Λίγα λόγια για το βιβλίο που διαβάσαμε στην τάξη τις δύο τελευταίες μέρες της εβδομάδας που μας πέρασε.
Κάπου στην Αθήνα, τον Οκτώβρη του 1940, ένα αγόρι, ο Λευτέρης συναντά την Ιστορία και πορεύεται μαζί της. Όταν ο πατέρας του φεύγει για το μέτωπο παίρνοντας μαζί του και τη φιγούρα του Καραγκιόζη, ο Λευτέρης μένει πίσω με τον Σβούρα και ζει τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Είναι περίεργο πως γίνεσαι από παιδί άντρας σε μια μόνο μέρα…
Σε λιγότερες από πενήντα σελίδες η συγγραφέας κατορθώνει να αφηγηθεί τα σημαντικότερα γεγονότα ενός πολέμου που σημάδεψε την Ελλάδα. Μολονότι το Έπος του 1940 και η Γερμανική Κατοχή είναι γνωστά, η αφήγηση στο συγκεκριμένο βιβλίο κινείται σε δύο επίπεδα, μπροστά και πίσω από τον μπερντέ. Με αυτό τον τρόπο τα γεγονότα αποκτούν ένα άλλο ενδιαφέρον. Η Γιώτα Αλεξάνδρου κατορθώνει να φωτίσει την ιστορία με τον δικό της πρωτότυπο τρόπο. Με το εύρημα του Καραγκιόζη ζωντανεύουν οι αγωνίες, η πείνα, η αντίσταση, η ελπίδα ενός λαού.
Το «Όταν παίζαμε για τη νίκη Καραγκιόζη μου» είναι ένα εξαιρετικό εικονογραφημένο βιβλίο το οποίο συνδυάζει γνώσεις και λογοτεχνική αφήγηση. Το μυστικό ενός καλού βιβλίου γνώσεων είναι να παρουσιαστεί το νέο υλικό, χωρίς να προκαλεί αποστροφή ή φόβο, διατηρώντας τα χαρακτηριστικά της ακρίβειας και την αντικειμενικότητας (Russell, 1997: 230). Το βιβλίο άλλωστε συνοδεύεται από πηγές, χρονολόγιο, βιβλιογραφία. Η Γιώτα Αλεξάνδρου χωρίς να παρασυρθεί σε εξαντλητική εξιστόρηση ιστορικών γεγονότων μένει σκόπιμα κι εύστοχα αφαιρετική και επιλεκτική. Το αποτέλεσμα δικαιώνει τις επιλογές της!
Η εικονογράφηση ανήκει στον Αχιλλέα Ραζή, ζωγράφο και βραβευμένο εικονογράφο. Η εικονογράφηση κινείται στο ίδιο ύφος με το κείμενο. Οι εικόνες του δημιουργού συνδυάζονται με εικόνες αρχείων κι αποσπάσματα ανακοινωθέντων δημιουργώντας ένα εικαστικό αφήγημα με πρόσθετες έγκυρες πληροφορίες…
πηγή: elniplex
