Το πρώτο σκαλί…

Σας ευχαριστούμε.

Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες είχαμε περισσότερες από 1000 επισκέψεις.

Ξεκινήσαμε έναν όμορφο, τρυφερό και αισιόδοξο ταξίδι επικοινωνίας και ενημέρωσης των μαθητών, των γονιών και της τοπικής κοινωνίας.

Θέλαμε να προβάλουμε ένα κομμάτι της δουλειάς μας.

Θέλαμε να δείξουμε ότι τα σχολεία δεν είναι πάρκιγκ μαθητών, αλλά χώροι και αυλές θαυμάτων, χώροι που γονιμοποιούνται οι μελλοντικές εξελίξεις, χώροι που κυοφορείται η ελπίδα.

Η ανεργία, η ανασφάλεια, τα χρέη, η «τρόϊκα», τα μνημόνια, το έλλειμα αρχών, το έλλειμα δημοσίου ήθους, το έλλειμα δημοκρατικής συμπεριφοράς (Τι έγινε χθές στη προαναρκτική επιτροπή της Βουλής!!) μας απασχολούν, μας προβληματίζουν…

Εμείς όμως θέλουμε να κοιτάμε το μέλλον με δημιουργική διάθεση, από άλλη οπτική γωνία, με τα μάτια των μαθητών μας. Οφείλουμε να προσπαθήσουμε να σώσουμε την ψυχή , να ενισχύσουμε το φρόνημα των μαθητών, των νέων.

Αποστολή και ευθύνη μας δεν είναι απλά να μεταδώσουμε γνώσεις στους μαθητές. Αποστολή και ευθύνη μας είναι να προσφέρουμε παιδεία, να βοηθήσουμε στη διαμόρφωση ανθρώπων και πολιτών για να  ζήσουν σε μια ευημερούσα ανθρώπινη και χαρούμενη κοινωνία που οι ίδιοι θα δημιουργήσουν. Εμείς ας αναδείξουμε και ας προβάλλουμε υγιή πρότυπα.

Όσο περνά ο καιρός, γράφει στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ένας αστρολάβος του Ουρανού και της Ζωής» , ο Γιώργος Γραμματικάκης,

» ανακαλύπτουμε ότι τα σπουδαία τα έχουν πει άλλοι καλύτεροι από μας. Ο ποιητής ας πούμε, της Ελληνικής Υπερβατικότητας, που είχε τη βάναυση μοίρα να επονομαστεί Νομπελίστας, έγραψε σ’ένα από τα ολιγώτερο γνωστά ποιήματά του.
..Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετιότητας που μας πνίγει από παντού παρηγοριέμαι ότι κάπου, κάποιοι πεισματάρηδες
αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.»

Τέτοιοι πεισματάρηδες είναι και οι καθηγητές του σχολείου μας που θα συνεχίσουν αυτήν την προσπάθεια μας. Η κ. Μίαρη, ψυχή του εγχειρήματος , σε συνεργασία με τον κ.Νάκα μελετά στις επόμενες μέρες να «οικοδομήσουμε« ένα νέο τρόπο επικοινωνίας με τους μαθητές, τους γονείς και όσους ενδιαφέρονται για τα σχολικά δρώμενα, μέσα από τη δημιουργία σελίδας του σχολείου μας, στον ιστοχώρο κοινωνικής δικτύωσης  facebook.

Ίσως αυτός ο διάλογος μέσω διαδικτύου να αποκτήσει την αυθεντικότητα του παλιού καφενείου, την αγνότητα και την δημοκρατικότητα της γειτονιάς.

Χωρίς υποκρισία, χωρίς αλλαζονεία ή έπαρση, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς παραχαράξεις. Μακριά από τους καιροσκόπους, τους υπερόπτες, τους φορείς συμπλεγματικής κατωτερότητας και κακότητας που δυστυχώς ενδημούν και δηλητηριάζουν τις τοπικές κοινωνίες και εξουσίες.

Εμείς, απλά ικανοποιημένοι, συνεχίζουμε από το πρώτο σκαλί και σας αφιερώνουμε το ομώνυμο ποίημα του Κ.Καβάφη.

Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ

ΣΠΥΡΟΣ ΝΟΥΣΗΣ


«Το Πρώτο Σκαλί»

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα
ειδύλλιο 1 έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νά ‘σαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.

Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νά ‘σαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
»

Κ.Καβάφης

1: ειδύλλιο (Φιλολ.). Όρος που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να περιγράψει το σύντομο ποίημα. Από το περιεχόμενο του μεγαλύτερου μέρους των Ειδυλλίων του Θεόκριτου (3ος αι. π.Χ.), στη συνέχεια του Μόσχου (2ος αι. π.Χ.) και κατόπιν του Βίωνα (1ος αι. π.Χ.), που ήταν κυρίως βουκολικό, προήλθε η σημασία του ε. ως σύνθεσης η οποία αντιπροσωπεύει μια εξιδανίκευση της αγροτικής και ποιμενικής ζωής.

Ακουστική απόδοση του ποιήματος με τη φωνή της αξέχαστης Έλλης Λαμπέτη




Δημοσιεύθηκε στην ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ, ΠΟΙΗΣΗ. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση