Συμμετοχή του Γυμνασίου Μεγαλοχωρίου Τρικάλων στο Πανθεσσαλικό Φεστιβάλ: «Μονόλογοι από το Αιγαίο»

Στις 18 Μαρτίου 2017 πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο Τρικάλων το Φεστιβάλ «Μονόλογοι από το Αιγαίο», στο οποίο συμμετείχε το σχολείο μας με 10 μαθητές της Β’ Γυμνασίου υπό την καθοδήγηση της κ. Χήρα Αντονέλλας, υπεύθυνης του Πανελλήνιου Δικτύου για το θέατρο στην Εκπαίδευση και υπεύθυνη εκπαιδευτικό τη φιλόλογο κ. Φωτιάδου Μαρία.

Η παράσταση ήταν βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο «Μονόλογοι από το Αιγαίο»  και πρόκειται για 28 μαρτυρίες ασυνόδευτων παιδιών από τη Συρία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, το Ιράν το Μαρόκο και την Αίγυπτο. Τα παιδιά αυτά, που διαμένουν σε ξενώνες φιλοξενίας, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και έφτασαν μόνα τους στην Ελλάδα, διασχίζοντας το Αιγαίο. Οι «Μονόλογοι από το Αιγαίο» υλοποιήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος ευαισθητοποίησης για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για ζητήματα προσφύγων «Κι αν ήσουν εσύ;». Το πρόγραμμα υλοποιείται από το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα.

Οι μαθητές όλων των σχολείων που συμμετείχαν ζωντάνεψαν αυτούς τους μονολόγους και συγκίνησαν βαθύτατα το κατάμεστο Πνευματικό Κέντρο.  Αξίζουν ιδιαίτερα θερμά συγχαρητήρια στους μαθητές μας, οι οποίοι, με ελάχιστες πρόβες λόγω πίεσης από το ωρολόγιο πρόγραμμα, μας εξέπληξαν με την υπευθυνότητα, την σοβαρότητα και την άριστη εκτέλεση του θεατρικού δρώμενου επί σκηνής.

Τέλος, αισθανόμαστε την ανάγκη να συγχαρούμε  όλους τους συντελεστές και ιδιαίτερα την κ. Χήρα Αντονέλλα, η οποία ενέπνευσε τους μαθητές μας και συνέβαλε στην καλλιέργεια της ενσυναίσθησης σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προσφυγιάς μέσω των βιωματικών εργαστηρίων που υλοποιήθηκαν στο σχολείο μας.

Λίγες σκέψεις για την παράσταση, της φιλολόγου Μαρίας Φωτιάδου

Τα φώτα χαμήλωσαν. Η σκηνή γέμισε από παιδιά, τα δικά μας παιδιά, που πήραν τη φωνή των «άλλων παιδιών». «Είμαι ο Άχμετ» «Είμαι ο Μουσταφά». «Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα μου». «θέλω να σταματήσει ο πόλεμος». «Φοβάμαι τους πολιτικούς».
Τα παιδιά μας έζησαν τον τρόμο των βομβαρδισμών, υποτάχθηκαν σε σκληρούς δυνάστες, πήραν τον δρόμο της μεγάλης φυγής, μπήκαν σε σαπιοκάραβα, ύψωσαν απελπισμένα τα χέρια καθώς πνίγονταν στα κύματα του Αιγαίου.
Και μεις, ως θεατές, παρακολουθούσαμε το δράμα τους βουβοί, αμήχανοι και συγκλονισμένοι. Τα παιδιά μας δεν ήταν πια «τα παιδιά μας». Ήταν τα «άλλα παιδιά» και μας κοίταζαν σοβαρά και αυστηρά. Κοίταζαν εμάς, τον κόσμο των μεγάλων, στέλνοντάς μας ένα δριμύ «κατηγορώ» για τον παραλογισμό και τη φρίκη του πολέμου που τα έδιωξε από την πατρίδα τους, από την ασφάλεια του σπιτιού τους, από τη γειτονιά τους και πήραν κυνηγημένα τους δρόμους της προσφυγιάς.
Όλα αυτά, επί σκηνής.
Τα φώτα άναψαν. Χειροκροτήσαμε μουδιασμένοι και συγκλονισμένοι τα παιδιά που ξαναέγιναν τα δικά μας παιδιά. Τα αγκαλιάσαμε, τα φιλήσαμε, τα επιστρέψαμε στην ασφάλεια των οικογενειών τους με τη φωνή των «άλλων παιδιών» να ηχεί ακόμη στη συνείδησή μας. «Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα μου» «Θέλω να σταματήσει ο πόλεμος» «Έχω όνειρα» «Θέλω να ζήσω»

17311844_383911985314502_301660044_o 17349150_383912085314492_381447174_o 17373408_1046109258866426_956614202_o 17407758_383911728647861_1716650552_o(2) 17407793_383911825314518_1898519202_o 17408166_1046111932199492_1864368497_o 17408506_1046109648866387_1219049182_o 17430615_1046111325532886_48516144_o(1) 17430615_1046111325532886_48516144_o 17430647_1046110788866273_991775338_o

Δημοσιεύθηκε στην Σχολικό έτος 2016-2017. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση