Ο Καραγκιόζης στον καιρό της πανδημίας

Ο Καραγκιόζης στον καιρό της πανδημίας

6 Ιουνίου 2021 0 Από ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΓΟΝΝΩΝ

Λίγο πριν τη λήξη της σχολικής χρονιάς οι μαθητές και μαθήτριες της Β’ Γυμνασίου ασχολήθηκαν στο μάθημα των Νέων Ελληνικών με το Θέατρο Σκιών.Συγκεκριμένα μέσα από ένα κείμενο του Εγγονόπουλου έμαθαν για την προέλευσή του, τη θεματολογία του και τους ήρωές του. Έτσι αποφάσισαν να προσπαθήσουν να συνθέσουν ένα έργο το οποίο να αντανακλά τους σύγχρονους προβληματισμούς της εποχής της πανδημίας μέσα από τα μάτια του Καραγκιόζη, της οικογένειά του και των φίλων του. Με πολύ χιούμορ πραγματεύονται τα σημεία των καιρών μας και μας χαρίζουν στιγμές γέλιου αλλά και προβληματισμού. Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες, έγραψαν τους διαλόγους και την τελική επεξεργασία και τη σύνδεση των σκηνών επιμελήθηκε η φιλόλογος κα Μπάφα Ασημίνα. Τα παιδιά που έγραψαν το σενάριο είναι τα εξής:Γκατζιά Ελένη,Γκέτσιου Δήμητρα, Γκουλέτσου Γεωργία, Γκουλέτσου Παρασκευή, Ζαχαριάδη Μαρία, Ζυλάλι Άντι, Καραναστάσης Κωνσταντίνος, Καρπούζα Πολυτίμη, Κολώνα Κωνσταντίνα, Κούριας Αντώνης, Κοψαχείλη Σταυρούλα, Κωστή Χριστίνα, Μασούρα Ειρήνη, Μασούρας Φάνης, Μόκκα Εύα, Ντανούσι Ίγκλι, Ντόντου Αναστασία, Παπαγεωργίου Ιουλία, Πατσιατζ’ης Αστέρης, Παύλου Μπάμπης, Ριζούλης Χρίστος, Σερέτης Θοδωρής, Τζάκα Μαρία, Τσιούρβας Γιώργος, Τσούρα Μαρινέλα  Ακολουθεί το τελικό αποτέλεσμα

Ο Καραγκιόζης στον καιρό της πανδημίας

(Η ώρα είναι 6:30 πμ, στην παράγκα του Καραγκιόζη όλοι κοιμούνται, του καλού ή του κακού, καιρού. Ξαφνικά, ακούγεται ο κόκορας του γείτονα να κακαρίζει. Ο Καραγκιόζης ανοίγει το παράθυρο και του πετάει μια γαλότσα)

-Α, στον κόρακα… στον κόκορα ήθελα να πω, πρωινιάτικα (ξαναπέφτει για ύπνο)

One hour  later…

Κατεβαίνει η μητέρα του Καραγκιόζη,η Παναγιώταινα, από τον πάνω όροφο για να τους ξυπνήσει.

Τουκ τουκ, χτυπάει την πόρτα.

-Ποιους είνι;

-Σήκου μαρή μουσχάρου, η πεθιράς είμι!

-Μισώ, να ντθώ..

-Με μισείς, μαρή!Του ίξιρα….. Μης αργείς! Ξιπάγιασα!

-Ψύχρα κακιά είσαν πάντα! Σώνε κι έλα μέσα..

-Άντε πάινι να ξυπνήσεις τα τέκνα μας! Θα τους φτιάξου προυινό.

-(μουρμουρίζει)γιατί ιγώ ανικν’ είμι;

Τα παιδιά κατεβαίνουν τις σκάλες.

-(Όλα μαζί) Καλημέρααα !!!Τι έχουμε για πρωινό;

-Το ίδιο με κάθε μέρα: Τίπουτα απουλήτους…..αλλά…. (ακούγονται φωνές)

-(πεθερά) Θιος σχωρεστ’  τον κόκορα!

-Τώρα έχουμι!!!Ιλάτι για την προυινί σουπίτσα!

-Για στα χέρια’ σ μάνα!

-Ποια μα΄να, ιγώ την έφτιαξα!

-Καλά, ας μην τουν πιτίχινα ιγώ μι τη γαλότσα,και θα σίλιγα τι θα τρώγατε!

-Ξύπνα Κοπρίτη, βγάλ’τα μούτρα’σ από τη σούπα! Γιατί ήσαν χτες του βραδ΄ στου φέσι μπουκ;

-Φέις το λένε.

-Φέσι του λένε άμα δεν πληρώνς τουν λουγαριασμό.

-Δεν ήμαν.

-Είσαν.

-Δεν έιμαν.

-Είσαν.

-Δεν είμαν.

-Πάρε μια και ξανασκέψουτ’.

-Μιλούσα με τουν Φαν’.

-Τώρα να δεις φαν που θα κάνιτι.’Ωρα για τηλικπέδευσ’. Μπάτε στο μάθημα: Κολλητήρι εσύ είσι τοπ μαθητής,θα πάρεις του λάπτοπ.

-Γιες!

-Γίτσες! Εσύ Κοπρίτη, που είσι κι γλυκουαίματός κι σι κηνυγάνε τα κουνούπια θα πάρς την ταμπλέτα.

-Τάμπλετ λέγεται ρε πατέρα!

-Τέλους πάντουν! Κι εισί θα πάρς του κινητό της μάνα’ς

-Μα αυτό ρε μπαμπά δε δουλεύει!

-Γιατί ρε, ισί δουλεύεις; Γι’ αυτόν τουν λόγου θα το πάρς: δε θα μι φας ισί του ίντερντετ!

-Φχαριστώ πατερούλη…

(Τα παιδιά βρίσκονται σε ένα δωμάτιο, μπροστά στις συσκευές τους. Σταδιακά τα κεφάλια τους πέφτουν μπροστά στην οθόνη καθώς νυστάζουν πολύ. Ξαφνικά μπαίνει στο δωμάτιο η μητέρα του Καραγκιόζη η Παναγιώταινα, η γιαγιά τους, κρατώντας έναν δίσκο με κολατσιό. Μόλις βλέπει τα παιδιά να κοιμούνται της πέφτει ο δίσκος κι αρχίζει να τσιρίζει

-Τι κάνετε βρε σκασμένα! Οι δάσκαλοι για σας μιλάνε, για να γίνετε κάτι στη ζωή σας κι όχι ανεπρόκοπα, σαν τη μάνα σας! Πάω να φέρω τη σφουγγαρίστρα.

-Έλεος αυτή η γιαγιά , κάθε μέρα το ίδιο βιολί!

-Δεν αντέχω άλλο. Θα κάνω φόνο!

-Βρε παιδιά η γιαγιά ό,τι κάνει το κάνει για το καλό μας, γιατί τα λέτε αυτά;

-Φύγε από δω βρε φυτούκλα! Βρε περικοκλάδα! Βρε αποξηραμένο κορόμηλο!Βρε κακομούτσουνο ροδάκινο!

Ο Κολλητήρης βγαίνει από το δωμάτιο… Σε λίγο μπαίνει η γιαγιά με μια λεκάνη με ρούχα

-Τι είναι αυτά που κάνετε στο παιδί;

-Σιγά, δεν τον δείραμε κιόλας!

-Άσε ρε Πιτσικόκο της πειράξαμε το χαϊδεμένο

-Ποιο χαϊδεμένο; Έχω εγώ χαϊδεμένο; Και τους τρεις το ίδιο σας αγαπάω, δεν ντρέπεστε να λέτε αυτά τα πράγματα για μένα!

Ακούγεται ένας δάσκαλος από την οθόνη.

-Τώρα που λύσατε τα οικογενειακά σας, μπορούμε να συνεχίσουμε το μάθημα;

-Πάλι ρεζίλι γίναμε! Ο καθένας στη θέση του!

-Καλά βρε παιδάκι μου ντρέπεσαι για την οικογένειά σου;

-Γιαγιά εσύ μας έκανες ρεζίλι!

-Εγώ; Πότε το έκανα αυτό;

-Θες στ’ αλήθεια να σου πούμε;

-Ναι!

-Πρώτον άφησες τη λεκάνη με τα εσώρουχα μπροστά στην κάμερα.

-Δεύτερον μας φωνάζεις να ξυπνήσουμε και μας άκουσε όλη η τάξη και γελάει.

-Τρίτον μας φωνάζεις σκασμένα κι οι συμμαθητές μας μας κοροϊδεύουν

-Συγγνώμη πολυαγαπημένα και καλά μου παιδιά ,δε θα το ξανακάνω..

-Ωραία, τώρα βγες από το δωμάτιο κι άσε μας στην ησυχία μας  να κοιμηθούμε…. δηλαδή να παρακολουθήσουμε

(Ο Καραγκιόζης βγήκε για την καθιερωμένη του βόλτα και περπατάει στον δρόμο για το καφενείο. Ξαφνικά χτυπάει το κινητό του με ήχο «άνοιξε πέτρα….». Το κοιτάζει και λέει:

-Πεθερά, όχου, τι θέλει πάλι αυτή!

-Καραγκιόζη ,που είσαι βρε ανεπρόκοπε! Γιατί δε σηκώνεις το τηλέφωνο!

Ξαναπαίρνει. Εντωμεταξύ ο Καραγκιόζης έχει φτάσει στο καφενείο.

-Εδώ στο καφενείο είμαι. Τι θέλεις πάλι και φωνάζεις; Με πονέσαν τ’ αυτάκια μου και είναι κι ευαίσθητα..

-Γιατί δεν πήρες μάσκα βρε αχαΐρευτε! Θα κολλήσεις τίποτα ,θα το φέρεις στο σπίτι και θα μας κολλήσεις όλους!

-Πρώτα πρώτα ,αφού ξέρεις ότι στο σπίτι εγώ δε φέρνω ποτέ τίποτα. Κι ύστερα εκεί που τις «τακτοποιείς», πάνω απ’ το ψυγείο, μέσα στο ντουλάπι, πίσω από τον καφέ, δεξιά από τα σπίρτα κι αριστερά από τη ζάχαρη, που να τις βρω;

-Σήκω τώρα αμέσως κι έλα πίσω να σου δώσω! Άμα σε δει κανένας αστυνόμος κακομοίρη μου, θα σου βάλει πρόστιμο.

– Τώρα φοβήθηκα ,εδώ στο χωριό δεν έχουμε αστυνόμους.

Της κλείνει το τηλέφωνο γελώντας

(Ο Καραγκιόζης κάθεται  στο τραπέζι του Μπαρμπαγιώργου κι αρχίζουν να πίνουν τσίπουρα, χωρίς μάσκες και χωρίς αποστάσεις. Τότε μπαίνει στο καφενείο ένας αστυνόμος.Τους πλησιάζει και τους λέει:)

-Επ, τι γίνεται;

-Τι να γίνεται(και σιγανά) τώρα που ήρθες, βράζει και χύνεται.

-Εδώ κυρ χωροφύλακα πίνουμε τα τσιπουράκια μας και τρώμε τα υπέροχα τα μεζεδάκια μας γιατί το μαγαζί είναι τοπ.

-Το βλέπω… Το βλέπω… Από μέτρα προστασίας πως πάει;

-Τι να μετρήσουμε  λες τώρα;

-Εμείς τα τηρούμε κατά γράμμα. Από το Άλφα μέχρι το όμικρον…εεε… το κάπα…. το ωγέγα δηλαδή.

-Κι αυτό το βλέπω…(κουνάει το κεφάλι του)

Γκαρσόν!

-Μάλιστα.

-Φέρε δυο τσίπουρα για το παιδί από δω.

-Μάλιστα.

-Α εγώ δεν πίνω! Υπηρεσία…

-Έλα ρε παιδί από δω ,ένα τσίπουρο τι ψυχή έχει;

-Όχι, όχι επιμένω, δεν είναι ανάγκη.

Το γκαρσόνι έρχεται με τα τσίπουρα και μεζέ.

-Άντε, αφού επιμένετε, ας κάτσω. Αλλά να κεράσετε εσείς γιατί εγώ δεν πήρα φράγκο από πρόστιμα σήμερα, εσείς είστε οι πρώτοι που θα γράψω.

Ο αστυνόμος κάθεται και πετάει τη μάσκα του για να πιει τσίπουρο.

-Α μπράβο, τώρα έρχεσαι στα λόγια μου.

-Πως πάνε οι δουλειές;

-Δεν έχω παράπονο, κάθε μέρα βρίσκω άτομα , να συνωστίζονται σε καφενεία, σαν εσάς, που δε φοράνε μάσκα .Έλεος, μιλάμε για ντροπή!

-Άστα που καταντήσαμε…

-Γκαρσόν, άνοιξε την τηλεόραση να μάθουμε κανένα νέο.

-Μάλιστα αφεντικό, σε ποιο κανάλι;

-Στον Τηλεβόα φυσικά, με την Φρίντα Παπαπαπαρασκευά. Πιο αληθινές  από τις αληθινές ειδήσεις

-Βεβαίως, αποστολή εξετελέσθη!

Το γκαρσόνι ανοίγει την τηλεόραση και προβάλλονται ειδήσεις.

-Στη συνέχεια περνάμε στην καλεσμένη μας, την Υπουργό Παιδείας. Για πείτε μας παρακαλώ τις τελευταίες εξελίξεις. Τελικά τι θα γίνει με τα σχολεία. Θ’ ανοίξουν;

-Αρχικά καλησπέρα σας.

Όλοι μαζί: Καλησπέρα σας , μαντάμ!

-Σύμφωνα με την απόφαση της επιτροπής τα σχολεία θα ανοίξουν την ερχόμενη εβδομάδα. Συγκεκριμένα τη Δευτέρα. Βέβαια τα παιδιά θα ακολουθούν ΟΛΑ τα απαραίτητα μέτρα προστασίας και ΟΛΟΙ θα φέρουν μια κάρτα που θα λέει ότι έχουν κάνει σελφ τεστ.

-Και πως μπορούν να λάβουν την κάρτα αυτή;

-Θα πάρουν μια κόλλα χαρτί και θα συμπληρώσουν τα προσωπικά τους στοιχεία. Διαφορετικά μπορούν να εκτυπώσουν την κάρτα τους μπαίνοντας στην ιστοσελίδα www.self-testing.gov. gr

-Ωραία. Σας ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σας, σίγουρα θα έχετε να πάτε και σε άλλα κανάλια..

-Εγώ ευχαριστώ που με καλέσατε , όπως άλλωστε είχαμε συμφωνήσει.

-Τώρα πάμε σε ένα σύντομο διαφημιστικό διάλειμμα κι επιστρέφουμε, πάντα με πιο αληθινές από τις αληθινές ειδήσεις!

-Πρέπει να γυρίσω στο σπίτι να πω τα νέα στην οικογένεια.

Στο μεταξύ ο αστυνομικός κοιμάται.

-Άντε πάμε να φύγουμε .Άσε τον λογαριασμό σ’ αυτόν!

-Ο καημενούλης κοιμάται από την πολύ δουλεία(γελάει)

-Μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι την πάτησε….. θα έχουμε γίνει καπνός!

-Συμφωνώ και επαυξάνω!

– Την κάνουμε από δω

 

(Ο Καραγκιόζης φτάνει τρέχοντας στο σπίτι του, από τη βιασύνη του γκρεμίζει την πόρτα της παράγκας)

-Παιδιά σας έχω καλά νέα: από αύριο, σχολείο!

-Σοβαρά ρε πατέρα, για ποιον είναι καλά τα νέα;

-Τα λες κι απότομα, να μας πεθάνεις θέλεις;

-Δε μας έστειλε ο κορονοιός, θα μας στείλεις εσύ και μάλιστα αδιάβαστους;

-Αδιάβαστοι είστε για το σχολείο! Μπρος ετοιμαστείτε, πρέπει λέει να κάνετε κι ένα τεστ, πως μου το ‘πανε, σετ; σεφ; Πάντως τεστ.

-Άκου πατέρα εμένα που τα ξέρω : σελφ λέγεται. Και γίνεται από το μάτι.

-Ποιο μάτι ρε ανεγκέφαλε που τα ξέρεις κι όλα, από το αυτί γίνεται.

-Ποιο αυτί ρε, τώρα το κοίταξα στο ίντερνετ. Από τη μύτη. Τρέξε ρε μπάρμπα Καραγκίοζη να τα πάρεις από το φαρμακείο. Μην ξεχάσεις και τον ΑΜΚΑ.

-Ποιος είναι αυτός ο ΑΜΚΑΣ; Ήρθε καινούργιος χαζός στο χωριό;

-Όχι ρε πατερούλη. Το ΑΜΚΑ είναι ένας αριθμός που έχουν οι άνθρωποι. Σημαίνει Αριθμός Μονάδας Κουρασμένου Ανθρώπου.

-Τρέχω παιδιά μου, μην μας προλάβουν άλλοι πιο κουρασμένοι από μας κι εσείς ετοιμάστε τις μύτες σας!

(Σε λίγο γυρίζει με τα τεστ. Το πρώτο το ανοίγει ο Κολλητήρης και βάζει τη μπατονέτα στη μύτη.)

-Μα τον ινφλουέσερ μου! Αυτό πονάει.

-Ε, βέβαια αφού δεν είναι εργαλείο για γεώτρηση. Μην το βάζεις τόσο βαθιά.

-Εμένα δε με πόνεσε ντιπ! Μια χαρά εύκολο είναι.

-Είδατε παιδιά μου, όλα εύκολα είναι όπως είπε κι η τηλεόραση..

 

(Το επόμενο πρωί ακούγεται η φωνή του Καραγκιόζη.)

-Πιτσικόκο! Κοπρίτη! Κολλητήρη! Βρε τεμπελχανάδες  και λαχανοντολμάδες, ξυπνήστε κι είναι ώρα για σχολείο!

-Όχού πατερούλη πρωινιάτικα!

-Ήθελες να πας σχολείο βραδιάτικα  βρε υπναρά; Σήκω είπα!

-Μπαμπά το ξέρεις ότι ο ύπνος τρέφει τα παιδιά κι ο ήλιος τα μοσχάρια.

-Το ξέρω βρε μοσχάρι γι’ αυτό σε ξυπνάω με τον ήλιο. Πρέπει να βάλετε και τις μάσκες σας.

-Και που είναι;

-Αν είστε τυχεροί, πάνω στο πλυντήριο, αν είστε άτυχοι, μέσα στο πλυντήριο.

-Και πως μπαίνουν;

-Στα μούτρα σου βρε!

-Στα δικά σου! Καλά την έχω;(η μάσκα είναι στο κεφάλι)

-Να χαρώ εγώ μπουμπούνα: έτσι μπαίνει(του τη φοράει στα μάτια)

-Πατερούλη έχασα το φως του κόσμου!

-Μικρό το κακό ,εγώ προχτές έχασα ένα ολόκληρο δεκάλεπτο, αλλά δεν το κάνω και θέμα! Έλα να σε βοηθήσω(του δίνει μια). Έτσι φτιάχνω και την τηλεόραση, όταν δε βλέπουμε τίποτα.

-Πατερούλη είναι λίγο μεγάλη..

-Μεγάλη βρε είναι η κεφάλα σου  και σου ταιριάζει. Άντε αφήστε τα παράπονα να φύγουμε επιτέλους.

(Μπαίνουν στο αυτοκίνητο και τα παιδιά κάθονται στο πίσω κάθισμα. Αρχίζουν να σπρώχνονται και να μαλώνουν.)

-Κάνε στην άκρη βρε φάλαινα της στεριάς!

-Ξεκόλλα από πάνω μου βρε κολλιτσίδα!

-Μπαμπά, μου έκοψε τη μάσκα!

-Υπομονή βρε τούβλα, να πάτε να μαλώσετε στο σχολείο! Σε λίγο φτάνουμε. Όσο για τη μάσκα θα σου τη δέσω  κόμπο, κατευθείαν στ’ αυτιά να μη σου ξαναβγεί ούτε στο λούσιμο!

-Ποιος λούζεται ρε πατέρα!

-Δίκιο κι αυτό.

(Ξεκινά και πάλι η σχολική χρονιά. Ο Καραγκιόζης συνοδεύει τα παιδιά του στο σχολείο και μπαίνει κι ο ίδιος στο προαύλιο για να δει πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Πριν να μπουν στις αίθουσές τους και να αρχίσει το μάθημα μιλούν με τον Καραγκιόζη)

-Παιδιά είστε χαρούμενα που επιστρέφετε ξανά στα θρανία;

-Κοίταξε να δεις τώρα πατέρα, εγώ προσωπικά δε χαίρομαι. Προτιμούσα να κάνω διαδικτυακά, γιατί τότε μπορούσα να φάω και να κοιμηθώ. Βέβαια κάποιες φορές που μ’ έπαιρνε ο ύπνος για τα καλά, η κυρία με μάλωνε, γιατί με ρωτούσε κι εγώ δεν απαντούσα.

-Πάρε μια για να ξυπνήσεις μια για πάντα. Εσύ Κολλητήρη;

-Εγώ μπαμπάκο χαίρομαι γιατί έχω όνειρα για το μέλλον μου και θεωρώ το σχολείο απαραίτητο.

-Μπράβο, εσύ είσαι παιδί μου! Εσύ μικρέ;

-Όπως είπες κι εσύ είμαι ακόμα μικρός, μήπως τελικά να μην πάω σχολείο;

-Πάρε μια να μεγαλώσεις ταχύρρυθμα! Τώρα μέσα!

 

(Τμήμα Πιτσικόκου.)

-Ποιος θα μας θυμίσει τι κάναμε στο τελευταίο μας μάθημα στο webex;

Κανένας δε σηκώνει χέρι.

-Τι θα γίνει βρε στουρνάρια;

-Εγώ κύριε δε θυμάμαι, είχα και κάτι δουλειές..

-Με δουλεύεις βρε;

-Όχι κύριε, τι δουλειά έχω εγώ με κοροϊδίες και τέτοια..Όλα τα ξέρω… μπλα…. μπλα…. μπλα….. και τέλος μπλα.

-Σε δουλειά να βρισκόμαστε…

 

(Τμήμα Κολλητήρη)

-Πείτε μου παιδιά τις εντυπώσεις σας από το μάθημα μέσω webex;

-Κοιτάξτε κυρία, στην αρχή ήταν πολύ βαρετά τα πράγματα, μετά τσούλησε το πράγμα.

-Τι εκφράσεις είναι αυτές;

-Εγώ κυρία είμαι πολύ μορφονιός και μιλώ την ελληνική γλώσσα ροδάνι.

-Μορφωμένος εννοείς.

-Όχι μορφονιός γιατί είμαι μορφωμένος και όμορφος μαζί.

 

(Τμήμα Κοπρίτη)

-Πως σας φάνηκε το μάθημά μας στις ημέρες της καραντίνας;

-Εμένα μου άρεσε, αν και όταν μιλούσατε δε σας έδινα σημασία, γιατί παρακολουθούσα τη μάνα μου που μάλωνε με τη γιαγιά μου. Πιο ενδιαφέρον ήταν αυτό.

-Μάλιστα, μάλιστα και γιατί τσακώθηκαν τελικά;

-Που να θυμάμαι, εγώ μασούσα την τσίχλα μου και τις κοιτούσα.

-Καλά όταν θυμηθείς μου λες.

-Γιατί κυρία;

-Από απλό ενδιαφέρον μιλάω

-Κατάλαβα κυρία, το κουτσομπολιό πάει σύννεφο. Καλά κάνουν και σας φωνάζουν η Βαρβάρα η καθηγήτρια του κουτσομπολιού. Ουπς, δεν έπρεπε να το πω αυτό.

-Ήσυχα και συνεχίζουμε.

 

(Ξαφνικά ακούστηκε ένα δυνατό βουητό και σε 3 δευτερόλεπτα άρχισε να κουνιέται όλη η γη. Γρήγορα μπήκαν όλοι κάτω από τα θρανία τους. Όταν σταμάτησε ο σεισμός βγήκαν έξω. Μέχρι να συνέλθουν καταφτάνει ξεμαλλιασμένη και λαχανιασμένη και η Υπουργός Παιδείας.)

-Τι μεγάλη τιμή να επισκεφτείτε το σχολείο μας! Τι να σας προσφέρουμε;

-Ένα καταφύγιο! Πρώτη φορά βγήκα από το γραφείο μου κι έγινε σεισμός: Σας ανακοινώνω ότι το σχολείο ξανακλείνει μέχρι να γίνει  έλεγχος για τις ζημιές. Ξανακλείνει μέχρι να σιγουρευτούμε ότι δε θα γίνει κανένα νέο κακό. Ξανακλείνει μέχρι… για πάντα(και τρέχει να φύγει)

 

( Τα παιδιά επιστρέφουν στο σπίτι τους.)

-Παιδιά μου, ευτυχώς είστε και οι τρεις καλά!

-Σιγά μαρή δεν πήγαν και στον πόλεμο!

-Μάνα, μετά το σεισμό έγινε και πόλεμος;

-Αχ γιε’μ το χασες και το λίγο πουχες.

– Σταμάτα να τον μπερδεύεις ,πάμε να δούμε τι έγινε με τα παιδιά.

-Τίποτα δεν έγινε, μας έδιωξαν γιατί……. παίζει να γκρεμίστηκε και το μισό σχολείο!!!Γιούπι!!

-Τόσο δυνατό ήταν το ταρακούνημα;

-Όχι, το σχολείο υπέστη ανασκεπή από την ομορφιά μου!

-Ανακοπή;

-Το ίδιο είναι!

-Αχ, άτυχα είστε παιδιά μου, μοιάσατε στη μάνα σας και πήρατε όλα τα κακά. Έπρεπε να μοιάσετε σε μένα, να πάρετε όλα τα καλύτερα!

-Να πάρουν και την ξινίλα; Κρίμα νέα παιδιά.

-Άκου  να σου πω..

-Ο καθένας με τον πόνο του. Σας αφήνουμε να τσακώνεστε με την ησυχία σας, γιατί έχουμε κάτι παιχνίδια στο  play station να τελειώσουμε

-Νάτο το νέο κακό: Τι πλέει στη στάση λέτε βρε παιδιά!

 

Όλα τα παιδιά μαζί: Άσε μας ρε  πατέρα στον κορονοιό μας!!