Κράτος δικαίου

———————————————————————————————————
Κράτος δικαίου: είναι ένα κράτος στο οποίο η οργάνωση και η λειτουργία όλων των θεσμών και των τομέων της κρατικής εξουσίας ρυθμίζονται με κανόνες του θετικού δικαίου, δηλαδή με νόμους που το ίδιο το κράτος έχει θεσπίσει.

Reinhart Beck: Sachwor- terbuch der Politik, Στουτγάρδη 1986, σ. 795

Το Στοχαστικό Δοκίμιο και τα γνωρίσματα του.

ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΟ ΔΟΚΙΜΙΟ

ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ:

Η ελεύθερη περιδιάβαση στο χώρο των ιδεών. Ο λογοτέχνης παραθέτει τις σκέψεις του συνειρμικά.

-Η εκτεταμένη χρήση της συνυποδηλωτικής  λειτουργίας της γλώσσας.

-Η χρήση κυρίως του α’ ενικού προσώπου.

-Κυριαρχεί η επίκληση στο συναίσθημα.

-Ο σκοπός του δοκιμιογράφου είναι να τέρψει τον αναγνώστη.

Βυζαντινή Αυτοκρατορία και ο εξελληνισμός του κράτους μετά το 630μ.Χ

Εξελληνισμός τον κράτους

                  Μετά το 630 το Βυζαντινό κράτος έχασε μεγάλο μέρος των ανατολικών του επαρχιών, απέκτησε όμως με αυτό τον τρόπο εθνολογική ομοιογένεια, καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι του ήταν πλέον Έλληνες ή ελληνόφωνοι. Ετσι, τα Eλληνικά πήραν τη θέση που κατείχαν ως τότε τα Λατινικά, ως επίσημη κρατική γλώσσα.

          Η εξέλιξη αυτή αντανακλάται στους επίσημους αυτοκρατορικούς τίτλους. Ο Ηράκλειος υιοθέτησε τον ελληνικό τίτλο βασιλεύς με την προσθήκη πιστός εν Χριστώ, εγκαταλείποντας τους παλαιούς ρωμαϊκούς τίτλους imperator Romanorum (αυτοκράτωρ Ρωμαίων)* caesar (καίσαρ)* και augustus (αύγουστος)*.

Πηγή:http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-B131/179/1254,4501/

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, Η Πόλις

Είπες .”Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη απ’ αυτή

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή

κ’ είν’ η καρδιά μου –σαν νεκρός–θαμένη.

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα”

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις  δεν θα βρεις άλλες θάλασσες

Η πόλις θα σε ακολουθεί .Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις Για τα αλλού–μη ελπίζεις–δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή σ’ όλην την γη την χάλασες

ΠΑΙΔΕΙΑ

      Ο όρος Παιδεία με την ευρύτερη έννοια, προσδιορίζεται ως η γενικότερη καλλιέργεια του ανθρώπου και συνδέεται με έννοιες, όπως η «μόρφωση», η «αγωγή» και η «κουλτούρα» Δεν περιορίζεται βέβαια, μόνο στο εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά είναι απόρροια της συνδυασμένης επίδρασης κοινωνικών και πολιτιστικών παραγόντων Εκτός από τη θεσμοθετημένη εκπαίδευση, η οικογένεια, τα μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, το ευρύτερο περιβάλλον με τις επικρατούσες αξίες και αντιλήψεις, η πολιτιστική ατμόσφαιρα μιας κοινωνίας, επηρεάζουν την πνευματική ανάπτυξη και τη διαμόρφωση του ήθους και της συμπεριφοράς του ατόμου, δηλαδή την Παιδεία του

Μια τέτοια προσέγγιση της έννοιας αποκαλύπτει και το διττό της ρόλο, δηλαδή την ευθύνη της για τη διάπλαση της προσωπικότητας και την κοινωνικοποίηση του νέου Δηλαδή η παιδεία αναλαμβάνει αρχικά να αφυπνίσει και να αξιοποιήσει τις πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου Γι’ αυτό και ο πρώτος ρόλος που καλείται να παίξει αυτή είναι η πνευματική καλλιέργεια

Η πνευματική καλλιέργεια που παρέχει η παιδεία συνίσταται στην κατάρτιση του ανθρώπου από άποψη γνώσεων, στην καλλιέργεια της λογικής και στην ευαισθητοποίηση του νέου Στην πρώτη περίπτωση οι γνώσεις αποτελούν απαραίτητα και αναγκαία βάθρα στήριξης του προσωπικού οικοδομήματος Παράλληλα, η καλλιέργεια της λογικής, δηλαδή της κριτικής ικανότητας και του προβληματισμού, δίνει τη δυνατότητα στο άτομο να λειτουργεί ως ανεξάρτητη προσωπικότητα, ικανή να αντιστέκεται στους σύγχρονους μηχανισμούς ετεροκαθορισμού Τέλος, η καλλιέργεια της αισθητικής είναι αυτή η διαδικασία που βοηθάει τον άνθρωπο στη σύλληψη και τη γεύση της ομορφιάς της ζωής Με την απόκτηση της γνώσης, της λογικής και της ευαισθησίας ο άνθρωπος ολοκληρώνει την πνευματική του καλλιέργεια και αποκτά καθολική αντίληψη της ζωής

 Η παιδεία, όμως, δεν αντιμετωπίζει τον άνθρωπο μόνο ως πνευματική παρουσία. Παράλληλα αναλαμβάνει να εξανθρωπίσει τον ψυχικό κόσμο του ατόμου προετοιμάζοντας το έδαφος για την επαφή του με τις διαχρονικές αξίες. Πρόκειται για ένα έργο δύσκολο, επειδή οι κοινωνίες της εποχής μας χαρακτηρίζονται από ανθρωπιστική κρίση και αντιφατικότητα των ηθικών κανόνων. Είναι, ωστόσο, απαραίτητο, αφού όλοι γνωρίζουμε πως μία πνευματική καλλιέργεια χωρίς παράλληλη ψυχική-χωρίς ηθικούς φραγμούς και αναστολές – θα εγκυμονούσε τεράστιους κινδύνους. Ας φανταστούμε τα προϊόντα του ανθρωπίνου πνεύματος στα χέρια ατόμων χωρίς συνείδηση, ηθικές αρχές και ανθρωπισμό.

 Αν, λοιπόν, η Παιδεία κατορθώσει να δώσει στον άνθρωπο τη δυνατότητα διαμόρφωσης μιας ενιαίας και ολοκληρωμένης προσωπικότητας τότε θα έχει πετύχει τον πρώτο της στόχο και θα έχει ήδη προλειάνει το έδαφος για το δεύτερο, δηλαδή τη μεθοδική κοινωνικοποίηση του ατόμου.

 Συγκεκριμένα η Παιδεία, έχοντας ως δεδομένο την κοινωνική φύση του ανθρώπου, φροντίζει να μεταλαμπαδεύσει σ’ αυτόν όλα τα στοιχεία της ομοιογένειας, ώστε να διευκολύνεται η εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας και να προωθείται η ομαλή ένταξή του νέου μέσα στους κόλπους της. Η Παιδεία βοηθά στην επαγγελματική αποκατάστασή του νέου και στη μεταβολή του σε δραστήρια και παραγωγική μονάδα του κοινωνικού συνόλου. Επιπλέον ως παράγοντας δημιουργίας πολιτικής συνείδησης συντελεί στη μεταμόρφωση του νέου σε υπεύθυνο και συνειδητοποιημένο πολίτη. Τέλος καθιστώντας τον μέτοχο της παράδοσης και των εξελίξεων στο χώρο των γραμμάτων, της επιστήμης και της τέχνης έμμεσα τον οδηγεί στις πολιτιστικές διαδικασίες της κοινωνίας. Μέσα απ’ αυτό το σκεπτικό αντιλαμβανόμαστε ότι η Παιδεία είναι ο κινητήριος μοχλός της κοινωνικής προόδου.

 

ΖΗΤΗΜΑ

Να γραφεί η περίληψη των τριών πρώτων παραγράφων του κειμένου σε 60-80 λέξεις

(χρονικό πλαίσιο απάντησης:εντός 48 ωρών)

Χλόη Κουτσουμπέλη, «Παρτίδα σκάκι» (από την ποιητική συλλογή Η Αλεπού και ο κόκκινος χορός, Γαβριηλίδης, 2012)

Χλόη Κουτσουμπέλη, «Παρτίδα σκάκι»
(από την ποιητική συλλογή Η Αλεπού και ο κόκκινος χορός, Γαβριηλίδης, 2012)

Καθίσαμε απέναντι.
Τα δικά μου πιόνια ήταν σύννεφα.
Τα δικά του σίδερο και αίμα.
Αυτός είχε τα μαύρα.
Σκληροί, γυαλιστεροί οι πύργοι του
επιτέθηκαν με ορμή
ενώ η βασίλισσά μου
ξεντυνόταν στο σκοτάδι.
Ήταν καλός αντίπαλος,
προέβλεπε κάθε μου κίνηση
πριν καλά καλά ακόμα την σκεφτώ,
κι εγώ παρ’ όλα αυτά την έκανα,
με την ήρεμη εγκατάλειψη αυτού
που βαδίζει στο χαμό του.
Ίσως τελικά να με γοήτευε
το πόσο γρήγορα εξόντωσε τους στρατιώτες μου
τους αξιωματικούς, τους πύργους, τα οχυρά,
τις γέφυρες, τον βασιλιά τον ίδιο,
πόσο εύκολα διαπέρασε, εισχώρησε και άλωσε
βασίλεια ολόκληρα αρχαίας σιωπής
και πώς τελικά αιχμαλώτισε εκείνη τη μικρή βασίλισσα
από νεραϊδοκλωστή
που τόσο της άρεσε να διαφεύγει με πειρατικά καράβια
στις χώρες του ποτέ.
Ναι, ομολογώ ότι γνώριζα από πριν πως θα νικήσει.
Άλλωστε, γι’ αυτό έπαιξα μαζί του.
Γιατί, έστω και μια φορά, μες στη ζωή,
αξίζει κανείς να παίξει για να χάσει.


Ποια είναι άραγε η συναισθηματική κατάσταση του ποιητικού υποκεμένου; Ποια τα αίτια που την προκαλούν;

Λύσανδρος

Οπου γαρ ἡ λεοντῆ μη  ἐφικνεῖται, προσραπτέον ἐκεῖ την ἀλωπεκῆν(= Όπου το δέρμα του λιονταριού δεν προσαρμόζεται, πρέπει να ράβει κανείς επάνω του της αλεπούς το δέρμα)
Λύσανδρος

(μεταφορικά: όπου η παλικαριά δε φέρνει αποτέλεσμα, πρέπει να χρησιμοποιείται η πανουργία.)

ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ

ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ

O Αλκιβιάδης (450 π.Χ. – 404 π.Χ.) ήταν διακεκριμένος Αθηναίος ρήτορας, στρατιωτικός και πολιτικός. Ήταν μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας των Αλκμεωνιδών. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στο δεύτερο μισό του Πελοποννησιακού πολέμου.

Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο άλλαξε τις πολιτικές του συμμαχίες αρκετές φορές. Στην πατρίδα του Αθήνα, υιοθέτησε στις αρχές της δεκαετίας του 410 π.Χ. μια επιθετική εξωτερική πολιτική και ήταν θερμός υποστηρικτής της εκστρατείας στη Σικελία, αλλά κατέφυγε στη Σπάρτη, όταν οι πολιτικοί του εχθροί τον κατηγόρησαν για ιεροσυλία. Στη Σπάρτη υπηρέτησε ως στρατηγικός σύμβουλος, προτείνοντας ή επιβλέποντας μεγάλες εκστρατείες κατά της Αθήνας. Και στη Σπάρτη,όμως, ο Αλκιβιάδης απέκτησε ισχυρούς εχθρούς, οπότε και διέφυγε στην Περσία. Εκεί υπηρέτησε ως σύμβουλος του σατράπη Τισσαφέρνη, μέχρι να του ζητήσουν οι Αθηναίοι να γυρίσει πίσω. Έτσι υπηρέτησε ως στρατηγός για αρκετά χρόνια, αλλά οι εχθροί του κατάφεραν να τον εξορίσουν για δεύτερη φορά.

Η εκστρατεία στη Σικελία ήταν σύλληψη του Αλκιβιάδη και κάποιοι μελετητές ισχυρίζονται ότι ,αν την διοίκηση της εκστρατείας είχε αναλάβει ο Αλκιβιάδης και όχι ο Νικίας, η εκστρατεία δεν θα ήταν τόσο καταστροφική για τους Αθηναίους.Στα χρόνια που υπηρέτησε την Σπάρτη, ο Αλκιβιάδης έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ήττα της Αθήνας. Η κατάληψη της Δεκέλειας και οι εξεγέρσεις αρκετών συμμαχικών πόλεων πραγματοποιήθηκαν είτε κατόπιν εισηγήσεώς του, είτε υπό τη διοίκηση του. Όταν επέστρεψε στην Αθήνα, έπαιξε καίριο ρόλο σε μια σειρά αθηναϊκών νικών, που ανάγκασαν τη Σπάρτη να ζητήσει ειρήνη. Υιοθετούσε αντισυμβατικές τακτικές, καταλαμβάνοντας πόλεις συχνά μέσω προδοσίας ή διαπραγματεύσεων, παρά μέσω πολιορκίας.Το πολιτικό και στρατιωτικό ταλέντο του Αλκιβιάδη αποδεικνυόταν χρήσιμο για όποιο κράτος του ήταν εκάστοτε πιστός, αλλά η τάση να κάνει ισχυρούς εχθρούς οδηγούσε στο να μην μπορεί να μείνει κάπου για πολύ καιρό.

«Τα κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας», ( Η διαμόρφωση του νεοελληνικού κράτους, 18ος -21ος αιώνας), Κ. Κωστής, εκδ. ΠΟΛΙΣ (HISTORIA), σελ. 473 – 476

Χαρακτήρας, σκοποί και υποχρεώσεις της αυτοκρατορικής εξουσίας

Ο Αυτοκράτορας είναι η νόμιμη εξουσία και το κοινό αγαθό όλων των πολιτών. Δεν τιμωρεί από αντιπάθεια ούτε ευεργετεί από προσωποληψία, αλλά, όπως ένας αγωνοθέτης, απονέμει βραβεία. Ο αυτοκράτορας αποβλέπει με την αρετή του στο να διατηρεί και να διαφυλάσσει τα αγαθά, να ανακτάμε την άγρυπνη δράση του τα χαμένα και να κατακτά με το ζήλο, με τη φροντίδα και τις δίκαιες νίκες του τα αγαθά που λείπουν. Ο αυτοκράτορας τηρείκαι απαιτεί να εφαρμόζονται όσα είναι γραμμένα στη θεία Γραφή, όσα δογμάτισαν οι επτά άγιες οικουμενικές σύνοδοι και όσα προβλέπουν οι ισχύοντες ρωμαϊκοί νόμοι

Επαναγωγή (Εισαγωγή) , τίτλος Α, άρθρα 1,2 και 4,
I. Ζέπος – Π. Ζέπος, Jus Graecoromanum, Αθήνα

——————————————————————————————————–
>            Η παραδοσιακή αντίληψη για την εξειδίκευση έχει αρχίσει να ανατρέπεται μπροστά στα νέα δεδομένα. Για να μπορέσει ένας επιστήμονας να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις χρειάζεται να έχει επίγνωση της ενότητας της γνώσης και της πολυμορφίας της. Οι μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις έχουν γίνει από ανθρώπους με ευρείς ορίζοντες σκέψης, πλούτο γνώσεων και ενδιαφερόντων. Ο Αϊνστάιν έλεγε πως ο Ντοστογιέφσκι τον ωφέλησε πολύ περισσότερο απ’ όσο ο Γκάους.

Πηγή: http://e-didaskalia.blogspot.com/2016/12/blog-post_456.html#ixzz6JBlyfz9v

(Κείμενο της Αιμιλίας Καραλή, από το βιβλίο Λόγος, τεχνική και τέχνη στην έκθεση, εκδόσεις Στάχυ, 1993, συντομευμένο και ελαφρώς διασκευασμένο)


«Τα κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας», ( Η διαμόρφωση του νεοελληνικού κράτους, 18ος -21ος αιώνας), Κ. Κωστής, εκδ. ΠΟΛΙΣ (HISTORIA), σελ. 473 – 476
Για τη χρηματοδότηση, λοιπόν, των τρικουπικών μεταρρυθμίσεων, η Ελλάδα στράφηκε στον εξωτερικό δανεισμό, όπως εξάλλου όλες οι χώρες της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Προκειμένου, όμως, να συμβεί αυτό, έπρεπε προηγουμένως να ρυθμίσει τις οφειλές της, κυρίως εκείνες που προέρχονταν από το δάνειο των 60.000.000 φράγκων του 1833 και που είχε πάψει να εξυπηρετείται από το 1843. [….] Θα εκμεταλλευτεί μάλιστα αμέσως τις νέες δυνατότητες που της προσέφεραν οι διεθνείς κεφαλαιαγορές, προκριμένου να συνάψει σειρά δανείων μέχρι το 1893, οπότε για μια φορά ακόμη θα αποδειχθεί ανίκανη να εξακολουθήσει την εξυπηρέτηση των δανειακών της υποχρεώσεων.

Το πρώτο εξωτερικό δάνειο των 60.000.000 φράγκων, που συνάφθηκε το 1879 είχε ως στόχο την άρση της αναγκαστικής κυκλοφορίας με την εκκαθάριση όλων των εκκρεμών υποχρεώσεων του ελληνικού κράτους. Θα ακολουθήσουν επάλληλα δάνεια με τα οποία γίνονταν προσπάθειες προκειμένου να δημιουργηθούν υποδομές, να συγκροτηθεί ο στρατός, αλλά και να αντιμετωπιστούν οι εθνικές κρίσεις. Η χρήση των προϊόντων των δανείων εκείνης της περιόδου αρκεί για να βεβαιώσει τα αδιέξοδα αυτής της πολιτικής: για την πληρωμή τόκων και χρεολυσίων καταβλήθηκαν 389.157.318 φράγκα, για την εξόφληση παλαιότερων δανείων και προκαταβολών 121.700.000 φράγκα, για αγορά θωρηκτών και άλλες πολεμικές προμήθειες 100.000.000 φράγκα, ενώ για διάφορα δημόσια έργα καταβλήθηκαν 120.000.000 φράγκα. Τέλος, τα έξοδα εκδόσεως των δανείων μεσιτείες και προμήθειες κ. λ. π απορρόφησαν 25.000.000.