Villiagers e-xpression

Η 21η Δεκεμβρίου, η πιο σκοτεινή μέρα του χρόνου, φωτίστηκε για ακόμη μια φορά με την απλόχερη λάμψη του βιβλίου, στο πλαίσιο της δράσης «Χάρισε ένα βιβλίο, δυνάμωσε το φως!». Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, το Γυμνάσιο – Λ.Τ. Βιλίων συμμετείχε σε αυτήν την πρωτοβουλία, η οποία μετατρέπει τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου σε μια γιορτή ανάγνωσης.

Παρόλο που η 21η Δεκεμβρίου φέτος έπεσε Σάββατο, η δράση πραγματοποιήθηκε νωρίτερα, την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου, με σκοπό να συμμετάσχουν όλοι οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί του σχολείου. Η ημέρα αυτή αποτέλεσε μια ευκαιρία για να μοιραστούμε βιβλία και να ενισχύσουμε τη φιλαναγνωσία στην κοινότητά μας, προσφέροντας φως στις ψυχές των μαθητών μας.

Την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου, η σχολική βιβλιοθήκη του Γυμνασίου – Λ.Τ. Βιλίων γέμισε με μαθητές και εκπαιδευτικούς, που είχαν την ευκαιρία να δανειστούν βιβλία ή και να δωρίσουν βιβλία στη βιβλιοθήκη μας, ενισχύοντας το υλικό της και προσφέροντας τη δυνατότητα σε ακόμη περισσότερους μαθητές να ανακαλύψουν νέες ιστορίες και γνώσεις. Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να επιλέξουν βιβλία που τους ενδιέφεραν, να ανακαλύψουν νέες ιστορίες και να συζητήσουν για  τα αγαπημένα τους βιβλία με τους φίλους τους.

Αυτή η διαφορετική μέρα υπενθύμισε σε όλους ότι  το διάβασμα δεν είναι μόνο μια ατομική δραστηριότητα, αλλά και μια κοινή εμπειρία που μας ενώνει όλους.

Η Ιδέα Πίσω από τη Δράση

Η δράση «Χάρισε ένα βιβλίο, δυνάμωσε το φως!» εμπνέεται από το ισλανδικό έθιμο Jólabókaflóð, τη Χριστουγεννιάτικη Βιβλιοπλημμύρα, που διαρκεί πάνω από 80 χρόνια στην Ισλανδία. Σύμφωνα με το έθιμο, οι Ισλανδοί αγοράζουν, ανταλλάσσουν και διαβάζουν βιβλία την παραμονή των Χριστουγέννων, δημιουργώντας μια γιορτή φωτός μέσα στο σκοτάδι του χειμώνα. Εμπνευσμένος από αυτή την υπέροχη παράδοση, ο Απόστολος Πάππος από το Elniplex αποφάσισε να φέρει το Jólabókaflóð στην Ελλάδα και να δημιουργήσει την εν λόγω δράση.

Η πρωτοβουλία αυτή, που πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Ελληνικού και Κυπριακού Υπουργείου Πολιτισμού, καθώς και με την υποστήριξη της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα (IBBY), έχει καταφέρει να ξεπεράσει τα σύνορα και να ενθουσιάσει μαθητές και βιβλιόφιλους σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Στόχος της είναι να ενισχύσει τη φιλαναγνωσία και να προάγει το βιβλίο ως μέσο φωτισμού και έμπνευσης.

Ομάδα εργασίας: Α’, Β’, Γ’ Γυμνασίου, Α’, Β’, Γ’ Λυκείου

Υπεύθυνη βιβλιοθήκης και Ομίλου Φιλαναγνωσίας: Μαρία Τζαβάρα

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων ( 10 Δεκεμβρίου 2024) , οι μαθητές και μαθήτριες του Γυμνασίου – Λ.Τ. Βιλίων παρακολούθησαν  τη γαλλόφωνη ταινία «Οικογένεια Μπελιέ» (La Famille Βélier) και  προβληματίστηκαν για θέματα κοινωνικής ισότητας, οικογενειακών σχέσεων και αποδοχής της διαφορετικότητας. Η ταινία, που συνδυάζει χιούμορ και συγκίνηση, άγγιξε πολλές πτυχές των ανθρώπινων δικαιωμάτων, κάνοντάς την ιδιαίτερα επίκαιρη για τη  σημαντική αυτή ημέρα.

Η προβολή της ταινίας εντάχθηκε στην προσπάθεια του σχολείου να αναδείξει τη σημασία της διαφορετικότητας και της συμπερίληψης, βασικές αξίες που κατοχυρώνονται από τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η ταινία μάς υπενθυμίζει ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να ζει σε έναν κόσμο όπου η αναπηρία, οι κοινωνικές συνθήκες ή άλλες διαφορές δεν θα πρέπει να αποτελούν εμπόδιο για την επίτευξη των ονείρων του.

Μετά την προβολή, οι μαθητές συμμετείχαν σε μια εποικοδομητική συζήτηση, στην οποία ανέλυσαν τα θέματα που θίγονται στην ταινία και τη σχέση τους με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κεντρικά σημεία της συζήτησης ήταν η αξία των οικογενειακών δεσμών αλλά και  η προσωπική ανάπτυξη και η ελευθερία επιλογής. Τα παιδιά συζήτησαν τις δυνατότητες και τις δυσκολίες που συναντά κάποιος, όταν αποφασίζει να ακολουθήσει τα όνειρά του, ειδικά όταν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις ανάγκες ή τις προσδοκίες άλλων. Επιπλέον, ιδιαίτερα τονίστηκε το θέμα της αναπηρίας και του δικαιώματος κάθε ατόμου να ζει με αξιοπρέπεια και χωρίς περιορισμούς.

Λίγα λόγια για την ταινία

Η ταινία στέλνει ένα πολύτιμο μήνυμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

Η «Οικογένεια Μπελιέ» αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας αγροτών στη Γαλλία.  Ολα τα μέλη της οικογένειας, εκτός από την έφηβη Πόλα, είναι κωφά. Η ίδια αναλαμβάνει τον ρόλο της επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο για την οικογένειά της, ενώ παράλληλα ανακαλύπτει το ταλέντο της στη μουσική. Η ταινία εξετάζει την ένταση ανάμεσα στην προσωπική ανεξαρτησία και την αφοσίωση στην οικογένεια, ενώ αποτυπώνει την ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία, αποδοχή και ισότητα, στοιχεία που συνδέονται άμεσα με τα θεμελιώδη δικαιώματα όλων των ανθρώπων.

Ομάδα εργασίας: Α’, Β’, Γ’ Γυμνασίου, Α’, Β’, Γ’ Λυκείου

Υπεύθυνες καθηγήτριες: Φρόσω Πανουσάκη, Αικατερίνη Σωτηρία

Οι μαθητές και μαθήτριες του Ομίλου Φιλαναγνωσίας του σχολείου μας με γιορτινή διάθεση, αφού διάβασαν την επιστολή Κάποια Χριστούγεννα του Γρηγόρη Ξενόπουλου, συνδύασαν την ανάγνωση με την τέχνη και σχεδίασαν πολύχρωμους σελιδοδείκτες με χριστουγεννιάτικα μοτίβα και  μηνύματα που προάγουν τη φιλαναγνωσία .Στη συνέχεια τα παιδιά χάρισαν τους  σελιδοδείκτες  στους καθηγητές και στις καθηγήτριές του ως μικρό δώρο, με στόχο να διαδώσουν το μήνυμα για την αξία της φιλαναγνωσίας και να μοιραστούν την αγάπη για τα λογοτεχνικά βιβλία. Τέλος, τα παιδιά εξασκήθηκαν στη δημιουργική γραφή και έγραψαν πρωτότυπα κείμενα με θέμα τα Χριστούγεννα.

Πριν τα Χριστούγεννα

του μαθητή Φώτη Λ.

Τις μέρες πριν τα  Χριστούγεννα όλος ο κόσμος είναι γεμάτος χαρά και προσμονή.

Δεν είναι μόνο η γιορτή που έρχεται αλλά και η αίσθηση ότι τα πάντα γύρω μας ανανεώνονται και η ελπίδα ξαναγεννιέται.

Αυτές οι ημέρες δεν είναι απλώς για να γιορτάσουμε το παρελθόν ή το μέλλον, αλλά για να θυμόμαστε πως κάθε χρονιά που ξεκινά είναι μια νέα αρχή.

Κάποια Χριστούγεννα στο μικρό χωριό

του μαθητή ‘Ελβις Μ.

Κάποτε τα Χριστούγεννα τα γιόρταζαν τρεις μέρες νωρίτερα στο μικρό χωριό. Οι εορτασμοί ξεκινούσαν στις 22 του Δεκέμβρη. Την πρώτη ημέρα οι κάτοικοι μαζεύονταν στην πλατεία γύρω από ένα τεράστιο ξύλο που έκαιγε, τραγουδούσαν τα κάλαντα και έλεγαν ιστορίες για τη γέννηση του Χριστού. Τη δεύτερη ημέρα, κάθε οικογένεια προσέφερε μικρά δώρα στους γείτονές της, όπως ψωμί ή κεριά, δείχνοντας αγάπη και αλληλεγγύη. Την τρίτη ημέρα, όλοι ανέβαιναν στον λόφο με κεριά τραγουδώντας ύμνους στη μικρή εκκλησία. Όταν ξημέρωνε η 25η Δεκεμβρίου, το χωριό γέμιζε χαρά! Η παράδοση θύμιζε πως τα Χριστούγεννα είναι αγάπη και ενότητα.

Τα διαφορετικά Χριστούγεννα μιας έφηβης

της μαθήτριας Μαρίας Κ.

Κάποτε τα Χριστούγεννα τα γιόρτασα την Πρωτοχρονιά. Ήταν 25 Δεκεμβρίου, ανήμερα Χριστούγεννα, και όλοι γιόρταζαν με τις οικογένειές τους χαρούμενα. Εγώ όμως είχα κάτι διαφορετικό…

Είχα μια πολύ καλή φίλη, η οποία είχε αρρωστήσει σοβαρά και έπρεπε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Εγώ είχα αγχωθεί πολύ, γιατί ήταν η καλύτερή μου φίλη. Μετά από λίγες ώρες, ο γιατρός μάς ανακοίνωσε ότι έπασχε από μια πολύ σοβαρή ασθένεια και δεν είχε πολύ χρόνο ζωής. Εγώ στην αρχή δεν μπορούσα να το πιστέψω αλλά μετά από λίγο κατάλαβα ότι πρέπει να το αποδεχτώ. Είχα στεναχωρηθεί τόσο πολύ που δεν είχα όρεξη να κάνω τίποτα. Δεν έτρωγα, δεν έβγαινα έξω και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο εκτός από το να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτά συμβαίνουν και να το ξεπεράσω.

Αφού πέραν λίγες ημέρες, έφτασε η Πρωτοχρονιά. Τότε κατάλαβα ότι η φίλη μου θα με βλέπει από ψηλά και θα ήταν χαρούμενη, αν με έβλεπε κι εμένα χαρούμενη. Επομένως, βγήκα από το δωμάτιό μου και είπα στον εαυτό μου: « Δε θα λυπάσαι πλέον. Θα γιορτάσεις την Πρωτοχρονιά και θα περάσεις ωραία!». ΄‘Ετσι κι έγινε!. Μαζί με την Πρωτοχρονιά γιόρτασα και τα Χριστούγεννα. Τη φίλη μου θα τη θυμάμαι για πάντα…

Τα Χριστούγεννα ενός μετανάστη

του μαθητή Ερμίς Μπ.

Παλιότερα πήγαινα κάθε χρόνο στο σπίτι των γονιών μου, για να τα γιορτάσουμε οικογενειακά. Από τότε που μετακόμισα σε άλλη χώρα, δεν μπορούσα να πάω στο πατρικό σπίτι ούτε για Χριστούγεννα ούτε για Πρωτοχρονιά, διότι δεν είχα καθόλου χρόνο. Δούλευα τουλάχιστον δώδεκα ώρες την ημέρα και ήμουν κουρασμένος συνέχεια. Είχα τέσσερα χρόνια να δω τους δικούς μου στην πατρίδα. Αυτά τα Χριστούγεννα θα προσπαθούσα να πάω, αφού έμαθα ότι ο πατέρας μου αρρώστησε και δεν αισθάνεται καλά. Ήθελα  να τον δω και αυτόν και τη μαμά που είναι μόνη της. Με δυσκολία κατάφερα να πάρω δύο εβδομάδες άδεια.

Την επόμενη ημέρα πέταξα με το αεροπλάνο με προορισμό την πατρίδα. Μετά από ταξίδι αρκετών ωρών έφτασα στη χώρα μου και πήρα άλλο μέσο, για να φτάσω στο σπίτι. Χτύπησα το κουδούνι. Μόλις άνοιξε η πόρτα, όλοι έμειναν έκπληκτοι, διότι είχαν περάσει τόσα χρόνια. Άρχισαν οι αγκαλιές με όλους, το ένα το άλλο… Είδα τον πατέρα μου, συζήτησα μαζί του για τη ζωή μου στη Γερμανία.

‘Εφτασε η παραμονή της Πρωτοχρονιάς και είχαμε καλεσμένους πολλούς για τραπέζι το βράδυ. Γιορτάσαμε όλοι μαζί. Την επόμενη ημέρα, ο πατέρας δεν ξύπνησε. Καταλάβαμε ότι πήγε ψηλά, στα αστέρια. Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι το χειρότερο έγινε την Πρωτοχρονιά. Από τότε δεν έχουμε γιορτάσει ξανά την Πρωτοχρονιά. Εγώ άφησα τη Γερμανία και γύρισα, για να μείνω με τη μητέρα μου την υπόλοιπη ζωή μου.

Ομάδα εργασίας: Β’ Γυμνασίου

Υπεύθυνη καθηγήτρια: Μαρία Τζαβάρα