Αρχεία για 'λογοτεχνία' Κατηγορία

Αυγ 25 2011

21 χρόνια

Συντάκτης: κάτω από λογοτεχνία,μουσική

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφαγίδα του βάνει.

Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μέσ’ απ’ τα πράγματα,
ποτισμένη απ’ τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενητειά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ’ τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ’ αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες τη δική σου σιωπή.

Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέρριτη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια με την νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τοσηδά και απ’ τα αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.

Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο – μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

***

Πάμπλο Νερούδα –

Είκοσι Ερωτικά Ποιήματα και Ένα Τραγούδι Χωρίς Καμμιάν Ελπίδα (2005)
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

22 Σχόλια

Αυγ 22 2011

Αναζητώντας τις αλήθειες των άλλων

Συντάκτης: κάτω από λογοτεχνία,Νέα

«[…]

Η Μανησά ήταν ένα απ’ τα σημαντικότερα εμπορικά σταυροδρόμια, στο κέντρο της δυτικής ακτής, απ’ όπου πέρναγε ήδη η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή που είχε ξεκινήσει από τη Σμύρνη. Στο σταυροδρόμι αυτό συναντούσες καραβάνια από κάθε κατεύθυνση και για κάθε προορισμό. Από τη μια Αϊβαλί, Σμύρνη, Αϊδίνι, Μούγγλα. Από την άλλη ένας δρόμος για Ακ Χισάρ και Κιρκαγκάτς, που έφτανε στην Πόλη και τέλος ένας τρίτος για Κασσαμπά, Αλά Σεχίρ, Ικόνιο μέχρι βαθιά στην Καισάρεια. Δεν υπήρχε μέρα που να μην περνούσαν δυο και τρία καραβάνια και δεν υπήρχε νύχτα που να μη διανυκτέρευε τουλάχιστον ένα. Ερχόντουσαν φορές που απ’ τις πολλές καμήλες δεν αναγνώριζες το πρόσωπο της πόλης. Ταχυδρομικές άμαξες, καρότσες, αραμπάδες και ταλίκες συμπλήρωναν το πήγαινε έλα των καραβανιών που πέρναγαν μέσα από την πόλη.

Σ’ όλο το βιλαέτι της Σμύρνης το μαλακό κλίμα και τα γόνιμα εδάφη, που ποτίζονταν απ’ τα νερά του Έρμου και του Μαίανδρου, επέτρεπαν σε ατέλειωτες εκτάσεις την καλλιέργεια των αμπελιών, της ελιάς, των καπνών και της συκιάς. Από κοντά ερχόταν το κριθάρι, το σουσάμι και το βαμβάκι, που στέριωσε γύρω από τη Σμύρνη τις πιο δυναμικές υφαντουργίες και κλωστήρια. Όσπρια, καλαμπόκι, μετάξι και παπαρούνα πιάναν τις υπόλοιπες εκτάσεις στο βιλαέτι. Στην περιοχή της Μανησάς βγαίναν όλα τα αγαθά, κάπως λιγότερο η ελιά. Πρώτη και καλύτερη η σταφίδα η σουλτανιά κι αμέσως μετά τα δημητριακά και το σουσάμι. Ακόμα τροφοδοτούσαμε την αγορά της Σμύρνης μ’ αχλάδια, δαμάσκηνα, ρόδια, κάστανα, κυδώνια και φυσικά σύκα. Όπως έλεγε ο Αντών-εφέντης: «Τίποτα δε μας λείπει από τον αραμπά κι όλα μας περισσεύουν». Κι όμως σε μια στροφή έφυγε η ρόδα του αραμπά και τον πήρε από κάτω.

[…]

Από το βιβλίο Η αναζήτηση (1998) του Νίκου Θέμελη»

via greek-translation-wings.blogspot.com

Εφυγε ο Νίκος Θέμελης, έσβησε το ίδιο αθόρυβα όσο έζησε, αφησε πίσω του μια γεμάτη ζωή  την οποία χαρακτήριζε το ήθος, η εντιμότητα και η σεμνότητά του, και πολλές ζωές μέσα στα μυθιστορήματά του που θα μας ακολουθούν μαζί με τις αφηγήσεις και τις μνήμες για αλλες  εποχές  χαμένες στην αχλή της ιστορίας.

22 Σχόλια

Αυγ 20 2011

Χάσαμε πάλι αυτό το δείλι

Συντάκτης: κάτω από βίντεο,λογοτεχνία

Χάσαμε πάλι αυτό το δείλι.
Κανέις δε μας είδε απόψε με ενωμένα τα χέρια
ενώ η γαλάζια νύχτα έπεφτε πάνω στον κόσμο.

Από το παράθυρο μου είδα
τη γιορτή της δύσης πάνω στους μακρινούς λόφους.

Καμιά φορά σαν ένα νόμισμα
άναβε ένα κομμάτι ήλιου ανάμεσα στα χέρια μου.

Εγώ σε θυμόμουνα με την ψυχή σφιγμένη
από εκείνη τη θλίψη μου που εσύ ξέρεις.

Τότε πού ήσουνα;
Ανάμεσα σε ποιους ανθρώπους;
Λέγοντας ποια λόγια;
Γιατί θα έρθει σε ένα ξαφνικά όλος ο έρωτας
όταν νιώθω θλιμμένος, και σε νιώθω μακρινή;

Το βιβλίο που πάντα παίρνουμε το δείλι έπεσε,
και το παλτό μου κύλησε στα πόδια μου σαν λαβωμένος σκύλος.

Πάντα, πάντα απομακρύνεσαι τα βράδια
εκεί που τρέχει το δείλι σβήνοντας αγάλματα.

Χάσαμε πάλι αυτό το δείλι, Πάμπλο Νερούδα

Yuki Kajiura, Violin  από το φτερό του καρχαρία

22 Σχόλια

Αυγ 10 2011

Παίζουμε Οικολογικά — Ζούμε Λογικά — Ενεργούμε Ομαδικά

77 καλλιτέχνες, 40 διαφορετικά σημεία της Αττικής και ένα αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας, συνθέτουν τον καμβά της δράσης και της δημιουργίας του «εναλλακτικού» video «Παίζουμε Οικολογικά — Ζούμε Λογικά — Ενεργούμε Ομαδικά»!

22 Σχόλια

Ιούν 26 2011

Η φωνή της πέτρας

Τ’ αγάλματά ειναι στο μουσείο.
-Όχι, σε κυνηγούν, πώς δεν το βλέπεις; θέλω να πω με τα σπασμένα μέλη τους, με την αλλοτινή μορφή τους που δε γνώρισες κι όμως την ξέρεις.
Όπως όταν στα τελευταία της νιότης σου αγαπήσεις γυναίκα που έμεινε όμορφη, κι όλο φοβάσαι, καθώς την κράτησες γυμνή το μεσημέρι, τη μνήμη που ξυπνά στην αγκαλιά σου· φοβάσαι το φιλί μη σε προδώσει σ’ άλλα κρεβάτια περασμένα τώρα που ωστόσο θα μπορούσαν να στοιχειώσουν τόσο εύκολα τόσο εύκολα και ν’ αναστήσουν είδωλα στον καθρέφτη, σώματα που ήταν μια φορά· την ηδονή τους. Όπως όταν γυρίζεις απ’ τα ξένα και τύχει ν’ ανοίξεις παλιά κασέλα κλειδωμένη από καιρό και βρεις κουρέλια από τα ρούχα που φορούσες σε όμορφες ώρες, σε γιορτές με φώτα πολύχρωμα, καθρεφτισμένα, που όλο χαμηλώνουν και μένει μόνο το άρωμα της απουσίας μιας νέας μορφής. Αλήθεια, τα συντρίμμια δεν είναι εκείνα· εσύ ‘σαι το ρημάδι· σε κυνηγούν με μια παράξενη παρθενιά στο σπίτι στο γραφείο στις δεξιώσεις των μεγιστάνων, στον ανομολόγητο φόβο του ύπνου· μιλούν για περιστατικά που θα ήθελες να μην υπάρχουν ή να γινόντουσαν χρόνια μετά το θάνατό σου, κι αυτό είναι δύσκολο γιατί…
-Τ’ αγάλματα είναι στο μουσείο. Καληνύχτα.
-…γιατί τ’ αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια, είμαστε εμείς. Τ’ αγάλματα λυγίζουν αλαφριά… καληνύχτα.»

Γιώργος Σεφέρης, Κίχλη, Ο ηδονικός Ελπήνωρ

22 Σχόλια

Απρ 22 2011

Τ αερικό στο δέντρο

Συντάκτης: κάτω από λογοτεχνία

Έν δέντρον, αχλαδιά, ίστατο εκεί, επί του κατωφερούς της κλιτύος, με μαραμένα φύλλα και άνθη, με χρώμα τέφρας και σποδού επί της κορυφής και των κλώνων του˙ πολύκλαυστον κούτσουρον, απειλητικόν, παραπονεμένον. Είχε περάσει « αερικό » από πάνω του, και το είχε μαράνει διά μιας, προώρως, εν πλήρει ανθήσει. Ίστατο εν μέσω των άλλων δένδρων, ως φάντασμα εν μέσω ζώντων. Συνεχίστε να διαβάζετε »

22 Σχόλια

Μαρ 21 2011

Οδυσσέας Ελύτης

Από το ιστολόγιο Αρισμαρί της Ευαγγελίας Στάμου

22 Σχόλια

Μαρ 20 2011

Tι ειναι ποίηση;

Συντάκτης: κάτω από λογοτεχνία,Νέα

Τότε όμως η Ποίηση;
Τι αντιπροσωπεύει μέσα σε μια τέτοια κοινωνία;
Απαντώ: τον μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση.
[…]
…η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος που κατήντησε να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών.

Απόσπασμα από την ομιλία του Οδυσσέα Ελύτη
στην απονομή του βραβείου Νόμπελ (1979
).


Στον μεγάλο Έλληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη αφιερώνει φέτος το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης (21 Μαρτίου), με αφορμή τη συμπλήρωση των 100 χρόνων από τη γέννησή του.

Για τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις υπάρχουν στοιχεία στο ΕΚΕΒΙ

22 Σχόλια

Ιαν 25 2011

Η σταχτοπούτα

Η ιστορία του παραμυθιού της Σταχτοπούτας.  Από την  κινέζικη εκδοχή  και τα  χρυσά γοβάκια ως τον  Περώ, ο οποίος πρόσθεσε την κολοκύθα- άμαξα. Λένε ότι μπέρδεψε το vair με το verre και για αυτο τα γοβακια είναι γυάλινα και εισηγαγε και τη νεραϊδονονα! Την  όπερα. Οι αδερφοί Γκριμ έγραψαν κι αυτοί τη δική τους  εκδοχή «Το σταχτοκόριστο» , λιγότερο «παιδική» . Σε όλες τις εκδοχές όμως αυτό που πρέπει να θυμάται η Σταχτο-μ-πούτα είναι ότι τα μεσάνυχτα δεν έρχονται την ίδια στιγμή για όλο τον πλανήτη…

Το βίντεο γεννήθηκε στα πλαίσα της εργασίας  για την «Παγκόσμια Ιστορία» που ετοίμαζε η δημιουργός. Χρησιμοποίησε 200  φωτογραφίες τις οποίες «έδεσε» με το Windows Movie Maker.

22 Σχόλια

Ιαν 20 2011

The Tell Tale Heart

Συντάκτης: κάτω από βίντεο,λογοτεχνία

Γυρίστηκε το 1953.Αφήγηση από τον james Mason, σκηνοθεσία από τον Ted Parmelee, σενάριο από τους Bill Scott και  Fred Grable βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Edgar Allan Poe του 1843. Αφιερωμένο στον αμερικανό συγγραφέα μια και χθες ήταν τα γενέθλιά του.

22 Σχόλια

« Προηγ - Επόμενα »