Volissos
Οχι απλά ένα ακόμα ιστολόγιο!Αρχεία για 21 Μαρτίου 2011
Παραδοσιακά προϊόντα-Το κρασί
Το κρασί είναι ένα αλκοολούχο ποτό προϊόν της ζύμωσης του χυμού των σταφυλιών (μούστος). Το κρασί είναι ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για διάφορους λόγους. Είναι αφενός ένα δημοφιλές ποτό που συνοδεύει και ενισχύει ένα ευρύ φάσμα γεύσεων και αφετέρου αποτελεί σημαντικό γεωργικό προϊόν που αντικατοπτρίζει την ποικιλία του εδάφους και το κλίμα ενός τόπου. Το κρασί χρησιμοποιείται επίσης σε θρησκευτικές τελετές σε πολλούς πολιτισμούς ενώ το εμπόριο κρασιού είναι ιστορικής σπουδαιότητας για πολλές περιοχές.
Το αμπέλι από το οποίο προέρχεται το κρασί έχει προϊστορία πολλών εκατομμυρίων ετών. Στην περιοχή μεταξύ Ευξείνου Πόντου, Κασπίας θάλασσας και Μεσοποταμίας, γεννήθηκε το είδος Αμπελος η οινοφόρος (λατ. Vitis vinifera). Οι διαφορετικές ποικιλίες αυτού του είδους καλλιεργούνται και σήμερα. Από τους πρώτους γνωστούς αμπελοκαλλιεργητές θεωρούνται οι Πέρσες. Οι Αρχαίοι Έλληνες έπιναν το κρασί αναμειγνύοντας το με νερό. Διέθεταν ειδικά σκεύη τόσο για την ανάμειξη (κρατήρες) όσο και για την ψύξη του. Οι Ρωμαίοι ήρθαν σε επαφή με το κρασί από τους Έλληνες αποίκους και τους γηγενείς Ετρούσκους και επιδόθηκαν επίσης στην αμπελοκαλλιέργεια. Σημαντικό ρόλο στην διάσωση της οινοποιίας είχαν οι κληρικοί και μοναχοί, που χρειάζονταν το κρασί για τελετουργικούς σκοπούς.
Οι ρώγες του σταφυλιού, που αποτελεί και την πρώτη ύλη του κρασιού, περιέχουν σάκχαρα, οργανικά οξέα και νερό (πάνω από 70%). Η διαδικασία της ζύμωσης διαρκεί συνήθως 8-25 ημέρες. Ιδιαίτερη αξία έχει τέλος και η διαδικασία ωρίμανσης του κρασιού. Θεωρείται γενικά πως ένα κρασί γίνεται καλύτερο όσο παλιώνει. Σημαντικό διακριτικό κάθε κρασιού είναι και το χρώμα του. Τα κρασιά διακρίνονται γενικά σε λευκά, κόκκινα και ροζέ. Τα κρασιά μπορούν να ταξινομηθούν επίσης ως ξηρά, γλυκά ή ημίγλυκα.
Το κρασί στη Χίο
Το κρασί ήταν ένα από τα πιο αξιόλογα και φημισμένα προϊόντα, που παρήγαγε η Χίος στην αρχαιότητα. Ο θεός Διόνυσος, κατά την παράδοση, έδωσε την ευλογία του στο νησί. Κατά το Χιώτη ιστορικό της αρχαιότητας Θεόπομπο, ο Οινοπίων, που θεωρήθηκε γιος του θεού, έμαθε στους Χιώτες να φυτεύουν και να καλλιεργούν αμπέλια και να παράγουν το μαύρο κρασί.
Πρώτος και με μεγάλη ακρίβεια ορίζει την περιοχή της Αριουσίας ο γεωγράφος Στράβων. Αυτός την τοποθετεί μεταξύ του όρους Πελιναίου και της «Μελαίνης άκρης». Το όνομα Αριουσία, καταγράφηκε από τους περιηγητές ως Αρουϊσία, Arvisia, Αροϊσία και με κάποιες παρεμβάσεις έγινε Α(φ)ρο(δ)ίσια, αφού ήταν πιο ευεξήγητο το όνομα να είχε σχέση με τη θεά Αφροδίτη, στην οποία, ενδεχομένως, να υπήρχε αφιερωμένο ιερό, παρά να προερχόταν από το όνομα Αριουσία, που ήταν ξεχασμένο, άγνωστο στους ντόπιους και γνωστό μόνο σε Ευρωπαίους φιλολογούντες.
Τα Κουρούνια συνέχιζαν την παράδοση του Αριούσιου και η αμπελοκαλλιέργεια είχε πάρει μεγάλη ανάπτυξη. Αυτό φανερώνουν και αρκετά σχετικά τοπωνύμια. Το Αμπελάκι (Αμανή), τα Αμπελοκόπια (Κουρούνια ), ο Αμπελίτης (Εγρηγόρος). Τις τελευταίες εκατονταετίες η αμπελοκαλλιέργεια στη Χίο δοκιμάστηκε. Συνεχείς ασθένειες οδήγησαν στη μείωση της παραγωγής.
Από τις μαθήτριες των α’ και β’ τάξεων του γυμνασίου.