Μαρ 07 2014

Άρθρα του/της ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΜΕΣΑΓΡΟΥ ΑΙΓΙΝΑΣ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΒΟΛΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ

Κάτω από: ΕΚΔΡΟΜΕΣ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΒΟΛΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ

Φωτογραφίες

Το Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών στεγάζεται σε ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα κτήρια της προ-οθωνικής περιόδου. Κτισμένο στα ριζά της Ακρόπολης, με πανοραμική άποψη της Πλάκας, της Αρχαίας Αγοράς, του Αστεροσκοπείου και του Λυκαβηττού, το ιστορικό κτήριο της οικίας Κλεάνθους, από τις ωραιότερες οικίες του κόσμου, γνωστής και ως το «Παληό Πανεπιστήμιο», φιλοξένησε το πρώτο Πανεπιστήμιο του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους τα τέσσερα πρώτα χρόνια λειτουργίας του, από το 1837 έως το 1841. (o Kλεάνθης και ο Σάουμπερτ ήταν αρχιτέκτονες του Καποδίστρια στην Αίγινα).
Στόχοι του Μουσείου είναι η συλλογή, διαφύλαξη, η τεκμηρίωση, η συντήρηση και η ανάδειξη των ιστορικών ενθυμημάτων του Πανεπιστημίου. Οι συλλογές του απαρτίζονται από προσωπογραφίες καθηγητών του Πανεπιστημίου, βιβλία (συγγράμματα καθηγητών, παλαιές και σπάνιες εκδόσεις) χειρόγραφα, επιστολές, διπλώματα, σπάνια επιστημονικά όργανα (ιατρικής, φυσικής, χημείας, φαρμακολογίας), φωτογραφίες, μετάλλια, σφραγίδες και αναμνηστικά του Πανεπιστημίου. Στην τελευταία κατηγορία ανήκει το Λάβαρο του Πανεπιστημίου, έργο των Ν. Γύζη και Γ. Ιακωβίδη, το οποίο φιλοτεχνήθηκε κατόπιν παραγγελίας
Οι μαθητές της Γυμνασίου παρακολούθησαν το εκπαιδευτικό πρόγραμμα « Ρώτα τον επιστήμονα». Η δράση αφορά σε σειρά διαθεματικών παρουσιάσεων που στοχεύουν στην εξοικείωση των μαθητών με τη σύγχρονη πρακτική των επιστημών. Οι μαθητές μας παρακολούθησαν την κ. Κόκκου καθηγήτρια Παν/ου Αθηνών με θέμα τις αρχαιότητες στην Αθήνα την Καποδιστριακή εποχή και την εποχή του Όθωνα. Με ιδιαίτερη χαρά δέχτηκαν το άκρως κολακευτικά για την Αίγινα σχόλια της καθηγήτριας για το ρόλο που έπαιξε το νησί τους ως πρώτη πρωτεύουσα του

νεοσύστατου ελληνικού κράτους και διαμαρτυρήθηκαν ,γιατί λείπει η σχετική αναφορά από τα σχολικά εγχειρίδια.
Οι μαθητές της Α` και Β` Γυμνασίου επισκέφθηκαν την έκθεση κεραμικής τέχνης που στεγάζεται στο Τζαμί στην πλατεία Μοναστηρακίου και το μουσείο Λαϊκής τέχνης στα Λουτρά των Αέρηδων. Το τζαμί χτίστηκε το 1759 από τον τότε Βοεβόδα των Αθηνών Τζισδαράκη, με υλικό παρμένο από παλαιά κτίρια. Για το μαρμαροκονίαμα των τοίχων, ανατινάχτηκε η 17η κολώνα του Ναού του Ολυμπίου Διός. Οι παλιοί Αθηναίοι πίστευαν ότι κάτω από κάθε κίονα του ναού βρισκόταν παγιδευμένη μία κατάρα, κάτι που επιβεβαιώθηκε με το ξέσπασμα λιμού στην πόλη. Σύμφωνα με τον ίδιο μύθο, ο ναός του Διός θρήνησε τόσο δυνατά την καταστροφή της στήλης, που εκείνο το βράδυ κανείς δεν κοιμήθηκε στην Αθήνα. Ηρέμησε μόνο με την δολοφονία του βοεβόδα. Μετά την Επανάσταση του 1821 χρησιμοποιήθηκε το κτήριο για συνελεύσεις και το 1924 μετατράπηκε σε λαογραφικό μουσείο. Ο Γ. Δροσίνης προσέφερε δύο πολύτιμες συλλογές, τα έπιπλα, σκεύη και εικόνες από τον Δανό Κ. Πελφ και τα ιαπωνικά αγγεία του Γρ. Μάνου. Στο Τζαμί στεγάζεται από το 1975 η πλούσια Συλλογή Κεραμεικής, δωρεά του Καθηγητή Β. Κυριαζόπουλου. Το «Λουτρό των Αέρηδων» είναι το μόνο από τα Δημόσια Λουτρά της Αθήνας που σώζεται μέχρι σήμερα.
Χρονολογείται στην πρώτη περίοδο της Τουρκοκρατίας και βρίσκεται κοντά στη Ρωμαϊκή Αγορά και το Ρολόι του Κυρρήστου. Λειτουργούσε μέχρι το 1965. Το 1984, το Λουτρό της οδού Κυρρήστου 8 παραχωρείται στο Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης. Σήμερα λειτουργεί ως Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης. Το Λουτρό των Αέρηδων ήταν ένα από τα «τρία ευχάριστα χαμάμια» σύμφωνα με τη μαρτυρία του Τούρκου περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή που επισκέπτεται την Αθήνα το 1667. Η κάτοψή η δαιδαλώδης, τα αποδυτήρια, οι διακριτές πτέρυγες για άνδρες και γυναίκες, οι κύριοι λουτρικοί χώροι με τις ημικυλινδρικές καμάρες ή θόλους που φέρουν τις «φεγγίδες», μικρές οπές με γυαλί για το φωτισμό το καθιστούν ένα υπέροχο αρχαιολογικό χώρο.
Στην συνέχεια μας αποζημίωσε η βόλτα παράλληλα της αρχαίας αγοράς, η θέα της Ακρόπολης, τα παραδοσιακά κτήρια, τα γραφικά δρομάκια, τα καφέ και τα ταβερνάκια σε μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή μακριά από όλα τα προβλήματα που σήμερα ο καθένας μας βιώνει.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια




Σχόλια (RSS)

Αφήστε μια απάντηση