Μείνε εκεί που είσαι και μετά φύγε

Μείνε εκεί που είσαι και μετά φύγε

5 Ιουνίου 2021 0 Από ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΓΟΝΝΩΝ

Στο μάθημα των Νέων Ελληνικών με την καθοδήγηση της φιλολόγου κας Ανδρέου Μαρίας οι μαθητές και μαθήτριες της Α’ Γυμνασίου χωρίστηκαν σε ομάδες μελέτης βιβλίων από τη σχολική βιβλιοθήκη. Αφού περιηγήθηκαν στο χώρο της βιβλιοθήκης, διάλεξαν βιβλία ανάλογα με τα ενδιαφέροντά τους ,τα μελέτησαν και παρουσίασαν τις εργασίες τους στην τάξη. Μια από τις ομάδες αυτές, αποτελούμενη από τον Σωτήρη Μπέλτσιο, την Ευανθία Τσεργά,τη Χριστίνα Καναβούρα,την Άννα Παλλάνι  και τη Δήμητρα Ριζούλη, παρουσίασε μια ξεχωριστή εργασία σχετικά με το βιβλίο Μείνε εκεί που  είσαι και μετά φύγε του Τζον Μποιν. Το αποτέλεσμα αυτής της ομαδικής προσπάθειας είναι πραγματικά αξιόλογο.

Μείνε εκεί που είσαι και μετά φύγε…

Παρουσίαση του βιβλίου εφηβικής – παιδικής λογοτεχνίας, που εξιστορεί την φρίκη του καταστροφικού Α’ Παγκοσμίου Πολέμου

 

 

Εισαγωγή στο έργο

Ο Ιρλανδός συγγραφέας Τζόν Μπόιν  διαθέτει μια ιδιάζουσα βλέψη προς την παιδική ματιά. Είτε αυτό σημαίνει την ψυχολογική καταπίεση των μικρών ηλικιών ενώπιων της φρικιαστικής εμπειρίας του πολέμου, είτε την ενθουσιώδης χαρμονή ενός κατά τα άλλα ασήμαντου γεγονότος.  Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο πόλεμος που θα τερμάτιζε όλους τους πολέμους, κατακερμάτισε έθνη και επέφερε πάρα πολλές εκατοντάδες νεκρούς, ερείπωσε ολόκληρες περιφέρειες, ισοπέδωσε την Ευρωπαϊκή οικονομία, ενώ διάβρωσε τον ψυχικό κόσμο των απλών ανθρώπων. Γέννησε απέχθεια. Αλλά μαζί με αυτά έφερε και την έξαρση των επαναστατικών κινημάτων. Έδωσε την σπίθα για συνεχόμενες, ανεξέλεγκτες και διασκορπισμένες βίαιες εξεγέρσεις της εργατικής τάξης.    Φύτεψε τον σπόρο για ριζικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα. Μα αυτή η μεταβατική περίοδος δεν είναι το ίδιο ξεκάθαρη για ένα μικρό παιδί που αναγκάζεται εκ των καταστάσεων να ωριμάσει πάρα πολύ γρήγορα και να αφήσει πίσω του οτιδήποτε του προσφέρει την όποια χαρά, να εγκαταλείψει την σημασία της διασκέδασης αλλά ακόμα σημαντικότερα της μόρφωσης, προκειμένου να μην πέσει θύμα της επικείμενης αυτής σύγκρουσης για μερικά μέτρα γης.

Περίληψη του Έργου

Στο βιβλίο με τίτλο «Μείνε εκεί που είσαι και μετά φύγε» γνωρίζουμε ένα πεντάχρονο αγόρι τον Αλφι ο οποίος ζει με τους γονείς του τον Τζόρτζι και την Μάρτζι μία ήρεμη ζωή. Όμως την ημέρα των γενεθλίων του ξεσπά ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος και από την επόμενη μέρα όλα αλλάζουν. Ο πατέρας του φεύγει για τον πόλεμο και η μητέρα του γίνεται νοσοκόμα και αναγκάζεται να κάνει και άλλες δουλειές όπως για παράδειγμα να πλένει ξένα ρούχα για να τους εξασφαλίσει ένα πιάτο φαγητό.

Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου ο Άλφι δεν έχει κανένα νέο από τον πατέρα του. Η μητέρα του τού αποκαλύπτει πώς βρίσκεται σε μυστική αποστολή. Προσπαθεί να καταφέρει να σταθεί στα δικά του πόδια, να φροντίζει τον εαυτό του και να διαβάζει. Ο Άλφι για να την βοηθήσει οικονομικά αποφασίζει να ξεκινήσει το γυάλισμα παπουτσιών στο σταθμό του Κινγκς Κρος και να πηγαίνει δύο φορές την εβδομάδα στο σχολείο χωρίς φυσικά να της πει τίποτα.

Μία μέρα καθώς γυαλίζει τα παπούτσια ενός στρατιωτικού ιατρού διαβάζει στα χαρτιά του το όνομα του πατέρα του και το νοσοκομείο που βρίσκεται. Μαθαίνει ότι νοσηλεύεται στο Λονδίνο μαζί με άλλους που έχουν πάθει ζημιά στο μυαλό εξαιτίας του πολέμου.

Έπειτα ο Άλφι καταστρώνει ένα σχέδιο για να συναντήσει τον πατέρα του και να τον πάρει από το νοσοκομείο. Θέλει να τον φέρει πίσω στο σπίτι και να ζήσουν όλοι μαζί όπως παλιά. Στην πορεία βρίσκει αρκετά εμπόδια τα οποία τα προσπερνάει και με μοναδικό όπλο την ισχυρή του αγάπη βγάζει τον πατέρα του από αυτό το παράξενο μέρος που νοσηλευόταν. Τελικά η δύναμη της αγάπης νικάει τα πάντα, επουλώνει πληγές και σου δίνει δύναμη να ανταπεξέλθεις σε κάθε δυσκολία .

 

Ανάλυση ενός χαρακτήρα του Έργου

Ο Τζο Πεσιενς ήταν ένας ανθρωπος καλόκαρδος και ανοιχτομυαλος. Δεν έλεγε ποτέ σε άλλους τι πρέπει να κάνουν και τι δεν πρέπει να κάνουν. Ήθελε να δείξει ότι ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει με τη ζωή του, ανεξαρτήτως παραδόσεων. Ζούσε την δική του ζωή. Ήταν γενναίος και ας μην το έδειχνε. Παρόλο που μεγάλωσε μέσα στη βία, που καθημερινά τον χτυπούσε ο πατέρας του για να τονίσει την ευαισθησία του και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, δεν τον άλλαξε εσωτερικά. Παρέμεινε ένας καλόκαρδος άνθρωπος. Δεν ήθελε να πολεμήσει για ανθρωπιστικούς λόγους. Δεν άντεχε στη σκέψη ότι, έστω και κατά λάθος, θα σκότωνε έναν αθώο άνθρωπο. Από την παιδική του ηλικία έως την ηλικία του ως ενήλικας βίωσε την βία στην χειρότερη της μορφή με αποτέλεσμα να τον κάνει έναν άνθρωπο πολύ πιο ευαίσθητο αλλά συγχρόνως ταπεινό προς την κοινωνία. Ακόμα ήταν ένας άνθρωπος οξύθυμος. Μα ποτέ του άδικος κριτής και πάντα καλοσυνάτος προς όλους, ευχάριστος προς όλους και ιδίως στα παιδιά. Μα πρόκειται και για έναν άνθρωπο ιδιαίτερα καλλιεργημένο. Γνώριζε την τέχνη της μουσικής, ενώ ήταν και πολύ μορφωμένος, αν και άνηκε στην κατώτερη κοινωνική εργατική τάξη του 20ού αιώνα, μια περίοδο φτώχιας και διακρίσεων, πόσο μάλλον στην οικονομικά ταλαιπωρημένη Αγγλία, μεταξύ των φτωχογειτονιών του Λονδίνου. Πρόκειται σαφώς για έναν συμβολισμό. Ο Τζό Πέισιενς αντιπροσωπεύει την δυνατότητα της διαπαιδαγώγησης, παρά τις δυσκολίες, αφού ο ίδιος είναι γιος εργατών, κάτι το οποίο δεν τον εμποδίζει να καταλήξει εκεί που οραματίζετε. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως αντιπροσωπεύει και την ελπίδα. Είναι ένας άνθρωπος νομιμόφρονας, μα και φλογερός επαναστάτης. Κάτι που φαίνεται στο συμβάν της κόκκινης πόρτας κατά το οποίο ο Τζό εις ένδειξη εκτίμησης και προσήλωσης στο Βρετανικό εργατικό κίνημα, αλλά και εις ένδειξη υπερηφάνειας για το ότι ανήκει σε αυτήν την αγωνιζόμενη βαθμίδα της κοινωνίας, βάφει την πόρτα του σπιτιού του κόκκινη αψηφώντας πως οι πόρτες της οδού στην οποία και κατοικεί έχουν χρώμα κίτρινο. Πρόκειται για τον χαρακτήρα που βρίσκεται διαρκώς σε κατάσταση διαμαρτυρίας για την αθλιότητα των συνθηκών στις οποίες αναγκάζεται να ζήσει, πρόκειται για τον χαρακτήρα που δεν ανέχεται ούτε συμβιβάζεται με την εξαθλίωση αλλά την καταπολεμά, και για αυτό είναι γενναίος όπως και αναφέραμε. Είναι θαρραλέος αφού παραδέχεται ανοιχτά τις συνέπειες των πράξεων του, αλλά και την συμμετοχή του στο τότε δυσφημημένο εργατικό κίνημα της Αγγλίας. Είναι δυνατότερος από τους άλλους γιατί μπορεί να προστατεύσει όχι μόνο τον εαυτό του αλλά και όλους τους άλλους, υπερασπίζετε τα δικαιώματα των γυναικών προσπαθεί να πείσει τους συντοπίτες του για το ότι και το τότε κοινωνικά κατώτερο φύλο έχει ίσες αξίες και δικαιοδοσίες, στην ζωή σε όλα της τα επίπεδα. Είναι αυτός που θα επιδείξει την μέγιστη ριζοσπαστικότητα και αντικειμενικότητα αφού δηλώνει υποστηρικτής των αλλοεθνών Ιρλανδών στον αγώνα τους για την απελευθέρωση, ανεξαρτήτως με το αν απειλούνται τα συμφέροντα της δικής του πατρίδας. Και αυτό γιατί διαχωρίζει το πατριωτικό συναίσθημα από την αντικειμενική κρίση σε ζητήματα της κοινωνίας της οποίας ζει. Προσπαθεί να μπει στην θέση των Ιρλανδών αδελφών του, και να αναλογιστεί αν θα ήταν σωστό να είναι συνένοχος στην καταπίεση  τους, στο όνομα μιας χώρας στην οποία τυχαία γεννήθηκε.

 

Αναφορά στην ωραιότερη στιγμή του έργου

 

Στο βιβλίο που παρουσιάζουμε, μένει χαραγμένη στην μνήμη του αναγνώστη η στιγμή που ανακοινώνεται στους κατοίκους της συνοικίας του Λονδίνου, που διαδραματίζεται η ιστορία μας, η λήξη του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου. Όταν ο Άλφι, η μητέρα του, η γιαγιά του, ο γέρο-Μπιλ και ο ένας από τους γιατρούς της κλινικής, στην οποία νοσηλευόταν ο πατέρας του Άλφι, Τζόρτζι Σάμερφιλντ με νευρικό κλονισμό, είναι συγκεντρωμένοι στο σαλόνι της οικογένειας βρίσκονται σε κατάσταση πανικού σκεπτόμενοι για το που μπορεί να βρίσκεται ο Τζόρτζι, καθώς ο Άλφι δεν κατάφερε να επιστρέψει τον πατέρα του στο σπίτι. Στο άκουσμα των ‘’πυροβολισμών’’ ο πατέρας του Άλφι αναστατωμένος ξεκίνησε να τρέχει και χάθηκε στον σταθμό. Είχε μείνει και μετά έφυγε, όπως ακριβώς του έλεγε καθημερινά και επίμονα ο λοχίας. Για καλή του τύχη τον πρόλαβε ο παλιός του φίλος, Τζο και τον μετέφερε στο σπίτι του οπού όλα κυλούσαν φυσιολογικά. Όμως μέχρι την ώρα που ο Τζο θα χτυπούσε την πόρτα για να ανακοινώσει στην οικογένεια τις εξελίξεις εκείνη πίστευε πως ο Τζόρτζι ήταν κάπου χαμένος στην περιοχή του σταθμού ή ακόμα και να είχε μετακινηθεί εκτός πόλης. Και όλα αυτά εξαιτίας του Άλφι. Όταν τελικά χτυπά το κουδούνι και η οικογένεια μαθαίνει που βρίσκεται ο Τζόρτζι, με δάκρυα στα μάτια από χαρά, κατενθουσιασμένη τρέχει ορμητικά προς το διπλανό σπίτι του Τζο ανυπομονώντας να βεβαιωθεί πως ο Τζόρτζι ήταν καλά. Στη συνέχεια ακολουθεί μια εξαιρετικά τρυφερή στιγμή ανάμεσα στον Άλφι και τον πατέρα του. Ένα κύμα αισιοδοξίας για θεραπεία του Τζόρτζι και αποκατάσταση φώτισε το μουντό σπίτι του Τζο και όλοι συμφώνησαν στο να βοηθήσουν τον Τζόρτζι να γυρίσει πίσω στην καθημερινότητα και να ξεπεράσει τους φρικτούς εφιάλτες που του άφησε ο πόλεμος. Εκείνος από την άλλη ένιωθε οδυνηρούς πονοκεφάλους και εκλιπαρούσε για βοήθεια. Ξαφνικά, ακούγεται ένας δυνατός θόρυβος από τον δρόμο. Όλοι απορημένοι κινήθηκαν προς το παράθυρο για να καταλάβουν τι συμβαίνει. Αντίκρισαν τον κόσμο να βγαίνει ανακουφισμένος, ευτυχισμένος από τα σπίτια τους, να αγκαλιάζονται… να κλαίνε. Αυτό ήταν τρομερή έκπληξη, δεν πίστευαν στα μάτια τους. Είχαν πάνω από τέσσερα χρόνια να δουν τόση χαρά και ενθουσιασμό σε αυτή την γειτονιά. Η μητέρα του Άλφι ρώτησε μια γειτόνισσα προς τι τέτοιος πανικός και εκείνη γεμάτη αισιοδοξία της απάντησε πως όλα επιτέλους τελείωσαν… νικήσανε. Ο Τζόρτζι, συγκινημένος με δάκρυα στα μάτια έσφιξε σφιχτά τον γιο του στην αγκαλιά του. Ο πόλεμος πια είχε τελειώσει.

 

Κριτικές Λογοτεχνών για το έργο

 

Πάνος Τουρλής

   Ο συγγραφέας μπαίνει στην ψυχολογία ενός παιδιού που αγωνίζεται να καταλάβει τον κόσμο γύρω του, έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα και άρδην. Παρατηρήσεις, απορίες, συναισθήματα, όλα πηγάζουν από ένα παιδικό κεφαλάκι που έχει όμως αίσθηση του θάρρους, του χρέους και του καθήκοντος, καθώς και χιούμορ. Ο μικρόκοσμος της γειτονιάς, με την πληθώρα των χαρακτήρων, δίνει την αφορμή στον Άλφι να περιγράψει με οξυδέρκεια και παρατηρητικότητα τα πάντα, με μια γραφή που έδωσε ζωντάνια και πνοή στους «χάρτινους» ήρωες, φέρνοντάς τους δίπλα μου και κάνοντάς με αναπόσπαστο μέλος τους. Ο επαναστάτης, η μονόχνοτη, η νοικοκυρά, ο Εβραίος καταστηματάρχης από την Πράγα, ο αντιρρησίας συνείδησης με το συγκλονιστικό του πιστεύω («Δεν ήρθα σε αυτήν τη γη για να δολοφονώ τους συνανθρώπους μου…Αν βγω τώρα στον δρόμο και χτυπήσω κάποιον… θα με βάλουν φυλακή… Αλλά επειδή δεν πήγα στη Γαλλία να κάνω ακριβώς αυτό το πράγμα, με βάζουν πάλι στη φυλακή. Πού είναι η δικαιοσύνη, μου λες; Πού είναι η λογική;», σελ. 170) και άλλοι έχουν τα προβλήματα της δικής τους καθημερινότητας, γίνονται ένα όταν το καλεί η ανάγκη, δεν παύουν όμως να προστατεύουν και τα ατομικά τους συμφέροντα. Οι χαριτωμένες, καθημερινές μικρό παρεξηγήσεις, τα διακριτικά φλερτ, η ανάγκη για εξωτερικές δουλειές (κήπος, τζάμια) όταν φτάνουν νέοι γείτονες ή περνάνε άγνωστα πρόσωπα μου έφεραν γέλια και συγκίνηση ενώ σταδιακά οδηγήθηκα σε σοβαρότερα γεγονότα, όπως τις κοσμοϊστορικές μεταβολές του πολέμου: «Αυτό ήταν το θέμα με τον πόλεμο… τα έκανε όλα πολύ μπερδεμένα» (σελ. 54). Οι όμορφες και αθώες στιγμές, με τα παιδικά όνειρα, το κρέας στο πιάτο, το «σοβαρό» δίλημμα ανάμεσα σε καραμέλες ή γλυκόριζα, με τον γαλατά, τον λούστρο και τον καρβουνιάρη ακόμη σε πρώτη ζήτηση, παραδίνονται αμαχητί στη λαίλαπα του πολέμου, κατά τη διάρκεια του οποίου η γειτονιά αδειάζει σχεδόν από άντρες, που πάνε «σε κάτι που λεγόταν “Το Μέτωπο”» (σελ, 37). Οι χαρακτήρες είναι ολοκληρωμένοι, ευμετάβλητοι σε νέα γεγονότα και καταστάσεις, βάζουν το λιθαράκι τους στην ιστορία, αλλάζουν, δένουν αρμονικά σ’ ένα αρραγές σύνολο. Ταυτόχρονα, οι τίτλοι των κεφαλαίων είναι τίτλοι τραγουδιών που ήταν γνωστά στην Αγγλία κατά τη διάρκεια του Α ́ Παγκοσμίου πολέμου κι έτσι στήνεται ένα ανατριχιαστικό soundtrack που με έβαλε αμέσως στο κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής. Θαύμασα τη δύναμη του Άλφι, την αυταπάρνησή του, την πρόωρη ενηλικίωσή του. Η μητέρα του, αρχικά με πίεση, τον καταφέρνει να σταθεί στα δικά του πόδια, να φροντίζει τον εαυτό του και να διαβάζει, χωρίς να ξέρει πως ο γιος της «δανείστηκε» ένα κασελάκι λούστρου και μεταβαίνει στον σταθμό Κινγκς Κρος για να καθαρίζει παπούτσια. Και πώς μεταμορφώνεται όταν ανακαλύπτει πού βρίσκεται πραγματικά ο πατέρας του! Η προσωπικότητά του, χωρίς να χάνει τη φρεσκάδα και την αθωότητα της ηλικίας του, εμπλουτίζεται με νέες εμπειρίες, δοκιμάζεται σε νέες «αποστολές» κι ο Άλφι μαθαίνει, μέσα από μια σειρά εκπλήξεων και ανατροπών, σημαντικές έννοιες όπως εμπιστοσύνη, θάρρος, αγάπη, γενναιότητα, φιλία, ευθύνη. Όλα αυτά μάλιστα περνάνε μπροστά από τα μάτια των μικρών αναγνωστών μέσα από δυνατά και έντονα στιγμιότυπα, ρεαλιστικά δοσμένα και έξυπνα σκηνοθετημένα. Λόγια απλά, που προέρχονται από το μυαλό ενός παιδιού, κι όμως ένιωσα πως τα ξεστομίζει ενήλικος. Κι όλα αυτά κατά τη διάρκεια ενός πολέμου «που θα έχει τελειώσει μέχρι τα Χριστούγεννα». Ναι, μόνο που δεν είπαν τα Χριστούγεννα ποιου έτους. Ο συγγραφέας αγωνίζεται να δείξει σωστά και μετρημένα πώς επηρεάζει ένας πόλεμος την ψυχοσύνθεση μικρών και μεγάλων, κρατώντας μια ισορροπία ανάμεσα στην ελαφράδα ενός έξυπνου χιούμορ και την ένταση από όσα αντικρίζουν οι στρατιώτες στο μέτωπο, με ανυπολόγιστες για το σώμα και το μυαλό τους συνέπειες. «Μείνε εκεί που είσαι και μετά φύγε» είναι οι εντολές των ανωτέρων όταν βγαίνουν από τα χαρακώματα ένας ένας, μια φράση εφιαλτική που επαναλαμβάνεται μηχανικά μέσα στην περιδίνηση ενός τραυματισμένου νου. Από την άλλη, έχουμε κι όσους δεν πολέμησαν είτε από δειλία (όσο ήταν εθελοντικό) είτε γιατί προτίμησαν να «κρυφτούν» πίσω από σπουδαίες θέσεις εργασίας στην κοινωνία τους. Αυτοί γίνονται στόχοι κυρίως γυναικών που τους συναντούν στον δρόμο και τους καρφώνουν ένα λευκό φτερό στα ρούχα, χωρίς να τους που ούτε μία κουβέντα, ως σημάδι δειλίας. Δεν τις νοιάζει ο λόγος, αρκεί που δεν πολέμησες και τώρα είσαι ανάμεσά τους. Κι αυτή η περιφρόνηση πονάει όσους έχουν ακόμη συναίσθηση και ντροπή. Ένα λευκό φτερό, χωρίς άλλη κουβέντα! Το «Μείνε εκεί που είσαι και μετά φύγε» είναι ένα δυνατό, τρυφερό και ταυτόχρονα χιουμοριστικό μυθιστόρημα που δείχνει τις ανυπολόγιστες καταστροφές που επιφέρει ένας πόλεμος σε μια οικογένεια ειδικότερα και σε μια κοινωνία γενικότερα. Γέλιο και δάκρυ συντροφεύουν την ανάγνωση του βιβλίου, μέσα από το οποίο ξεπηδάνε αληθινοί και ολοκληρωμένοι χαρακτήρες που συντροφεύουν ένα παιδί στην πρόωρη ενηλικίωσή του. Είναι ένα κείμενο για μικρούς αλλά και για μεγάλους, γεμάτο νοήματα, εκπλήξεις και έναν σφιχτοδεμένο ιστό πλοκής που με ενθουσίασε και με συγκίνησε.

 

Ελένη Σαραντίτη

Τα παιδικά βιβλία του Τζον Μπόιν ασχολούνται με σημαντικά θέματα και το συγκεκριμένο έχει να κάνει με τη φρίκη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για μια διερεύνηση της ηθικής, σωματικής και πνευματικής γενναιότητας, αλλά και του πόνου» γράφτηκε τελευταίως στην Daily Mail για το Μείνε εκεί που είσαι και μετά φύγε. Στο έργο παρακολουθούμε –συμμετέχοντας σαν παρόντες– τα βάσανα και τα πάθη της ζωής μερικών οικογενειών μιας ήσυχης γειτονιάς του Λονδίνου από την ημέρα της κήρυξης έως την ημέρα της λήξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, του λεγόμενου «Μεγάλου Πολέμου», που έμελλε να οριστεί ως το γεγονός που έκρινε την εξέλιξη όλου του υπόλοιπου 20ού αιώνα. Η τεράστια αυτή σύγκρουση, ως γνωστόν, κλόνισε όχι μόνον την πολιτική ισορροπία, αλλά και την κοινωνική και οικονομική δομή. Πρωταγωνιστής, φυσικά, στο βιβλίο του Μπόιν είναι ο πόλεμος. Σε όλη του τη φρίκη. Ήρωας, όμως, είναι ένα αγόρι, ο Άλφι Σάμερφιλντ, τον οποίο γνωρίζουμε πεντάχρονο, μάλιστα την ημέρα των γενεθλίων του, 28 Ιουλίου 1914, ημέρα σημαδιακή όχι μόνον για το αγοράκι που γιόρταζε ανύποπτο τα γενέθλιά του, μα και για ολόκληρη την ανθρωπότητα μιας και την ημέρα αυτή κηρύχτηκε ο πόλεμος, τις συνέπειες του οποίου, την έκταση και τη σοβαρότητα των καταστροφών που θα επέφερε, δηλαδή, κανείς δεν περίμενε, ούτε καν οι υπεύθυνοι όταν παρασύρονταν στη μεγάλη και τραγική περιπέτεια. Αποχωριζόμαστε τον Άλφι εννιάχρονο, με το τέλος του πολέμου. Αλλά μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια πόσα δεν ζούμε μαζί του! Πόσα γεγονότα πικρά μα και γλυκά. Πίκρα η φρίκη, τα δεινά και οι φοβερές απώλειες του πολέμου, γλύκα να κάνεις τη γνωριμία ενός παιδιού με τον χαρακτήρα του Άλφι. Γλυκός και καλός, αθώος και υπεύθυνος, άξιος εμπιστοσύνης, πρόθυμος να συνδράμει, ένα παιδί να λαχταράς από αγάπη και μόνο που το γνωρίζεις.

 

 

 

Έφη Τρίμη

Ο Τζον Μπόιν καταφέρνει και περνάει το συγκινητικό αντιπολεμικό μήνυμα, μέσα από το τι άφησε πίσω του ο πόλεμος. Κατεστραμμένες και κατακερματισμένες οικογένειες, ορφανά και χήρες, αλλά και στρατιώτες οι οποίοι υπέφεραν από σοβαρές ψυχολογικές και ψυχικές διαταραχές λόγω του πολέμου και ευχόμενοι τα παιδιά τους να μη χρειαστεί να περάσουν όλα όσα πέρασαν ήδη. Ο συγγραφέας, έχοντας σαν πρωταγωνιστή ένα μικρό αγόρι, περιγράφει αριστουργηματικά μέσα από την αγνή και ειλικρινή οπτική γωνία ενός παιδιού, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του, τις πράξεις και τις ενέργειές του, ενισχύοντας έτσι ακόμη περισσότερο τη συγκίνηση του αναγνώστη.

 

Όουεν Κόλφερ

Ένα κλασικό βιβλίο που, αφού το διαβάσεις, δε θα το ξεχάσεις ποτέ. Ο Τζον Μπόιν ξαναζωντάνεψε έναν κόσμο που αξίζει να τον θυμάσαι. Η ζω Η των παιδιών που θα διαβάσουν αυτήν την υπέροχη ιστορία θα γίνει πιο πλούσια. Και, επιτέλους , θα ακουστούν ιστορίες των ξεχασμένων θυμάτων του μεγάλου πολέμου.

Daily Mail

Τα παιδικά βιβλία του Τζον Μπόιν ασχολούνται με σημαντικά θέματα και το συγκεκριμένο έχει να κάνει με την φρίκη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Πρόκειται για μια διερεύνηση της ηθικής, σωματικής και πνευματικής γενναιότητας, αλλά και του πόνου.

Wondrous Reads

Ένα υπέροχο καλογραμμένο βιβλίο, όπως όλα τα παιδικά βιβλία του Τζον Μπόιν. Ένα μυθιστόρημα για νεαρούς αναγνώστες που θα ικανοποίηση ακόμα και τους ενήλικες .Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από όλο τον κόσμο.

 

 

Μείνε εκεί που είσαι και μετά φύγε…

Δραματοποίηση σκηνών

 

 

Τα πρόσωπα του έργου

Άλφι Σάμερφιλντ – Πρωταγωνιστής, Γιός της οικογένειας

Μάρτζι – Μητέρα Πρωταγωνιστικού χαρακτήρα

Τζόρτζι Σάμερφιλντ – Πατέρας Πρωταγωνιστή

Γιαγιά Σάμερφιλντ – Γιαγιά πρωταγωνιστή και μητέρα Τζόρτζι

 

 

1.

Έτος 1914

Η Μάρτζι βρίσκετε μπροστά στην πόρτα και την ανοίγει, ενώ παράλληλα ο Άλφι παίζει στον διάδρομο που βρίσκετε κάθετα στην πόρτα. Η γιαγιά κάθεται στην πολυθρόνα μακρύτερα από τους άλλους πλάι στο παράθυρο και παρακολουθεί το θλιβερό θέαμα της φρίκης του πολέμου. Η πόρτα ανοίγει και ο πατέρας εισέρχεται για τελευταία φορά στο σπίτι ντυμένος στην στρατιωτική σχολή.

 

Στρατιώτης, (Τζόρτζι)

Καλησπέρα σας, (βγάζει το καπέλο με μια αργή κίνηση, με σιγανή φωνή)

Μάρτζι

Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό (με έκπληξη, ταραχή και δακρύζει από συγκίνηση)

Άλφι

Έτσι λοιπόν μοιάζουν οι στρατιώτες μας. Μα γιατί δεν χτύπησε την πόρτα; Με τι διάθεση έρχεται, και με ποιον σκοπό; Η μαμά δείχνει αρκετά ευάλωτη. (Ψιθυρίζει στον εαυτό του)

Στρατιώτης

Τώρα με αναγνωρίζεις με μεγαλύτερη ευκολία. Ε, Άλφη;  (Με ένα στοργικό πατρικό χαμόγελο, ενώ βγάζει το καπέλο και το περνάει κάτω από τον ώμο του)

Μάρτζι

Δεν έχουν καμία σημασία για εσένα λοιπόν, τα πιστεύω της συζύγου σου Τζόρτζι Σάμερφιλντ, (κρατώντας το βλέμμα της μακριά από αυτόν και κλαίγοντας)

Στρατιώτης (Τζόρτζι)

(Απευθυνόμενος στην μητέρα του)

Μητέρα συγνώμη έπρεπε όμως να το κάνω. Το να καταταγώ εθελοντής, είναι προτιμότερο, προτού αρχίσει η επιστράτευση και οι συνθήκες καταλήξουν πιο δυσμενείς από ότι είναι ήδη.

Γιαγιά Σάμερφιλντ

Η αρχή του πολέμου σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους μας. Πάμε όλοι. Χαθήκαμε.  (Κρατώντας το κεφάλι της, εμφανίζοντας συμπτώματα ζαλάδας, έτοιμη να χάσει τις αισθήσεις της)

2.

Έτος 1913

Τζό Πέισενς – μέλος του εργατικού κινήματος, “αντιρρησίας”, και ριζοσπαστικός ιδεολόγος

Κ. Γούελτον – Γείτονας, κάτοικος της οδού Ντάμλει

Κ. Τζόουνς – Γείτονας κάτοικος της οδού Ντάμλει

Τζόρτζ Σάμερφιλντ – Γείτονας κάτοικος της οδού Ντάμλει, πατέρας του Άλφι

 

Οι 3 άντρες στέκονται ήρεμοι και ελαφρά προβληματισμένοι μαζί με τον αντιρρησία Τζό έξω από την κόκκινη φρεσκοβαμμένη πόρτα του σπιτιού του και οι τελευταίοι μαδάνε νευρικά τα γένια τους, σκεπτόμενοι.

 

Κ. Τζόουνς

Τζό, δεν είναι σωστό. Δεν αρμόζει στην συνηθισμένη μας νοοτροπία. Κάνεις μια ενοχλητική διαφορά.

Τζό

Γιατί δεν είναι σωστό; Και ακόμα καλύτερα ποια η έννοια του σωστού έτσι όπως εσύ το εννοείς; Σωστό είναι να διατηρούμε μια ρουτίνα μια συνήθεια μη αναλογιζόμενοι το αν μας προσφέρει τίποτα ή αν απλώς σαπίζουμε με αυτήν; Η διαφορά είναι ενοχλητική; Η ομοιότητα δηλαδή είναι το “σωστό” και το μη ενοχλητικό; Όταν όλα δηλαδή εξέρχονται από μια γραμμή παραγωγής και δεν έχουν δικό τους χαρακτήρα αλλά μια σταθερή ομοιότητα, θεωρούνται πως βρίσκονται στην πρέπουσα κατάσταση; (με ένα ύφος ρητορικής απορίας, προβληματισμού και ευγενικής περιφρόνησης προς την κοινότυπη σκέψη)

Κ. Τζόουνς

Οι πόρτες ταιριάζουν καλύτερα μεταξύ τους όταν όλες είναι κίτρινες. (με επιμονή αλλά με ύφος ανασφαλές μετά από όσα άκουσε)

Τζό

Είναι συμβολισμός. Το κόκκινο αντιπροσωπεύει την εργατική τάξη. Τους απλούς ανθρώπους. Το κόκκινο αντιπροσωπεύει το δικό μας αίμα. (με αποφασιστικότητα, στρίβοντας τα μούσια του)

Κ. Γουέλτον

Όλες οι πόρτες στην οδό Τζό, είναι κίτρινες.

Τζό

Και ποιός είπε πως πρέπει να είναι έτσι και γιατι;

Κ. Γουέλτον

Αλλάζοντας τις παραδόσεις αλλάζεις την ζωή σου.

Τζό

Ακριβώς σε αυτό στοχεύω. Σε αυτό πιστεύω. Στο να αλλάξουμε τα δεδομένα του τώρα. Είναι άλλωστε μια πόρτα. Όχι οι παραδόσεις της κουλτούρας μας Γουέλτον. (με εκνευρισμό)

Τζόρτζ

Ίσως ο Τζό έχει δίκιο…(με σκεπτικό ύφος, προσπαθώντας να ρίξει τους τόνους)

 

 

Επιμέλεια-Εισαγωγή-Δραματοποίηση: Σωτήρης Μπέλτσιος

Συντονισμός-Αναφορά στην καλύτερη στιγμή: Ευανθία Τσεργά

Περίληψη του Έργου: Χριστίνα Καναβούρα

Κριτικές Λογοτεχνών στο έργο: Άννα Παλλάνι

Ανάλυση ενός Χαρακτήρα: Δήμητρα Ριζούλη