ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΛΕΙΤΟΡΙΑΣ

Δάσκαλε κράτα γερά!

Η λειτουργία της σχολικής μας βιβλιοθήκης είναι πραγματικότητα!!!!!!

Αυγ 201911

Βουλή των Ελλήνων 2019.

Αυγ 201911

25η Μαρτίου 2019

Απρ 20192

«Εγώ ραγιάς δε γένομαι, Τούρκους δεν προσκυνάω,
δεν προσκυνώ τους άρχοντες και τους κοτζαμπασήδες, μον’ καρτερώ την άνοιξη να ρθουν τα χελιδόνια…»

Δάσκαλος δεν είναι…

Οκτ 20184

Δάσκαλος δεν είναι εκείνος πού μαθαίνει στα παιδιά μας τα σχολικά «γράμματα», καλούς τρόπους ή μουσική, κολύμπι, ξιφασκία και άλλα αθλητικά ή ψυχαγωγικά παιγνίδια.

Αυτά τα «μαθήματα» είναι εξωτερικά, μένουν στην επιφάνεια, σαν τα ρούχα πού φορούμε (και τ’ αλλάζουμε ή τα πετούμε).

Δεν εισχωρούν παραμέσα, στην ψυχή μας, δεν μας πλάθουν, δεν διαμορφώνουν αυτό πού ονομάζουμε προσωπικότητά μας: το πνεύμα, το ήθος, το χαρακτήρα μας. (Πόσο εύκολα λέγονται άλλα δύσκολα εννοούνται αυτές οι κομψές λέξεις…).

Εκτός εάν εκείνοι πού τα προσφέρουν δεν περιορίζονται στην απλή μετάδοση εξωτερικών, επιδερμικών γνώσεων, άλλα αποβλέπουν σ’ αυτό το σκοπό και μεταχειρίζονται τα μαθήματα πού διδάσκουν ως μέσα για να τον επιτύχουν. Τότε πραγματικά ό φιλόλογος ή ό μαθηματικός, ό μουσικός ή ό γυμναστής είναι δάσκαλος και το έργο του αξίζει να λέγεται παιδευτικό. Διαφορετικά μοιάζουν με τούς ανύποπτους «βοηθούς» πού τούς παίρνει μαζί του ό «τεχνίτης», για να τού κουβαλούν τα υλικά, να τού δίνουν στο χέρι τα εργαλεία, ή και να εκτελούν μικροδουλειές, χωρίς πρωτοβουλία και ευθύνη, αφού άλλωστε δεν έχουν σαφή και πλήρη γνώση ούτε τού τελικού σκοπού ούτε της μεθόδου πού οδηγεί στην πραγμάτωσή του.

Τέτοια έργα, δευτερεύοντα και χωρίς βαθύτερη σημασία για την αγωγή των νέων ανθρώπων, οι αρχαίοι ’Αθηναίοι τα ανάθεταν σε δούλους — όπως και τα οικιακά, τα έργα του νοικοκυριού… Από το «δάσκαλο» περιμένουμε κάτι άλλο: ώριμος αυτός, γεμάτος από την πείρα της ζωής πού αποκτάται με κόπο και με πόνο, να σταθεί κοντά στον νέο, τον άπλερο άνθρωπο και να τον βοηθήσει να ωριμάσει, να ενηλικιωθεί πνευματικά, να γίνει ένας αυθύπαρκτος άνθρωπος.

Υπάρχει όμως και μια άλλη, πολύ σημαντική διαφορά πού χωρίζει το Δάσκαλο από τούς άλλους Επαγγελματίες, και τον πλησιάζει προς όσους ασκούν μέσα στην κοινωνία ευγενή, σοβαρά και για τούτο ευαίσθητα λειτουργήματα, όπως π.χ. είναι ό ιερέας, ό δικαστής, ό πολιτικός. «Όταν καλούμε ένα αρχιτέκτονα να μας σχεδιάσει το σπίτι πού θα χτίσουμε, ή πηγαίνουμε σ’ ένα γιατρό να μας χειρουργήσει ή διαπραγματευόμαστε ένα ζωγραφικό πίνακα πού μας αρέσει, δεν ρωτούμε (θα ήταν ανόητο να ρωτήσουμε) για το ήθος του αρχιτέκτονα, του γιατρού, του ζωγράφου, τί είδος άνθρωπος είναι, τι χαρακτήρα έχει, αν μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στην ευσυνειδησία, στην ευγένεια των αισθημάτων, στην αρετή του. Όλα αυτά — πιστεύουμε — αφορούν την ιδιωτική ζωή, είναι άσχετα με το έργο πού του ζητούμε, και επομένως δεν μας ενδιαφέρουν. Κι ένας ακόλαστος αρχιτέκτων, κι ένας υποκριτής ή αναξιόπιστος χειρουργός, κι ένας άτακτος στη ζωή του καλλιτέχνης μπορεί να κάνει άριστα τη δουλειά του.

Στο δάσκαλο όμως πού έχει αμφίβολο ήθος, εμπαθή και διαστρεμμένο χαρακτήρα, πως να παραδώσουμε το παιδί μας να το μορφώσει; Σ’ αυτόν (καθώς λέγει ό Πλάτων στο περίφημο προοίμιο του «Πρωταγόρα» με το στόμα του Σωκράτη) πάμε και δίνουμε όχι το σώμα, αλλά την ψυχή μας· είναι λοιπόν δυνατόν να αδιαφορήσουμε για τον ψυχικό του κόσμο, για το ποιόν της προσωπικότητάς του; —Μα είναι λαμπρός μαθηματικός, εξαίρετος φιλόλογος, θαυμάσιος γυμναστής… — Παρ’ όλες όμως αυτές τις ιδιότητες του μπορεί να μην είναι «άνθρωπος» στις ηθικές διαστάσεις του, οπότε κάνει για ερευνητής, για συγγραφέας, για συνδικαλιστής, άλλα δεν κάνει για δάσκαλος. Κάτι περισσότερο, κάτι πιο πέρα από τα προσόντα αυτά χρειάζεται ό δάσκαλος· μέταλλο ψυχής γνήσιο και υψηλής ποιότητας. (Ό αναγνώστης θα έχει, πιστεύω, καταλάβει άτι στη σειρά τούτων των σκέψεων η «αρετή» δεν εννοείται με στενή έννοια, ούτε προσδιορίζεται με τα κοινά μέτρα).

Ποια ακριβώς είναι, μέσα στον χαρακτηρολογικό πίνακα, η ιδιομορφία του δασκάλου; Πολλά γνωρίσματά της έχουν επισημάνει όσοι έχουν συστηματικά μελετήσει το θέμα. Θα περιοριστώ σε τρία, τα κατά τη γνώμη μου σπουδαιότερα.

Στόφα δασκάλου έχει εκείνος πού παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί — και κάθε χρόνο, με τα νέα παιδιά πού έρχονται στα χέρια του, να γίνεται ένα νέο παιδί. Τούτο μπορούμε να το διατυπώσουμε και αλλιώς: o αληθινός δάσκαλος ενηλικιώνεται παραμένοντας παιδί στην ψυχή άνθρωπος δηλαδή αγνός, δροσερός, εύπλαστος.

Αδύνατο να φαντασθεί κανείς πόσο δύσκολο, υπεράνθρωπο σχεδόν, είναι αυτό πού του ζητούμε: να συνθλίψει μέσα του το χρόνο, να γερνάει φυσιολογικά και όμως να μένει νέος στην ψυχή, για να μπορεί να έχει εύκολη την πρόσβαση στα αισθήματα, στις σκέψεις, στις επιθυμίες του νέου ανθρώπου πού θα διαπαιδαγωγήσει, να τον «καταλαβαίνει», να χαίρεται και να διασκεδάζει μαζί του, να σκέπτεται τις σκέψεις του, να επιθυμεί τις επιθυμίες του, να πονάει τον πόνο του. Να κατορθώνει δηλαδή εκείνο πού δεν μπορούν να επιτύχουν οι γονιοί (πιο πολύ ό πατέρας παρά ή μητέρα) όταν ή ηλικία έχει υπέρμετρα μεγαλώσει την απόσταση πού τούς χωρίζει από τα παιδιά τους. «Μιλούν» παραπονούνται «μιαν άλλη γλώσσα, ακατανόητη για μας».

Ο δάσκαλος λοιπόν πρέπει ακριβώς να καταλαβαίνει, να μιλεί αυτή τη γλώσσα, για να συνεννοείται με τούς νέους, για να μπορεί να έρχεται πολύ κοντά τους και να τούς παραστέκεται στις δυσκολίες πού θα βρουν πορευόμενοι την (ανώμαλη και επικίνδυνη) οδό της ζωής.

Όσοι βλέπουν με σκεπτικισμό τούτο το «πλησίασμα» και κάποτε ανησυχούν για τις συνέπειές του, θα αναθεωρήσουν τη στάση τους άμα σκεφτούν ότι, εάν δεν πάμε κοντά στο παιδί, δεν θα το φέρουμε ποτέ κοντά μας, και όσο μακριά του στεκόμαστε, τόσο κι εκείνο θα σταθεί ακόμα πιο μακριά από μας. Με αυτό το πρίσμα θεωρούμενο το έργο του δασκάλου είναι σήμερα πολύ πιο δύσκολο από όσο ήταν στις άλλες εποχές. Γιατί με τον ιλιγγιώδη ρυθμό πού εξελίσσονται σήμερα οι κοινωνίες μας,  η απόσταση (όχι χρόνου, αλλά αντιλήψεων και διαθέσεων, «νοοτροπίας») πού χωρίζει τη μια γενεά από την άλλη έχει γίνει εκπληκτικά μεγάλη. Ό κόσμος μας δεν είναι πια ό δικός τους και για να μετατεθεί κανείς στη δική τους «πραγματικότητα», όπως μόνο ό αληθινός δάσκαλος μπορεί να το κάνει, είναι σωστός άθλος. Ποτέ δεν ήταν το παιδευτικό λειτούργημα τόσο δύσκολο όσο σήμερα.

Το δεύτερο πού ζητούμε από το δάσκαλο είναι: στις σχέσεις του με το μαθητή σ’ ένα στόχο να βλέπει πάντοτε σταθερά — πώς να αχρηστέψει τον εαυτό του. Ξέρετε άλλο επάγγελμα πού αποκλειστική επιδίωξή του έχει να αχρηστεύει τις υπηρεσίες του; Ό νους μας πηγαίνει στο ιατρικό’ όταν μας θεραπεύσει, ό γιατρός παύει να μας είναι χρήσιμος. «Αν όμως καλοεξετάσουμε τα πράγματα, δεν θα εξαιρέσουμε ούτε το γιατρό, γιατί και το σώμα πού υπερνίκησε μια νόσο, φθείρεται διαρκώς με την ηλικία και έχει πάντοτε την ανάγκη του γιατρού. Με το δάσκαλο συμβαίνει το αντίθετο. Επιτυχημένος είναι εκείνος ο δάσκαλος πού έκανε με το έργο του τόσο ώριμο το μαθητή του, ώστε εκείνος να μη τον χρειάζεται πια. Αυτό είναι το μεγάλο κατόρθωμα, ο θρίαμβος του δασκάλου: να κάνει τον νέο άνθρωπο σε τέτοιο βαθμό αυθύπαρκτο και ανεξάρτητο — στον τρόπο πού μεθοδεύει τις παρατηρήσεις και τις σκέψεις του, πού κάνει τις εκτιμήσεις του, πού καταρτίζει το πρόγραμμα της δράσης του, πού βλέπει και σημασιολογεί τον κόσμο και τη ζωή — ώστε να μην έχει πλέον ανάγκη από τη χειραγώγηση κανενός άλλου, ούτε φυσικά τού δασκάλου του.

Πώς γίνεται όμως αυτός ο διανοητικός και ηθικός απογαλακτισμός;

Πρώτα πρέπει να τον θελήσει και να τον επιδιώξει ό δάσκαλος, πράγμα πολύ σπάνιο, άμα συλλογιστεί κανείς πόσο εγωιστής και ματαιόδοξος, δεσποτικός και αδιάλλακτος γίνεται ό άνθρωπος όταν συμπεριφέρεται προς τούς άλλους από «θέσιν ισχύος».

Και έπειτα πρέπει να μπορεί να τον επιτύχει, γιατί πολύ λίγοι είναι ικανοί για ένα τέτοιο λεπτό και δύσκολο έργο.

Κλασικό και απαράμιλλο υπόδειγμα δασκάλου απ’ αυτή την άποψη θα παραμείνει ό αρχαίος Σωκράτης (όπως μας τον παρουσιάζουν τα κείμενα των μαθητών του, του Πλάτωνα και του Ξενοφώντα). Αυτός — έλεγε στους νέους πού ζητούσαν τα φώτα του — δεν ξέρει τίποτα και όπως ή μητέρα του, ή Φαιναρέτη ή μαμή, ξεγεννούσε τις επίτοκες μητέρες, δεν γεννούσε τα παιδιά πού έφερνε στον κόσμο, το μόνο πού μπορούσε κι εκείνος να τούς προσφέρει, είναι να τούς παρασταθεί στον πνευματικό τοκετό, για να γεννήσουν υγιείς Ιδέες, όχι ανάπηρα πλάσματα. Η «μαιευτική» είναι λοιπόν ή μέθοδος και ή τέχνη του αληθινού δασκάλου· με αυτήν ότι μαθαίνει ο νέος είναι δική του κατάκτηση, όχι ξένη εισφορά. Κάτι περισσότερο: με αυτήν μαθαίνει το «πώς να μαθαίνει», μόνος και αυτοδύναμος. Το πώς επομένως θα πάψει να χρειάζεται το δάσκαλο.

Άφησα τελευταία την κύρια ιδιότητα (ορθότερα: την πρώτη αρετή) του δασκάλου: την Αγάπη του στο παιδί. Στο παιδί πού δεν είναι δικό του, άλλα γίνεται δικό του όταν συνδεθεί μαζί του με την παιδευτική σχέση. Στο παιδί ως παιδί, ως ένα δηλαδή νέο και τρυφερό βλαστάρι, πού δεν έχει ακόμα ξεδιπλώσει τα φύλλα του, άλλα κλείνει μέσα του τόσους θησαυρούς — νοημοσύνης, ευαισθησίας, δραστηριότητας — και περιμένει τη δική του στοργή και φροντίδα για ν’ ανθοβολήσει, ν’ αναπτυχθεί και να ολοκληρωθεί. Είναι απίστευτο με πόση αγάπη (ανιδιοτελή, θερμή, αφειδώλευτη) αφοσιώνεται ό αληθινός δάσκαλος στους μαθητές του. Το παιδί πού τού εμπιστεύτηκαν να διδάξει, γίνεται ό άξονας της ζωής του, αυτό της δίνει το περιεχόμενο και το νόημά της.

Έχουμε και στο κεφάλαιο τούτο της ψυχολογίας τού δασκάλου ένα κλασικό και απαράμιλλο υπόδειγμα: την άγια μορφή τού Pestalozzi. Σ’ ένα ατελείωτο έργο του («ο άρρωστος Pestalozzi προς το υγιές Κοινόν», 1812) εξομολογείται: «’Όταν μέσα στη συναίσθηση της μεγάλης καταστροφής, μέσα στην πιο μεγάλη ‘αγανάκτησή μου για όσα με περιτριγύριζαν, έβρισκα ένα παιδί στο δρόμο και τόβαζα κοντά στο στήθος μου και το μάτι τού εσωτερικού του ουρανού μόλις έστω άγγιζε το σκληρό μου βλέμμα, τότε χαμογελούσε αμέσως το μάτι μου όπως το μάτι τού παιδιού και ξεχνούσα ουρανό και γη, ξεχνούσα ακόμη — θάλεγα — και τού Θεού και των ανθρώπων τη δικαιοσύνη και ζούσα μέσα στη μακαριότητα της ανθρώπινης φύσης και της άγιας αθωότητας της, έτσι καθώς χανόμουν κυριολεκτικά, ή μάλλον ξανάβρισκα τον εαυτό μου μέσα στο παιδί πού κρατούσα πάνω στο στήθος μου, ξαναχαιρόμουν τότε πάλι με βαθιά συγκίνηση για την ύπαρξή μου με την άγια χαρά πού έβαζε μέσα στην ερημωμένη μου ψυχή ή ύπαρξη του παιδιού πού καθόταν απάνω μου». ’Άς προσέξουμε σ’ αυτή τη θαυμάσια σελίδα τη φράση του μεγάλου Ελβετού: «Ξανάβρισκα τον εαυτό μου μέσα στο παιδί». Με την αγάπη πού διεγείρει ανεξάντλητα την παιδαγωγική ακτινοβολία, o αληθινός δάσκαλος ξαναβρίσκει τον εαυτό του μέσα στο παιδί.


Ευαγ. Παπανούτσος – Οι δρόμοι της ζωής

ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΕΤΟΥΣ 2018-2019

Οκτ 20184

Δημακοπούλου Φωτεινή ΠΕ78-Νομικός,ΜΕd

Δημητροπούλου Παναγιώτα-Θεολόγος

Μαμμής Δημήτριος -Φιλόλογος

Xρονοπούλου Χαρλικλεια-Φιλόλογος

Χρυσκοπούλου Αντωνία-Φιλόλογος

Κιτσάκη Βασιλική -Μαθηματικός

Δημακοπούλου Ανδριάνα – Βιολόγος

Γαλιατσάτου Πολύμνια -Γαλλικής Φιλολογίας

Ζέζου Αλεξάνδρα-Τεχνολόγος

Παπαϊωάννου Δημήτης -Φυσικής Αγωγής

Αδαμοπούλου Αθηνά -Μουσικής

Αναπλιώτης Νίκος-Πληροφορικής

Καραγιάννη Γεωργία-Φιλόλογος (ενισχυτική)

Κούρου Παναγιώτα-Μαθηματικός (ενισχυτική)

Καρκούλιας Βασίλης-Φυσικός (ενισχυτική)

 

Φτιάχνουμε μπάρες δημητριακών στο εργαστήριο Φυσικών Επιστημών.Ένα μάθημα αλλιώτικο απ΄τα άλλα.

Απρ 20183

Υπεύθυνη εκπαιδευτικός: Μαρία Κέφαλου, κλ.ΠΕ04.04-Βιολόγος

Ωρολόγιο πρόγραμμα για Δευτέρα 30/10/2017

Οκτ 201728

Α΄ΤΆΞΗ: ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ,ΜΟΥΣΙΚΗ, ΑΡΧΑΙΑ,ΒΙΟΛΟΓΙΑ.

Β΄ΤΑΞΗ: ΑΡΧΑΙΑ (Σακελλαροπούλου),ΑΡΧΑΙΑ (Χρονοπούλου), ΜΟΥΣΙΚΗ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΦΥΣΙΚΗ

Γ΄ΤΑΞΗ: ΙΣΤΟΡΙΑ,ΑΡΧΑΙΑ,ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ,ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ, ΓΛΩΣΣΑ, ΓΛΩΣΣΑ

«Στον Δάσκαλο» του Κωστή Παλαμά.

Οκτ 20172

Σµίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές! 
Κι ότι σ’ απόµεινε ακόµη στη ζωή σου, 
Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου! 
Χτισ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ! 

Κι αν λίγη δύναµη µεσ’ το κορµί σου µένει, 
Μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωµένη. 
Θέµελα βάλε τώρα πιο βαθειά, 
Ο πόλεµος να µη µπορεί να τα γκρεµίσει. 

Σκάψε βαθειά. Τι κι’ αν πολλοί σ’ έχουνε λησµονήσει; 
Θα θυµηθούνε κάποτε κι αυτοί 
Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη, 
Υποµονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι …

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ 24-02-2016

Φεβ 201624

20160224_11001820160224_111256

Στο πλαίσιο του Προγράμματος Αγωγής Υγείας επισκέφτηκε το Γυμνάσιο Κλειτορίας η Ψυχολόγος του Χαμόγελου του Παιδιού, Κα Τσονοπούλου, η οποία συζήτησε με τα παιδιά για τα δικαιώματά τους και τα ενημέρωσε για την τηλεφωνική γραμμή SOS 1056 για τα δικαιώματα του παιδιού. Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τα προβλήματα των παιδιών στο σχολικό περιβάλλον και στην οικογένεια. Η Κα Τσονοπούλου απάντησε σε ερωτήσεις των μαθητών ενώ αναφέρθηκε σε περιπτώσεις και τρόπους αντιμετώπισης περιστατικών βίας και εκφοβισμού.

Παρακολούθηση θεατρικής παράστασης «ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΗΣ»

Φεβ 20161

Στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Γυμνασίου Κλειτορίας, παρουσιάστηκε η θεατρική παράσταση «Καρυοθραύστης» την Δευτέρα 01 Φεβρουαρίου 2016 από την Παιδική Σκηνή «Ονειροπόληση». Το έργο του Χόφμαν πλαισίωσε μουσικά ο μεγάλος Ρώσος Συνθέτης Τσαϊκόφσκι.

Το έργο διαδραματίζεται την Παραμονή των Χριστουγέννων και κινείται μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Η θεσπέσια μουσική βοηθά στην ανάδειξη των συναισθημάτων και ο χορός συνεπαίρνει τα παιδιά και τα κάνει να διασκεδάσουν και να περάσουν όμορφα. Το έργο είναι διαδραστικό, καθώς τα παιδιά συμμετέχουν όλα μαζί ή κατά ομάδες και δίνεται η δυνατότητα να αναπτύξουν κινητικές, φωνητικές και διανοητικές ικανότητες.20160201_093053

Παρακολούθηση θεατρικής παράστασης ««Ελιξίριον Τσέχωφ»

Ιαν 201626

Στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Γυμνασίου Κλειτορίας, παρουσιάστηκε η θεατρική παράσταση «Ελιξίριον Τσέχωφ» την Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2016 από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας στο πλαίσιο του θεσμού Άρμα Θέσπιδος  που  περιοδεύει στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοδυτικής   Ελλάδος. Την παράσταση παρακολούθησαν οι μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου Κλειτορίας με έξοδα της Σχολικής Επιτροπής Δ/θμιας Εκπ/σης Δήμου Καλαβρύτων.

Το «Ελιξίριον Τσέχωφ!» αποτελούν οι τρεις κωμωδίες: Πρόταση ΓάμουΑρκούδα   και  Επέτειος:

«Μια  Πρόταση γάμου καταλήγει σε έναν τρικούβερτο καβγά για αγελαδοβοσκές  με λιποθυμίες και φιλιά.  Μια όμορφη χήρα  ταράζεται  όταν στο σπίτι της  μπαίνει  θυμωμένος ένας  χωριάτης  που μοιάζει με Αρκούδα  και ζητάει τα χρέη του μακαρίτη άντρας της. Οι δυο  τους  μαλώνουν   τόσο έντονα  που καταλήγουν σε μονομαχία .Και τότε  ερωτεύονται παράφορα. Ο  πρόεδρος του  διοικητικού συμβουλίου  μαζί  με τον λογιστή  του, προσπαθούν  να γράψουν  ένα λόγο για την Επέτειο της τράπεζας στο γραφείο τους  και  ξαφνικά εισβάλει μια ανήμπορη  γυναίκα  που  ζητάει  τους μισθούς του άντρα της από την Νομαρχία. Μετά από διάφορα ευτράπελα  η γιορτή  για την Επέτειο καταστρέφεται.»

Οι μαθητές ήρθαν σε μια πρώτη επαφή με το θεατρικό έργο του Τσέχωφ, μιας εμβληματικής προσωπικότητας της παγκόσμιας δραματουργίας,, που έχουν γνωρίσει μέσα από τα διηγήματα του, που διδάσκονται στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας.  20160126_121417

Πρόγραμμα Crocus

Δεκ 201523

Οι μαθητές του Γυμνασίου στο πλαίσιο του προγράμματος Αγωγής Υγείας: «Τα όνειρα των παιδιών έχουν (;) μέλλον» και συμμετέχοντας στο πρόγραμμα Crocus φύτεψαν βολβούς του φυτού Crocus στο προαύλιο του σχολείου στις 23 Δεκεμβρίου 2015. Ο κρόκος ανθεί στις αρχές του Φλεβάρη, κοντά στην παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος (27 Ιανουαρίου). Οι βολβοί προσφέρθηκαν από τον Εκπαιδευτικό Οργανισμό για το Ολοκαύτωμα στην Ιρλανδία στη μνήμη του 1,5 εκατομμυρίου Εβραιόπουλων και των χιλιάδων άλλων παιδιών, που πέθαναν στο Ολοκαύτωμα. Τα κίτρινα άνθη φέρνουν στη μνήμη το κίτρινο άστρο του Δαβίδ το οποίο οι Ναζί υποχρέωναν τους Εβραίους να φοράνε.
Είναι ένας τρόπος να γνωρίσουν οι νέοι άνθρωποι το θέμα του Ολοκαυτώματος και να ενισχυθεί η γνώση τους σχετικά με τους κινδύνους των διακρίσεων, των προκαταλήψεων και της μισαλλοδοξίας καθώς και σημασία της ανεκτικότητας και του σεβασμού.
Περισσότερες πληροφορίες στο φόρουμ:Online Crocus Club

 

 

Πρόσκληση Γονέων

Δεκ 201412

Αγαπητοί γονείς,

Την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2014 και ώρα 12:00, παρακαλούμε όπως προσέλθετε στο σχολείο για να παραλάβετε τη βαθμολογία Α΄ Τριμήνου.

         Την ίδια ημέρα θα γίνει συνεργασία Γονέων και Συλλόγου Διδασκόντων για πολύ σημαντικά θέματα του σχολείου, όπως ο Κανονισμός λειτουργίας, το έργο της  Αυτόαξιολόγησης της σχολικής μονάδας και άλλα.

Επιπλέον παρακαλούμε να έχετε τακτοποιήσει  τις εργασίες σας ώστε να μπορείτε να αφιερώσετε αρκετό χρόνο.

Σας ευχαριστούμε εκ’ των προτέρων για τη συμμετοχή και τη συνεργασία σας

Ο Σύλλογος διδασκόντων Γυμνασίου Κλειτορίας

Παγκόσμια δράση για την «Ώρα του κώδικα» – Συμμετοχή του Γυμνασίου Κλειτορίας

Δεκ 201316

Ολοκληρώθηκε (9-15 Δεκεμβρίου) η παγκόσμια δράση «Hour of Code», που διοργάνωσε το Code.org. H δράση αυτή αποσκοπούσε στο να παροτρύνει οποιονδήποτε να δει ότι μπορεί να αποκτήσει βασικές γνώσεις γύρω από την επιστήμη της πληροφορικής και με το σύνθημα «όλοι μπορούν» να αναπτύξουν ικανότητες προγραμματισμού, καινοτομίας και δημιουργικότητας.

Στο ερώτημα γιατί κάποιος να μάθει προγραμματισμό, η απάντηση έχει δοθεί από τον Steve Jobs: “Everybody in this country should learn how to program a computer… because it teaches you how to think».

Σύμφωνα με το http://csedweek.org/leaderboards στη δράση «Hour of Code» συμμετείχαν περισσότεροι από 16.800.000 μαθητές. Η σειρά κατάταξης των χωρών με βάση τους μαθητές που συμμετείχαν ήταν:

1) ΗΠΑ,

2) Ηνωμένο Βασίλειο,

3) Καναδάς,

4) Ελλάδα,

5) Ινδία,

6) Αυστραλία,

7) Πολωνία,

8) Μεξικό,

9) Ισπανία,

10) Βραζιλία,

11) Γερμανία,

12) Μαλαισία.,

…..

Οι μαθητές του Γυμνασίου Κλειτορίας,  στα πλαίσια του μαθήματος της Πληροφορικής, συμμετείχαν με επιτυχία σε αυτή τη δράση και οι πλειοψηφία τους απέκτησε και το ηλεκτρονικό πιστοποιητικό επιτυχούς ολοκλήρωσης.

Ελπίζουμε η «Ώρα του Κώδικα» να έχει συνέχεια και να εξελιχθεί σε «Άνοιξη του Κώδικα στην Ελλάδα». Μπορούμε!



Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων