Μαρ 19 2017
1964–1971 Στη Χρύσα ΠΡΟΚΟΠΑΚΗ και στον Νικηφόρο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΟΙ ΕΦΤΑ Όμορφα που βραδιάζει. Καλοσυνάτος ίσκιος, ανάμεσα σε μας και στα συμβάντα και στα πράματα — γλυκά γεράματα της μέρας, σιωπηλή μακρυνότητα· άχνα τριανταφυλλένια από πανάρχαιο αίμα βάφει τα σπίτια και τους δρόμους. Νά και το καλό φεγγάρι μεγάλο και ήσυχο που βγαίνει απ’ τ’ άλλο …
Μαρ 19 2017
(απόσπασμα) […] ΠΙΣΩ απ’ τους βράχους έρπει ερημική η ασημένια σκέψη της σελήνης. Στο παιδικό προσκέφαλο γυαλιστερά κοχύλια κυανές φωνές του ωκεανού στον ύπνο οι Σειρήνες με λύρες από κόκαλα ψαριών. Ω Θεά του μακρινού νησιού στο πελαγίσιο σου άντρο οι σταλακτίτες κι αν μελωδούν τον ύπνο της ωχρής γαλήνης κι αν το λαμπρό σου …
Μαρ 19 2017
Φανταστική κι αυθεντική ιστορία μιας πανάρχαιης ελληνικής οικογένειας (Απ’ όλη τη φαμίλια απόμειναν μονάχα δυο αδελφές. Κι η μια τρελάθηκε. Φαντάστηκε πως το σπίτι τους είχε μεταφερθεί κάπου στην αρχαία Θήβα, ή, μάλλον, στο Άργος — σύγχυζε τη μυθολογία, την ιστορία και την ιδιαίτερη ζωή της, το παρελθόν και το παρόν, όχι το μέλλον. Αυτό …
Μαρ 19 2017
Στον Γιάννη ΤΣΑΡΟΥΧΗ … Είναι φυσικό άμα οι θεοί το θέλουν οι θνητοί να σφάλλουν. ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, “Ιππόλυτος” (Ανοιξιάτικο απόγευμα, πολύ ήσυχο. Μια συνηθισμένη ησυχία, κι όμως κάπως υπερβολικά φωτισμένη, υπερβολικά τονισμένη πότε απ’ τη φωνή ενός πουλιού, πότε απ’ το χτύπο ενός καρφιού που μπήγεται στο ξύλο ή απ’ το χτύπο μιας σμίλης πάνω στο …
Μαρ 19 2017
(Καλοκαιριάτικο απόγευμα. Σε μιαν ερημική ακρογιαλιά νησιού — ίσως της Λήμνου. Τα χρώματα σβήνουν λίγο λίγο. Ένα καράβι αραγμένο στο βραχώδη ορμίσκο. Ακούγονται οι φωνές και τα γέλια των ναυτών που λούζονται, γυμνάζονται, παλεύουν, λίγο πιο κάτω. Εδώ, έξω από μια βραχοσπηλιά, διαμορφωμένη σε κατοικία, κάθονται δυο άντρες — ο ένας ωραίος, γενειοφόρος, ώριμος, με …
Μαρ 19 2017
(Ήσυχο απομεσήμερο στα τέλη του καλοκαιριού. Λιακάδα. Αραιά σύννεφα. Κάτι σαν πρώτη πνοή φθινοπώρου. Μια νεαρή δημοσιογράφος, σταλμένη από ’να μεγάλο συγκρότημα εφημερίδων, ανηφορίζει τον αρχαίο, μυθικό λόφο, περνάει τα αφρούρητα τώρα προπύλαια, ανεβαίνει τα πέτρινα σκαλιά και χτυπάει το ρόπτρο του μισοερειπωμένου αρχοντικού. Στην παλάμη της ένιωσε τη ζέστη του μετάλλου. Η ίδια η …