Στο πλαίσιο της διδασκαλίας του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, κάθε διδασκόμενο λογοτεχνικό κείμενο αποτελεί αφορμή, ώστε οι μαθητές και οι μαθήτριες του ΔΗΜ.Ω.Σ. Γυμνασίου Κοζάνης να εκφράσουν τις δικές τους σκέψεις και συναισθήματα μέσα από δικά τους πρωτότυπα λογοτεχνικά κείμενα.
Οι μαθητές/-τριες της Γ΄ τάξης διδάχθηκαν το σατιρικό κείμενο του Ανδρέα Λασκαράτου “Ο κακός μαθητής” και γράφουν τα δικά τους σατιρικά κείμενα για τη σχολική ζωή. Αξίζει να τα διαβάσετε!
Ο ΚΑΛΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ
Σε όποια τάξη και να πας, πάντα θα συναντάς έναν καλό μαθητή, ο οποίος δεν είναι απλά καλός , αλλά ο ορισμός του “τέλειου μαθητή”.
Κάθε μέρα ξυπνάει πριν καν ανατείλει ήλιος, για να διαβάσει τα μαθήματα της επόμενης μέρας και σίγουρα τις επόμενης πενταετίας. Δεν θέλει να έχει κανένα κενό, θέλει να είναι πάντα προετοιμασμένος για οποιοδήποτε κεφάλαιο τους διδάξει ο καθηγητής. Σε κάθε άσκηση και ερώτηση το χέρι του είναι σηκωμένο. Ξέρει όλες τις απαντήσεις! Όταν γράφει διαγώνισμα, το συμπληρώνει στο άψε σβήσε και φυσικά όλες οι απαντήσεις του είναι σωστές. Κάνοντας όλους τους καθηγητές να αμφισβητούν αν τελικά το διαγώνισμά τους ήταν υπερβολικά εύκολο. Στην τάξη ακούει με τόσο προσοχή τον καθηγητή και που βόμβα να έπεφτε δίπλα του, δεν θα το έπαιρνε χαμπάρι. Αν ο καθηγητής ζητήσει εθελοντή για να λύσει μία άσκηση στον πίνακα, όλοι οι μαθητές σκύβουν ξαφνικά το κεφάλι τους. Μόνο ένας όμως σηκώνει το χέρι του με αυτοπεποίθηση: “ο καλός μαθητής”. Επίσης έχει την απαίτηση όλοι οι καθηγητές να του βάζουν άριστα στον έλεγχο σε όλα τα μαθήματα. Αν όμως κάποιος τολμήσει και του βάλει κάτι άλλο, μαύρο φίδι που τον έφαγε! Δεν θέλει να υπάρχει καλύτερός του. Θέλει να είναι ένας και μοναδικός.
Και έτσι ο καλός μαθητής συνεχίζει να απαντάει στις ερωτήσεις και να προκαλεί θαυμασμό. Τελικά, όμως η επιτυχία του καλού μαθητή δεν είναι δεδομένη στη ζωή. Η ζωή δεν είναι μόνο αρχαία, μαθηματικά και φυσική αλλά η ικανότητα να προσαρμόζεσαι στις απαιτήσεις της.
Θεοδώρα Ζαρογιάννη
Ο ΚΑΚΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ
Υπάρχει, λοιπόν, εκείνο το είδος καθηγητή που μπαίνει στην τάξη με ύφος ανθρώπου που κάνει χάρη στην ανθρωπότητα. Δεν τον νοιάζει αν κατάλαβες. Τον νοιάζει να τελειώσει την ύλη, να ακουστεί η φωνή του και να φύγει με την ψευδαίσθηση ότι έκανε έργο.
Αν κάποιος μαθητής τολμήσει να ρωτήσει, σηκώνει το φρύδι με εκείνο το βλέμμα που λέει “Αυτά έπρεπε να τα ξέρεις”. Τι πιο όμορφο λοιπόν από το να φοβάσαι να ρωτήσεις κάτι μέσα σε μια τάξη που υποτίθεται υπάρχει για να μαθαίνεις;
Αν η τάξη δεν συμμετέχει, φταίνε οι μαθητές. Αν δεν καταλαβαίνουν, πάλι φταίνε οι μαθητές. Αν γράψουν άσχημα, επιβεβαιώνεται η θεωρία του: “Δεν διαβάζουν”. Εκείνος βέβαια έκανε το καθήκον του! Παρέδωσε την ύλη! Είπε ό,τι είχε να πει! Άρα όλα καλά!
Δεν προετοιμάζεται, επαναλαμβάνει τα ίδια εδώ και χρόνια. Δεν εξηγεί αλλά απαγγέλει. Δεν εμπνέει αλλά απειλεί. Το βασικό του εργαλείο δεν είναι η γνώση αλλά ο φόβος: «Θα σας κόψω», «Θα δείτε τι θα πάθετε στις εξετάσεις.» Σαν να είναι ο ρόλος του να τιμωρεί και όχι να μορφώνει.
Τον ενοχλεί ο καλός μαθητής, γιατί του θυμίζει ότι θα μπορούσε να είναι καλύτερος. Τον βολεύει ο αδιάφορος, γιατί δεν τον προκαλεί. Και στο τέλος της χρονιάς, αν η τάξη δεν πήγε καλά, θα πει πως “η σημερινή νεολαία δεν τραβάει”. Ποτέ όμως δεν θα αναρωτηθεί μήπως δεν τράβηξε ο ίδιος.
Βάγια Ζιόγκου
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Πώς μοιάζει λοιπόν μια καθημερινή μέρα στο θρανίο; Θα σας απαντήσω αμέσως: Είναι ένας γρίφος στον οποίο δεν μπορούν να βρουν απάντηση ούτε σπουδαίοι επιστήμονες. Τόσο χάλια! Το πρωί ξυπνάς κ’ είσαι σαν ζόμπι, υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα μείνεις συγκεντρωμένος και τελικά μετά την πρώτη ώρα, το μυαλό ταξιδεύει αλλού. Το διάλειμμα περνάει σαν το καλοκαίρι, γρήγορα, ενώ η διδακτική ώρα, μια παντοτινή καταδίκη! Από την άλλη, αυτοί οι ειλικρινέστατοι καθηγητές, που υπόσχονται πως θα πούνε δύο πράγματα και καταλήγουν σε 3 πίνακες με σημειώσεις; Η αυτά τα ξαφνικά τεστ απ’ την μια στιγμή στην άλλη που κάνουν τους παλμούς να φτάνουν στο Θεό. Ας μη θυμηθώ και την τσάντα, που κάθε πρωί με την τσίμπλα στο μάτι είναι λες και την γέμισαν με τούβλα! Το καλύτερο δεν σας είπα, τα σαλιωμένα χαρτάκια που εκτοξεύονται στα μαλλιά μας. Πραγματικά χωρίς αυτά η τάξη θα έμοιαζε πολύ πιο βαρετή! Το κυνηγητό για το ποιος θα προλάβει την τελευταία πίτσα του κυλικείου, ο διαγωνισμός για το ποιος θα πάρει το Όσκαρ ανοησίας κι άλλα διάφορα, είναι θέματα που αφορούν άμεσα την κοινωνία. Στο τέλος της ημέρας όμως, καταλήγουμε να έχουμε ωραίες στιγμές με φίλους και συμμαθητές, νέες περιπέτειες και αναμνήσεις χαραγμένες για πάντα στο μυαλό!
Γεωργία Γκούπα
Ο ΚΑΛΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ
Υπάρχει εκείνος ο μαθητής που είναι υπόδειγμα και πάντα διαβασμένος. Πάντα στην ώρα του. Πάντα με το χέρι σηκωμένο πριν καν τελειώσει η ερώτηση ο καθηγητής. Ξέρετε πάντα. Ή ,τουλάχιστον, έτσι φαίνεται
Οι σημειώσεις του είναι πιο καθαρές και από εκτυπωτή. Τα βιβλία του δεν έχουν τσαλακωθεί ποτέ. Οι απαντήσεις του ξεκινούν πάντα με ταπεινό “νομίζω πως…”, και καταλήγουν σε πλήρη ανάλυση τριών παραγράφων. Ταπεινός! Σεμνός! Παράδειγμα προς μίμηση! Δεν αντιγράφει ποτέ. Δεν ψιθυρίζει ποτέ. Δεν γελάει ποτέ την ώρα του μαθήματος, εκτός αν γελάσει πρώτος ο καθηγητής. Είναι ο μαθητής που κάνει τους δασκάλους να χαίρονται και τους μαθητές να ξεφυσούν.
Άρα διαβάζει γιατί αγαπά τη γνώση ή γιατί φοβάται να μην πάψει να είναι ο καλός;
Πρέπει πάντα να ξέρει. Πρέπει πάντα να αποδίδει. Πρέπει πάντα να είναι παράδειγμα. Και έτσι ενώ όλοι τον θαυμάζουν, κανείς δεν ρωτά αν κουράστηκε ποτέ να είναι τόσο σωστός.
Όλγα Χαραλαμπίδου
ΟΛΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΡΟΛΟΪ
Στο σχολείο μας όλα λειτουργούν ρολόι. Το κουδούνι χτυπάει και όλοι τρέχουν στις τάξεις, λες και μοιράζουν δωρεάν WiFi. Ο καθηγητής μπαίνει με ύφος επιστήμονα της ΝΑSΑ και αρχίζει να εξηγεί κάτι που κανείς δεν καταλαβαίνει, ούτε καν ο ίδιος. Στο πίσω θρανίο ο Γιάννης έχει ανοίξει συζήτηση για το ποιος θα πάρει πρωτάθλημα στη Super League Greece, που φυσικά θεωρείται πιο σημαντικό από το μάθημα. Κάπου μέσα στην τάξη ένας μαθητής παλεύει να κοιμηθεί, στηρίζοντας το κεφάλι του στο βιβλίο σαν να είναι μαξιλάρι. Ο μπροστινός προσπαθεί να λύσει την άσκηση, αλλά τελικά λύνει μόνο το μυστήριο γιατί δεν πιάνει το WiFi. Ο καθηγητής ρωτάει, το καταλάβατε; Και όλη η τάξη απαντάει με ένα ναι, με την αυτοπεποίθηση ανθρώπων που δεν κατάλαβαν απολύτως τίποτα. Μέχρι που ξαφνικά χτυπάει το κουδούνι και όλοι πετάγονται από τις καρέκλες τους, σαν να έχει ανοίξει η πόρτα της ελευθερίας.
Ελένη Δοδουλίδου
