Άρθρα κατηγορίας "άρθρα μαθητών"

«Η Αναγέννηση»

 

-2-638Μέσα από αυτό το βιβλίο-παράθυρο, που έχει ως τίτλο του    «Η Αναγέννηση», αντίκρισα έναν κόσμο διαφορετικό μέσα από τα μάτια του συγγραφέα Oliver Bowden

Ποιο είναι το θέμα του κειμένου ; Γράφω με λίγα λόγια την υπόθεση του βιβλίου

Ο Έτζιο Οντιτόρε, ένας νεαρός άντρας ξεκινά μία αποστολή εκδίκησης και συνομωσίας .Ο Έτζιο θα προσπαθήσει να αποκαταστήσει τη χαμένη τιμή της οικογένειας του και έτσι θα χρειαστεί να επιβιώσει κάτω από δύσκολες συνθήκες. Στην πορεία του θα καταλάβει ότι η ζωή του εξαρτάται από τις δεξιότητες με τις οποίες καλείται να επιβιώσει. Ο ήρωας παλεύει για ελευθερία και δικαιοσύνη για τους συντρόφους του ενώ για τους εχθρούς του είναι ένας πονηρός και απάνθρωπος άνδρας.

 

Θα πρότεινα στους συμμαθητές μου να ταξιδέψουν κι αυτοί με τη φαντασία τους ανοίγοντας το παράθυρο αυτού του  βιβλίου; Ναι ή όχι και γιατί;

Ναι, θα τους πρότεινα να διαβάσουν αυτό το βιβλίο, γιατί ο συγγραφέας του μέσα από τις περιπέτειες των ηρώων μεταδίδει πολύ ωραία και χρήσιμα για τη ζωή μας μηνύματα. Αρχικά, ο συγγραφέας μας παρουσιάζει με εμφανές τρόπο το γεγονός ότι πρέπει να προσπαθούμε για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε, να προσπαθούμε να αποκτήσουμε νέες δεξιότητες και ιδέες, καθώς και να επιλύουμε τις διαφορές μας με επιχειρήματα και όχι με τη βία.  

 

Τελικά τι αποκόμισα διαβάζοντας αυτό το βιβλίο;

Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, κατάλαβα πως πρέπει να μην αντιστεκόμαστε σε κάτι καινούργιο, αλλά να το θέλουμε και να το επιζητούμε. Επίσης, πρέπει να μην σταματήσουμε ποτέ να μαθαίνουμε καινούργια πράγματα και να αποκτάμε νέες δεξιότητες και γνώσεις. 

 

Εμπνεόμενος από το βιβλίο … ανοίγεται ένα διαφορετικό παράθυρο στη φαντασία μου… και δημιουργώ….

ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

 

Αγαπητέ Έτζιο Οντιτόρε,

Με την αφοσίωση και την αποφασιστικότητά σου κατάφερες να εκδικηθείς τους ανθρώπους που προσέβαλαν την τιμή της οικογένειάς σου. Σου στέλνω αυτή την επιστολή για να σου υποβάλλω μια αρνητική πλευρά αυτής της πράξης σου.

Το αρνητικό στοιχείο του χαρακτήρα σου, που μου έκανε εντύπωση σε αυτήν την πράξη σου είναι ότι προσπαθείς να φέρεις εις πέρας τις αποστολές σου με τη βία. Ωστόσο, μπορείς με έξυπνο και διπλωματικό τρόπο να υπερασπιστείς την άποψή σου και να εκφράσεις την δυσαρέσκειά σου για οτιδήποτε. Παρόλα αυτά θαυμάζω ένα άλλο στοιχείο του χαρακτήρα σου , την αυτοπεποίθησή σου. Κατά τη γνώμη μου αυτό το στοιχείο αποτέλεσε τη βάση για τις επιτυχίες που κατάφερες να αποκτήσεις ενάντια στους εχθρούς σου και στους ανθρώπους που προσέβαλλαν την τιμή της οικογένειάς σου.

Εν κατακλείδι, ελπίζω να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι και να προσπαθείς για οτιδήποτε σε απασχολεί.

Με θαυμασμό

Τερζής Γιώργος

 

 

 

 

Καλά Χριστούγεννα

 

Η ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Χριστούγεννα. Όλοι χαίρονται. Δώρα, γλυκά, στολισμένα δέντρα. Ο κόσμος περιμένει με μεγάλη ανυπομονησία την μεγάλη αυτή μέρα. Όμως  ποια είναι η πραγματική ουσία της γιορτής αυτής;

Χριστούγεννα όπως λέει και η λέξη είναι η γέννηση του Χριστού μας. Γιορτάζουμε  τα γενέθλια της αγάπης και της χαράς. Την ημέρα που ο Θεός ήρθε στη γη για να μας σώσει. Γιατί Χριστούγεννα σημαίνει να συμφιλιωθείς με όλους και να δώσεις λίγη αγάπη σε αυτούς που τη χρειάζονται.

Για αυτό 25 Δεκεμβρίου δοξάζουμε το Θεό για όλα όσα μας έχει χαρίσει και δεν αφήνουμε τα υλικά αγαθά να μας καταλάβουν. Γιατί δεν είναι δύσκολο να πας να εκκλησιαστείς και να ευχηθείς καλά Χριστούγεννα από

την καρδιά σου.                                ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Απόστολος Σοφοτάσιος

Αθλητισμός ή Πρωταθλητισμός;

Δυο λέξεις τόσο όμοιες με τεράστια διαφορά στο περιεχόμενο τους.Θα διάλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς καμία αμφιβολία την δεύτερη.

Υγεια,καλη φυσική κατασταση,ψυχικη ηρεμία είναι πλεονεκτήματα που προσφέρει η πρωτη.Ικανοποιηση,δυναμη,δυνατο χαρακτηρα,απογοητευση,κουραση,πονο,αδικια,καθολου ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό σου και για τους δικούς σου ανθρώπους είναι μερικά από αυτά που βιώνεις ακολουθώντας τη δεύτερη.

Ένας λογικός άνθρωπος θα επέλεγε τον αθλητισμό για εμφανείς λογους.Γιατι ότι σου προσφέρει είναι θετικο.Με απόλυτη συνείδηση δηλώνω πως ακόμη και μετά από εννια χρόνια στα γυμναστήρια και πολλά από αυτά στον πρωταθλητισμο,εγώ θα επέλεγα τον πρωταθλητισμό με όσες αρνητικές λέξεις και αν έπρεπε να έρθω αντιμετωπη.Μπορει να χρειάζονται χρόνια προσπάθειας και πάντα να αισθάνεσαι πως άξιζες να κερδίσεις κάτι παραπανω,βασει αυτης,αλλα ακόμη και μια στιγμή που θα πετυχεις τον στόχο σου κατά τη διάρκεια της καριέρας σου δεν συγκρίνεται με τιποτα.Εκεινη η στιγμή που ανταμείβεσαι για όλο τον πονο,την κούραση και τη ψυχολογική πίεση που έχεις υποστεί.

Έρχεται όμως μια στιγμή στη ζωή μας που δυστυχώς πρέπει να πατήσουμε τα πόδια μας στη γη και να δούμε τα πράγματα πιο ρεαλιστικα.Μακαρι να ζούσαμε σε μια χωρά όπου και μόνο η προσπάθεια που έχουμε καταβάλει όλα αυτά τα χρόνια και ο χρόνος που έχουμε ξοδέψει κάνοντας πρωταθλητισμό μας εξασφάλιζε κατά ένα μέρος το μέλλον μας.Θα ήταν ένα πολύ σημαντικό κίνητρο για τα παιδιά να ασχοληθούν πιο σοβαρά με τον αθλητισμο.Δυστηχως ζούμε σε μια χωρά που μας κόβει τα φτερά όσον αφορά τον πρωταθλητισμό και μας προσγειώνει σε άλλη πραγματικότητα και όχι σε αυτή που έχουμε ονειρευτεί εμεις.Οσοι έχουν βρεθεί στη θέση αθλητή-μαθητή γνωρίζουν πολύ καλά πως είναι αδύνατον να γίνουν και τα δυο σε υψηλό επιπεδο.Οσο και να με στεναχωρεί αυτή η αναγκαστική επιλογή θα συμβούλευα κάποιον να ασχοληθεί με τις σπουδές του για να μπορέσει να εξασφαλίσει μια θέση σε μια σχολή που θα έχει ο ίδιος επιλέξει να ακολουθησει και για να έχει κάτι χειροπιαστό να δείξει στο μέλλον για να εξασφαλίσει μια δουλεία.

Με λύπη παρατηρώ πως όσο περνανε τα χρόνια αντί να οδεύουμε προς κάτι καλυτερο,τα πράγματα όσον αναφορά την εκπαίδευση και τον πρωταθλητισμό χειροτερεύουν και πιστεύω πως θα μειωθούν κατά πολύ τα παιδιά που θα διαλέγουν να ακολουθούσουν τον δρόμο του πρωταθλητισμού.

Εδω και ένα χρόνο κάνω πολλά πράγματα που δεν είχα την δυνατότητα να κάνω μέχρι περσι,ειτε λόγου έλλειψης χρόνου είτε λογω κουρασης.Εχω δημιουργήσει καινούργιες φιλίες εκτός γυμναστηρίου,έχω τη δυνατότητα να κάνω ένα ταξίδι ή ακόμη και να ξενυχτήσω χωρίς να είναι Σάββατο.Αν μου έλεγε κάποιος τώρα να τα παρατήσω όλα αυτά που είναι καινούργια για μένα και να ξεκινήσω πάλι ατελείωτες ώρες προπόνηση,δυο και τρεις φορές την μέρα και στερήσεις κάθε είδους θα έχω και το παραμικρό κέρδος θα το έκανα,με το χέρι στην καρδιά.Θα ξεκινούσα αυτό τον τρόπο ζωής από την ίδια κιόλας στιγμή.Δυστυχώς όμως αυτός ο κάποιος δεν είναι πραγματικό πρόσωπο και δεν θα μου υποσχεθεί ποτέ κάτι τέτοιο γι’αυτό και εγώ πρέπει να περιορίσω την προπόνηση μου σε στα πραγματικά δεδομένα και να συνηθίσω αυτόν το καινούργιο τρόπο ζωης.Μου είναι ακόμη δύσκολο αλλά πιστεύω πως με τον καιρό ίσως τον αγαπήσω κιόλας.

Αισθάνομαι μια μικρή ευγνωμοσύνη και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό ως ένα σημείο τις χαρές και τις λύπες του πρωταθλητισμού μέχρι ένα σημείο και που βρήκα το θάρρος και την ευκαιρία να εκφράσω γραπτά τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου γιατί ξέρω πως τα λόγια μου θα αγγίξουν και άλλες καρδιές.

Εύχομαι ολόψυχα ο αθλητισμός να μην χάσει κάθε είδους αξιοπρέπεια με το πέρασμα των χρόνων και να μην αλλοιωθεί εντελώς η σημασία αυτής της λέξης στο βωμό του χρήματος και των προσωπικών συμφερόντων.

υΚουσαταλόγλου Μαρία Γ1

Οι συνέπειες του πολέμου.

φγγφ

Ο πόλεμος είναι το πιο καταστροφικό γεγονός που μπορεί να συμβεί στον κόσμο. Πόλεις καταστρέφονται, το περιβάλλον καταστρέφεται από τις βόμβες, ολόκληρος ο κόσμος τρομοκρατείται και το σημαντικότερο χάνονται άδικα πάρα πολλές ζωές. Κατά την διάρκεια ενός πολέμου καταπατώνται τα δικαιώματα των ανθρώπων καθώς ανθρώπινες ζωές χάνονται και μάλιστα ζωές ανθρώπων που δεν έφταιξαν σε τίποτα, επίσης χάνεται τελείως κάθε σεβασμός για το περιβάλλον καθώς όλα καταστρέφονται. Μέχρι σήμερα έχουν συμβεί δυο παγκόσμιοι πόλεμοι και πολύ άλλοι μικρότεροι και εμφύλιοι πόλεμοι.

Ο Α’ παγκόσμιος πόλεμος άρχισε το 1914 και τέλειωσε  τον Νοέμβριο του 1918, συνολικά χάθηκαν 18,6 εκατομμύρια ζωές.

Κατά την διάρκεια αυτού του πολέμου υπήρξαν, αν και λιγοστές, μερικές στιγμές ανθρωπιάς. Τα Χριστούγεννα του 1914 έγινε μια ανακωχή κυρίως στο δυτικό μέτωπο, καθώς Γερμανοί και Βρετανοί αντάλλαξαν ευχές, τραγούδησαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια, κατάφεραν να θάψουν τους νεκρούς και έπαιξαν ποδόσφαιρο.Ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος, ο πιο καταστροφικός μέχρι σήμερα, άρχισε το 1939 και τέλειωσε το 1945. Ονομάστηκε Ψυχρός Πόλεμος ακριβώς επειδή ήταν ο πιο απάνθρωπος πόλεμος στην παγκόσμια ιστορία με σύνολο περίπου 55 εκατομμύρια νεκρούς ανθρώπους.

Στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο έγινε επίσης η πρώτη στην ιστορία  χρήση πυρηνικών όπλων στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι.Σε αυτούς τους καταστροφικούς πολέμους οι συνθήκες στα χαρακώματα όπου  βρίσκονταν οι στρατιώτες ήταν απαίσιες και πολλοί από αυτούς που επέζησαν μετά τον πόλεμο κατέληξαν με πολλά σωματικά και ψυχολογικά προβλήματα.

Σε μικρότερους πόλεμους η κατάσταση δεν ήταν τόσο άσχημη όμως πάλι ήταν δύσκολη, καθώς οδηγούσε μονό σε κακό και καταστροφές. Ο απαίσιος ήχος των σειρήνων, των βομβαρδισμών, οι καταστροφές περιουσιών και ο χαμός αθώων ανθρώπων τρομοκρατούσε και κατέστρεφε ψυχικά τους ανθρώπους που κατάφεραν να σωθούν. Οι στρατιώτες που πολεμούσαν δεν ήξεραν μερικές φορές το λόγο που πολεμούν, ήξεραν πως απλώς υπερασπίζονται την πατρίδα τους και δεν ήξεραν καν τους ανθρώπους που σκότωναν. Οι απλοί πολίτες αναγκάζονταν να κοιμούνται με τα ρούχα σε περίπτωση που αρχίσουν οι σειρήνες να χτυπάνε να προλάβουν  να τρέξουν όσο πιο γρήγορα στα υπόγεια καταφύγια. Πολλοί άνθρωποι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν για να σωθούν. Στις μέρες μας γίνονται συγκρούσεις ανάμεσα σε ορισμένες χώρες και συνεχίζουν να πεθαίνουν άνθρωποι.

Πρέπει, όμως, να θυμηθούμε τις απαίσιες συνέπειες των πολέμων και να προσπαθήσουμε να μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη, κάτι που δυστυχώς μερικοί άνθρωποι ξεχνούν και δεν νοιάζονται για τους αθώους και που μπορεί να οδηγήσει στην επανάληψη αυτών των απαίσιων γεγονότων, με δραματικές για την ανθρωπότητα συνέπειες… Με την ευχή ο πόλεμος να μας απασχολεί πια μόνο μέσα από τα βιβλία της ιστορίας…

Ταμάρα Μπάμπιτς

Γ1΄

 

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ (βιβλιοπαρουσίαση)

τ3Το «Τραγούδι για τρεις», το βιβλίο της Λότης Πέτροβιτς – Ανδρουτσοπούλου μας γυρίζει στα χρόνια της κατοχής από τους Γερμανούς, μέσα από τη ματιά δύο συνομήλικών μας παιδιών.

Δύο μαθητές του γυμνασίου, η Χριστίνα και ο Φίλιππος αναζητούν μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν εκείνη την εποχή και φωτογραφίες για να ετοιμάσουν τη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου. Παίρνουν συνέντευξη από την κυρία Ελισάβετ,  που ήταν κοριτσάκι του δημοτικού τότε. Μέσα από αυτή τη συνέντευξη τα παιδιά όχι μόνο παίρνουν τις πληροφορίες που αναζητούσαν, αλλά βγάζουν στο φως μια ιστορία που τους κινεί το ενδιαφέρον να μάθουν όλη την αλήθεια. Θα καταφέρουν τελικά να την ανακαλύψουν; Μία συγκλονιστική ιστορία της κατοχής που μέσα από αυτή μπορεί κανείς να καταλάβει τις δυσκολίες ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά και ανάμεσα στις οικογένειες.

 

Μαρία Σοφοτάσιου Β3΄

HUNGER GAMES (ΑΓΩΝΕΣ ΠΕΙΝΑΣ)

 

 

η

Για τους λάτρεις των βιβλίων φαντασίας και περιπέτειας οι αγώνες πείνας είναι εδώ για να σας ξετρελάνουν. Για όσους πάλι , δεν τους αρέσει το διάβασμα αυτό το βιβλίο θα αποτελέσει σίγουρα την εξαίρεση. Η συγγραφέας , Σούζαν  Κόλινς, μας παρουσιάζει  με τον δικό της φανταστικό τρόπο , ένα κατεστραμμένο μέλλον , με το οποίο μπορεί να βρούμε  αρκετές ομοιότητες. Όχι τόσο ως προς το περιεχόμενο, αλλά σχετικά με το γενικό θέμα του βιβλίου.

Αρχικά η υπόθεση λαμβάνει τόπο στο  κράτος της Πάνεμ,  το  οποίο αναδύθηκε από το καταστραμμένο κράτος των Η.Π.Α. Έπειτα από την καταστολή της εξέγερσης των 13 περιοχών και την καταστροφή της 13ης περιοχής της Πάνεμ , από την πρωτεύουσα του κράτους , Κάπιτολ, ξεκινούν οι Αγώνες Πείνας. Οι αγώνες αυτοί είναι ουσιαστικά μια τηλεοπτική εκπομπή – διοργάνωση που είναι υποχρεωτικό  από όλους τους πολίτες να την παρακολουθούν. Σκοπός τους είναι η υπενθύμιση της εξέγερσης και λειτουργούν ως τιμωρία για τις περιοχές και  ως ψυχαγωγικό μέσο για τους κατοίκους της Κάπιτολ.  Οι αγώνες πείνας είναι ετήσιοι και σε αυτούς παίρνουν μέρος 2 παιδιά από κάθε περιοχή ( 1 αγόρι και 1 κορίτσι), ηλικίας 12- 18 χρονών, τα οποία οδηγούνται στην πρωτεύουσα και την αρένα των αγώνων ως  φόροι υποτέλειας , όπου πρέπει να παλέψουν για τη ζωή τους σκοτώνοντας ο ένας τον άλλο. Μόνο ένας βγαίνει ζωντανός. Τα παιδιά που παίρνουν  μέρος στους αγώνες επιλέγονται με μια κλήρωση που ονομάζεται θερισμός. Ο νικητής εξασφαλίζει την πολυπόθητη για την περιοχή του τροφή , χρήματα και το προνόμιο να μην ξαναπαίξει στους αγώνες . Η ιστορία διαδραματίζεται τη χρονιά των 74ων αγώνων πείνας . Η Κάτνις είναι ένα  κορίτσι που ζει με την μητέρα και την αδελφή της στην περιοχή 12. Σε πολύ μικρή ηλικία έπρεπε να πάρει τα ηνία της οικογένειάς της, έπειτα από τον θάνατο του πατέρα της από μία έκρηξη στα εργοστάσια άνθρακα και την κατάθλιψη της μητέρας της μετά το συμβάν. Αφού η Κάτνις ήξερε να κυνηγάει προσπάθησε να κρατήσει τον εαυτό της και την οικογένειά της ζωντανούς. Συνοδός της στο κυνήγι και τη ζωή , είναι ο Γκέιλ του οποίου ο πατέρας είχε πεθάνει μαζί με τον πατέρα της. Την ημέρα του θερισμού η Κάτνις βρίσκεται να εκπροσωπεί την περιοχή της στους αγώνες. Την εκπροσωπούσε  διότι πάνω στη προσπάθειά της να σώσει την μικρότερη αδελφή της , η οποία είχε κανονικά επιλεγεί για τους αγώνες, προσφέρθηκε εθελοντικά στη θέση της . Έτσι η Κάτνις ξεκινά ένα ταξίδι για την Κάπιτολ, προς τους αγώνες και προς τον θάνατο μαζί με τον Πίτα το αγόρι φόρο από την περιοχή της. Η Κάτνις είναι απόλυτα συγκεντρωμένη στον στόχο της: τη νίκη. Μια νίκη που υποσχέθηκε στην αδελφή της. Οι πιθανότητες να κερδίσει είναι 1 στις 24 παρολαυτά  τίποτα δεν μπορεί να την αποσπάσει από αυτό έως τη στιγμή που ο Πίτα εξομολογείται πως είναι ερωτευμένος μαζί της. Οι αγώνες αρχίζουν και αυτή κάνει το παν για να παραμείνει ζωντανή. Στην πορεία όμως γίνεται υπεύθυνη για την προστασία όχι μόνο της δικής της ζωής αλλά και κάποιου άλλου. Θα καταφέρει να κερδίσει; Πόσο και τι θα της κοστίσει η πιθανή νίκη; Θα αποκτήσει εχθρούς , φίλους ή και τα δύο; Η αγάπη του Πίτα είναι αληθινή ή μια απλή τακτική για τους αγώνες; Η αγάπη του θα την σώσει ή θα την οδηγήσει στον θάνατο; Θα διαλέξει τον συμπαίκτη  της ,Πίτα, ή τον πιστό αγαπημένο της φίλο ,Γκέιλ ;

Οι Αγώνες Πείνας είναι ένα συναρπαστικό, σοκαριστικό βιβλίο με καταπληκτική πλοκή και δυνατά μηνύματα. Παρουσιάζει μία άλλα πλευρά του ανθρώπου στην οποία δεν υπάρχει ίχνος ανθρωπιάς και συμπόνιας, ενώ υπερισχύει το ένστικτο της επιβίωσης. Περιγράφει με εξαιρετικό τρόπο το τι μπορεί να κάνει κανείς για  να παραμείνει ισχυρός και πόσο εύκολο είναι για τον άνθρωπο να χάσει την ανθρωπιά του όταν διακινδυνεύεται η ζωή του. Επίσης δείχνει τις επιπτώσεις της δικτατορίας και του πολέμου και σε τι μπορεί να εξελιχθεί και τι μπορεί να καταφέρει μια σπίθα ελπίδας σε έναν υποδουλωμένο λαό. Η τριλογία  των αγώνων πείνας έχει αποσπάσει πολύ καλές κριτικές και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις PLATIPUS.

 

Παναγιώτα Βασιλάκογλου Β2

 

 

 

Όλοι διαφορετικοί όλοι ίσοι.

ολοι διαφορετικοιΣτη χώρα μας επικρατούν ορισμένα κοινωνικά προβλήματα, ένα από τα σημαντικότερα είναι ο ρατσισμός. Ρατσισμός είναι ο φόβος απέναντι στο διαφορετικό και η πεποίθηση ότι κάποιος άνθρωπος είναι ανώτερος από κάποιον άλλον. Υπάρχουν πολλά είδη ρατσισμού, ο φυλετικός, ο θρησκευτικός, ο ρατσισμός ανάμεσα στα δυο φύλα και γενικότερα ο κοινωνικός ρατσισμός.

(βλ.https://www.youtube.com/watch?v=1lveQBnveLM&index=18&list=PLt_P_lz1IBmxwCK6JAlhz0XUV6-P8kBN6

https://www.youtube.com/watch?v=QoatZHcYcI0&index=19&list=PLt_P_lz1IBmxwCK6JAlhz0XUV6-P8kBN6)

Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί μετανάστες, που σημαίνει ότι θα έπρεπε να είμαστε εξοικειωμένοι με το διαφορετικό, έστω ως προς τη φυλή και τη θρησκεία. Παρόλα αυτά, ορισμένοι από εμάς δεν μπορούν να καταλάβουν ότι όλοι είμαστε πλάσματα του ίδιου Θεού, ότι ο καθένας έχει την ελευθερία να πιστεύει όπου θέλει χωρίς να δέχεται κριτική και ότι όλοι μας έχουμε δικαίωμα σε ίσες ευκαιρίες.

(βλ.https://www.youtube.com/watch?v=nxAvJpRLlRk&index=1&list=PLt_P_lz1IBmxwCK6JAlhz0XUV6-P8kBN6

https://www.youtube.com/watch?v=dfccrwUlROU&index=2&list=PLt_P_lz1IBmxwCK6JAlhz0XUV6-P8kBN6

https://www.youtube.com/watch?v=9Kg4DTssWTQ&index=8&list=PLt_P_lz1IBmxwCK6JAlhz0XUV6-P8kBN6

https://www.youtube.com/watch?v=FbWmBUONtFY&index=10&list=PLt_P_lz1IBmxwCK6JAlhz0XUV6-P8kBN6

https://www.youtube.com/watch?v=ntQBZmj4hrc&index=11&list=PLt_P_lz1IBmxwCK6JAlhz0XUV6-P8kBN6)

Παλιά, οι γυναίκες δεν είχαν τα ίδια δικαιώματα με τους άνδρες και υποτιμούνταν σε σχέση με αυτούς. Στην εποχή μας, οι γυναίκες έχουν διεκδικήσει τα δικαιώματά τους και ο νόμος τους τα αναγνωρίζει. Από την άλλη πλευρά όμως, συνεχίζουν να υπάρχουν ορισμένες προκαταλήψεις που θέλουν τη γυναίκα να είναι αδύναμη και αφότου παντρευτεί να πρέπει να μένει στο σπίτι, μόνο φροντίζοντας τα παιδιά και τον σύζυγό της. Επίσης, σε ορισμένα κράτη, η γυναίκα δεν έχει δικαιώματα αλλά μόνο υποχρεώσεις. Αυτό μας φέρνει στο συμπέρασμα ότι οι γυναίκες συνεχίζουν να μάχονται καθημερινά για να είναι ίσες με τους άνδρες.

(βλ.https://www.youtube.com/watch?v=Crw1QpvMT2g&index=20&list=PLt_P_lz1IBmxwCK6JAlhz0XUV6-P8kBN6

https://www.youtube.com/watch?v=WWGOXMwvJnE&index=21&list=PLt_P_lz1IBmxwCK6JAlhz0XUV6-P8kBN6)

 

ολοι

Αθανασία Μαυροματίδου Γ2΄

Μεγάλες προσωπικότητες (2ο μέρος):Μενέλαος Λουντέμης

Στο αφιέρωμά μας, για τις μεγάλες προσωπικότητες, συνεχίζουμε με έναν σημαντικό Έλληνα λογοτέχνη, το Μενέλαο Λουντέμη. Φυσικά, υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι Έλληνες λογοτέχνες και με πιο σημαντικό έργο από αυτό του Λουντέμη. Διάλεξα τον Λουντέμη, γιατί είναι ένας συγγραφέας όχι και τόσο γνωστός στη νέα γενιά, με συγκίνησε με τα βιβλία του και έζησε στον Εξαπλάτανο, το χωριό  του πατέρα μου.

.

Lountemis_266

Ο Μενέλαος Λουντέμης (1912  – 22 Ιανουαρίου 1977), ήταν Έλληνας λογοτέχνης που γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το  1912. Το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο το εμπνεύστηκε από τον ποταμό Λουδία της μετέπειτα πατρίδας του. Επίσης  το σπίτι  του  είναι  μουσείο  μέχρι  και  σήμερα  και βρίσκεται  στο  χωριό  Εξαπλάτανος  Αριδαίας  του  δήμου  Αλμωπίας. Προς  τιμήν  του  έδωσαν το όνομά του σε έναν από τους δρόμους του χωριού .Κάθε χρόνο  στον  Εξαπλάτανο   γιορτάζονται  << τα λουντέμεια >> προς τιμήν του λογοτέχνη.
     Ήταν το μοναδικό αγόρι από τα πέντε παιδιά του Γρηγόρη Μπαλάσογλου (που με την εγκατάσταση του στην  Ελλάδα έγινε Βαλασιάδης) και της Δόμνας Τσουφλίδη. Πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα σε πολύ νεαρή ηλικία, δημοσιεύοντας ποιητικές συλλογές στην «Αγροτική Ιδέα» της Έδεσσας το 1927 και το 1928, τις οποίες υπέγραφε με το πραγματικό του όνομα (Τάκης Βαλασιάδης).Η πρώτη φορά που χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο του ήταν το 1934 στο διήγημα «Μια νύχτα με πολλά φώτα κάτω από μια πόλη με πολλά αστέρια».
  Στην κατοχή πήρε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση στο πλευρό του ΕΑΜ και διετέλεσε γραμματέας της οργάνωσης διανοουμένων. Κατά τον εμφύλιο συλλαμβάνεται για τα αριστερά του φρονήματα. Το 1958 αυτοεξορίζεται στο Βουκουρέστι . Εκεί, αργότερα, θα δοθεί το όνομά του σε δημόσιο κτίριο (Λουντέμειο Μέγαρο). Το 1956 εξελέγη μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου της Ειρήνης. Στη Ρουμανία συνεχίζει το συγγραφικό του έργο, ως και λίγο μετά τη μεταπολίτευση. Την περίοδο της αυτοεξορίας του ο Λουντέμης πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια, φτάνοντας μέχρι την Κίνα και το Βιετνάμ. Το οδοιπορικό του αυτό το αποτύπωσε το 1966 στο βιβλίο του «Μπατ-Τάι». Στην Ελλάδα θα επιστρέψει  το 1976. Ένα χρόνο αργότερα, το 1977, πεθαίνει από καρδιακή προσβολή και η σορός του εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα.
 Βιβλία του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, κυρίως στις ανατολικές χώρες, όπως η Πολωνία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία κ.α. Επίσης, κάποια απ’ αυτά μεταφράστηκαν στα κινεζικά και στα βιετναμέζικα.  Σύμφωνα με το Βασίλη Βασιλικό, «θεωρείται ο πιο πολυδιαβασμένος Έλληνας έπειτα από τον Νίκο Καζαντζάκη>>. Κατόπιν έγινε  και μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, με πρόεδρο τότε τον Νίκο Καζαντζάκη.
  Μερικά από τα πιο γνωστά και πολυδιαβασμένα έργα του είναι:
«Καληνύχτα ζωή», Αθήνα, μυθιστόρημα (1946) / «Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος», Αθήνα, εκδ. Μόρφωση, μυθιστόρημα (1956) /«Συννεφιάζει», Αθήνα, μυθιστόρημα (1946)  /«Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα», Αθήνα, εκδ. Δίφρος, μυθιστόρημα (1956) / «Η φυλακή του Kάτω Kόσμου», Αθήνα, εκδ. Δωρικός, μυθιστόρημα (1964) / «Το ρολόι του κόσμου χτυπά μεσάνυχτα», Αθήνα, εκδ. Κέδρος, μυθιστόρημα (1963)/«Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους», Αθήνα, εκδ. Δίφρος, μυθιστόρημα (1956) /«Λύσσα», μυθιστόρημα
Και πολλά άλλα…
Ο Μενέλαος Λουντέμης άφησε πίσω του πνευματική κληρονομιά περίπου σαράντα πέντε βιβλίων, που τον καθιστούν έναν από τους πολυγραφότερους έλληνες συγγραφείς και μια κόρη, τη Μυρτώ. Ο Λουντέμης ανήκει στους έλληνες λογοτέχνες του μεσοπολέμου που στράφηκαν προς τον κοινωνικό ρεαλισμό. Το έργο του εντάσσεται στο ρεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Ο Λουντέμης έχει την τάση να στρέφεται γύρω από ένα κεντρικό πρόσωπο – αφηγητή, που ανήκει στους περιθωριακούς τύπους των καταπιεσμένων κοινωνικά στρωμάτων και μας δίνει την προσωπική οπτική της μοναξιάς, του ανεκπλήρωτου έρωτα και της δυστυχίας του κόσμου.
Γιώργος Γεωργαλάς Γ2( κείμενο+ φωτογραφίες από τον Εξαπλάτανο)
Πηγή: Βικιπαίδεια
SAMSUNG CAMERA PICTURESSAMSUNG CAMERA PICTURESSAMSUNG CAMERA PICTURES

Ετικέτες:

Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, ένας σπουδαίος Έλληνας

Ανάμεσα στα άλλα θέματα που επέλεξε η συντακτική μας ομάδα για το ηλεκτρονικό περιοδικό ήταν κι ένα αφιέρωμα σε σημαντικές προσωπικότητες στο χώρο της επιστήμης, της τέχνης, της πολιτικής . Σε πρώτη φάση αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με σημαντικούς ανθρώπους ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι πιθανότατα δεν είναι ευρέως γνωστοί. Ένας από αυτούς είναι ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής , τη ζωή του οποίου παρουσιάζει παρακάτω ο Γιώργος Γεωργαλάς του Γ2.plhres

Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής (Βερολίνο, 13 Σεπτεμβρίου 1873 – Μόναχο, 2 Φεβρουαρίου 1950) ήταν Έλληνας μαθηματικός που διακρίθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο. Το επιστημονικό έργο του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή επεκτείνεται σε πολλούς τομείς των Μαθηματικών, της Φυσικής και της Αρχαιολογίας. Ήταν ένας από τους κορυφαίους και πιο σπουδαίους μαθηματικούς στον κόσμο.
   Η μητέρα του πέθανε όταν ο Κωνσταντίνος ήταν μόλις έξι ετών και ο νεαρός Καραθεοδωρής ανατράφηκε από την γιαγιά του, Ευθαλία Πετροκόκκινου. Μεγάλωσε σε ένα ευρωπαϊκό, επιστημονικό και αριστοκρατικό περιβάλλον, με ζωντανά τα στοιχεία της ελληνορθόδοξης οικογενειακής καταγωγής. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στις Βρυξέλλες, όπου ο πατέρας του ήταν πρέσβης της Υψηλής Πύλης από το 1875, με αποτέλεσμα να έχει ως μητρική γλώσσα τα ελληνικά και τα γαλλικά. Πριν ακόμη μπει στην εφηβεία μιλούσε τουρκικά και γερμανικά.

 

einstein2Ο Κωνσταντίνος  Καραθεοδωρής  είχε   μαθητή του   τον  Άλμπερτ Αϊνστάιν   ο  οποίος  έγινε  γνωστός  παγκοσμίως  για  τις  θεωρίες  του,  κυρίως αυτήν της σχετικότητας. Το 1911, μετά από πρόσκληση του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο Καραθεοδωρής συμμετείχε στην επιτροπή επιλογής καθηγητών για το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1913 έγινε καθηγητής της Α΄ έδρας της  μαθηματικής επιστήμης του Πανεπιστημίου του Γκέντινγκεν, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1918. Το 1920, πάλι με πρόσκληση του Βενιζέλου, ανέλαβε να οργανώσει το Ιόνιο Πανεπιστήμιο στη Σμύρνη. Το 1930, πάλι μετά από πρόσκληση του Ελευθέριου Βενιζέλου, ανέλαβε καθήκοντα κυβερνητικού επιτρόπου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για να βοηθήσει στην αναδιοργάνωση του πρώτου και στην οργάνωση του δεύτερου, νεοσύστατου τότε πανεπιστημίου.

Καραθεοδωρή Κωνσταντίνος

el_venizelos05

 

Το 1932, επέστρεψε στην έδρα του στο Μόναχο και παρέμεινε στην πόλη αυτή, ακόμα και μέσα στα δύσκολα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τον Δεκέμβριο του 1949 έδωσε την τελευταία του διάλεξη στο Μόναχο. Πέθανε δύο μήνες αργότερα. Η σορός του ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Waldfriedhof του Μονάχου.

 Το 1973, η Ελληνική Μαθηματική Εταιρία διοργάνωσε διεθνές συμπόσιο για τα 100 χρόνια από την γέννησή του Καραθεοδωρή, ενώ το 2000 το Δημοκρίτειο  Πανεπιστήμιο Θράκης διοργάνωσε παγκόσμιο συνέδριο Μαθηματικών για τα 50 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου επιστήμονα. Ανδριάντας του έχει στηθεί στην Κομοτηνή με πρωτοβουλία του εκεί παραρτήματος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρίας.
Γιώργος  Γεωργαλάς  Γ1
Πηγή: Βικιπαίδεια

 

 

Ετικέτες:

«Θέληση για ζωή»

penaΤο γυμνάσιό μας έχει αρκετούς εκκολαπτόμενους  συγγραφείς. Πέρυσι φιλοξενήσαμε  δύο ενδιαφέροντα διηγήματα. Φέτος συνεχίζουμε με ένα τρίτο, «Η θέληση για ζωή» της Ταμάρας, ένα κείμενο καλογραμμένο και γεμάτο δυνατά συναισθήματα. Η συντακτική μας ομάδα σας το προτείνει ανεπιφύλακτα!

Η ΘΕΛΗΣΗ ΓΙΑ ΖΩΗ

 

Ξυπνάω και πάλι σε εκείνο το άσπρο δωμάτιο του νοσοκομείου για έβδομη συνεχόμενη ημέρα. Όταν σκέφτομαι ότι πρέπει να μείνω σε αυτό το μέρος για ακόμη πολλές εβδομάδες μου έρχεται να βάλω τα κλάματα αλλά λέω “όχι” στον  εαυτό μου, πρέπει να είμαι δυνατή τόσο για τον εαυτό μου, για να γίνω πιο γρήγορα καλά, όπως λένε και οι γιατροί αλλά και για τους γονείς μου δεν πρέπει να τους απογοητεύσω σε αυτήν την κατάσταση που είναι. Μόνο που κάποιες φορές είναι τόσο δύσκολο να παραμείνεις δυνατός, για αυτό και πολλές φορές το βράδυ που όλοι κοιμούνται βάζω τα κλάματα. Αλλά έχω αρχίσει είδη να γίνομαι πιο σοβαρή, πιο σκληρή αλλά και πιο δυνατή. Τις πρώτες μέρες δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα, κυλούσαν από μόνα τους, αλλά με τον καιρό δυνάμωσα. Οι γιατροί λένε ότι ο καρκίνος  είναι μια δύσκολη και επώδυνη ασθένεια που δεν ξεπερνιέται εύκολα, αλλά εγώ συνεχίζω να πιστεύω πως θα τα καταφέρω. Όσο περνάνε οι μέρες όλο και πιο λίγο νιώθω τα πόδια μου. Ο καρκίνος βρίσκεται στην σπονδυλική μου στήλη και οι γιατροί δείχνουν όλο και πιο απογοητευμένοι κάθε μέρα, μου χαμογελάνε αλλά μπορώ να καταλάβω από τα μάτια τους τη θλίψη. Δεν μου αρέσει να με λυπούνται αλλά πολλές φορές έρχονται γνωστοί της μητέρας μου και συζητούν με αυτήν και μερικές φορές μου ρίχνουν βλέμματα γεμάτα οίκτο. Έχω ακούσει πολλά από τα σχόλιά τους και δεν ήταν τόσο ευχάριστα για μένα. αλ Από ότι μπορώ να καταλάβω ούτε στην μητέρα μου αρέσουν αλλά σκύβει το κεφάλι και ακούει σιωπηλή .Το ίδιο προσπαθώ να κάνω και εγώ. Μου είπαν πως μετά από περίπου τρείς εβδομάδες  θα μπορέσω να πάω σπίτι μου αλλά όχι για πολύ μόνο μια εβδομάδα και με το αναπηρικό καροτσάκι και δεν μου αρέσει πολύ αυτή η ιδέα, επειδή νιώθω πως δεν είμαι ανεξάρτητη. Πρέπει να με κουβαλάνε συνέχεια, που δεν είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα, όχι μόνο για μένα αλλά και σε αυτούς που πρέπει να με οδηγούν. Μόνο όμως στην ιδέα ότι θα δω ξανά τις φίλες μου δεν μπορώ να συγκρατήσω την χαρά μου! Επιτέλους μετά από τέσσερεις ολόκληρες εβδομάδα θα ξανασυναντηθούμε.  Δεν είμαι και πολύ σίγουρη αν θα μπορούμε να ήμαστε όπως  παλιά, αλλά θα το συνηθίσουμε και όλα θα φτιάξουν. Θα μπορούμε να πηγαίνουμε βόλτες και όλα αυτά που κάναμε πριν.

Οι τρείς εβδομάδες έχουν σχεδόν περάσει μείνανε μόνο δύο μέρες και μετά πάω σπίτι μου.  Σχολείο δεν θα μπορέσω να πάω μέχρι να γίνω εντελώς καλά, έχω χάσει ήδη ένα χρόνο από απουσίες και έναν χρόνο επειδή δεν ήμουν στις εξετάσεις. Είμαι δεκαέξι χρονών αλλά πάω ακόμα δευτέρα γυμνασίου, ευτυχώς είναι η αρχή της χρονιάς και δεν έχω πολλές απουσίες. Ελπίζω να έχω αναρρώσει , για να μη μείνω και πάλι στην ίδια τάξη. Το επόμενο πρωί ξυπνάω γεμάτη ενθουσιασμό και ανυπομονησία. Είναι Σάββατο και περιμένω πως και πως την Κυριακή για να πάω σπίτι μου. Η μητέρα μου ετοιμάζει τα πράγματά μας, όλα αυτά που πήραμε ,όταν ήρθαμε πρώτη φορά στο νοσοκομείο και μάλλον θα τα πάρουμε όταν επιστρέψουμε  στο σπίτι. Καθώς περιμένω στο καρότσι την μαμά μου να έρθει να με πάρει θυμάμαι  την πρώτη μέρα μου στο νοσοκομείο, είχα έντονους πόνους στην πλάτη μου συγκεκριμένα στην σπονδυλική μου στήλη και είχα σταματήσει ήδη να περπατάω, τα πόδια μου ήταν πολύ αδύναμα μπορούσα ελάχιστα να τα νιώσω αλλά τώρα δεν τα νιώθω καθόλου. Σε όλη την διαδρομή με το αμάξι κοιτάζω έξω από το παράθυρο βυθισμένη στις πιο βαθιές μου σκέψεις. Σκέφτομαι τα σχέδιά μου για το μέλλον, θέλω να σπουδάσω ψυχολογία και να έχω ένα δικό μου γραφείο που στην πόρτα θα γράφει το όνομά μου σε μια ταμπέλα με όμορφα γράμματα “Δάφνη Μακροπούλου”. Αλλά  πιο πολύ απ’ όλα θέλω να κάνω το γύρω του κόσμου και είμαι πολύ αισιόδοξη με τα σχέδιά μου επειδή δε χρειάζομαι πόδια για να τα καταφέρω αν και θα είναι δύσκολο είμαι προετοιμασμένη για όλα. Φτάνουμε στο σπίτι μας, στη Θεσσαλονίκη, το μεσημέρι, φοράω το καπέλο μου γιατί τα μαλλιά μου εχουν πέσει από τις χημειοθεραπείες και από άλλες θεραπείες και φάρμακα. Δεν θέλω να με δούν έτσι χωρίς μαλλιά. Δεν είναι και το καλύτερο θέαμα. Όλοι μας περιμένουν έξω από το σπίτι η γιαγιά μου, ο μεγαλύτερος αδερφός μου και φυσικά οι καλύτερες μου φίλες. Όταν βγαίνω τους αγκαλιάζω όλους τόσο σφιχτά σα να είχαμε να βρεθούμε  πολλά χρόνια. Μου χαμογελάνε όλοι αλλά και πάλι έχουν εκείνη τη θλίψη στα μάτια σαν τους γιατρούς στο νοσοκομείο. Γιατί να είναι όλοι τόσο λυπημένοι, αφού θα τα καταφέρω; Αλλά όταν κοιτάω τα μάτια της κολλητής μου, της Βιολέτας, βλέπω την ίδια αισιοδοξία που νιώθω κι εγώ. Είναι η τελευταία που έρχεται να με αγκαλιάσει. Με αγκαλιάζει και μου λέει χαριτολογώντας: “Μου φαίνεσαι  καλύτερα από την τελευταία φορά που σε είδα”, γελάω και σκέφτομαι πόσο πολύ μου έλειψαν όλοι. Τρώμε όλοι μαζί στο σπίτι και τελειώνοντας η φίλη μου η Βίβιαν λέει: “Τι λέτε να πάμε μία βόλτα μέχρι το σχολείο, είναι απόγευμα και αρκετή γνωστοί μας μάλλον θα είναι εκεί. Δάφνη γιατί δεν έρχεσαι μαζί μας να πάρεις λίγο αέρα, να περάσεις λίγο όμορφα;”. Στην αρχή διστάζω αλλά μετά από μια μικρή συζήτηση με πείθουν. Όταν φτάνουμε στο προαύλιο αρχίζω σιγά σιγά να μετανιώνω για την απόφασή μου να ακολουθήσω. Όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω μου, μια παρέα αγοριών και κοριτσιών φωνάζουν την φίλη μου την Αυγή να πάει εκεί. Αυτή διστάζει, μας ρίχνει μια ματιά και μας λέει: “Κορίτσια έρχομαι αμέσως”. Αυτή η παρέα είναι γνωστή στο σχολείο μας, είναι στην τρίτη γυμνασίου και σχολιάζουν τα πάντα! Και αυτή την φορά το θέμα σχολιασμού τους είμαι εγώ. Η Αυγή τους πλησιάζει και αρχίζουν να συζητάνε ρίχνοντας μου βλέμματα γεμάτα νόημα. Δε μου αρέσει αυτό επειδή καταλαβαίνω πως δεν είναι κάτι καλό. Η Αυγή απομακρύνεται θυμωμένη και φωνάζει :“Να μην σας νοιάζει”. Και τότε ένα κορίτσι από την παρέα φωνάζει μια φράση που θα μείνει αποτυπωμένη στο μυαλό για πάντα: “Αν ήμουν στην θέση σας δεν θα έκανα παρέα με μια ανάπηρη”. Μετά από αυτό βλέπω τις φίλες μου έτοιμες να αρχίσουν καυγά αλλά πριν προλάβουν τους λέω σοβαρά :“Κορίτσια, σας παρακαλώ, πάμε δεν αξίζει τον κόπο”. Με κοιτάζουν με απορία αλλά δεν φέρνουν αντιρρήσεις. Στον δρόμο προσπαθούν να μου φτιάξουν το κέφι. Εγώ χαμογελάω και παίρνω μέρος στις συζητήσεις τους αλλά από μέσα μου σκέφτομαι ότι πρέπει να ξεπεράσω αυτό το περιστατικό, γιατί στην ζωή μου θα ακούσω πολλά τέτοια σχόλια και πρέπει να τα συνηθίσω.

Οι επόμενες μέρες μου στο σπίτι κυλάνε ήσυχα. Μετά από το περιστατικό δεν πήγαμε ξανά στο σχολείο αλλά συνεχίσαμε να βγαίνουμε για βόλτα, για ψώνια και διάφορα άλλα. Σχεδόν τελειώνουν οι μέρες μου στο σπίτι, σε τρείς μέρες πρέπει να επιστρέψω στο νοσοκομείο και δυστυχώς πρέπει να προετοιμαστώ για το δεύτερο χειρουργείο. Στην πρώτη μου εγχείριση αφαίρεσαν ένα κομμάτι του καρκίνου και σε αυτήν θα αφαιρέσουν τον δεύτερο, δεν έχω ιδέα γιατί γίνεται αυτό αλλά ελπίζω τα πράγματα να καλυτερεύσουν. Ο πατέρας μου έρχεται δύο μέρες πριν φύγουμε για να μας δει,    αναγκάζεται να δουλεύει στην Αθήνα μακριά μας, για να μπορεί να καλύψει τα έξοδα του νοσοκομείου και τα έξοδα του σπιτιού. Τον αγαπάω πολύ και αυτός με αγαπάει και μου το λέει κάθε μέρα από το τηλέφωνο, μου έχει λείψει πάρα πολύ. Περνάμε μερικές ώρες μαζί αλλά το βράδυ αναγκάζεται να φύγει ξανά για να προλάβει να φτάσει στο διαμέρισμά του στην Αθήνα τα χαράματα, να ξεκουραστεί και ύστερα νωρίς το πρωί να πάει στην δουλειά. Βρίσκω την ευκαιρία να περάσω λίγο χρόνο με τον αδερφό μου, καθώς η μαμά μου συζητά για λίγο με τον μπαμπά μου. Ο αδερφός μου ο Αλέξανδρος είναι μεγαλύτερός μου μόνο ένα χρόνο και τέσσερις μήνες, γι’ αυτό έχουμε και πολλά κοινά. Μου έχει λείψει πάρα πολύ! Συζητήσαμε για διάφορα θέματα και η ώρα κυλάει γρήγορα. Την επόμενη μέρα αρχίζουμε και πάλι τις προετοιμασίες. Όλοι την μέρα την περνάω με τις φίλες μου και όταν φτάνει η ώρα του αποχαιρετισμού είναι αρκετά επώδυνη . Πριν φύγω δίνω μια υπόσχεση, υπόσχομαι σε όλους εκεί πως θα τα καταφέρω, θα γυρίσω, αλλά αυτήν την φορά υγιής.

Καθώς οι μέρες περνάνε στο νοσοκομείο η αγωνία και ο τρόμος μου μεγαλώνουν. η κατάστασή μου χειροτερεύει. Το χειρουργείο πλησιάζει, μόνο μία μέρα έμεινε. Έχω περάσει από αρκετά νοσοκομεία στο  παρελθόν. Στο πρώτο που πήγαμε μας κρατούσαν μόνο για τα λεφτά. Δεν έκαναν τίποτα ούτε καν εξετάσεις!  Δεν ξέραμε ακόμη ότι πάσχω από καρκίνο. Μέχρι που μια μέρα η μαμά μου θύμωσε και με πήρε και φύγαμε. Το βράδυ όταν αποκοιμιέμαι βλέπω ένα όμορφο όνειρο. Είμαι καλά και περπατάω κανονικά και είμαι σε ένα όμορφο μέρος με τις φίλες μου και καθόμαστε στο γρασίδι και συζητάμε για όμορφα πράγματα. Περνάμε πολύ όμορφα και εύχομαι να μπορούσαμε να είμαστε έτσι και στην πραγματικότητα. Αυτό, όμως, δεν έχει σημασία, γιατί και να μην περπατήσω ποτέ, πάλι θα μπορώ να είμαι χαρούμενη με τις φίλες μου και με την ζωή που ζώ. Ξυπνάω και πάλι στο συνηθισμένο μέρος, δεν νιώθω πόνο, δεν νιώθω καν την πλάτη μου. Η εγχείριση έχει τελειώσει. Είμαι ξαπλωμένη μπρούμυτα και σωλήνες διαπερνάνε την πλάτη μου. Όταν ρωτάω την μητέρα μου τι είναι αυτό μου, απαντάει πως είναι σωλήνες για να καθαρίζουν και να αποστραγγίζουν την πληγή. Δεν μου αρέσει αυτό και αναγκάζομαι να είμαι ξαπλωμένη έτσι για τρείς ολόκληρες μέρες . Δεν επιτρέπεται να τρώω γι’ αυτό έχω ορούς και άλλα φάρμακα. Ακόμη και αίμα αναγκάστηκαν να μου βάλλουν. Όταν επιτέλους μου αφαιρούν τους σωλήνες, δεν αισθάνομαι  καλύτερα. Αντιθέτως νιώθω σαν να πεθαίνω. Οι γιατροί φωνάζουν τη μαμά μου για μια συζήτηση και μένω μόνη. Αρχίζω να σκέφτομαι σαν να πεθαίνω, σκέφτομαι όλη την ζωή μου. Περίπου ένας χρόνος έχει περάσει από τότε που ήρθα πρώτη φορά στο νοσοκομείο. Ένα δάκρυ κυλάει σιγανά στα μάγουλά μου και ακολουθείται από πολλά άλλα δάκρυα. Δεν γίνεται να πεθάνω. Υποσχέθηκα σε όλους πως θα γυρίσω. Στην γιαγιά μου, στον αδερφό μου, στον μπαμπά μου, στις φίλες μου ακόμα και στην μαμά μου υποσχέθηκα οτι θα τα καταφέρω. Δε γίνεται να τους απογοητεύσω. Αλλά μια διαφορετική σκέψη καρφώνεται στο μυαλό μου. Το αν θα επιζήσω δεν εξαρτάται μόνο από εμένα αλλά και από το θέλημα του Θεού και ελπίζω ότι δεν θα με αφήσει να πεθάνω. Οι σκέψεις μου διακόπτονται απότομα από το δυνατό χτύπημα της πόρτας του δωματίου. Η μητέρα μου μπαίνει μέσα θυμωμένη και μου λέει: “Ετοιμάσου φεύγουμε”. Την κοιτάζω απορημένη και την ρωτάω :“Που πηγαίνουμε, τι έγινε;” Με κοιτάει σοβαρά αλλά μπορώ να δω τα δάκρυα που με δυσκολία προσπαθεί να συγκρατήσει και μου λέει βραχνά: “Στο σπίτι”. Μετά από αυτό δε λέω τίποτα άλλο. Στο αμάξι είμαι πολύ αδύναμη, για να σηκωθώ και είμαι ξαπλωμένη σε όλη την διαδρομή. Λίγο πριν φτάσουμε παίρνω τη δύναμη και αν και ξέρω την απάντηση τη ρωτάω :“Μαμά τι έγινε γιατί φύγαμε;”. Παίρνει μια βαθιά ανάσα και αρχίζει να μιλάει: “Οι γιατροί είπαν πως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Έχουν αφαιρέσει σχεδόν ολόκληρο τον καρκίνο αλλά ένα κομμάτι του είναι πολύ δύσκολο και επικίνδυνο να αφαιρεθεί”. Μόλις τελειώνει την πρόταση παίρνει μια βαθιά ανάσα και συνεχίζει :“Μου είπαν ότι υπάρχει μία εγχείριση αλλά είναι πολύ επικίνδυνη. Υπάρχει περίπτωση να πεθάνεις. Αλλά εγώ δεν δέχτηκα να την κάνουν. Και μου είπαν πως είναι θέμα χρόνου το πότε θα πεθάνεις”. Μετά από αυτό ξεσπάει σε ένα βουβό κλάμα. Την καθησυχάζω, λέγοντας :“Μη φοβάσαι, μαμά, θα τα καταφέρω. Ξέρεις πόσο δυνατή είμαι”. Αυτό, όμως, μου φαίνεται πως φουντώνει  το κλάμα της.  Μετά από λίγο συνέρχεται και μου λέει: “Θα σου βρω τα καλύτερα φάρμακα, ό,τι χρειαστεί για να σε σώσω, ακόμα και αν χρειαστεί να πάω και στην άλλη άκρη του κόσμου!” . Η φωνή της ακούστηκε γεμάτη αισιοδοξία και δυναμικότητα, γι΄ αυτό χαμογελάω και λέω: “Και εγώ θα βάλω τα δυνατά μου”.

Οι μέρες που περνάνε  είναι ιδιαίτερα επίπονες και κουραστικές. Η μαμά μου έχει βρεί φάρμακα και κάνουν πραγματικά πολύ καλή δουλειά αλλά η ανάρρωσή μου είναι πολύ χρονοβόρα η τουλάχιστον έτσι φαίνεται σε εμένα. Είχε ψάξει παντού να  βρεί τα φάρμακα και τα βρήκε λίγο πριν εξαφανιστούν. Μπορώ να πω πως πήρε αρκετά. Δεν νομίζω να τα πουλάνε πια. Περνάει περίπου ένας μήνας όταν αποφασίζω να προχωρήσω στη ζωή μου, να κάνω μια νέα αρχή. Συμφιλιώνομαι με την ιδέα ότι για αρκετά χρονια ακόμη θα είμαι ανάπηρη και πρέπει να το συνηθίσω. Και από εκεί που ήξερα τον εαυτό μου αναγκάστηκα να τον ξαναμάθω από την αρχή. Έμαθα να περπατάω με τα χέρια, έμαθα να σκαρφαλώνω στους καναπέδες, στις καρέκλες. Έμαθα να πηγαίνω μόνη μου στον νεροχύτη ,για να πλύνω τα χέρια μου με την βοήθεια μιας καρέκλας, την οποία κουβαλούσα μόνη μου με τα χέρια μου και έμαθα να κάνω πολλά άλλα πράγματα με τα χέρια  μόνο! Άρχισα να πηγαίνω κανονικά στο σχολείο. Στην αρχή τα βλέμματα και τα σχόλια ήταν αρκετά αλλά μετά όλοι το συνήθισαν. Έμαθα να εκτιμάω τον εαυτό μου και να μη με νοιάζει τι λένε οι άλλοι. Κάποιες φορές όταν πηγαίνω κάπου ακόμα πιάνω βλέμματα στραμμένα επάνω μου αλλά δεν με ενδιαφέρει πρέπει να το συνηθίσω, γιατί αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ. Στο σχολείο δεν είμαι καλή μαθήτρια, συνήθως βγάζω δεκαέξι μισό. Με τις φίλες μου έχουμε πολύ καλή σχέση, με αποδέχτηκαν όπως και πολλοί άλλοι για αυτό που είμαι εσωτερικά και όχι για αυτό που δείχνω εξωτερικά. Παντού μετακινούμε με το καροτσάκι μου. Μέχρι πριν από λίγο καιρό με κουβαλούσαν οι άλλοι, εδώ και κάποιους μήνες απέκτησα το δικό μου ηλεκτρικό καρότσι και μπορώ πια να είμαι πιο ανεξάρτητη και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα. Τα όνειρά μου και τα σχέδιά μου για το μέλλον δεν έχουν αλλάξει, θέλω να γίνω ψυχολόγος, να κάνω τον γύρω του κόσμου και να κάνω δική μου οικογένεια. Στην ζωή μου όμως αντιμετωπίζω και πολλές δυσκολίες όπως δυσκολίες στο να ανεβαίνω στα πεζοδρόμια. Σε ορισμένα σημεία υπάρχουν ράμπες αλλά πολλές φορές παρκάρουν αμάξια μπροστά και δεν μπορώ να ανέβω. Άλλοτε πάλι υπάρχουν άνθρωποι που με βλέπουν στον δρόμο και φωνάζουν ο ένας στον άλλον: “κοίτα μια ανάπηρη.” Και διάφορα άλλα λόγια σαν αυτά, όπως μια μέρα, το καλοκαίρι, είχαμε αποφασίσει να πάμε στη θάλασσα και εκεί βρισκόταν μια οικογένεια με δύο παιδιά και ένα από τα παιδιά τους, περίπου δύο χρόνια μικρότερο από εμένα, φώναζε στον αδερφό του :“Κοίτα, κοίτα μια ανάπηρη”. Είναι και οι φορές που άκουσα ανθρώπους να λένε :“Καλύτερα να είχε πεθάνει παρά να είναι σε καρότσι” .Αυτό εγώ δεν το πιστεύω, γιατί αγαπώ την ζωή  και είναι χίλιες φορές καλύτερη από τον θάνατο. Ξέρω πως είναι πολύ μακρύς ο δρόμος για τον παράδεισο! Στη θάλασσα δεν κολυμπάω, στην αρχή έμπαινα κανονικά  και κολυμπούσα αλλά τώρα το έχω σταματήσει. Άρχισα και τα Αγγλικά ξανά και είμαι αρκετά καλή .Ελπίζω να πάρω και το πρώτο μου πτυχίο σε λίγο. Ο πατέρας μου παραιτήθηκε από τη δουλειά στην Αθήνα, για να μπορεί να είναι κοντά μας. Ψάχνει να βρει δουλειά εδώ στην Θεσσαλονίκη. Είναι Σάββατο πρωί και ξυπνάω στο δωμάτιό μου γεμάτη ενέργεια έτοιμη να σηκωθώ, όμως αντί για αυτό μένω ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου βυθισμένη στις σκέψεις μου. Σήμερα είναι η μέρα που κλείνω τα δύο χρόνια αναπηρίας και σκέφτομαι όλες τις χαρούμενες και τι θλιβερές στιγμές που έζησα στο νοσοκομείο. Ένα ρίγος διαπερνά την πλάτη μου. Σιγά σιγά άρχισα να αισθάνομαι την πλάτη μου. Τώρα δεν μπορώ να αισθανθώ μόνο τα πόδια μου. Σήμερα είναι η μέρα που πρέπει να πάω στο νοσοκομείο για ακτινογραφίες αλλά πραγματικά εύχομαι να  μπορούσα να το ακυρώσω.

Στο νοσοκομείο μου βάζουν και πάλι αυτόν τον απαίσιο ορό και έρχονται στο μυαλό μου άσχημες αναμνήσεις , άσχημες στιγμές, αλλά τις διώχνω βιαστικά. Σήμερα είναι τα γενέθλια της Βίβιαν και δεν θέλω να χαλάσει η διάθεσή μου. Ανυπομονώ να φτάσουμε σπίτι. Όταν επιτέλους μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, νιώθω μια ανακούφιση και πάλι όπως πάντα χάνομαι στις σκέψεις μου κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο. Πάντα το κάνω, ακόμα και όταν πάμε σε καμία σχολική εκδρομή, κοιτάζω από το παράθυρο του λεωφορείου ονειροπολώντας. Στο σπίτι η ώρα κυλάει πολύ γρήγορα που ούτε καν προλαβαίνω να συνειδητοποιήσω ότι έφτασε η ώρα για το πάρτι. Η Βίβιαν έχει καλέσει μόνο τα στενά της πρόσωπα και μερικά παιδιά από το σχολείο. Όταν φτάνω στο σπίτι της το πάρτι έχει ήδη ξεκινήσει. Περνάμε πολύ όμορφα όλο το απόγευμα και κατά το βράδυ αποφασίζω να πάω σπίτι μου. Όταν φτάνω στο σπίτι μου και ξαπλώνω στο κρεβάτι μου σκέφτομαι πόσο όμορφη γίνεται κάποιες φορές η ζωή μου. Έχω πολλούς ανθρώπους που με αγαπάνε και με στηρίζουν, κάθε μέρα οι γονείς μου, οι φίλες μου και όλοι οι συγγενείς και πολλά άλλα πρόσωπα. Έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από τότε που πήραμε τις ακτινογραφίες και ο πατέρας μου έχει κλείσει ραντεβού σε έναν γιατρό για να τις κοιτάξει. Και πάλι βρίσκομαι στο πιο μισητό μέρος που υπάρχει στον κόσμο για μένα αλλά ο μπαμπάς μου λέει ότι είναι ανάγκη να το συνηθίσω, γιατί θα πρέπει να πηγαίνουμε σε νοσοκομεία πολλές φορές, γι’ αυτό απλά υποκύπτω και δεν φέρνω αντιρρήσεις . Όταν φτάνουμε στο νοσοκομείο περιμένουμε τη σειρά μας. Βλέπω πολλούς ανθρώπους που είναι σε χειρότερη κατάσταση από εμένα και υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως δεν είμαι μόνη. Όταν τελικά φτάνει η σειρά μας μπαίνουμε στο γραφείο του γιατρού. Ένα τυπικό και απλό γραφείο χωρίς πολλές λεπτομέρειες , ένας πολύ καλός και συμπαθητικός γιατρός μας λέει να κάτσουμε. Για λίγο κάθεται και μελετάει τις ακτινογραφίες με προσοχή και προσήλωση και μετά από κάμποση ώρα σηκώνει το βλέμμα και λέει: “Συγχωρέστε με που θα το πω έτσι αλλά δεν χρειάζεται να ταλαιπωρείστε και να ταλαιπωρείτε και το παιδί με εγχειρήσεις. Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα αν είναι να περπατήσει θα περπατήσει μόνο σε περίπου δέκα χρόνια που θα έχει αναπτυχθεί η τεχνολογία. Πιο σύντομα δεν νομίζω να γίνεται τίποτα” . Κρύος ιδρώτας διαπερνά ολόκληρο το σώμα μου και αρχίζουν πάλι τα δάκρυα να κυλάνε μόνα τους, ζεστά στα μάγουλά μου και να γεμίζουν όλο μου το πρόσωπο, όπως τις πρώτες μέρες στο νοσοκομείο. Στο αμάξι τα δάκρυά μου έχουν πλέον στερεύσει. Ο πατέρας μου παίρνει τον λόγο και μου λέει: “Δεν πειράζει, Δάφνη, θα πάμε και σε άλλους γιατρούς, για να διαπιστώσουμε αν είναι αλήθεια και αν μπορεί να βρεθεί άλλη λύση” . Χαμογελάω και απαντώ :“Μη φοβάσαι, μπαμπά, είμαι πολύ αισιόδοξη γι΄ αυτό” . Η μαμά μου γυρνάει και μου ρίχνει ένα ζεστό χαμόγελο. Στο σπίτι τα πράγματα είναι συνηθισμένα. Έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες από τη επίσκεψή μας στον γιατρό και όλοι δείχνουμε να το έχουμε ξεπεράσει. Περίπου τρείς μήνες μετά ο πατέρας μου κλείνει ραντεβού σε άλλο γιατρό αυτήν την φορά. Το νοσοκομείο εκεί είναι πιο οικείο και οι γιατροί και οι νοσοκόμες είναι πιο καλοί. Όταν μπαίνουμε στο γραφείο εντυπωσιάζομαι από το μέγεθος και την διακόσμησή του. Έχει δικό του σαλόνι και  είναι διακοσμημένο όπως ακριβώς θέλω και εγώ το γραφείο μου, κλασικό όχι τόσο απλό αλλά και όχι τόσο μοντέρνο. Καθόμαστε και μιλάμε με τον συμπαθητικό γιατρό που μας υποδέχτηκε θερμά. Φεύγοντας από το νοσοκομείο αφήνουμε όλες τις ακτινογραφίες, για να τις μελετήσουν οι γιατροί.

Οι μέρες περνάνε με τον ίδιο ρυθμό και δεν έχουμε ακόμα νέα από τους γιατρούς. Τα βράδια τα όνειρά μου γίνονται όλο και πιο τρελά, πιο χαρούμενα, ζωντανεύουν στις σκέψεις μου και με κάνουν να αισθάνομαι όμορφα, χαμένη μέσα στον δικό μου κόσμο. Έχω μεγάλη φαντασία και οι φίλες μου λένε ότι θα μπορούσα να γράψω βιβλίο και λέω να το δοκιμάσω. Ένα βράδυ που δεν μπορούσα να κοιμηθώ σκέφτηκα λίγο από την αρχή όλα τα γεγονότα που συνέβησαν, αφού έμαθα ότι έχω καρκίνο. Πάλεψα για την ζωή μου. Ξέφυγα από τα χέρια του θανάτου. Ένιωσα την πραγματική αξία, την πραγματική γλύκα της ζωής , την πραγματική χαρά, την πραγματική λύπη. Ένιωσα τον θάνατο, τον πραγματικό πόνο, την πραγματική αγάπη στα πρόσωπα των κοντινών μου ανθρώπων. Ένιωσα πόση αυτοπεποίθηση, δυναμικότητα, θέληση έχει ένας άνθρωπος, όταν το θέλει. Θα συνεχίσω έτσι  και θα μεταδώσω αυτήν τη θέληση και χαρά σε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορώ. Ο Θεός με έσωσε για έναν σκοπό, ίσως και για να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Αυτό θα το μάθω αργότερα. Του είμαι ευγνώμων και ποτέ δεν θα μπορέσω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου. Αλλά όσο ζω ελπίζω να καταφέρω να εκπληρώσω τα όνειρά και τους σκοπούς μου. Θα ξεπεράσω όλες τις δυσκολίες και θα συνεχίσω να πιστεύω στον εαυτό μου και στις προσδοκίες μου. Θα συνεχίσω να ελπίζω, γιατί, όπως λένε, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Ένα δάκρυ κυλάει στο μάγουλό μου, μόνο που αυτήν την φορά δεν είναι δάκρυ λύπης, δεν είναι δάκρυ απελπισίας είναι δάκρυ χαράς ,γιατί η ζωή μου μόλις άρχισε και ελπίζω να έχει αίσιο τέλος.

 

Ετικέτες: ,

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων