ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΡΜΙΟΝΗΣ

Στο πλαίσιο της διδασκαλίας της αρχαίας τραγωδίας «Ελένη» του Ευριπίδη οι μαθητές και οι μαθήτριες της Τρίτης τάξης επισκέφθηκαν σήμερα τον αρχαιολογικό χώρο της Επιδαύρου.

Ξεναγήθηκαν στο χώρο του αρχαίου θεάτρου, στο Μουσείο, στο χώρο του Ασκληπιείου και στο αρχαίο στάδιο. Παρατήρησαν τα μέρη του θεάτρου, πειραματίστηκαν με την ακουστική του, έμαθαν πολλά και ενδιαφέροντα για την ιστορία του. Περπάτησαν σε ένα μαγευτικό χώρο που γαληνεύει την ανθρώπινη ψυχή με την ομορφιά και την επιβλητικότητά του. Η περιήγηση στο χώρο του Ασκληπιείου και όσα έμαθαν για τη λειτουργία του ως θεραπευτικού κέντρου για πολλούς αιώνες τους οδήγησαν να κατανοήσουν πόσο μεγάλη σημασία έδιναν οι αρχαίοι μας πρόγονοι στην εναρμόνιση του πνεύματος και του σώματος του ανθρώπου και στην ολιστική αντίληψη περί υγείας.

Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική

9 Φεβρουαρίου – Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας

Η ημέρα μνήμης του εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού έχει καθιερωθεί από το 2017 ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Η ιστορικότητα και η διαχρονικότητα της ελληνικής γλώσσας αποδεικνύεται από το ταξίδι της στο χρόνο. Ας μην ξεχνάμε ότι μιλιέται σαράντα περίπου αιώνες και γράφεται με την ίδια ορθογραφία περίπου είκοσι πέντε αιώνες.

Η καθιέρωση της 9^ης Φεβρουαρίου, ημέρας μνήμης του εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού ως παγκόσμια ημέρα ελληνικής γλώσσας  έχει στόχο τη συνειδητοποίηση του θεμελιώδους ρόλου που έχει διαδραματίσει η ελληνική γλώσσα στην πορεία του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου πολιτισμού.

Μαθητές του Σχολείου μας παρακολούθησαν βίντεο, μελέτησαν, συζήτησαν, έπαιξαν με λέξεις και νοήματα, αναζήτησαν επιρροές της γλώσσας μας στο λεξιλόγιο ευρωπαϊκών γλωσσών  που μαθαίνουν και μιλούν, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν το μεγαλείο της γλώσσας που έμαθαν και κληρονόμησαν, της γλώσσας που εκφράζονται καθημερινά, που μελετούν στη διαχρονική της εξέλιξη.

Προσπάθησαν να κατανοήσουν πώς η  ελληνική γλώσσα στις 4 χιλιετίες που μιλιέται χωρίς διακοπή και στις δυόμισι περίπου χιλιετίες που γράφεται έχει δεχτεί πολλές επιρροές από άλλες γλώσσες αλλά έχει επηρεάσει σημαντικά το λεξιλόγιο πολλών ευρωπαϊκών χωρών.

Τέλος, μελέτησαν και προσπάθησαν να κατανοήσουν  τις ποιητικά εκφρασμένες απόψεις των τιμημένων με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ποιητών μας για το μεγαλείο της ελληνικής

Ο Γιώργος Σεφέρης, τιμώμενος με Νόμπελ το 1963 είπε: «Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα.»

Λίγα χρόνια αργότερα ο Οδυσσέας Ελύτης το 1979 τιμώμενος με το Νόμπελ Λογοτεχνίας αναφέρει: «Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλ’ αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικοπνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ, αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μια Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος..»