καθίσαμε στα πέτρινα καθίσματα και περιμέναμε. Λίγοι καταλαβαίναμε τότε την απελπιστική κατάσταση των κατοίκων εκεί. Ο Σαββόπουλος ξεκίνησε με το τραγούδι «Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά » και θυμάμαι πως τότε δεν κατάλαβα όλο του το νόημα. Με συγκλόνισε, όμως, πολύ ο στίχος  «πώς να κρυφτείς απ΄τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι΄αυτά, όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα».  Αυτό θυμάμαι και τη συγκίνηση του κόσμου που χειροκροτούσε για ώρα.
Αργότερα, διάβασα κι έμαθα την ιστορία του Λαυρίου, πόλης διάσημης από την κλασική αρχαιότητα για τα μεταλλεία εξόρυξης ασημιού και την παραγωγή νομισμάτων για τη χρηματοδότηση του αθηναικού στόλου. Για την ακμή της πόλης το 19ο αι.,τη Γαλλική Εταιρεία μεταλλείων (10.000 εργάτες) ,με εκατοντάδες μεταλλεία (431 ορυκτά, τα 19 τυπικά της περιοχής) σιδηρόδρομο,σχολεία, νοσοκομείο. Διάβασα για τις κτηνώδεις αποικιοκρατικές συνθήκες εργασίας που επέβαλε η εκμεταλλεύτρια των μεταλλείων Γαλλική Εταιρεία, με συνέπεια τη μολυβδίαση των κατοίκων και άλλες παθήσεις, τη δηλητηρίαση του υδροφόρου ορίζοντα και τόσα άλλα που είχαν σαν αποτέλεσμα το ανώτερο όριο βιωσιμότητας των κατοίκων να είναι 30-35 χρόνια. Αυτά μέχρι το 1982, όταν η εταιρεία κλείνει τα μεταλλεία και ακολουθεί η αποβιομηχάνιση της χώρας.Το είκοσι τοις εκατό των κατοίκων που έμειναν άνεργοι εγκατέλειψε την πόλη.
Ξαναβρεθήκαμε εκεί τον Αύγουστο του 2003, για να πάρουμε το καράβι για τη Μακρόνησο (παλιότερα νήσο Ελένη) σαν προσκυνητές στον τόπο του μαρτυρίου,σε μια εκδήλωση του Υπουργείου Αιγαίου «Μνήμη Μακρονήσου».
Το Λαύριο ήταν πλέον μια τυπική ελληνική πόλη με υπηρεσίες, καταστήματα και τουρισμό.Τίποτα πια δε θύμιζε την ιστορία της…
Ελένη Παυλάκου

Ο Σπύρος Παππάς ζωγράφισε το Διονύση Σαββόπουλο


4.  Ας συν-εργαστούμε. Θέτουμε τα πρώτα πορίσματα της έρευνάς μας στη διάθεση των συμμαθητών μας …

Πώς κοιτάζουν τα παιδιά τον καλλιτέχνη, προκαλώντας του αμηχανία;Πώς είναι, άραγε, τα μάτια των παιδιών;

Ανοίξτε τη σχετική παρουσίαση με ζωγραφιές των συμμαθητών σας -> και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά…

 

Η Κατερίνα Λιόλιου ζωγράφισε το Διονύση Σαββόπουλο

 

5. Ποια είναι τα συναισθήματά σου; Οι σκέψεις σου; Ως παιδί, τι θα ήθελες να ακούσεις από την κιθάρα του Διονύση Σαββόπουλου; Στείλε το κείμενο σου ως σχόλιο σε αυτή τη δημοσίευση.

Για να διαβάσετε τα σχόλια των μαθητών/τριών πατήστε στη σχετική επιλογή στην κορυφή της δημοσίευσης…


6. Ποιο τραγούδι θα ήθελες να ακούσεις από το Διονύση Σαββόπουλο; Γιατί;


13 comments

Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων

  1. ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ

    Σχόλια για το σημείο/ερώτημα 5:

    Ακούγοντας τα λόγια του τραγουδιού το πρώτο συναίσθημα που νιώθω είναι μελαγχολία. Σκέφτομαι πόσο άσχημη ήταν η κατάσταση στο Λαύριο την εποχή εκείνη, όταν η περιοχή ήταν υποβαθμισμένη και κυριαρχούσε η φτώχεια, αφού οι άνθρωποι δεν είχαν δουλειά. Όλοι ήταν δυστυχισμένοι και απογοητευμένοι, πράγμα που μου προκαλεί μεγάλη λύπη, γιατί θέλω όλοι οι άνθρωποι να είναι χαρούμενοι.
          Γι’ αυτό, αν ήμουν ένα παιδί που βρισκόταντότε εκεί, θα ήθελα να ακούσω από την κιθάρα του Διονύση Σαββόπουλου ένα χαρούμενο και ελπιδοφόρο τραγούδι, για να ξεχάσω έστω και για λίγο τη δύσκολη πραγματικότητα.
     

  2. kakokefalou

    Ακούγοντας το τραγούδι «Τι έπαιξα στο Λαύριο» αισθάνομαι μελαγχολία, γιατί ο Δ. Σαββόπουλος σε πολλά σημεία χρησιμοποιεί φράσεις όπως «Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά» και «κι όλο φοβάμαι το αύριο». Αναφέρει ότι «Δεν ξέρει τι να παίξει στα παιδία», γιατί γνωρίζει τα προβλήματα που έχουν αυτά και οι γονείς τους και θεωρεί και τον εαυτό του συνυπεύθυνο για όσα συμβαίνουν.

  3. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΝΔΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

    Η Κατερίνα Λιολιου έστειλε το παρακάτω σχόλιο:
    Θα ήθελα να ακούσω ένα γαλήνιο τραγούδι, παρόμοιο με το ποίημα που διδάχτηκα. Με ένα ενθαρρυντικό μήνυμα για εμάς τα παιδιά, που αργότερα θα γίνουμε οι πολίτες που θα αποφασίζουμε για αυτήν τη χώρα.
    Ένα τραγούδι που θα μας ταξιδεύει σε μια καλύτερη χώρα, έναν καλύτερο κόσμο χωρίς μίσος και κακία.
    Έναν κόσμο γεμάτο ζωγραφιές, παιδικά χαμόγελα, μουσικές και γέλια.
    Έτσι όπως θα ήθελε κάθε παιδί να είναι ο κόσμος που ζει!

  4. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΝΔΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

    Η Παναγιώτα Κριτσέπη έστειλε το παρακάτω σχόλιο:
    Μελετώντας το τραγούδι, ένιωσα την αγωνία, την αγάπη και τις δυσκολίες που έχουν οι γονείς όταν μας μεγαλώνουν Με το κείμενο αυτό κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι να είσαι σωστός γονέας, ιδιαίτερα αυτή τη δύσκολη εποχή.Σκέφτηκα ακόμη πόσο σημαντικοί είμαστε για τους γονείς μας. Επίσης, αναλογίστηκα πως αυτή τη δύσκολη εποχή πρέπει να τους βοηθάμε και να στεκόμαστε δίπλα τους.

  5. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΝΔΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

    Σχόλιο για το ερώτημα 6:

    Η Ελεάννα Σκιαδά διάβασε και χώρισε σε ενότητες τη «Συννεφούλα». Το τραγούδι αυτό ήταν γνωστό στα περισσότερα παιδιά της τάξης της και πολλά δήλωσαν ότι θα ήθελαν να ακούσουν αυτό το τραγούδι από το Δ. Σαββόπουλο.

    Είχα, είχα μια αγάπη, αχ καρδούλα μου
    που ‘μοιαζε συννεφάκι, συννεφούλα μου.                    1η Ενότητα:
    Σαν σύννεφο, συννεφάκι φεύγει, ξαναγυρνάει             «Περιγραφή της
    μ’ αγαπά τη μια την άλλη με ξεχνάει.                          παλιάς του αγάπης
    και της ζωής του
    Κι ένα βράδυ κι ένα βράδυ, αχ καρδούλα μου,            με τη Συννεφούλα»
    διώχνω ξαφνικά τη συννεφούλα μου.
    Δεν αντέχω, δεν αντέχω άλλο πια νε με γελάει
    μ’ αγαπάει τη μια την άλλη με ξεχνάει.
     
    Κι έρχεται ο Απρίλης, αχ καρδούλα μου                   2η Ενότητα:
    να κι ο Μάης. ο Μάης, συννεφούλα μου,                «Η ζωή δίχως την
    δίχως, δίχως τραγούδι, δάκρυ και φιλί                    αγάπη του»
    δεν είναι άνοιξη φέτος αυτή.
     
    Συννεφούλα, συννεφούλα, να γυρίσεις σου ζητώ      3η Ενότητα:
    Και τριγύρνα μ’ όσους θέλεις κάθε βράδυ.                 «Παράκληση στη
    Δεν αντέχω, δεν αντέχω άλλο πια να με γελάς       Συννεφούλα να
    μ’ αγαπάς τη μια κι ας με ξεχνάς την άλλη.            γυρίσει πίσω»

    Η Έλενα Βαμβακάρη, από την άλλη, θεωρεί αξιόλογο το συγκεκριμένο τραγούδι για τους παρακάτω λόγους:

    Αυτό το τραγούδι καθρεφτίζει το χαρακτήρα του ομιλητή. Είναι πολύ ευαίσθητος και αγαπάει πολύ τη Συννεφούλα του. Είναι διατεθειμένος να κάνει πολλές παραχωρήσεις για να την ξανακερδίσει, επειδή δεν αντέχει μακριά της. Επίσης, του λείπει πολύ και έχει μελαγχολήσει. Ο εύθραυστος σα γυαλί ψυχικός του κόσμος την αναζητά και, χωρίς εγωισμούς και πείσματα, τη θερμοπαρακαλεί να γυρίσει. Όλα αυτά μαρτυρούν όχι μόνο το πόσο την αγαπούσε, αλλά και τον καλό του χαρακτήρα, κυρίως όμως τη μεγαλοψυχία του και τα όμορφα συναισθήματά του.

    Γιατί, άραγε, ενώ ο προβληματισμός του συνθέτη στο τραγούδι που μελετήσαμε έχει κοινωνικό περιεχόμενο, πολλοί και πολλές από εσάς θα του ζητούσατε να σας παίξει ένα τραγούδι του για μια αγάπη; Σκεφτείτε πάνω στο θέμα και στείλτε το σχόλιό σας.
     

  6. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΝΔΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

    Σχόλιο για το σημείο-ερώτημα 3.

    Η Παναγιώτα Κριτσέπη ρώτησε τη μητέρα της Ελένη Παυλάκου για τη συγκεκριμένη συναυλία. Η συνάδελφος Ελένη Παυλάκου ήταν παρούσα σε αυτήν και αφηγήθηκε στην κόρη της τα παρακάτω. Την ευχαριστούμε θερμά!

    Ήταν καλοκαίρι του 1977, τέσσερα χρόνια μετά το Πολυτεχνείο. Όλη η παρέα, δέκα φοιτητές από διάφορες σχολές, Φιλ/κή, Νομική, Ιατρική, ΑΒΣΠ και ΑΣΟΕ, ξεκινήσαμε από την Αθήνα για το Λαύριο, για να παρακολουθήσουμε τη συναυλία του Σαββόπουλου. Αυτός ο τροβαδούρος με τα μαύρα μακριά μαλλιά και τα μαύρα ρούχα, που κατέβηκε από τη Θεσσαλονίκη με ένα  «Φορτηγό», μας έδειχνε το δρόμο ήδη από τον καιρό της Χούντας. Τον ακολουθούσαμε παντού Θεσσαλονίκη, Βόλο, Άργος: …γιατί στις συναυλίες του με τα τραγούδια και τις ιστορίες του έφευγαν οι φόβοι μας και νιώθαμε πιο δυνατοί .
    Έτσι λοιπόν πήραμε το λεωφορείο και μετά από δύο ώρες φτάσαμε μεσημέρι στο Λαύριο, μια πόλη που δεν είχαμε επισκεφθεί ξανά. Η πρώτη μας εικόνα, από ό,τι θυμάμαι, ήταν το καφέ σκούρο χρώμα μαζί με το γκρίζο. Παντού βουνά από σκουριά!
    Το λιμάνι έρημο, καθώς και ο σιδηρόδρομος. Περιηγηθήκαμε στους δρόμους της πόλης κι η ίδια βουβαμάρα παντού. Όλα τα εργοστάσια κλειστά και τα βαγονέτα να κρέμονται ακίνητα από πάνω μας ίδια με εφιάλτη. Στα καφενεία της αγοράς οι λιγοστοί θαμώνες, ηλικιωμένοι κυρίως, μας κοιτούσαν με απορία. Ο Σαββόπουλος καθόταν σε μιαν άκρη περιτριγυρισμένος από παιδιά δημοτικού, που τον κοιτούσαν αμίλητα και μελαγχολικά. Ο χώρος της συναυλίας ήταν κατάμεστος από νέους που είχαν έρθει από την Αθήνα και τα γύρω μέρη. Καθίσαμε στα πέτρινα καθίσματα και περιμέναμε. Λίγοι καταλαβαίναμε τότε την απελπιστική κατάσταση των κατοίκων εκεί. Ο Σαββόπουλος ξεκίνησε με το τραγούδι «Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά » και θυμάμαι πως τότε δεν κατάλαβα όλο του το νόημα. Με συγκλόνισε, όμως, πολύ ο στίχος  «πώς να κρυφτείς απ΄τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι΄αυτά, όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα».  Αυτό θυμάμαι και τη συγκίνηση του κόσμου που χειροκροτούσε για ώρα.
    Αργότερα, διάβασα κι έμαθα την ιστορία του Λαυρίου, πόλης διάσημης από την κλασική αρχαιότητα για τα μεταλλεία εξόρυξης ασημιού και την παραγωγή νομισμάτων για τη χρηματοδότηση του αθηναικού στόλου. Για την ακμή της πόλης το 19ο αι.,τη Γαλλική Εταιρεία μεταλλείων (10.000 εργάτες) ,με εκατοντάδες μεταλλεία (431 ορυκτά, τα 19 τυπικά της περιοχής) σιδηρόδρομο,σχολεία, νοσοκομείο. Διάβασα για τις κτηνώδεις αποικιοκρατικές συνθήκες εργασίας που επέβαλε η εκμεταλλεύτρια των μεταλλείων Γαλλική Εταιρεία, με συνέπεια τη μολυβδίαση των κατοίκων και άλλες παθήσεις, τη δηλητηρίαση του υδροφόρου ορίζοντα και τόσα άλλα που είχαν σαν αποτέλεσμα το ανώτερο όριο βιωσιμότητας των κατοίκων να είναι 30-35 χρόνια. Αυτά μέχρι το 1982, όταν η εταιρεία κλείνει τα μεταλλεία και ακολουθεί η αποβιομηχάνιση της χώρας.Το είκοσι τοις εκατό των κατοίκων που έμειναν άνεργοι εγκατέλειψε την πόλη.
    Ξαναβρεθήκαμε εκεί τον Αύγουστο του 2003, για να πάρουμε το καράβι για τη Μακρόνησο (παλιότερα νήσο Ελένη) σαν προσκυνητές στον τόπο του μαρτυρίου,σε μια εκδήλωση του Υπουργείου Αιγαίου «Μνήμη Μακρονήσου».
    Το Λαύριο ήταν πλέον μια τυπική ελληνική πόλη με υπηρεσίες, καταστήματα και τουρισμό.Τίποτα πια δε θύμιζε την ιστορία της…
    Ελένη Παυλάκου

  7. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΝΔΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

    Η Ελεάννα Σκιαδά έγραψε για τα θέματα 5 και 6:

    1) Τι θα θέλατε εσείς να πει ο ομιλητής στα παιδιά και στους μεγάλους; Γράψτε εσείς τι δε λέει ο Σαββόπουλος.

    Ο Διονύσης Σαββόπουλος θα μπορούσε να πει πολλά ακόμη πράγματα μέσα από το τραγούδι του. Αρχικά θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα πιο χαρούμενο τραγούδι, μέσα από τους στίχους του οποίου να «ξεπροβάλλει» μία ελπίδα για ένα πιο όμορφο και καλύτερο μέλλον. Ακόμα θα μπορούσε μέσα από τους στίχους του να ενθαρρύνει τα παιδιά να προσπαθήσουν ακόμα πιο πολύ να πετύχουν το στόχο τους και τους μεγάλους να τα στηρίξουν όσο περισσότερο τους είναι δυνατόν. Μάλιστα και κάτι που επίσης θα μπορούσε να τους πει είναι να παραμείνουν όλοι τους ενωμένοι στις δύσκολες στιγμές που περνούν και να χαρούν όσο μπορούν και όσο τους είναι δυνατόν. Τέλος, το τραγούδι του, δεν θα έπρεπε να είναι γεμάτο από αμηχανία, φόβο και αμφιβολία, αλλά θα έπρεπε να ξεχειλίζει από θάρρος, ελπίδα και πάνω από όλα σιγουριά.
    Αυτό που θα ήθελα λοιπόν να ακούσω από μία τέτοια όμορφη και γαλήνια φωνή σαν αυτή του Διονύση Σαββόπουλου, θα ήταν ένα μήνυμα ελπιδοφόρο, το οποίο να ξεχειλίζει από όμορφες σκέψεις, θάρρος, σιγουριά και θετική ενέργεια. Θα ήθελα να ακούσω ένα τραγούδι, με το οποίο θα μπορούσα να ονειρευτώ, να ταξιδέψω και να αισθανθώ ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Ένα τραγούδι με το οποίο θα μπορούσα να ελπίζω για ένα καλύτερο αύριο!

    2) Μετά τη μελέτη του τραγουδιού ποια είναι τα συναισθήματα και ποιες οι σκέψεις σου και το θα ήθελες να ακούσεις από το Διονύση Σαββόπουλο με την κιθάρα του;
    Μετά τη μελέτη του τραγουδιού τα συναισθήματα που με πλημμυρίζουν είναι δυσάρεστα. Nιώθω μελαγχολία, θλίψη, αμφιβολία και ανασφάλεια για το μέλλον. Επίσης το τραγούδι και οι στίχοι του είναι γεμάτοι αρνητική ενέργεια.
    Οι σκέψεις μου βασανίζονται από τεράστια ερωτηματικά, τα οποία με τρομάζουν, με αγχώνουν και μου δημιουργούν το συναίσθημα ότι δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα και ότι το μόνο που μπορώ αυτή τη στιγμή να κάνω, είναι να υπομείνω όλα αυτά που συμβαίνουν.

  8. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΝΔΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

     
    Ο Ηλίας Κουκουλομμάτης έστειλε το παρακάτω σχόλιο:
    Mόλις πρωτoάκουσα το τραγούδι, ένιωσα εσωτερική γαλήνη, αλλά όσο το άκουγα, αναλογιζόμουν τις δυσκολίες που υπήρχαν εκείνη την εποχή και συνέπασχα με τα παιδιά. Επίσης, ένιωθα να πάλλεται στην ατμόσφαιρα η ενοχή του Δ. Σαββόπουλου, που πίστευε ότι είχε μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση στην οποία βρισκόταν τότε η κοινωνία.
     
    Εάν συναντούσα σήμερα το Δ.  Σαββόπουλο θα ήθελα να μιλήσει μέσα από ενά τραγούδι του για τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα που ταλανίζουν αυτό τοδύσμοιρο κόσμο, όπως η μάστιγα των ναρκωτικών, που μέρα με τη μέρα καταπίνει στον βούρκο της όλο και περισσότερους νεους ή τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που βασανίζουν ανθρώπους όλων των ηλικιών και τους οδηγούν σε ακραίες ενέργειες, όπως η κλοπή, ἠ χειρότερα, η αυτοκτονία.

  9. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΤΣΙΟΥ

    Ως παιδί θα ήθελα να ακούσω από τον Δ.Σαββόπουλο ένα τραγούδι που να με κάνει να νιώσω ότι κάποιος μπορεί να με προστατεύσει, να ξέρω ότι δεν είμαι μόνη μου και ότι κάποιος μου λέει την αλήθεια. Μπορεί κάποιες φορές η αλήθεια να είναι σκληρή αλλά πάνω απ’ όλα είναι η αλήθεια και, ακούγοντάς την, ξέρεις ότι αυτός που σου την αποκαλύπτει δεν σε κοροϊδεύει.
    Θα ήθελα, επίσης να μου παίξει κάτι χαρούμενο, κάτι γλυκο, ώστε να με κάνει να ξεχάσω τα πάντα.

  10. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΖΗΣ

    Aκούγοντας το τραγούδι και αναλογιζόμενος την άσχημη κατάσταση που επικρατούσε στο Λαύριο, αισθάνομαι μελαγχολία και θέλω με όλη μου την καρδιά να γυρίσω το χρόνο πίσω, ώστε να βοηθήσω με κάποιο τρόπο όλους αυτούς τους ανθρώπους που υπέφεραν από πείνα, φτώχεια και ανασφάλεια.
     

  11. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΝΔΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

    Η Πετρούλα Βαβουγιού έγραψε:
    Όταν άκουσα για πρώτη φορά το τραγούδι ένιωσα γαλήνη και ηρεμία. Αφού το μελέτησα, όμως, κατάλαβα το νόημά του και τα συναισθήματά μου άλλαξαν. Λυπήθηκα για τα παιδιά στο Λαύριο, τα οποία υπέφεραν από φτώχεια και πείνα και ξυπνούσαν στις δύο η ώρα κοιτάζοντας με μάτια μελαγχολικά, τρομαγμένα, επικριτικά και γεμάτα παράπονο.
    Τώρα πια,  όταν ακούω το τραγούδι αυτό, νιώθω λύπη και μελαγχολία, γιατί ειδικά στις μέρες μας τα κοινωνικά προβλήματα και η φτώχεια πληθαίνουν.
    Θα ήθελα, λοιπόν να ακούσω από τον τραγουδοποιό μας και κάθε τραγουδοποιό ένα ευχάριστο τραγούδι, με χιούμορ, που θα με κάνω να γελάσω και να χαρώ μαζί με τους συμμαθητές μου.

  12. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΝΔΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

    Η Δήμητρα Ντελαλή έγραψε:
    Ως παιδί θα ήθελα να ακούσω ένα αισιόδοξο τραγούδι, μέσα από τους στίχους του οποίου θα υπάρχει ελπίδα. Ένα τραγούδι που θα μας μιλά για έναν κόσμο αθώο, αγνό, όπου κανένας δε θα πεινάει και δε θα υπάρχει ανεργία ούτε φτώχεια. Με όνειρα γεμάτα ηρεμία και γαλήνη. Χωρίς εφιάλτες, που μας κάνουν να νιώθουμε ανασφαλείς και μας οδηγούν να φοβόμαστε τη ζωή. Όλοι, μικροί και μεγάλοι, να πατούν σταθερά στα πόδια τους. Θέλω να ακούσω ένα τραγούδι που θα μας επιτρέψει να πιστέψουμε πως ο τροχός της ζωής θα γυρίσει και όλα θα γίνουν καλύτερα!

  13. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΝΔΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

    Η Ιωάννα Φλώρου έγραψε:
    Έχοντας τώρα πια μελετήσει και αναλύσει τους στίχους του τραγουδιού, ξέρω πως αν και η μελωδία αποπνέει μια ηρεμία, στην πραγματικότητα το τραγούδι εκφράζει την αμηχανία του Σαββόπουλου προς τα παιδιά. Γνωρίζει πως ανήκει στη γενιά που είχε δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα ανεργίας τα οποία είχαν αντίκτυπο στα παιδιά και νιώθει πολύ άσχημα για αυτό. Θα ήθελε να συμβάλλει στο να δοθεί μια λύση αλλά δεν μπορεί. Έτσι, στο άκουσμα του τραγουδιού μου προκαλείται μια αγωνία και ανησυχία, επειδή νιώθω πως τα προβλήματα της περιόδου φαίνονταν να είναι πολλά και άλυτα και φάνταζαν σαν ένα βουνό. Και δυστυχώς, παρόμοια αντιμετωπίζει ήδη ολόκληρη η ελληνική κοινωνία.
    Εάν είχα τη δυνατότητα να μιλήσω στον κύριο Σαββόπουλο, θα του έλεγα ότι στα παιδιά θα έπρεπε να παίξει ένα από τα τραγούδια του που μιλούν για ένα όμορφο και ελπιδοφόρο μέλλον, για έρωτα και αγάπη. Έτσι, τα παιδιά αυτά θα ξεχάσουν για λίγο τα προβλήματά τους, θα ονειροπολήσουν και θα ελπίσουν σε ένα καλύτερο αύριο.

Αφήστε μια απάντηση

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων