ΦΡΑΧΤΕΣ
«Εσύ μετανάστη αυτής της γενιάς
φύγε από εδώ, μην έρθεις, που πας;»
Σειρήνες , φωνές, πετρωμένες ματιές.
Κάθε μέρα…
Συνθήκες σα μέταλλο σκληρές.
Που σκίζουν, τώρα, «τάχα» τις καρδιές.
Κάθε μέρα…
Ζεις σα φάντασμα σε ανθρώπινες σκιές.
Κρύβεσαι, χάνεσαι, παραιτείσαι και μόνος κλαις.
Φράχτες «αγκάθια», πόδια ματωμένα.
Ψυχές σχισμένες, μάτια βουρκωμένα.
«Ξένος», η λέξη βαριά από μικρή ηλικία.
Σ΄ έναν κόσμο, πια, γεμάτο αδικία.
από τους Γκουντινούδη Γεώργιο και Βασίλη Σακελλάρη (μαθητές της Β’ τάξης Λυκείου)








