Ο ΚΟΚΟΡΑΣ-ΖΑΧ. ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ

 Αφιερωμένο στους υπερόπτες αλλά όχι περήφανους, στους αλαζονικούς αλλά μηδέποτε πρωταθλητές. ΚΟΚΟΡΑΣ Ένας κόκορας ολάσπρος
με ψηλό λειρί,
καμαρώνει και φουσκώνει
και λιλιά φορεί,
και θαρρεί πως το κοτέτσι
μόλις τον χωρεί.

 Άμα βρει κανένα σπόρο
μέσα στην αυλή,
το κεφάλι του σηκώνει
και το διαλαλεί,
να το μάθουνε σε Δύση
και σ’ Ανατολή!

Τη στιγμή, που σουλατσάρει
με το βήμ’ αργό,
«δεν ξανάειδα, λεν οι κότες,
τέτοιο στρατηγό»!
Μα κι ο ίδιος συλλογιέται:
«Μωρέ τ’ είμαι ’γώ!»

Ξάφνου βλέπει ένα γεράκι.
Αχ! την ώρα αυτή
το βαρύ περπάτημά του
έχει μπερδευτεί,
κι αστραπή μες στο κοτέτσι
τρέχει να κρυφτεί.

Το είδαμεhttp://akrasakis.blogspot.com

Δημοσιεύθηκε στην ΠΟΙΗΣΗ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση