“Του γιοφυριού της Άρτας”… η συνέχεια!”

Μαθητές του τμήματος Γ1, χρησιμοποιώντας τη δημιουργική γραφή στο μάθημα της Λογοτεχνίας, έγραψαν τη δική τους συνέχεια στην ιστορία που αφηγείται το γνωστό δημοτικό τραγούδι.

“Μπορεί η Λυγερή να θυσιάστηκε και να προκάλεσε θλίψη στον πρωτομάρτυρα αλλά το γιοφύρι στέριωσε και ο τόπος γέμισε κόσμο που ήθελε να το επισκεφτεί γιατί είχε ακούσει για την ιστορία του.Το πουλί που είχε μεταφέρει τα κακά νέα,συνέχισε να πηγαίνει και να κάθεται στην καμάρα εκείνη κάθε μέρα.Το ίδιο έκανε και ο πρωτομάστορας που δεν ξέφυγε ποτέ από την σκιά των τύψεων του και δεν συγχώρεσε ποτέ τον εαυτό του”

“….τι έχω αδελφό στην ξενιτιά,μη λάχει και περάσει”

Αφού άλλαξε την κατάρα η Λυγερή όλοι οι μάστορες συνέχισαν να χτίζουν το γιοφύρι.Πριν το τελειώσουν όμως με το τελευταίο τούβλο ο πρωτομάστορας μίλησε : “Αστο το τελευταίο τούβλο κάτω.Την έχουμε περικυκλώσει έτσι και αλλιώς άμα είναι να πεθάνει να μην γίνει σύντομα”

Οι μάστορες κοίταξαν ο ένας τον άλλον και άφησαν το τούβλο πάνω στην γέφυρα.Τη νύχτα ο πρωτομάστορας δεν μπορούσε να κοιμηθεί,αλλά δεν είχε το θάρρος να πάει να την επισκεφτεί.Από την άλλη πλευρά η Λυγερή προσπαθούσε να βρει έξοδο για να ξεφύγει και να δει τον αδελφό της μια τελευταία φορά.Βγαίνοντας από την μικρή τρύπα ,χτυπάει το κεφάλι της στη γέφυρα και το τούβλο που το είχαν αφήσει,πέφτει πάνω της και την αποτελειώνει.Το πρωί ο πρωτομάστορας  βλέπει τη γυναίκα του σωριασμένη στο πάτωμα και λέει : “συγνώμη……”

“Το δικό μου τέλος στο Γιοφύρι της Αρτας.

Την πρώτη νύχτα που η Λυγερή,η γυναίκα του πρωτομάστρα,ήταν κλεισμένη στο γιοφύρι,έβρεχε καταρακτωδώς.Εκείνη φοβισμένη καθόταν σε μια γωνιά και έκλαιγε.Σκεφτόταν γιατί να της το κάνει αυτό ο άντρας της,αφού την αγαπούσε.Ο άντρας της,την σκεφτόταν συνέχεια και τον έπνιγαν οι ενοχές.Οταν κατάλαβε ότι γινόταν σεισμός,έτρεξε αμέσως στο γιοφύρι για να βρει τη γυναίκα του.Η Λυγερή είχε καταλάβει ότι γινόταν σεισμός και φοβόταν πάρα πολύ.Ο σεισμός ήταν πολύ δυνατός και το γιοφύρι άρχισε να γκρεμίζεται.Την στιγμή εκείνη έφτασε ο αντρας της.Σαν από θαύμα,την έβγαλε ζωντανή από τα ερείπια,την αγκάλιασε και όλα πήγαν καλά”

“Λίγος καιρός επέρασε και ο αδελφός εφάνη να διαβαίνει της Αρτας το γιοφύρι.Δεν είχε μάθει το χαμό της πολυαγαπημένης του αδελφής αλλά πάτησε στο γιοφύρι και το αισθάνθηκε.Αισθάνθηκε ότι κάτι κακό συνέβη στην όμορφη αδελφή του και έτσι έτρεξε στον πρωτομάστορα να τον βρει.Τον βρίσκει και ρωτάει : “που είναι η αδελφή μου,πρωτομάστορα;”Και εκείνος με δάκρυα στα μάτια απαντά στον αδελφό που μοιάζει τόσο στη γυναίκα του : “Λυπάμαι,αδελφέ μου,μα τη Λυγερή τη στοίχειωσα σε εκείνο το γιοφύρι.Ο θάνατος της με κυνηγά και όπου και αν κοιτάξω το πρόσωπο της βλέπω γιατί επέλεξα να βάλω το καθήκον πάνω από την αγάπη”.Οι δύο άντρες αγκαλιάστηκαν και άρχισαν να κλαίνε έχοντας για παρηγοριά ο ένας τον άλλον”.

“Μόλις άκουσε το μήνυμα η Λυγερή μια φωνή μέσα της της είπε ότι το πουλί ήρθε για να μεταφέρει κακά μαντάτα.Οι ώρες πέρασαν και η Λυγερή δε φάνηκε στο γιοφύρι.Καθώς αργούσε,ο πρωτομάστορας είχε κρυφή ελπίδα ότι θα αλλάξει η μοίρα της.Βράδιασε και η Λυγερή δεν εμφανίστηκε στο γιοφύρι.Ολοι ανησύχησαν.Τότε ο πρωτομάστορας αποφάσισε να πάει να τη βρει αλλά η Λυγερή δεν ήταν σπίτι.Η φωνή μέσα της είχε προμαντέψει ότι αυτή θα θυσιαζόταν στο γιοφύρι όπως θυσιάστηκε η μια της αδελφή στον Δούναβη και η άλλη στον Ευφράτη.Και έφυγε για χώρα μακρινή και το γιοφύρι όλο γκρεμιζόταν…….”

“Αφού η Λυγερή άλλαξε την κατάρα,ο αδελφός της δυστυχώς δεν τα κατάφερε γιατί η κατάρα δεν έπιασε.Εκείνο το βράδυ όμως ο πρωτομάστορας έγραψε στο ημερολόγιο του.Κάτι όμως έγινε εκείνη την κακόμοιρη νυχτα.Αφού έγραψε στο ημερολόγιο του και πήγε να κοιμηθεί όσο μπορούσε,ξαφνικά κάτι περίεργο έγινε και δεν ξύπνησε ποτέ.Οι μάστορες και οι μαθητάδες όταν το έμαθαν,πραγματικά λυπήθηκαν αλλά η λύπη έγινε περιέργεια καθώς προσπάθησαν να μάθουν το πως πέθανε.Θρύλοι λένε ότι στο ημερολόγιο του η τελευταία πρόταση που έγραψε ήταν : “να με περιμένεις……” και οι οι Θεοί εκπλήρωσαν αυτήν την υπόσχεση (ευχή).Ακόμη δεν έχει λυθεί αυτό το μυστήριο”